Rozdział 6 'Śladamy Larry'ego'

            George oderwał się od lektury, po czym rozejrzał dookoła. Usłyszał nagle, zbliżające się kroki, więc jak najszybciej ukrył pamiętnik taty Harry’ego pod szafkę. Usiadł przy biurku i położył przed sobą jakikolwiek podręcznik, udając, że jest pochłonięty nauką. Kiedy po pokoju rozległ się cichy dźwięk pukania, chłopak zaprosił gościa, odwracając głowę w stronę drzwi.

            -Cześć, Ge. Idziemy z Lou na spacer, chcesz iść z nami? – Harry zwrócił się do synka, używając jego ulubionego zdrobnienia. Przy urodzeniu, kiedy jego mężowi brakło tchu i nie miał siły wykrzykiwać do siostry długich słów, wymawiał tylko pierwszą sylabę i tak już zostało.

            -Nie, nie, dziękuję. Zostanę w domu i trochę się pouczę, ok?

            -Uczysz się w sobotę? Och, ok! To nie przeszkadzam.

            -Miłego spaceru, Gołąbeczki. – piętnastolatek zaśmiał się i szeroko uśmiechnął. Zawsze mówił tak do rodziców, kiedy wychodzili gdzieś sami. Wiedział, że uwielbiają okazywać sobie swoje gorące i silne uczucia, ale musieli hamować się przy dziecku.

            -Miłej nauki. – pozdrowił go, również cicho chichocząc.

           

            Kiedy George został już sam w swoim pokoju, odczekał chwilę, po czym ruszył w stronę niewielkiej szafki. Usiadł, opierając się o nią i wyciągnął spod spodu pamiętnik. Usadził się wygodnie, a następnie wrócił do czytania historii jego ojców.

25.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Dziś nastała sobota, więc mogłem pospać dłużej.  Mimo tego, nie przewróciłem się na bok i nie poszedłem spać dalej. Jakoś nie mogłem zasnąć, więc poddałem się i otworzyłem oczy. Zerknąłem na telefon, było piętnaście po dziewiątej. Wtuliłem się w miękką kołdrę i cicho westchnąłem. Już od rana na mojej twarzy malował się uśmiech, z czego miałem ochotę się śmiać. Emocje rozpierały mnie i chciało mi się skakać ze szczęścia. Nagle usłyszałem krótkie wibracje, dochodzące z telefonu, które informowały mnie o nowej wiadomości.

Od „Boo Bear <3” Dzień dobry, Loczku :) Mam nadzieję, że nie obudziłem?

Do „Boo Bear <3” Witaj Słodziaku :) nie, nie obudziłeś. Jakoś nie mogłem spać.

Od „Boo Bear <3” Och, to tak jak ja. Śniło Ci się coś?

Do „Boo Bear <3” Hahaha nie, a Tobie?

Od „Boo Bear <3” Właśnie tak! Miałem niesamowity sen! Byłem w kosmosie!

Do „Boo Bear <3” Lou, czy Ty napisałeś do mnie, aby pochwalić się swoim snem? :D

Od „Boo Bear <3” Między innymi tak! Masz z tym jakiś problem? :p No a tak poważnie to chciałem zaprosić Cię na lody.

Do „Boo Bear <3” Brzmi świetnie, z chęcią :)

Od „Boo Bear <3” W takim razie będę u Ciebie o 16.

Do „Boo Bear <3” Tak późno? :( Chcę Cię zobaczyć wcześniej.

Od „Boo Bear <3” Mogę przyjść zaraz!

Do „Boo Bear <3” Czekam już na Ciebie! xx

Od „Boo Bear <3” Znając Ciebie, leżysz jeszcze w łóżku ;>

Do „Boo Bear <3” Może chcesz się przyłączyć? :D

Od „Boo Bear <3” Zgadłem!

Do „Boo Bear <3” Owszem, możesz się ekscytować :)

Od „Boo Bear <3” Dziękuję za pozwolenie :p

Do „Boo Bear <3” Nie ma sprawy :D

Od „Boo Bear <3” Jakiż Ty bezczelny.

Do „Boo Bear <3” Wydaję Ci się :p To jak? O której będziesz?

Od „Boo Bear <3” O której mam być?

Do „Boo Bear <3” Już napisałem, że możesz przyjść teraz :D

Od „Boo Bear <3” No ej, poważnie pytam.

Do „Boo Bear <3” No dobrze, dobrze. Może 13? Zjemy razem obiad i pójdziemy na lody.

