Rozdział 1 "95 days for love"

Louis lubił szkolne wycieczki. Uważał, że miały one same plusy. Zazwyczaj, po ich zakończeniu, jego przyjaciele i on byli jeszcze bardziej zżyci, a czasami nawet poznawał nowych ludzi, co również mu się podobało. Był raczej otwarty i towarzyski, ale nie miał potrzeby bycia popularnym. Akceptował swoje życie takim jakim było, choć czasami przyłapywał się na tym, że uważa je za trochę nudne. Miał 17 lat, był w drugiej klasie liceum, a nigdy nie przeżył wielkiej przygody miłosnej, nigdy nie upił się do nieprzytomności, nigdy nie miał kontaktu z narkotykami. Zdarzyło mu się wypić piwo czy dwa na małych imprezach jego kolegów, a pierwszego papierosa wypalił u Zayna na nocowaniu i jak się okazało był to pierwszy i ostatni raz. Miał dziewczynę w gimnazjum, na imię było jej Eleanor. Byli ze sobą kilka miesięcy, ale tak naprawdę ani on, ani ona, nie brali tego na poważnie. Louis często zastanawiał się czy coś było z nim nie tak, ale przecież nie wpadał w tarapaty i uważał na to co robi. Może po prostu musiał żyć dalej i poczekać, był młody, miał całe życie przed sobą.

Był początek czerwca, słońce świeciło coraz mocniej, ludzie woleli wyjść na świeże powietrze niż siedzieć w domu. Nauczyciele rozumieli to doskonale, dlatego zorganizowali wycieczkę szkolną dla wszystkich klas drugich. Za dwa dni, dokładnie o godzinie siódmej rano, cztery klasy miały spotkać się na parkingu przed szkołą i pojechać do niewielkiego miasteczka nad jeziorem. Louis już umówił się z Niallem i Zaynem, że będą razem w pokoju. Perrie, dziewczyna Zayna, uzgodniła z nim, że będzie mieszkać ze swoimi przyjaciółkami najbliżej pokoju chłopców jak się da.

Następnego dnia, popołudniu, Louis starał się pakować, lecz nie bardzo mu to wychodziło. Nigdy nie wiedział, co ze sobą zabrać. Jechał tylko na cztery dni, ale i tak panikował. Miał poznać bliżej swoich rówieśników, więc musiał się jakoś prezentować. Wybrał w końcu jedną parę czarnych, zwężanych spodni, dwie pary spodenek do kolan oraz kilka t-shirtów, oczywiście tych najnowszych, które były w najlepszym stanie. Uszykował kosmetyczkę, bieliznę, ładowarkę oraz potrzebne dokumenty i pieniądze. Był w pełni spakowany około godziny dwudziestej drugiej, ale raczej nie był tym zaskoczony. Poszedł wziąć prysznic, przejrzał jeszcze Internet i położył się do łóżka.

Dzień 1.

                Louis wstał o piątej czterdzieści i starał się robić wszystko szybko i skutecznie. Odświeżył się, ubrał, spakował do podręcznego plecaka wodę, banana i słuchawki, zjadł czekoladowe płatki z mlekiem i wyprowadził psa. Był zmęczony, ponieważ spał krótko, a nadmierna ekscytacja wycieczkami szkolnymi minęła mu pod koniec gimnazjum. Miał nadzieję, że uda mu się zdrzemnąć podczas jazdy autokarem.

Około szóstej trzydzieści ubrał swoje czarne trampki, założył plecak i zawiesił na ramię torbę z ubraniami, po czym wyszedł, kierując się w stronę przystanku autobusowego. Zawsze starał się być na czas, lecz nawet kiedy specjalnie wychodził wcześniej, autobus spóźniał się lub okazywało się, że chłopak czegoś zapomniał i musiał się wracać. Tym razem było podobnie i Tomlinson znalazł się na parkingu szkolnym kilka minut po siódmej. Na jego szczęście, nie tylko on był spóźniony, więc nie przejmował się tym tak bardzo. Odnalazł w końcu swoich przyjaciół i ustawił się przy nich w coś, przypominającego szereg.

                -Cześć – przywitał się z Niallem i Zaynem na co oboje chłopcy uśmiechnęli się promiennie.

                -Już myśleliśmy, że nie przyjdziesz. – zażartował Niall.

                -Sprawdzali obecność?

                -Jeszcze nie, będą sprawdzać w autokarach. Jak tam? Masz wszystko? – dołączył do rozmowy Zayn.

                -Tak myślę. Jest już Perrie?

                -Tak, poszła do toalety z Jade, jak wszyscy wrócą to jedziemy.

                -Ok, już chce iść spać.

                -Oh Lou… zapomniałeś, że siedzisz ze mną. – powiedział Niall z uśmieszkiem.

                -Błagam Cię, jestem zmęczony, a nie chce do końca dnia chodzić padnięty.

                -No dobra, dam Ci trochę czasu.

                -Dziękuję najwspanialszy. – Louis zaśmiał się i ruszył w stronę, otwierających się drzwi autobusu.

                Po ponad dwóch godzinach jazdy, wszyscy uczniowie i nauczyciele ruszyli do domków letniskowych. Każdy domek miał cztery pokoje 3-osobowe, dwie łazienki i jedną kuchnię. Wszystko wyglądało na raczej zadbane i ładne, więc Louisowi już zaczynało się podobać. Lubił taki klimat, mógł wtedy odpocząć od głośnego miasta, w którym przecież mieszkał większość swojego życia.

Chłopcom udało się dostać pokój obok Perrie i jej przyjaciółek, więc  Zayn był od początku w dobrym humorze. Niall marudził, że jest głodny, a Tommo zastanawiał się czy pozostałe dwa pokoje zostały zajęte przez osoby, które zna.

                -Niall, jak myślisz, kto mieszka na górze?

                -Skąd mam wiedzieć? Idź i sprawdź.

                -Nie, wyjdę na idiotę. – odburknął cicho.

                -Niby dlaczego?

                -A co byś pomyślał o osobie, która weszłaby nagle do naszego pokoju, pytając czy się znamy?

                -Umm… no dobrze, masz rację. Która godzina?

                -Dochodzi dziesiąta, a co?

                -Mamy wolne do jedenastej?

                -Tak, potem idziemy na ognisko.

                -Oo, będzie jedzenie?

                -Zapewne. – odpowiedział rozbawiony Louis. Reakcje Nialla na jakiekolwiek jedzenie, kiedy był głodny, budziły śmiech chyba u wszystkich ludzi, które były w pobliżu chłopaka.

                O jedenastej wszyscy udali się w miejsce, gdzie odbywają się ogniska. W ciągu wycieczki miały odbyć się dwa – powitalne i pożegnalne. Było dość ciepło, wiał delikatny wiatr, lecz słońce było zasłonięte przez duże, białe chmury. Louis uważał, że była idealna pogoda na ognisko, chociaż wolałby, aby był wieczór.

