UWAGA

Dzień dobry Misie! <3

Postanowiłam, że bd publikować kolejne opowiadania tutaj. Na tumbrze zrobiłam pytania do postaci i pod każdym rozdziałem bd podawać linka, abyście mogli pisać :) Mam nadzieję, że tak będzie w porządku.
Jak myślicie? x

Tumblr

WAŻNE

Cześć skarbeczki! <3

Zastanawiam się, czy kolejne opowiadanie publikować na tumblrze, czy jednak zostać na blogspocie. Moglibyście napisać, co wolicie i jakoś za miesiąc się zdecyduje? :)

Dziękuję z góry <3

Epilog "Śladami Larry'ego"

Byłabym wdzięczna za przeczytanie notki na dole.

            08.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Wróciłem do domu późnym popołudniem i mimo, że byłem cholernie zmęczony, podjąłem się sprzątania. Oddzieliłem ciemne ubrania od jasnych i zrobiłem pranie, rozpakowałem kosmetyki i schowałem dokumenty do szafki przeznaczonej tylko na nie. Zrobienie tego wszystkiego zajęło mi ponad godzinę, więc uznałem, że zasłużyłem na przerwę. Wypiłem ciepłą herbatę i zjadłem kolację, po czym postanowiłem iść na zakupy. W mojej lodówce nie było nic, oprócz resztek żółtego sera i ketchupu. Skierowałem się do przedpokoju, ubrałem buty i wyszedłem na świeże powietrze. Patrzyłem na wszystko zupełnie inaczej, niż wcześniej. Minął tylko tydzień, a ja czułem się, jakby nie było mnie tu jakiś rok. Po siedmiu dniach wspaniałej zabawy, zwiedzania i poznawania nowej kultury, nagle znalazłem się tu, w Londynie pełnym znanych twarzy i czerwonych autobusów. W miejscu, gdzie nigdy tak mocno nie świeciło słońce i nie było tak romantycznie. Wszystko wydało mi się być takie ponure i nudne. Na dodatek nie było obok mnie osoby, za którą tęskniłem po dwóch godzinach rozłąki. Tak bardzo pragnąłem ponownie zobaczyć uśmiechniętą twarz Louisa i stwierdzić, że nie potrzebuję być we Francji, by czuć się niesamowicie.

Jak na zawołanie, usłyszałem charakterystyczny dzwonek telefonu, oznajmiający, że dzwoni mój przyjaciel.

            -Cześć, Lou. – przywitałem się z chłopakiem, mając na twarzy szeroki uśmiech.

            -Dobry wieczór, Curly. Co u Ciebie?

            -Dzwonisz, żeby zapytać co u mnie, jak widzieliśmy się dosłownie kilka godzin temu? – zachichotałem, lecz było mi bardzo miło, że w ogóle go to obchodzi.

            -Och… wydało się. Już za Tobą tęsknie. – powiedział smutnym głosem, a ja poczułem silny ucisk w podbrzuszu. Moje ciało przeszła fala gorąca i w tym momencie zapragnąłem znaleźć się obok Louisa.

            -Niech zgadnę, siedzisz przed telewizorem i o mnie myślisz? – zaśmiałem się, a po chwili Tommo mi zawtórował.

            -Może chcesz mnie odwiedzić?

            -W sumie jestem niedaleko.

            -Wybierałeś się gdzieś? Może przeszkadzam?

            -Nie! Szedłem tylko do sklepu, ale nic się nie stanie jak zbocze z kursu.

            -Ok, więc czekam na Ciebie.

            -Do zobaczenia Boo. – pożegnałem się i automatycznie przyspieszyłem kroku. Moje serce waliło jak oszalałe i nie było to skutkiem szybkiego tempa. Nie zamierzałem dłużej czekać i ukrywać się. Louis prosto dał mi do zrozumienia, że również coś do mnie czuje i chyba nie będzie miał nic przeciwko, kiedy na przywitanie rzucę się na niego. Na samą myśl o tym, zrobiło mi się jeszcze cieplej, a na policzki wstąpił delikatny rumieniec.