Od „Boo Bear <3” Okej, widzimy się za 3 godziny. xx

            Odłożyłem telefon na nocny stolik i powoli wygramoliłem się spod kołdry. Stanąłem na chłodnej podłodze i wyciągnąłem się, głośno ziewając. Wziąłem z szafy czystą bieliznę i udałem się do łazienki. Z tego względu, że noce były teraz ciepłe, spałem nago, co było definitywnie przyjemne.

Wszedłem do kabiny prysznicowej, a po chwili chłodna woda spływała po moim ciele. Wyszorowałem dokładnie każdą część ciała ulubionym żelem pod prysznic, a na końcu umyłem włosy.

Kiedy byłem już suchy, ubrałem bokserki i wróciłem do pokoju. Na nogi włożyłem dżinsowe spodenki do kolan, a na górę czarny t-shirt. Poszedłem do kuchni i zaparzyłem sobie kawę. Wyjąłem z lodówki mleko, a z szafki miskę i płatki. Przygotowany posiłek i zrobioną już kawę postawiłam na stole, po czym usiadłem przy nim i zacząłem jeść śniadanie.

3 godziny później

            Siedziałem przed telewizorem, co chwilę zerkając na zegarek. Brzmi to tak dziecinnie i prostacko, ale po prostu nie mogłem doczekać się przyjścia Louisa. Wczorajszy wieczór spędziliśmy tak miło i nie chciałem, aby wracał do domu. Jednak, Tommo jest tylko moim przyjacielem, a przyjaciele nie sypiają razem.

Nagle usłyszałem pukanie do drzwi, więc wstałem i szybko udałem się do przedpokoju. Otworzyłem i zaprosiłem chłopaka do mieszkania, po czym ostrożnie go przytuliłem. Na moje szczęście, odwzajemnił uścisk, a następnie udaliśmy się do dużego pokoju, gawędząc na mało ważne tematy. Usiedliśmy na kanapie, chichocząc z żartu Louisa.

           

            -Zayn nie ma nic przeciwko, że spędzasz u mnie tyle czasu? – zapytałem, kiedy już się uspokoiliśmy.

            -Dlaczego miałby mieć?

            -Nie wiem, w końcu z nim mieszkasz, to Twój przyjaciel.

            -A Ty nim nie jesteś?

            -Umm… Ja… No jestem.

            -No właśnie. – uśmiechnął się szeroko, po czym usiadł trochę bliżej mnie.

            -No dobrze. Co masz ochotę dziś zjeść na obiad?

            -A co proponujesz?

            -Może zrobimy pizze?

            -Świetny pomysł.

            Poszliśmy oboje do kuchni i położyliśmy na blat potrzebne produkty. Umyłem paprykę i ją pokroiłem, a Louis zajął się starciem sera. Następnie, wyjąłem mąkę, wodę, oliwe, drożdże, jajko i cukier. Z pomocą przyjaciela zaczęliśmy przygotowywać ciasto, jednak nie wyszło nam to do końca. Po chwili, moje włosy były całe w mące, a chłopak śmiał się głośno, trzymając się za brzuch.

            -Lou! Mam całe brudne włosy! – krzyknąłem, odwracając się do niego przodem.

            -Hahaha, Ty głuptasie! – wybuchnął ponownie śmiechem, a ja wykorzystując jego nieuwagę, wziąłem trochę mąki i rzuciłem ją w chłopaka. Nagle, otworzył szeroko oczy zaskoczony przebiegiem wydarzeń.

            -I kto tu jest głuptasem? – zaśmiałem się, idąc do tyłu, ze względu na zbliżającego się do mnie Louisa.

            -Zaraz się przekonamy. – powiedział, udając groźnego, lecz skończyło się na obustronnym chichotaniu. Rzucił się w moją stronę, a ja zacząłem biegać w kółko po całej kuchni. Z mojego gardła wydobywały się piski, kiedy mój przyjaciel zbliżał się na niebezpieczną odległość.

Kiedy udało mu się mnie dopaść, oboje wylądowaliśmy na ziemi, ciągle się brechtając.

            -Jestem cały w mące!

            -Wyobraź sobie, że ja też! – odparłem, a Lou wdrapał się na mnie, siadając okrakiem na moje biodra i zaczął mnie łaskotać.

            -Nie! Błagam! – krzyknąłem desperacko, wijąc się pod ciałem kolegi. Próbowałem się jakoś uwolnić, jednak po chwili Tommo ustąpił i przestał. Odetchnąłem głęboko, po czym zacząłem strzepywać biały puch z koszulki szatyna. Uśmiechnął się do mnie wdzięcznie, cały czas patrząc w moje oczy. Kiedy już skończyłem, wstaliśmy, a Lou zbliżył się do mnie i zaczął wygrzebywać mąkę z moich loczków. Spojrzałem na niego i zauważyłem, ze przy tej czynności musiał stanąć na palcach, co czyniło go jeszcze bardziej słodkim. Poczułem, jak moje policzki robią się gorące i w duchu modliłem się, aby nie były czerwone.