Wszyscy rozsiedli się na drewnianych ławeczkach, pniach lub na trawie dookoła palących się gałęzi. Stworzyły się grupki uczniów, w których skład wchodzili zazwyczaj bliscy przyjaciele, ale Louis zauważył też, że kilka osób zapoznaje się od nowa i uznał, że to miłe. Ludzie w jego szkole byli naprawdę życzliwi i bardzo cieszył się, że wylądował tu, a nie gdzie indziej. Przyglądając się tak, nie zauważył, że odciął się od swojej grupki. Niall, Zayn i dziewczyny zacięcie o czymś dyskutowali, a Tomlinson siedział na uboczu i obserwował innych. Nie przeszkadzało mu to, czasem wolał po prostu pomyśleć w spokoju.

Nagle zauważył drugą parę nóg obok swoich, więc podniósł ociężale głowę, aby zobaczyć kto postanowił mu potowarzyszyć. Był to jego kędzierzawy kolega, z którym miał j.angielski, jednak nie przypominał sobie, aby kiedykolwiek zamienili ze sobą słowo.

                -Cześć. – powiedział, uśmiechając się, a w jego policzkach zrobiły się dwa dołeczki, które Louis od razu uznał za urocze.

                -Hej. – odpowiedział i również uniósł kąciki ust do góry.

                -Trochę nudno, hm?

                -Może… ale nie narzekam.

                -Jestem Harry. – przedstawił się i podał rękę chłopakowi.

                -Louis. – odpowiedział, znowu się uśmiechając i ściskając delikatnie dłoń towarzysza.

                -Wiem, mamy razem angielski.

                -Mhm, kojarzę Cię.

                -Ciekawe, że dopiero teraz rozmawiamy.

                -Co w tym ciekawego?

                -Mamy ze sobą lekcje od roku, pięć razy w tygodniu…

                -To normalne w tych czasach. Ludzie udają, że się nie znają, bo tak jest łatwiej.

                -Łatwiej?

                -Nie zauważyłeś tego?

                -Czego?

                -Ludzie, kiedy poznają na początku grupkę osób, z którymi się zaprzyjaźniają, zazwyczaj nie mają potem potrzeby rozmowy z innymi.

                -Nie wydaje mi się.

                -To jak wyjaśnisz to, że nie rozmawialiśmy przez rok?

                -Myślę, że ta potrzeba nadal jest tylko przyćmiewa ją fascynacja nowymi przyjaciółmi.

                -Może.

                -Też mam grupkę przyjaciół, a jednak zdecydowałem się usiąść obok Ciebie. – powiedział, wywołując kolejny uśmiech Tomlinsona.

                -Coś w tym jest. – odparł.

                -Dlaczego nie spędzasz czasu ze swoimi znajomymi? – zapytał po chwili Styles.

                -Nie wiem… po prostu się zamyśliłem.

                -Pokłóciliście się?

                -Nie, nie, w żadnym wypadku. Czasami mam takie chwile, kiedy się odcinam i wszyscy raczej się do tego przyzwyczaili.

                -Dużo rozmyślasz.

                -Nie zaprzeczę.

                -To raczej… hmm nietypowe.

                -Dlaczego?

                -Spójrz na nich… wszyscy mają towarzystwo, rozmawiają, śmieją się, snują plany, a Ty jedyny wolałeś porozmyślać.

                -To źle?

                -Nie, wręcz przeciwnie. – kędzierzawy chłopak uśmiechnął się, na co Louis lekko się zarumienił. Polubił Harry’ego, był inny niż wszyscy. Nikt nie reagował na jego „zawiechy”, a nawet jeśli, to nie rozmawiał z nim o tym w ten sposób.

Chłopcy rozmawiali ze sobą jeszcze długo, opowiadali o swoim dzieciństwie, ulubionych bajkach, serialach i filmach, wspomnieli też o gimnazjum oraz wakacjach – tych co były i tych, które się zbliżają. Kiedy ognisko dobiegło końca, niechętnie się ze sobą rozstali, ale umówili się, że jeszcze wrócą do tej rozmowy. Dla Louisa mogła ona trwać wiecznie. 

Dzień 2.

                Wczoraj, po ognisku, nauczyciele zdecydowali się na spotkania klasowe. Oznaczało to, że popołudnie każda klasa spędziła osobno, grając w siatkówkę, przeciągając linę, bawiąc się w berka lub rozmawiając. Wczesnym wieczorem odbył się turniej piłki nożnej, w którym mogli brać udział wszyscy uczniowie. Louis uwielbiał nogę, więc nie potrafił odpuścić sobie gry, w szczególności, że dawno tego nie robił. Angażował się całym sobą, biegał, krzyczał i naprawdę dawał z siebie wszystko. Większość osób, które grało zachowywało się podobnie do niego. Louis nie był zdziwiony, uważał, że jeśli człowiekowi na czymś bardzo zależy, wystarczy, że zacznie brać w tym udział, a odlatuje.

Harry nie miał tak dużego talentu do tej gry, więc postanowił sobie odpuścić. Siedział na uboczu i obserwował mecz - piłkę, ruchy graczy, bramkarzy i Louisa. Oczywiście, nie wgapiał się w niego non stop, ale od czasu do czasu jego oczy same zatrzymywały się na chłopaku. Lubił go. Od samego początku uważał go za kogoś wartego uwagi. Często zgłaszał się na lekcjach, ale nie odpowiadał jak typowy kujon. Wykazywał się dużą wiedzą, ale nie były to książkowe definicje, a raczej własne przemyślenia. Widział jak Louis witał się ze swoimi przyjaciółmi, jak szczerze uśmiechał się do ludzi i jak słabo udawał, kiedy czuł się źle. Tak, Harry przyłapywał się na obserwowaniu Tomlinsona. Jednak, nie uważał tego za coś złego. Nie był obsesyjny, po prostu był ciekawy. Na dodatek musiał przyznać, że Louis był przystojny.

                Następnego dnia wycieczki od rana świeciło słońce i było gorąco. Po śniadaniu, opiekunowie powiedzieli, że wszystkie klasy pójdą nad jezioro i wygłosili kazanie na temat bezpiecznego pobytu nad wodą. Około dziesiątej trzydzieści wszyscy byli gotowi i ruszyli niedługą, leśną drogą w stronę zbiornika.

                Plaża była niewielka, lecz wystarczająco duża, aby pomieścić całą grupę. Niall, Zayn, Louis i dziewczyny rozłożyli się przy ścianie lasu, blisko jeziora. Perrie i jej chłopak od razu poszli do wody, nie szczędząc sobie czułości, ale nikomu to nie przeszkadzało. Louis uważał, że ta dwójka była dla siebie stworzona. Niall podjadał solone paluszki i prowadził ciekawą konwersację z Tomlinsonem na temat zmian, które nastąpiły w XXI wieku. Jade, Jessy i Leigh opalały się i nuciły ulubione piosenki.