            Kiedy znalazłem się przed znajomymi drzwiami, zapukałem w nie kilka razy, a po chwili otworzył mi Tom. Podarował mi ten uśmiech, który zapierał dech w piersiach i nie potrafiłem nic z siebie wykrztusić. Podszedłem do niego bliżej, nie odrywając wzroku od jego idealnej twarzy nie zwracając uwagi na jego powitanie. Kąciki moich ust uniosły się wyżej, a w policzkach ukazały się małe dołeczki.

            -Haz, żyjesz? – zapytał rozbawiony Lou, a ja krótko się zaśmiałem. Poczułem, ogarniające mnie szczęście, które było niebywale obezwładniające. Mógłbym żyć na ulicy, być biednym, ale mieć go przy sobie i nadal bym się tak czuł.

Wepchnąłem go do środka i zamknąłem za nami drzwi, tak żeby przechodzący ludzie nie patrzyli na nas ze zdziwieniem.

            -Wiesz Lou… chciałbym Ci coś powiedzieć.

            -Tak, co takiego? – spytał z ciekawością, wlepiając we mnie swoje duże, niebieskie oczy.

            -Jak już wiesz… od początku naszej znajomości bardzo mi się podobałeś. Wiem, ze powiedziałem Ci to trochę w nieodpowiednim czasie, kiedy byłem pijany, ale nie znaczy, że kłamałem. – zacząłem, chwytając delikatnie dłoń Louisa i spuściłem na chwilę głowę w dół. -Czuję się trochę zażenowany i ciężko jest mi mówić o swoich uczuciach, więc proszę, nie śmiej się, jak popełnię jakiś głupi błąd. – wyprostowałem się i z powrotem utkwiłem spojrzenie w chłopaku.

            -Jesteś wspaniały, wiesz? Sprawiasz, że się uśmiecham i chce mi żyć. Zawsze miałem problemy z chłopakami, ponieważ nie było zbyt wielu, którzy w ogóle chcieli ze mną rozmawiać. Często byłem wyśmiewany i odtrącany, ale z czasem, przyzwyczaiłem się. Nauczyłem się nawet wymazywać niektórych z pamięci. To dziwne, wiem, ale bardzo przydatne. Jednak, z Tobą było inaczej. Nie potrafiłem przestać o Tobie myśleć i tak bardzo chciałem Cię poznać. Kiedy się zaprzyjaźniliśmy nie mogłem w to uwierzyć, czułem, jakby pierwszy raz w życiu coś mi się udało. Starałem się hamować moje uczucia, ale nie zawsze mi to wychodziło, co sprowadziło nas do takiego obrotu spraw, ale cieszę się. Cieszę się, ponieważ Ty pocałowałeś mnie i… i to było niesamowite uczucie. Poczułem się chciany i kochany, a wiesz co było najlepsze? Że to byłeś Ty, bo… bo ja z każdym dniem zakochuję się Tobie jeszcze bardziej. Uwielbiam, kiedy się uśmiechasz, bo wtedy wszystko wokół mnie jest takie ciepłe i przyjazne. Wystarczy, że na Ciebie spojrzę i zapominam o wszystkich złych rzeczach. Nigdy nie przypuszczałem, że mógłbym zajść tak daleko ze swoimi uczuciami i boję się. Cały czas się boję, że robię źle, ponieważ co jeśli Ty tego nie czujesz? Nie będę już umiał wymazać Cię z pamięci, to nie działa w ten sposób, bo owszem, może i nauczyłem się tego, ale Ty nie tylko mi się podobasz. Bo Lou… ja… tak strasznie Cię kocham. – ostatnie słowa powiedziałem ledwo słyszalnie, ale sądząc po minie mojego przyjaciela, usłyszał. W jego oczach lśniły łzy, a ja czułem duszący ból z klatce piersiowej. Starałem się hamować, bo inaczej wybuchnąłbym płaczem, ale musiałem być silny.