Godzinę później

            Gotową i smakowicie pachnącą pizze, podzieliliśmy na równe kawałki i włożyliśmy na talerze. Wróciliśmy do dużego pokoju i siedząc przed telewizorem, zaczęliśmy się zajadać.

Kiedy skończyliśmy posiłek, zabrałem naczynia do kuchni i schowałem je do zmywarki.

            -Idziemy na spacer? – zapytał Lou, wchodząc do pomieszczenia.

            -Tak, jasne. – odparłem z uśmiechem. Ubraliśmy w przedpokoju trampki, a następnie wyszliśmy z mieszkania.

Na dworze było bardzo ciepło, ale delikatny wiaterek sprawiał, ze było przyjemnie. Udaliśmy się w stronę parku, planując wspólne wakacje.

            -Gdzie moglibyśmy pojechać? – zapytałem.

            -Co myślisz o Francji?

            -Zawsze chciałem zwiedzić Paryż.

            -To musimy dzisiaj zarezerwować miejsca w hotelu.

            -Jeju, polecimy do Paryża?!

            -Jeśli chcesz oczywiście, to tak. – powiedział, cicho się chichotając.

            -No pewnie, tak! Już nie mogę się doczekać. – powiedziałem z entuzjazmem i pod wpływem impulsu mocno przytuliłem się do przyjaciela. Chłopak, śmiejąc się odwzajemnił uścisk, a ja zatonąłem w jego ramionach. Staliśmy w tej pozycji kilka minut, aż nie przypomniało mi się, że byliśmy na dworze, w miejscu publicznym. Odsunąłem się od niego, a moja twarz zapewnie przypominała dojrzałego pomidora. Tomlinson uśmiechnął się, jakby nic nie zauważając, a kąciki moich ust powędrowały ku górze. Wracając do rozmowy, ruszyliśmy dalej. Ustaliliśmy, że wynajmiemy hotel gdzieś na obrzeżach Paryża, aby nie wydać od razu wszystkich oszczędności. Na pewno zwiedzimy miasto, co zajmie nad dwa lub trzy dni. Pojedziemy też na plażę i może popłyniemy gdzieś statkiem. Wszystkie te plany brzmiały dla mnie tak nierealnie, jakby w ogóle nie dotyczyły nas, a innych ludzi. Nie zwiedzałem dużo pięknych miast, a Francja od zawsze mi się marzyła. Na dodatek spędzę ten czas z Louisem, co czyni to wszystko jeszcze wspanialszym.

26.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Dziś od rana nie czułem się dobrze i wstałem dopiero około trzynastej. Poszedłem od razu do łazienki, aby wziąć prysznic. Było mi cholernie zimno, a wzdłuż pleców przechodziły mnie dreszcze. Ubrałem ciepłe dresy, choć na dworze było jakieś dwadzieścia pięć stopni. Następnie udałem się do kuchni, zrobiłem herbatę, po czym usiadłem przed telewizorem. Kiedy wybiła czternasta, postanowiłem zadzwonić do Louisa, aby odwołać spotkanie. Wczoraj umówiłem się z nim do kina, ale czułem się potwornie i nie miałem siły ruszać się z domu.

            -Cześć, Harry. – usłyszałem po kilku sygnałach miłe powitanie przyjaciela.

            -Hej, Lou. – powiedziałem, wysilając się na radosny ton.

            -Coś się stało? – zapytał, domyślając się, że coś jest nie tak.

            -Chyba dzisiaj nie będę mógł iść z Tobą do kina.

            -Dlaczego? Co jest?

            -Wiesz, źle się czuję od rana.

            -Ojej, co Ci jest?

            -Chyba mam gorączkę, ale to nic takiego.

            -Zaraz u Ciebie będę.

            -Ale Lou! To naprawdę nic takiego. – powiedziałem, ale usłyszałem tylko sygnał, kończący rozmowę. Rozsiadłem się z powrotem na łóżku, skacząc po kanałach.

Nagle, po mieszkaniu rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi. Wstałem powoli, aby nie zakręciło mi się w głowie i udałem się do przedpokoju. Otworzyłem, a na klatce zobaczyłem Louisa.

            -Co Ty tu robisz?

            -Mi też miło Cię widzieć, Haz. Mówiłem, że przyjdę.

            -No ale nic mi nie jest.