Tak minęła godzina, aż Niall i dziewczyny zdecydowali się na kąpiel. Louis jednak wolał zostać. Lubił pływać, ale dzisiaj jakoś nie miał ochoty i nastroju na pluskanie. Rozłożył się na swoim ręczniku i przymknął powieki. Nagle poczuł jak na jego twarz spadają kuleczki piasku i lekko się skrzywił.

                -Oh przepraszam. – usłyszał głęboki głos i po chwili przypomniał sobie, że należy on do chłopaka, z którym wczoraj rozmawiał. Podniósł się i usiadł, krzyżując nogi, po czym przetarł buzię, aby pozbyć się piachu.

                -Nie szkodzi. – odparł i spojrzał na Harry’ego. Uśmiechnął się do niego i przesunął, robiąc mu miejsce.

                -Cześć. – powiedział po chwili, kiedy już wygodnie siedział.

                -Hej. – odezwał się Louis.

                -Świetnie grasz w nogę.

                -Oj tam, od razu świetnie.

                -Naprawdę!

                -Myślę, że normalnie.

                -Zdecydowanie się z Tobą nie zgadzam.

                -Przesadzasz.

-Trenujesz w jakimś klubie?

-Trenowałem rok w podstawówce i całe gimnazjum.

-A teraz?

-Teraz już nie.

-No tak, ale dlaczego?

-Nie wiem… w liceum jest mniej czasu, chyba wiesz co mam na myśli.

-Jasne, ale uważam, że dałbyś sobie radę.

-Może.

-Powinieneś znowu trenować.

-Pomyślę nad tym. – Louis naprawdę zamierzał się nad tym zastanowić. Nie powiedział tego na odczepnego. W sumie nigdy do końca nie przemyślał sprawy z trenowaniem. Podjął decyzje szybko i może trochę pochopnie. Przecież nadal kochał piłkę.

-Co sprawiło, że znowu wybrałeś mnie zamiast grupki przyjaciół? – zapytał Tommo po chwili ciszy, delikatnie się uśmiechając.

-Hmm… obiecałem, że znowu porozmawiamy, a więc jestem.

                -Oh, dotrzymujesz obietnic. Coraz bardziej mi imponujesz. – zaśmiał się Louis, a Harry po chwili mu zawtórował.

                -Dlaczego nie jesteś w wodzie? Znowu wolałeś porozmyślać?

                -Po prostu nie mam ochoty.

                -Rozumiem.

                -A Ty?

                -Hm?

                -Dlaczego się nie kąpiesz?

                -Wolałem Ci potowarzyszyć.

                -Oh... – Louis był nieco zaskoczony odpowiedzią chłopaka. Spodziewał się podobnego powodu do swojego.

                -Może się przejdziemy?

                -Myślisz, że nauczyciele nie będą mieli nic przeciwko?

                -Opalają się, korzystają z kilku dni wolnego. Coś czuję, że nawet nie zauważą.

                -W takim razie, z przyjemnością się przejdę. 

Dzień 3.

                Wystarczyły dwa dni, aby Louis był totalnie oczarowany Harrym. Oczywiście miał na myśli tylko przyjaźń, bo przecież Louis wolał dziewczyny. Chłopcy bardzo lubili ze sobą rozmawiać, ich pogawędki były zazwyczaj trochę inne od tych, które prowadzili ze swoimi przyjaciółmi. Często podejmowali tematy, które były małoważne, których nikt nigdy nie rozpatrywał tak dogłębnie. Obu chłopcom to się podobało, dlatego postanowili spędzać ze sobą więcej czasu. Następnego dnia, rano, kiedy był czas wolny między śniadaniem a wyjściem na pieszą wycieczką, Louis i Harry spotkali się nad jeziorem. Siedzieli na plaży i rozmawiali – o wszystkim, o tym, co im się przyśniło, o tym jak Niall pochrapywał, o tym jak przyjaciel Harry’ego, Liam, tęsknił za Danielle, która była w trzeciej klasie i nie mogła tu być. Były to zwykłe rzeczy, zachowania czy odruchy, jednak dzięki dwóm chłopcom stawały się one niesamowite i jakże ciekawe.

                -A co myślisz o rasistach? – zagaił Harry.

                -Nie mogę ich zrozumieć. Co złego jest w tym, że ktoś pochodzi z innego kraju?

                -Nic.

                -No właśnie. Zawsze denerwuję się, kiedy w moim towarzystwie ktoś obraża czy poniża innych ze względu na pochodzenie.

                -I co wtedy robisz?

                -Odchodzę.

                -Nic nie mówisz?

                -Po co? Co to zmieni?

                -Nie sądzisz, że mógłbyś ich jakoś przekonać?

                -Każdy ma swoje przekonania i poglądy. Ciężko jest kogoś przekonać do swoich, a poza tym akceptuje to, że inni mają odmienne zdanie.

                -No tak, ale to już nie odmienne zdanie, a coś, co obraża innych praktycznie bez powodu.

                -Okej, racja, ale nadal wolę po prostu odchodzić.

                -No ale Louis! Jak można na to pozwalać?

                -Widzisz? Ciężko jest mnie przekonać… Na tym to polega.

                -Nie. Jeśli uważasz, że Twoje przekonania są lepsze, nie dlatego, że tylko Ty tak myślisz, ale taka jest prawda, to należy o tym mówić.

                -Nie wiem.

                -Boisz się?

                -Słucham?

                -Czy boisz się ich reakcji, jeśli zaczniesz bronić tych obrażanych?            

                -Nie, myślę, że nie w tym tkwi problem.

                -A w czym?

                -Po prostu, po części nie obchodzi mnie ich zdanie. Co tak naprawdę zmieni to, że kilka niedouczonych chłopaków zacznie obrażać ciemnoskórego?

                -No jeśli robią to tacy ludzie, to nic.

                -No właśnie. Po co więc pakować się w dyskusje, z których mogą wyniknąć nieprzyjemne skutki?

                -Okej, ale jeśli robią to osoby z wyższej rangi?

                -Czy widziałeś inteligentną osobę, z wyższym wykształceniem, która obraża obcokrajowców?

                -Hmm… chyba nie.

                -A więc znasz odpowiedź. – Louis odpowiedział z uśmiechem, dumny z tego, że wygrał.

                -Ale zauważ, że tamci niedouczeni obrażają nadal niewinnego człowieka. – uśmiech z twarzy Tomlinsona zniknął i chłopak zaczął zastanawiać się nad odpowiedzią. Może Harry miał rację? Może powinien przestać uciekać i postawić się, aby nie dopuścić do nieszczęścia niewinnego człowieka?

Ostatecznie, wygrał Harry. Louis w ciągu kilku minut zmienił swoje poglądy, a przecież niedawno uważał, że takiego typy zmiany trwają kilka dni. Życie chłopaka z godziny na godzinę obracało się o kilka stopni.