            -Masz gorączkę i źle się czujesz. Faktycznie nic Ci nie jest. – powiedział, wchodząc do mojego mieszkania i zamknął za sobą drzwi. Przyłożył dłoń do mojego czoła, po czym objął mnie ramieniem i zaprowadził do salonu.

            -Jesteś rozpalony!

            -Nie dramatyzuj.

            -Połóż się, hm? – powiedział, a ja wykonałem jego prośbę. Po chwili, chłopak przykrył mnie kocem, chociaż nie mam pojęcia skąd go wytrzasnął.

            -Brałeś prysznic?

            -Tak i zrobiłem sobie herbatę. Umiem o siebie zadbać, Lou.

            -Nie wątpie. Po prostu się martwię. – powiedział, a uśmiech sam cisnął mi się na twarz.

            -Masz gdzieś termometr?

            -W kuchni, w szafce przy ścianie.

            -Zaraz przyniosę, a Ty się nie ruszaj.

            -Dobrze, dobrze. – odparłem, układając się wygodniej na kanapie. Po chwili Tomlinson wrócił, a w ręku trzymał znalezione urządzenie. Włożył mi je pod pachę, a jego dłoń ponownie powędrowała do mojej twarzy. Odgarnął delikatnie moje loki do tyłu, a po chwili nachylił się nade mną i złożył ostrożny pocałunek na gorącym czole. Moje policzki momentalnie się zarumieniły, na co chłopak cicho zachichotał.

            -Spadaj. – powiedziałem, udając obrażonego.

            -I tak jesteś uroczy.

            -Och, odwal się. – odparłem z uśmiechem na twarzy. Po chwili Lou wziął z powrotem termometr do rąk, a jego wyraz twarzy z radosnej zmienił się na przerażony.

            -Masz prawie czterdzieści stopni!

            -Nie krzycz, głowa mnie boli.

            -Świetnie. Idę po tabletki dla Ciebie. Zaraz wracam.

            -Wracaj szybko.

            Przykryłem się dokładniej kocem i zerknąłem na telewizor. Leciały jakieś reklamy, więc odwróciłem wzrok i lekko przymknąłem powieki. Po kilku minutach, mój przyjaciel wrócił z jakimiś lekarstwami i usiadł obok mnie. Zaczął czytać ulotki, po czym zdecydował, że da mi dwie pigułki paracetamolu. Podniosłem się trochę i połknąłem je, popijając wodą. Ponownie opadłem na poduszki, a moje oczy mimowolnie się zamknęły.

            -Jak się obudzisz, na pewno będziesz już czuł się lepiej.

            -Lou?

            -Hm?

            -Położysz się obok mnie?

            -Emm… Ja… dobrze. – mój przyjaciel wśliznął się po chwili pod koc, a ja przekręciłem się na bok przodem do niego. Jego ręce przyciągnęły mnie bliżej, a ja wtuliłem się w jego tors, kładąc głowę w zagłębieniu jego szyi.

            -Dobranoc. – wymamrotałem w jego pachnącą skórę, na której automatycznie pojawiła się gęsia skórka. Uśmiechnąłem się na myśl, że była to moja sprawa, po czym odpłynąłem do krainy snu.

_____________________________________________

 Witajcie! <3 Przepraszam wszystkich za spóźnienie, ale mam totalny brak weny i niewiele czasu. Niedługo mam bal gimnazjalny i musiałam kupić buty i różne dodatki. Na dodatek teraz jestem poza domem, bo wyjechałam na zawody. Mimo tego, spięłam dupkę i coś tam dla Was napisałam. Szczerze mówiąc, nic się w nim nie dzieje, a pisałam go chyba 3 dni. Przepraszam za błędy i powtórzenia. 

Byłabym wdzięczna za każdy komentarz i kliknięcie w reakcję.

Kocham Was! <3

Kolejny rozdział.

PRZEPRASZAM, PRZEPRASZAM, PRZEPRASZAM!
Wiem, że miałam wstawić coś w czwartek lub piątek, ale tego nie zrobiłam :C
Strasznie Was za to przepraszam i postaram się dodać 6. rozdział jutro, a najpóźniej w środę!
Mam nadzieję, że nie jesteście bardzo źli.
KOCHAM WAS xx

Rozdział 5 'Śladami Larry'ego'

22.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Praca dłużyła mi się niesamowicie, a spoglądanie co chwilę na zegarek wcale mi nie pomagało. Louis miał dziś spotkanie z Mike’iem i może zabrzmi to dziwnie, ale strasznie się denerwowałem. Kiedy już stąd wyjdę, wystarczy, że zadzwonię do przyjaciela i będę wszystko wiedział. Tak bardzo zżerała mnie ciekawość.