                Wieczorem miało odbyć się pożegnalne ognisko. Zrobiło się zimno, ale nie padał deszcz, więc nadal było aktualne, tyle że nie wszyscy musieli iść. Louis został. Szwędał się po swoim domku, zdążył wypić dwie herbaty, po czym ubrał za dużą bluzę Zayna i wyszedł na powietrze. Usiadł na schodkach zamocowanych na niewielkiej werandzie i patrzył na źdźbła trawy, szyszki, korę i chodzące mrówki.

                -Louis! – usłyszał jak ktoś woła go z oddali, więc uniósł głowę i wypatrzył w półmroku Harry’ego, który stał kilkanaście metrów od jego domku. Louis uśmiechnął się, a chłopak zaczął się do niego zbliżać, aż w końcu znalazł się tuż obok.

                -Dobry wieczór. – powiedział z półuśmiechem Tommo.

                -Dobry wieczór.

                -Mieszkasz obok?

                -Owszem.

                -Och, czyli to przeznaczenie?

                -Nasze spotkanie?

                -A jakżeby inaczej. – zaśmiali się oboje cicho, patrząc przed siebie.

                -Lubię Cię. – wyszeptał, po dłuższej chwili ciszy, Harry.

                -Och, też Cię lubię, Hazz. – odparł od razu Louis, po czym zaprosił nowego przyjaciela do swojego pokoju. Usiedli na jednym łóżku, które należało do Tomlinsona.

                -Co czytasz? – zapytał kędzierzawy, wypatrując książkę, wystającą spod poduszki.

                -Właściwie, to jeszcze jej nie zacząłem.

                -W takim razie możesz mi poczytać. – zaproponował Styles, więc niebieskooki chwycił książkę i zaczął czytać.

Dzień 4.

                Nastąpił ostatni dzień wycieczki, jednak uczniowie mieli jeszcze kilka godzin, ponieważ wyjeżdżali dopiero o osiemnastej. Harry obudził się trochę później niż Liam i był w pokoju sam. Wtulił się mocno w kołdrę i przymknął powieki. Nie miał ochoty wstawać, było mu przyjemnie miękko i ciepło. Wiedział, że prawdopodobnie ominie go śniadanie, ale nie przejął się tym. Wolał spędzić ostatni dzień bez szkoły, wysypiając się.

Ponownie, kędzierzawy, obudził się przez pukanie do drzwi jego pokoju. Miał wrażenie, że przysnął tylko na chwilę, ale kiedy spojrzał na zegarek zorientował się, że minęły dwie godziny od śniadania. Wstał pospiesznie, ubrał t-shirt i otworzył drzwi. Przed nim stał jego nowy przyjaciel, Louis, na którego twarzy malowało się zniecierpliwienie. Wyglądał czarująco i Harry uśmiechnął się tylko i uchylił szerzej drzwi, wpuszczając chłopaka do środka.

                -Nie było Cię na śniadaniu.

                -Mhm.

                -Dlaczego?

                -Moja kołdra wytwarza zbyt silne pole magnetyczne. – odpowiedział Haz, na co Lou cicho się zaśmiał. Usiadł na skraju niepościelonego łóżka i położył obok siebie rogalika, owiniętego w serwetkę.

                -Pomyślałem, że możesz być głodny, więc przyniosłem Ci to. – wskazał brodą jedzenie.

                -Och, dziękuję. – odparł trochę zaskoczony Styles, siadając obok gościa. Chwycił rogalika, odwinął go i zjadł z apetytem. –Wybacz, że od razu go zjem…

                -Raczej pochłoniesz. – przerwał mu Louis, rozbawiony sposobem, jakim Harrym wpychał sobie do buzi pieczywo.

                -… ale miałeś rację, zgłodniałem. – dokończył chłopak, również się uśmiechając.

Chłopcy spędzili ze sobą jeszcze dwie godziny, rozmawiając i śmiejąc się, a potem Louis musiał iść do swojego pokoju. Nadszedł czas pakowania i sprzątania, więc w sypialni Tomlinsona, Nialla i Zayna panował mały zamęt.

                -Lou? – zaczął Niall, kiedy wyciągali papierki spod swoich łóżek.

                -Tak?

                -Co robiłeś dziś po śniadaniu?

                -Ymm…

                -I ostatnio często znikasz.

                -Poznałeś jakąś dziewczynę? Jak ma na imię? – zapytał Zayn, poruszając zabawnie brwiami.

                -Nie, nie, nie.

                -To z kim spędzasz tyle czasu?

                -Kojarzycie Harry’ego Styles’a? Ma z nami j. angielski.

                -Jako tako. – odparł Zayn.

                -Kilka razy z nim siedziałem. – powiedział Niall. –A co?

                -Ostatnio się zagadaliśmy i jest w porządku.

                -Lubisz go?

                -To źle?

                -Nie, co Ty. Z chęcią go poznamy.

                -Jest jeszcze Liam, jego przyjaciel. Jak chcecie to zaraz możemy do nich pójść.

                -Pewnie. – zgodzili się chłopcy i szybko dokończyli sprzątanie, a spakowane torby ułożyli przy drzwiach.

Jak się później okazało, cała piątka odnalazła wspólny język i chłopcy bardzo się polubili. Siedzieli razem przy stole podczas obiadu wraz z Perrie i jej przyjaciółkami.

Około osiemnastej, kiedy autokar był zapakowany, a lista uczniów sprawdzona, Harry wykorzystał moment, w którym Niall zagadał się z Liamem, a Zayn migdalił z Perrie i podszedł do Louisa.

                -Tak w ogóle, jak podobała Ci się wycieczka?

                -Nie było fajerwerków, ale nie narzekam, było ok. – odparł Lou z uśmiechem.

                -Mhm. – bąknął Styles.

                -Ale muszę przyznać, że bardzo się cieszę z pewnej rzeczy.

                -Z jakiej?

                -Że na ognisku postanowiłeś usiąść obok mnie, a nie ze swoją klasą. – zaśmiał się Tommo, a Harry od razu się rozchmurzył. 

__________________________________

Oto pierwszy rozdział nowej historii, którą wymyśliłam. Piszcie czy się podoba i czy kontynuować, jeśli nie to dawajcie nowe pomysły lub rady :) 

Jeśli będzie zainteresowanie to oczekujcie wkrótce następnego rozdziału, do później xx

Zapowiedź “95 days for love”

Tytuł: 95 days for love

Pairing: Larry Stylinson (Harry & Louis)

Gatunek: Bromance, AU – nie istnieje zespół One Direction.

           Był początek czerwca, słońce świeciło coraz mocniej, ludzie woleli wyjść na świeże powietrze niż siedzieć w domu. Nauczyciele rozumieli to doskonale, dlatego zorganizowali wycieczkę szkolną dla wszystkich klas drugich. Za dwa dni, dokładnie o godzinie siódmej rano, cztery klasy miały spotkać się na parkingu przed szkołą i pojechać do niewielkiego miasteczka nad jeziorem. Louis już umówił się z Niallem i Zaynem, że będą razem w pokoju. Perrie, dziewczyna Zayna, uzgodniła z nim, że będzie mieszkać ze swoimi przyjaciółkami najbliżej pokoju chłopców jak się da.
          Louis spodziewał się, że pozna się na nowo z ludźmi, których mijał przez ostatni rok na korytarzu. Jednak, nie sądził, że poczuje coś tak dziwnego i zarazem przyjemnego podczas rozmów i spacerów z Harrym. Sam dokładnie nie wiedział co go czeka, ale nie zamierzał się wycofać. Za bardzo spodobało mu się uczucie w brzuchu, kiedy tylko spoglądał na dołeczki w policzkach.

______________________________________

Co powiecie na takie opowiadanie? Kiedyś je już zaczęłam, ale nie miałam motywacji, aby kontynuować. Mam cały plan, więc byłoby mi łatwiej pisać. Wstawiać pierwszy rozdział czy wolicie coś innego? :)

Co sobie życzycie?

Na co macie ochotę? Opowiadanie czy może one shot?
Piszę zazwyczaj o Larrym, a czasem wplatam do tego inne parringi.
Byłabym wdzięczna za podanie również jakichś pomysłów na fabułę, jeśli macie ;)

Powrót?

A może by tak wrócić i coś stworzyć w te wakacje?

95 days for love

Zapraszam na 1 rozdział :) -> LINK

NOWE OPOWIADANIE

Zapraszam na nowe opowiadanie, oczywiście w roli głównej Larry :) LINK

KONIEC

Cześć wszystkim :)

Od teraz wszystkie nowe one shoty i rozdziały "House Of Boys" będą umieszczane tylko na moim tumblrze -> LINK

Będzie mi miło, jeśli mnie zaobserwujecie :)
Zawsze fback x

House Of Boys

Cześć Skarby x

Wiem, że obiecałam. Wiem, że to trwa tak długo. Wiem, że jestem okropna itd. Przepraszam, naprawdę bardzo przepraszam.
Dzisiaj postanowiłam, że pora się wziąć do roboty.
Jeśli pod tym postem będzie min. 10 komentarzy zacznę pisać :)

I jeszcze jedno ważne pytanie:
Wolicie 2-3 części czy dłuższe opowiadanie na min. 10 rozdziałów?

HELP HELP HELP

Cześć miśki! <3

Dawno mnie tu nie było... bardzo Was przepraszam :( Nowa szkoła, dwa razy więcej nauki, odchudzanie = bardzo mało czasu na pisanie, a co gorsza nawet chęci. Niestety, ale pisanie opowiadań już nie sprawia mi takiej przyjemności jak kiedyś. Jednak, nie zamierzam Was zostawić, bo w końcu obiecałam "House Of Boys", ale potrzebuję pomocy. Najpierw musiałabym się dowiedzieć, czy są osoby, które byłyby zainteresowane prowadzeniem ze mną tego bloga. Jak już pisałam wyżej brakuje mi czasu, więc ja raczej skupiłabym się tylko na korekcie rozdziałów, dawaniu pomysłów i uzgadnianiu, co zamieścić w treści. Jeśli jest osoba, która ma czas i ochotę, niech napisze komentarz, napisze na twitterze lub na gg (bywam rzadko) - 7120773.

BARDZO WAS PROSZĘ O POMOC
Inaczej nie dam rady napisać tego FF :c

Kocham Was, do później <3

ONE SHOTY "Marry Christmas" (Larry)

Tytuł: Marry Christmas

Paring: Larry Stylinson

Wyrazy: 2682

Strony: 8

Części: 1

Gatunek: Bromance, AU – nie istnieje zespół One Direction.

3 tygodnie do Świąt    

Zamrugałem powiekami, wiercąc się pod ciepłym kocem i naciągając go na siebie wyżej. Musiałem zasnąć na dłużej, ponieważ za oknem było już ciemno. Ziewnąłem przeciągle i powoli podniosłem się z kanapy. Poszedłem do kuchni i usiadłem przy stole, cicho wzdychając. Mimo mojej ulubionej pory roku, czułem się źle. Jeszcze nigdy nie byłem tak samotny, jak teraz. W szkole jeszcze dawałem radę, na co dzień widywałem się ze znajomymi i nie odczuwałem braku rodziny, aż tak mocno. Jednak teraz, podczas przerwy świątecznej, uzmysłowiłem sobie, że nie miałem nikogo blisko siebie. Moje plany o spędzeniu wspólnej wigilii wśród krewnych  legły w gruzach, gdy dowiedziałem się o zamieciach, panujących niemal w całej Anglii. Wszystkie loty i pociągi zostały więc odwołane na czas świąt. Jasne, miałem przyjaciół – Liam i Eleanor byli wspaniałymi towarzyszami, jednak im udało się wyjechać wcześniej, skazując mnie na taką udrękę.

                Posiedziałem jeszcze chwilę, po czym postanowiłem wybrać się na spacer do mojego ulubionego miejsca. Miałem nadzieje, że poprawi mi to jakoś ten okropny humor. Powędrowałem do przedpokoju, ubrałem zimowe buty, ciepły płaszcz, owinąłem się szalikiem i naciągnąłem na uszy wełnianą czapkę do kompletu. Na dworze było mroźno, ale znośnie. Spora warstwa śniegu skrzypiała charakterystycznie pod moimi nogami. Bardzo lubiłem ten dźwięk, tak samo jak kolorowe lampki, choinki i bombki. Święta były dla mnie czymś naprawdę cudownym. W tym czasie ludzie zapominali o kłótniach i problemach, cieszyli się sobą nawzajem i nie przejmowali tym, co będzie jutro. Żyli chwilą, czyli tak jak powinni żyć cały czas.

                Wszedłem do Central Parku, a moje oczy od razu rozwarły się szerzej. Na każdym drzewie wisiały lampki, uliczne lampy były ładnie przyozdobione, a na końcu uliczki stała duża, piękna choinka. Na moją twarz wpełznął szeroki uśmiech. Uwielbiałem choinki najbardziej, mógłbym patrzeć na nie każdego dnia i nadal by mi się nie znudziły.

Podszedłem bliżej i usiadłem na jednej z licznych ławek, stojących dookoła drzewa. Domyślam się, że wyglądałem jak małe dziecko, które pierwszy raz widziało coś takiego z bliska. Byłem naprawdę podekscytowany, ale chwilowa euforia szybko minęła, kiedy przypomniałem sobie o spędzeniu samotnie świąt. Nie mogłem sobie tego wyobrazić. Przy stole zabraknie tak wielu osób, na których mi zależało i nie potrafiłem nic z tym zrobić.