            Kiedy w końcu znalazłem się na świeżym powietrzu, wybrałem numer Louis’a i przyłożyłem telefon do ucha w oczekiwaniu na jego głos.

            -Cześć, Haz. – przywitał się.

            -Cześć, i jak poszło?

            -Hm… wpadniesz do mnie?

            -Jasne, zaraz u Ciebie będę.

            -Do zobaczenia.

Pognałem czym prędzej w stronę jego domu. Chciałem jak najszybciej wszystkiego się dowiedzieć. Pragnąłem usłyszeć, że już wszystko w porządku, że Mike odszedł i teraz będzie tylko lepiej. Jednak nie było nam to dane.

Zapukałem w drewniane drzwi niewielkiego domu, a po chwili ujrzałem w drzwiach przygnębionego chłopaka. Spojrzałem na niego ze współczuciem, choć nawet nie wiedziałem, co się wydarzyło. Zaprosił mnie do środka i kiedy już usadowiliśmy się na kanapie w salonie, zacząłem.

            -Coś nie tak? – zapytałem, a Lou tylko pokiwał twierdząco głową. Mój żołądek nagle skurczył się do niemożliwych wielkości, a moje oczy rozszerzyły. Przecież miało być dobrze.

            -Co się stało? – wyszeptałem. Tommo zacisnął mocno powieki i głośno westchnął.

            -Tak  jak obiecał, przeprosił mnie i nawet nie dotknął.

            -To o co chodzi?

            -Nie poprzestał na tym. Chciał jeszcze o czymś porozmawiać, więc zgodziłem się, a teraz wiem, że to był ogromny błąd.

            -Co Ci powiedział?

            -Zaczął się tłumaczyć, że wcale nie chciał tak postępować. Powiedział, że był… chory.

            -Chory?

            -Tak. Wyjechał, aby się leczyć. Miał zaburzenia psychiczne, lecz nie chciał zdradzić, jakie dokładnie.

            -Co w związku z tym?

            -Poprosił, abym dał mu jeszcze jedną szanse. – wyszeptał, a ja zamarłem z szeroko rozwartymi oczami. Przełknąłem głośno ślinę, nie mogąc nic z siebie wykrztusić. Tak jak myślałem… Mike wrócił, Lou mu wybaczy i będą szczęśliwi. Ja stanę się tylko problemem, ale poradzę sobie. Przecież zawsze radziłem sobie z odrzuceniem.

            -Nie, Harry. Nie dam mu szansy. – powiedział, jakby wiedział, o czym właśnie myślę. Mimo wszystko, odetchnąłem z ulgą, a myśl o odrzuceniu rozmyła się, a w zamian poczułem ciepło.

            -Skoro wyleczył się dla Ciebie, dlaczego nie?

            -Oh, przestań mówić, jakbyś chciał, abym do niego wrócił. – odparł, a ja zdziwiłem się jeszcze bardziej. Skąd on mógł wiedzieć?

            -Po prostu… chcę dobrze.

            -Harry. – wyszeptał i spojrzał na mnie wzrokiem przepełnionym bólem. –Może zdawać Ci się, że przesadzam. W końcu to był tylko chłopak. Każdy ma prawo prosić o drugą szansę, ale wiedz, że to co przeżyłem było straszne. Nie chcę do tego wracać, a kiedy patrzę  na jego twarz zaczynam przeżywać wszystko od początku. Przypominają mi się tylko te najgorsze chwile. W zasadzie, tych dobrych było niewiele. Pragnę tylko, aby dał mi spokój. Nie chcę go.

            -Ja… rozumiem Cię. Próbuję. Wcale nie przesadzasz. To co on zrobił było okropne.

            -Czy mógłbyś mnie teraz przytulić? – zapytał, a ja poczułem delikatny ucisk w klatce piersiowej. Przysunąłem się do niego bliżej i przytuliłem go do siebie. Położył głowę na moim torsie, mocno się we mnie wtulając. Gładziłem jedną ręką delikatnie jego plecy, a drugą wsunąłem w miękkie włosy. Palcami bawiłem się jego czupryną, a po kilku minutach usłyszałem, jak cicho zamruczał. Moje serce zaczęło bić o wiele za szybko i choć bardzo się starałem, nie mogłem temu zapobiec.

Nagle, Tommo odsunął się ode mnie, aby spojrzeć w moje oczy.

            -Coś nie tak? – zapytał zdezorientowany.

            -Nie… dlaczego pytasz?

            -Twoje serce… - powiedział, a na moje policzki wstąpiły dwa soczyste rumieńce. Chłopak jedynie uśmiechnął się szeroko, po czym wrócił do poprzedniej pozycji. Starałem się oddychać spokojnie i po niedługim czasie przyzwyczaiłem się do jakże wygodnej i przyjemnej pozycji.