Nagle, moje przemyślenia przerwało ciche chrząknięcie, więc moje oczy szybko powędrowały do osoby, która wydała z siebie charakterystyczny dźwięk. Przede mną stał dość wysoki chłopak, spod jego czapki wystawały loczki,  policzki miał lekko zaczerwienione od zimna, a oczy niesamowicie zielone. Spojrzałem na niego pytająco, nie mogąc zahamować delikatnego uśmiechu. Wyglądał tak niemożliwie słodko.

                -Przepraszam, ale usiadłeś chyba nie w tym miejscu, co trzeba.

                -Słucham? – zapytałem, nie rozumiejąc przekazu jego słów.

                -To moja ławka. – powiedział bez skrupułów, wpatrując się we mnie wyczekująco. Był bezczelny, ale jego ton głosu był tak miły, że nie potrafiłem się denerwować.

                -Umm… wydaje mi się, że nie jest podpisana.

                -Owszem, nie jest, ale to ja zawsze na niej przesiaduje.

                -Obok jest jeszcze dużo miejsca. – odparłem swobodnie, chcąc trochę załagodzić sytuację.

                -Zawsze przesiaduję tu sam. – powiedział, a ja mogłem wyczuć w jego głosie smutek.

                -Mam sobie pójść?

                -Nie! To nie miało tak zabrzmieć… znaczy, nie wyganiam Cię. Chodzi o to, że nie wiem, czy chciałbyś, abym się przysiadł. – powiedział nieco zakłopotany, a kąciki moich ust uniosły się wyżej.

                -Nie mam nic przeciwko, abyś tu usiadł. – odparłem, a chłopak delikatnie się uśmiechnął. Niepewnie postawił kilka kroków i usiadł obok, zostawiając między nami kilka centymetrów przerwy.

                -Przepraszam, jeśli zabrzmiałem jak chytre pięcioletnie dziecko.

                -Uh, nie szkodzi.

                -Naprawdę, moje zachowanie było nie na miejscu. Powinienem po prostu usiąść na inne ławce.

                -Jest w porządku. Nie przejmuj się. – powiedziałem spokojnie, spoglądając na niego. Jego policzki były lekko zaróżowiałe od panującego mrozu.

                -Nawet się nie przedstawiłem… jestem Harry, Harry Styles. – wyciągnął ku mnie dłoń, odzianą w czarną rękawiczkę.

                -Louis Tomlinson, miło mi poznać. – odparłem, uścisnąwszy delikatnie rękę chłopaka.

                -Mieszkasz tu? W Londynie?

                -Tak, ale pochodzę z Doncaster, a Ty?

                -Urodziłem się w Holmes Chapel.

                -Dlaczego akurat Londyn? – zapytał, po chwili ciszy.

                -Umm… razem z moim przyjacielem Johnem szukaliśmy miejsca, gdzie będziemy mogli rozwijać nasze pasje i nie wydać kupe forsy na mieszkanie. Londyn był dość blisko, więc jakoś tak samo wyszło.

                -Rozumiem, że z nim mieszkasz?

                -Nie. Nie przyjaźnię się już z Johnem.

                -Ou… okej.

                -A Ty dlaczego wybrałeś Londyn?

                -Chciałem uciec od miejsca, gdzie wszyscy wszystkich znają. Miałem dość plotek… i w sumie od zawsze pragnąłem zamieszkać w Londynie.

                -Wspaniałe miejsce, prawda? Choćby to. – wskazałem brodą na dużą, świecącą choinkę.

                -Zdecydowanie. Na dodatek uwielbiam Święta, więc ten park podbił moje serce.

                -Też je lubię, ale niestety w tym roku spędzę je sam.

                -Och, dlaczego?

                -Odwołano wszystkie samoloty z powodu zamieci, a mój ledwo żyjący samochód nie dałby rady.

                -Rozumiem, przykro mi.

                -A Ty nie wyjeżdżasz do rodziny?

                -Nie.

                -Z jakiego powodu?

                -Moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, a moja siostra spędza Święta z rodziną swojego chłopaka.

                -Przepraszam. – powiedziałem wstrząśnięty.

                -Dlaczego? Zwykłe pytanie, jak każde inne.

                -Om… tak. W każdym razie bardzo mi przykro z powodu Twoich rodziców. – skinął głową, dając mi znak, że zrozumiał, a ja zmieniłem minimalnie pozycję, ponieważ mój tyłek zaczynał cierpnąć.

                Siedzieliśmy kilkanaście minut w ciszy, napawając się świąteczną atmosferą. Ludzie przechodzili przez park z torbami pełnych zakupów, aby szybciej dostać się na daną ulicę. Dzieci biegały dookoła choinki, podśpiewując piosenki, opowiadające o Świętach, śmiejąc się i dobrze bawiąc. Wszystko wyglądało tak normalnie, a zarazem pięknie… jak z bajki.

                -Ugh… co się stało z Johnem, jeśli mogę wiedzieć? – zapytał nagle Harry, cichym i lekko zachrypniętym głosem.

                -On… on po prostu wyjechał.

                -Dokąd?

                -Uznał, że mieszkanie ze mną wcale nie jest takie fajne, więc spakował swoje rzeczy i wyjechał do Nowego Jorku.

                -Pokłóciliście się?

                -Nie. John poznał pewną dziewczynę. Ona… była troszkę dziwna.

                -To znaczy?

                -Do tej pory uważam, że nie była w jego typie. Była wulgarna i niegrzeczna, lecz on w niej widział anioła. Często śmiała się ze mnie w jego towarzystwie oraz wytykała moje wady. On po jakimś czasie zaczął robić to samo, aż pewnego dnia miałem tego dość i powiedziałem mu, co o niej myślę.

                -To jednak się pokłóciliście…

                -Nie. On tylko skinął głową. Był smutny. Tak jakby czuł to samo, co ja.

                -Nic z tym nie zrobił?

                -Nie jestem pewien. Przez kilka dni nie wychodził z domu, ale słyszałem raz, jak rozmawiał z nią przez telefon. Krzyczał, a po kilku godzinach ona przyszła. Miała do mnie pretensje, że John przeze mnie świruje i gada głupoty. Prawdopodobnie on wtedy chciał z nią zerwać.

                -Ale?

                -Ale po tygodniu pożegnali się ze mną, trzymając za ręce i jadąc razem na lotnisko.

                -Mhm… dziwne.

                -Tak. Trudno… jego życie, jego problem. To było już dwa lata temu.

                -Odzywał się do Ciebie?

                -Wysyła mi zawsze kartki na urodziny i Wielkanoc.

                -A na Boże Narodzenie?

                -Wtedy mam urodziny.

                -W Święta? Ale fajnie. – powiedział, uśmiechając się.

                -Dwa święta w jeden dzień, dwa razy więcej prezentów. – zaśmiałem się cicho, a Harry po chwili mi zawtórował.

                -Tak w ogóle, ile masz lat?

                -21, a Ty?

                -19.

                -Od kiedy mieszkasz w Londynie?

                -Od roku. Wcześniej Gemma nie pozwoliła mi wyjechać. Gemma to właśnie moja siostra.

                -A, okej. – odparłem. –Wiesz, ja będę się już zbierał. Zimno się robi.

                -Mogę Cię odprowadzić… jeśli chcesz? – zapytał, a moje serce z niewiadomego powodu zaczęło bić trochę szybciej.

                -Pewnie, będzie mi miło. – powiedziałem, a uśmiech nie chciał opuścić mojej twarzy.

Wstaliśmy i ruszyliśmy spacerkiem w stronę mojego osiedla. Długo rozmawialiśmy o naszych zainteresowaniach, dzieciństwie i szkole. Dowiedziałem się, że Harry chodzi do szkoły muzycznej, zawsze o tym marzył. W podstawówce jednak miał problemy, bo nie chciał uczęszczać na lekcje. Uważał, że to strata czasu i uciekał do lasu, gdzie śpiewał lub po prostu leżał na trawie. W gimnazjum w końcu zrozumiał idee chodzenia do szkoły i pilnie się uczył. Zapewniał, że miał same piątki, ale kto to wie. Opowiedział mi również o swojej siostrze, która zawsze o niego dbała, a po stracie rodziców opiekowała się z nim jak matka. Był jej bardzo wdzięczny, mówił o niej z taką miłością i uwielbieniem, że uśmiech sam wkradał mi się na usta.

                Po piętnastu minutach spaceru doszliśmy do mojego małego domu. Wczoraj zawiesiłam lampki dookoła okien i teraz prezentował się bardzo przytulnie i świątecznie.

                -Może wjedziesz? – zaproponowałem, zatrzymując się przed drzwiami.

                -Nie chcę robić kłopotu.

                -Jakiego kłopotu? – zapytałem z uśmiechem. –Zapraszam.

                -Dobrze, z chęcią. – odparł, wchodząc za mną do ciepłego pomieszczenia.

Pozbyliśmy się zimowych ubrań, po czym oprowadziłem kolegę po niewielkim mieszkaniu.

                -Napijesz się czegoś? – zapytałem, kiedy weszliśmy do kuchni połączonej z salonem.

                -Mhm, poproszę herbaty.

                -Jakiej? Mam zieloną, zwykłą, cytrynową i malinowo-żurawinową.

                -Poproszę cytrynową. – skinąłem głową, po czym zrobiłem dwie herbaty – cytrynową i malinowo-żurawinową. Usiedliśmy wygodnie w salonie, popijając powoli ciepłe napoje. Rozmawialiśmy jeszcze trochę, po czym postanowiliśmy włączyć jakiś film. Akurat na ITV1 leciał film pt. „Love actually”, więc zostawiliśmy i pogrążyliśmy się w historii bohaterów.

                Wieczór minął mi bardzo miło w towarzystwie Harry’ego. Po obejrzeniu filmu znowu długo rozmawialiśmy, trochę żartowaliśmy i dużo się śmialiśmy. Chłopak zostawił mi swój numer telefonu i powiedział, że jeśli tylko będzie mi się nudzić, mam mu dać znać. Bardzo się ucieszyłem na ten gest, bo w ciągu, zaledwie, kilku godzin zdążyłem obdarzyć go wielką sympatią.

Styles był naprawdę pozytywną osobą. Mimo przykrości, jakie go spotkały, promieniował radością i miał niesamowite poczucie humoru. Na dodatek, wydawał się być dość błyskotliwym człowiekiem, co dodawało mu uroku.  Jego loczki i słodkie dołeczki w policzkach, kiedy się uśmiechał, sprawiały, że wyglądał oszałamiająco, a duże, zielone oczy czyniły go jeszcze bardziej przystojnym. 

2 tygodnie do Świąt

                Tydzień minął niespodziewanie szybko, ale jakże przyjemnie. Słuchałem w kółko świątecznych piosenek, upiekłem pierniczki i udało mi się spotkać dwa razy z Harrym. Najpierw zaprosił mnie do siebie, gdzie oglądaliśmy filmy, rozmawialiśmy i jedliśmy popcorn. Następnym razem, poszliśmy na długi spacer, który podsumowaliśmy czekoladowym cappuccino w przytulnej kawiarni. Harry na pożegnanie obdarował mnie czułym pocałunkiem w policzek, który wywołał w mojej głowie totalny chaos. Czas przy nim płynął tak szybko i przyjemnie, że mógłbym to robić całe życie. Każda chwila spędzona z nim była wartościowa i naprawdę byłem wdzięczny losu, że pozwolił mi spotkać kogoś takiego.

Tydzień do Świąt

                Dni mijały coraz szybciej, a Wigilia zbliżała się niemiłosiernie. Sam nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Czy było warto robić dwanaście potraw dla jednej osoby? Czy w ogóle warto było obchodzić Święta samotnie?

                Zamiast myśleć o niezbyt przyjemnych rzeczach, wziąłem się za sprzątanie domu. Wyprałem wszystkie brudne ubrania, zrobiłem porządku w szafie oraz zmieniłem pościel. Odkurzyłem całe mieszkanie, po czym umyłem podłogi na mokro. Po tym wszystkim zdecydowanie musiałem odpocząć, więc położyłem się na kanapie w salonie, a moje powieki same się zamknęły.

                Obudziły mnie ciche wibracje, dochodzące od mojego telefonu. Otworzyłem leniwie oczy i zorientowałem się, że na dworze było już ciemno. Po chwili, moje oczy zatrzymały się na telefonie, który nadal bzyczał, więc szybko wziąłem go do ręki i odebrałem.

                -Halo?

                -Cześć, tu Harry.

                -O, hej. Co u Ciebie?

                -W porządku… chyba.

                -To znaczy?

                -Moglibyśmy się spotkać?

                -Jasne, kiedy?

                -Wpadniesz do mnie?

                -Teraz?

                -Jeśli to żaden kłopot.

                -Nie, oczywiście, zaraz u Ciebie będę.

                -Świetnie, do zobaczenia.

                -Pa, Haz. – pożegnałem się, po czym wstałem i porządnie się rozciągnąłem. Poczochrałem trochę moje włosy, aby nie było widać, że spałem, po czym udałem się do przedpokoju. Ubrałem się ciepło i wyszedłem z domu, kierując się prosto w stronę mieszkania Harry’ego.

                Zapukałem kilka razy, a po dosłownie trzech sekundach zostałem wpuszczony do środka. Zdjąłem płaszcz i buty i poszedłem za przyjacielem do kuchni, gdzie zastałem przygotowany dla mnie kubek gorącej herbaty. Usiedliśmy przy stole, a ja patrzyłem na chłopaka i mógłbym przysiąc, że był czymś zdenerwowany. 