23.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Dzisiaj z moim przyjacielem było już o wiele lepiej. Po pracy poszliśmy razem na długi spacer, aby wykorzystać wspaniałą pogodę. Nie było za zimno, ani za gorąco, więc żal spędzić taki dzień w domu. Nie poruszałem tematu Mike’a, bo nie chciałem widzieć znowu smutnej twarzy Louisa. Rozmawialiśmy na byle jakie tematy, ale oboje czuliśmy się dobrze. W końcu nie ważne o czym się rozmawia, ważne z kim.

            Jak już kiedyś pisałem, Tomlinson nie był dla mnie tylko przyjacielem. Przy nim czułem się zupełnie inaczej, niżbym był z Liamem czy Niallem. Po pierwsze, przy nich nie rumieniłem się tak często, a po drugie, nie czułem się, jakbym miał zaraz wystrzelić ze szczęścia. Nie znałem tego chłopaka długo, ale byłem przekonany, że był wspaniały. Zawsze starał się być miły, nie kłócił się o byle co i ani razu mnie nie okłamał.

            -A jak w pracy? – zapytał, kiedy przez kilka minut panowała między nami cisza.

            -Nie narzekam. Może jest czasem nudno, ale ważne, że dają mi za to pieniądze.

            -Nie myślałeś o czymś lepszym?

            -Lepszym? To znaczy?

            -Gdzieś, gdzie będziesz chciał przebywać, większe zarobki i tak dalej.

            -Sam nie wiem. Teraz są wakacje i mam trochę czasu, ale potem pójdę na studia i mogę nie dać sobie rady.

            -Czyli wybierasz się na studia dzienne?

            -Tak myślałem. Zaoczne są trochę drogie, a mnie ledwo stać na czynsz.

            -Jeśli chcesz… mogę Ci pomóc.

            -W jakim sensie?

            -Mogę Ci dołożyć.

            -Louis, przestań. Poradzę sobie.

            -Chcę tylko pomóc.

            -Dziękuję, ale jest dobrze, tak jak jest.

            -No ok ok. – uśmiechnąłem się do niego, a po chwili usłyszałem krótki dźwięk, dochodzący z jego telefonu. Chłopak wyjął sprzęt z kieszeni spodni i odczytał wiadomość, a jego mina od razu zrzedła.

            -Co się stało?

            -Nie pisał wczoraj cały dzień. Myślałem, że sobie odpuści, a on znowu. – powiedział widocznie zdenerwowany.

            -Co napisał?

            -Żebym dał mu szanse. Jest w parku i na mnie czeka.

            -Pójdziesz tam?

            -Nie wiem.

            -Chcesz?

            -Nie chcę, ale chyba muszę.

            -Może pójdę z Tobą?

            -To miłe, Haz, ale wolę, aby nic Ci się nie stało.

            -Co masz na myśli?

            -Nie wiem, jak zareaguje na to, że mam przyjaciela.

            -Lou, czy Ty słyszysz, co mówisz?

            -Wiem, wiem, ale ostrożności nigdy za wiele.

            -No dobrze.

            -Możesz mnie odprowadzić i zaczekać chwilę, hm?

            -Okej, dobrze.

Poszliśmy więc w stronę parku, rozpoczynając temat wspólnych wakacji. Jak się okazało oboje mamy naprawdę dużo czasu i postanowiliśmy razem gdzieś wyjechać. Myślę, że to będzie wspaniała okazja, abyśmy poznali się jeszcze lepiej!

            Kiedy weszliśmy do Central Parku, Louis zatrzymał się i odwrócił przodem w moją stronę.

            -Na pewno chcesz czekać? Nie wiem, ile to zajmie.

            -Poczekam. – powiedziałem z delikatnym uśmiechem.

            -Postaram się załatwić to jak najszybciej.

            -Dobrze. Jakby coś się działo, krzycz, dzwoń, nie wiem.

            -Spokojnie, Haz. – chłopak zaśmiał się krótko. –Myślę, że aż tak źle nie będzie.

            -Uważaj na siebie. – powiedziałem jeszcze i wyszukałem wzrokiem wolną ławkę. Usiadłem na niej wygodnie, po czym rozejrzałem się dookoła. Trawa była soczyście zielona, a korony drzew delikatnie bujały się z wiatrem. Na skórze czułem przyjemne, ciepłe promienie słoneczne, a na dodatek w powietrzu unosił się niezwykle świeży zapach. Przymknąłem na chwilę powieki i wziąłem głęboki wdech. Otworzyłem oczy i wyjąłem ze spodni telefon, aby zobaczyć, ile czasu minęło, odkąd Louis poszedł do Mike’a. Pięć minut. Cholera, trochę jeszcze sobie poczekam.

            Po, jak dla mnie, długim czasie, zacząłem palcami wystukiwać na drewnie jakąś melodyjkę. Czas dłużył mi się niesamowicie i nie mogłem doczekać się powrotu przyjaciela. Tak bardzo pragnąłem zobaczyć jego radosną twarz i usłyszeć, że wszystko już w porządku. Jednak moja podświadomość mówiła mi, że będzie zupełnie inaczej. Skoro po ostatnim spotkaniu było źle, po tym może być nawet gorzej.

            Po około pół godzinie, ujrzałem zbliżającą się sylwetkę chłopaka. Wstałem więc i zacząłem iść naprzeciw niemu. Kiedy byliśmy już blisko siebie, zatrzymaliśmy się. Louis miał spuszczoną głowę, więc uniosłem jego podbródek dłonią, by na mnie spojrzał. Jego oczy zdradzały wszystko. Był smutny, przygnębiony i bał się. Jego oczy błyszczały się, ale nie ze szczęścia, lecz były to łzy, które lada chwila mogły spłynął po policzkach. Natychmiast porwałem go w ramiona, gładząc rękoma plecy. Tommo wtulił się mocno w moje ciało, a twarz schował w zagłębieniu mojej szyi. Jego oddech łaskotał delikatnie moją skórę, a ja poczułem, jak przeszywają mnie dreszcze.

            -Lou.

            -…

            -Lou, Kochanie, będzie dobrze, huh?

            -Nie będzie. – wyszeptał.

            -Pomogę Ci.

            -Harry.

            -Zrobię wszystko, co w mojej mocy, okej? Wszystko. – chłopak odsunął się delikatnie, aby spojrzeć w moje oczy. Oparł swoje czoło o moje, a po policzku spłynęła samotna łza. Ostrożnie otarłem ją dłonią, a Tommo lekko się uśmiechnął.

            -Dziękuję. – powiedział cicho, a ja ponownie przygarnąłem go do uścisku.

Po kilkunastu minutach milczącego spaceru, udaliśmy się w stronę mojego mieszkania.

Usiedliśmy na kanapie przed telewizorem, aż w końcu postanowiłem przerwać ciszę.

            -Lou?

            -Hm?

            -Co się stało? – chłopak spojrzał na mnie i spuścił głowę.

            -Powiedział, że strasznie żałuje.

            -Mówił to już kiedyś.

            -On nadal mnie kocha. – wyszeptał, a moje serce zaczęło bić niespokojnie szybko.

            -Masz pewność?

            -Wytłumaczył, że nie umiał ode mnie odejść. Potrzebował pretekstu i dlatego tak wyszło. Kiedy go odrzuciłem, mógł z czystym sumieniem wyjechać, aby się leczyć. Dla mnie. – powiedział cicho, a ja nie umiałem odpowiedzieć.

            -Harry, powiedz coś.

            -Co mam powiedzieć?

            -Nie wiem. Powiedz, że kłamie, że robi to specjalnie. Cokolwiek!

            -A co jeśli wcale nie kłamie? Co jeśli to prawda? – zapytałam, patrząc w jego oczy.

            -Nie wrócę do niego. – zapewnił.

            -Dlaczego?

            -Bo nie chcę.

            -Nie chcesz? A dlaczego jesteś smutny?

            -Haz.

            -Dlaczego jesteś smutny?

            -Bo go widziałem, rozmawiałem z nim, a nie chcę go znać. Nie chcę, rozumiesz?

            -Skrzywdził Cię, ale żałuje tego. Poza tym robił to, bo był chory.

            -Ughh… Harry. Proszę Cię przestań.

            -Chcesz do niego wrócić, prawda?

            -Słucham?

            -Odpowiedz mi.

            -Nie muszę Ci się tłumaczyć! – powiedział, unosząc głos. Spojrzałem na niego zaskoczony i odwróciłem wzrok.

            -Jasne, nie musisz. – powiedziałem cicho, po czym zacząłem tępo wpatrywać się w ekran telewizora.

Milczeliśmy przez dobre pół godziny, aż spostrzegłem, jak chłopak się do mnie przybliża.

            -Harry… - zaczął błagalnym głosem.

            -Haz, nie chcę się z Tobą kłócić.

            -Ja też nie.

            -Po prostu już sam nie wiem, co robić.

            -To znaczy?