                -Coś się stało? – zapytałem w końcu.

                -Nie. To znaczy… ugh…

                -Tak?

                -Chodzi mi o to, że niedługo są Święta… oraz Twoje urodziny.

                -Owszem.

                -Oboje spędzamy je samotnie.

                -Tak.

                -Nie chciałbyś… nie, to głupie.

                -No powiedz, Haz.

                -Nie chciałbyś spędzić ich ze mną? – zapytał niepewnie, ściszając głos z każdym słowem. Odłożyłem ciepły kubek na stół lekko zaskoczony, ale jakże ucieszony. Kąciki moich ust powędrowały wysoko i zrobiło mi się przyjemnie ciepło.

                -Chciałbym. Chciałbym spędzić z Tobą Święta.

                -Wiem, że znamy się zaledwie kilkanaście dni, ale pomyślałem, że mogłoby być miło.

                -Dobrz, Haz. Spokojnie. – zaśmiałem się cicho.

                -Po prostu czuję się dziwnie. – jęknął.

                -Dlaczego?

                -Znamy się dwa tygodnie, a czuję jakbym spędził z Tobą dwa lata. Czuję się przy Tobie swobodnie i jest naprawdę bardzo miło, kiedy jesteś blisko. – moje serce pędziło, jak chiński pociąg, a w brzuchu rozszalało się stado motylków. Nie rozumiałem dokładnie, dlaczego tak się działo, ale moje policzki płonęły i nie umiałem tego zatrzymać. Wstałem powoli i podszedł do Harry’ego, chwyciłem jego dłoń i dałem mu do zrozumienia, aby wstał, po czym mocno go przytuliłem.

                -Bardzo się cieszę, że Cię poznałem, Curly. – powiedziałem w jego ramię, a po chwili poczułem, jak jego ramiona mocniej mnie objęły. Poczułem się tak niesamowicie dobrze i bezpiecznie, że mógłbym zostać w tej pozycji zdecydowanie o wiele dłużej.

                -Ja też. –odparł cicho. Po około minucie odsunąłem się od chłopaka, lecz nie przestaliśmy się przytulać. Patrzyliśmy na siebie z delikatnymi uśmiechami na twarzy, a moje serce biło coraz szybciej.

                -Jesteś taki piękny. – usłyszałem nagle i zdałem sobie sprawę, że ten głos dochodził z mojego gardła. Moje policzki stały się pewnie bordowe, a ja miałem ochotę zapaść się pod ziemię.

Harry spojrzał na mnie lekko zaskoczony, lecz po chwili zachichotał. Jego dłoń spoczęła na moim policzki, delikatnie gładząc moją skórę. Chłopak zaczął się powoli nachylać w moją stronę, a ja poczułem ucisk w podbrzuszu. Kiedy dzieliły nas już tylko centymetry, przymknąłem powieki, a po chwili poczułem na sobie miękkie wargi Hazzy.

24. grudnia, 0 dni do Świąt

                Razem z Harrym ustaliliśmy, że Wigilia odbędzie się u mnie w domu. Moje mieszkanie było trochę większe, a poza tym odbyłem już porządki. Wczoraj zrobiłem ostatnie zakupy, więc moja lodówka ledwo się domykała.

Przed chwilą, przynieśliśmy z chłopakiem żywą choinkę z targu, niedaleko mojego osiedla. Ustawiliśmy ją w stojaku i ustroiliśmy w lampki, łańcuchy i bombki. Była idealna. Nie obyło się oczywiście bez żartów, wygłupiania i kilku słodkich pocałunków, które powoli stawały się miłą codziennością. Czułem, że moje życie nabierało smaku i kolorów.

                Umówiliśmy się z Harrym na godzinę czwartą, żeby wszystko uszykować i zacząć o siedemnastej. Wziąłem prysznic, ubrałem czarne jeansy, jasno-szarą koszulę i krótki czarny krawat. Użyłem moich ulubionych perfum i uznałem, że wyglądałem całkiem przyzwoicie.

Uszykowany, nakryłem do stołu i trochę go udekorowałem. Podłączyłem lampki w choince i puściłem cicho kolędy. Po kilku minutach usłyszałem dzwonek do drzwi, więc poszedłem jak najszybciej je otworzyć. Przywitałem się z Harrym szybkim pocałunkiem w policzek i poczekałem chwilę, aż się rozbierze. Wyglądał oszałamiająco. Miał czarne rurki, białą koszulę, muszkę i marynarkę.

                -Ładnie wyglądasz. – skomentował, a ja się uśmiechnąłem.

                -Ty ładniej. – podsumowałem, obdarowując go czułym pocałunkiem, tym razem w usta.

                Poszliśmy do kuchni i zaczęliśmy stawiać na stół wszystkie potrawy. Kiedy wszystko było już gotowe, przyciemniłem trochę regulatorem światła, aby była milsza atmosfera. Poczęstowaliśmy się opłatkiem, po czym stanęliśmy naprzeciwko siebie, a ja nagle stałem się niezwykle uczuciowy.

                -Haz… -chrząknąłem cicho. -Życzę Ci dużo zdrowia, szczęścia i miłości. Chciałbym, aby wszystkie Twoje marzenia się spełniły i żebyś nigdy się nie poddawał. Jesteś cudowny. Uwielbiam spędzać z Tobą każdą chwilę i cieszę się, kiedy Cię widzę… i wesołych Świąt. – powiedziałem, a na końcu nerwowo się zaśmiałem.

                -Och… Louis, również życzę Ci dużo zdrowia, szczęścia i miłości. Jesteś niesamowicie zdolny i wierzę, że Twoje marzenia spełnią się, a Ty zawsze dojdziesz do celu i dasz sobie radę. To Ty jesteś cudowny… uwielbiam na Ciebie patrzeć, jak się śmiejesz. Jestem niesamowicie szczęśliwy, kiedy zdaje sobie sprawę, że uśmiechasz się dzięki mnie. To dla mnie wiele znaczy. Wesołych Świąt, Boo. – powiedział, a ja poczułem w gardle dużą gulę.

                -Kocham Cię. – powiedziałem cicho, a po chwili poczułem, jak Harry mnie przytula.

                -Ja Ciebie też kocham, Lou. – odparł, a ja szeroko się uśmiechnąłem. Odsunęliśmy się od siebie, a po chwili wtopiliśmy w siebie nasze usta. Muskały się czule o siebie, lecz tym razem zapragnęliśmy czegoś więcej. Język Hazzy przejechał delikatnie po mojej wardze, a ja uchyliłem je, wpuszczając go do środka. Nasze języki ocierały i wiły się wokół siebie, a w mojej głowie wirowało, jakbym był na karuzeli. Po plecach przeszły mnie przyjemne dreszcze, kiedy Styles zahaczył o moje podniebienie. Czułem się szczęśliwy. To będą najlepsze Święta w moim życiu, byłem tego pewny.