            -Nie mam pojęcia, jak do niego mówić. Powiedziałem mu chyba dziesięć razy, że nic z tego nie będzie, żeby dał sobie spokój.

            -Kochasz go? – zapytałem, a Lou spojrzał na mnie zaskoczony.

            -Nie, nie kocham go.

            -Jesteś pewny?

            -Tak. Na sto procent.

            -Powiedz mu to.

            -Mam mu powiedzieć, że go nie chcę? Przecież tak nie można.

            -Nie w ten sposób. Powiedz mu, że nic do niego nie czujesz, że nie potrafisz go pokochać, po tym co zrobił, że za wiele z nim przeżyłeś, aby do tego wracać. – mój przyjaciel zamyślił się na chwilę, po czym delikatnie uśmiechnął.

            -Dziękuję, po raz setny.

            -Huh, nie ma sprawy. – powiedziałem z uśmiechem.

Patrzyliśmy na siebie przez kilka sekund, a po chwili mocno się objęliśmy.

            -Przepraszam, że krzyknąłem.

            -Nie, to ja przepraszam.

24.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Dzisiaj było spokojnie. Jak zazwyczaj po pracy, poszliśmy z Lou do mojego mieszkania, zjedliśmy obiad i siedzieliśmy przed telewizorem. Niestety, na dworze ciągle padało, więc nie było szans na spacer.

            -Co z naszym wyjazdem? – zapytał, kiedy zaczęły się reklamy między filmem, który oglądaliśmy.

            -Rozmawiałem z moim szefem i wybłagałem od niego tydzień wolnego.

            -To wspaniale! Umówiliście się już na konkretny termin?

            -Właśnie nie, bo nie wiedziałem, kiedy zamierzamy wyjechać.

            -Mi to obojętne. – powiedział, uśmiechając się.

            -Co powiesz na pierwszy tydzień lipca?

            -Pasuje mi.

            -Okej. A jedzie ktoś z nami? – zapytałem nieśmiało.

            -Zayn ma wolne dopiero w sierpniu, dlatego wtedy wyjeżdżam z nim i El. Nie wiem, jak Liam i Niall.

            -Oni raczej nie będą chcieli.

            -Dlaczego? Nie lubią mnie?

            -Lubią! Oczywiście, że lubią.

            -To o co chodzi?

            -Liam chcę spędzić wakacje z Danielle, a Niall leci do Irlandii na cały lipiec.        

            -Czyli cały tydzień będzie tylko nasz. – powiedział, uśmiechając się, a na jego policzkach pojawiły się dwa słodkie rumieńce. Zaśmiałem się cicho, a Louis odwrócił głowę, aby na niego nie patrzył.

            -No ej! – krzyknąłem w proteście, chichocząc.

            -Odczep się.

            -Wyglądasz tak uroczo, kiedy się rumienisz.

            -Wyglądam głupio.

            -Oj, przestań. – powiedziałem i przysunąłem się do niego, próbując dostrzec jego buzię.

            -Harry! – krzyknął, śmiejąc się.

            -No co?! Pokaż się! – chichocząc, jak opętany, wdrapałem się na jego kolana. Dłonią przyciągnąłem jego twarz, aby na mnie spojrzał i kiedy już w całości mogłem dojrzeć nieziemsko niebieskie oczy i różowe policzki, kąciki moich ust powędrowały wyjątkowo wysoko. Chłopak zaśmiał się cicho i oblał jeszcze większym rumieńcem.

            -Zabiję Cię kiedyś. – powiedział.

            -Jesteś taki słodki. – odparłem, wtulając się w jego tors. Od razu objął mnie rękoma, a ja schowałem twarz w jego szyi. Delikatnie pocałowałem jego skórę na obojczyku i poczułem, jak jego oddech przyspieszył. Powtórzyłem to kilka razy, aż trochę się rozluźnił.

            -C-co robisz? – spytał cicho.

            -Całuję Cię, Głupku. – powiedziałem, chichocząc. Uniosłem głowę na wysokość jego i delikatnie się uśmiechnąłem. –Przeszkadza Ci to?

            -Nie, nie. – odparł lekko zawstydzony. –Wręcz przeciwnie. – dopowiedział i cicho się zaśmiał, a ja rozpłynąłem się w jego radosnym spojrzeniu.

_________________________________________________

Cześć wszystkim! <3 Bardzo dziękuję wszystkim za te miłe słowa i zapewnianie, że to opowiadanie wcale nie jest nudne. Nadal uważam, że ma wiele błędów i jest niedopracowane, ale przynajmniej nie jest tak źle ;) 

Kolejny rozdział prawdopodobnie w czwartek lub piątek. 

Byłabym wdzięczna za jakikolwiek komentarz. xx