            -Haz… matko Harry. – wyszeptał, a moje oczy otworzyły się szerzej. Jego dłonie powędrowały wzdłuż moich rąk, znajdując miejsce na moich zaróżowionych policzkach.

            -To Ty jesteś wspaniały. Zasługujesz na miłość, bo chyba nigdy nie spotkałem kogoś tak skrzywdzonego przez swoją orientacje. Jesteś tak niesamowicie szczery i prawdziwy, że ja… nie umiem wyrazić tego słowami. Byłem i nadal jestem Tobą oczarowany i Haz… ja również Cię kocham. – jego palce wplątały się delikatnie w moje loki, a twarz znalazła się o wiele bliżej. -Nigdy bym Cię nie wyśmiał. Boże, moje serce chyba zaraz wyskoczy mi z piersi, ale trudno. Muszę Ci powiedzieć jeszcze coś… bo Harry… jesteś dla mnie bardzo ważny. Uwielbiam z Tobą rozmawiać, uszczęśliwiać Cię, dowiadywać się o Tobie nowych rzeczy i po prostu wiedzieć co u Ciebie. Czuję to, co Ty, nie odtrącę Cię, nie potrafiłbym. Byłbym chyba najgłupszym człowiekiem świata, gdybym pozwolił Ci odejść. – powiedział, a po moim policzku spłynęła pojedyncza łza. Chłopak ostrożne nachylił się i delikatnie starł ją, zostawiając, na mojej rozgrzanej skórze, pocałunek.

            -Harry… jesteś idealny. – wyszeptał, a ja uśmiechnąłem się lekko.

            -Nie prawda. – zaprzeczyłem krótko się śmiejąc.

            -Jesteś idealny dla mnie, Skarbie. – powiedział, a moje serce przestało na chwilę bić. Znowu poczułem w głowie totalny chaos, a w brzuchu stado, latających motylków. Ułożyłem ostrożnie swoje ręce na talii Tomma i przyciągnąłem go bliżej siebie. Nasze czoła stykały się ze sobą, a oddechy mieszały, co doprowadzało mnie do jeszcze większego szaleństwa.

            -Kocham Cię. – wyszeptałem, nie bojąc się już tych słów.

            -Ja Ciebie też kocham, Haz. – odparł Lou, po czym zbliżył się do mnie i złączył nasze usta w delikatnym pocałunku. Jego dłonie wplątały się mocniej w moje bujne loki, a ja przylgnąłem do niego całym ciałem. Nasze wargi wtulały się w siebie i co chwile ocierały. Byłem tak spragniony Louisa, że nie obchodziło mnie już nic więcej, poza tym co się właśnie działo.

Po chwili, zostałem przyciśnięty do ściany, a moje serce waliło jeszcze mocniej i szybciej, o ile było to w ogóle możliwe. Nasz pocałunek stał się bardziej namiętny i niezdarny, zęby ocierały się o siebie, aż w końcu nasze języki odnalazły się i rozpoczęły dziki taniec. Walczyłem zawzięcie o dominacje, kiedy nagle poczułem dłonie Louisa na swoich pośladkach, które zamąciły mi w głowie. Poddałem się jemu, a to co poczułem było niesamowite. Obdarowywał moje opuchnięte i czerwone wargi najgorętszymi pocałunkami, a z moim tyłkiem robił naprawdę nieprzyzwoite i niewyobrażalne rzeczy. Kręciło mi się w głowie, a wzdłuż mojego ciała co chwile przechodziły przyjemne dreszcze. Łapałem z trudem oddech, a w moich bokserkach robiło się coraz mniej miejsca.

Nagle, Louis oderwał się ode mnie i spojrzał głęboko w moje oczy. Jego tęczówki były ciemne i przepełnione pożądaniem. Wyglądał tak gorąco i zarazem niewinnie. Pochylił się nade mną, po czym zaczął obdarowywać moją szyję mokrymi pocałunkami. Po raz kolejny, przeszła mnie fala gorąca, a z mojego gardła wydobył się cichy jęk. Poczułem na skórze, jak Tommo się uśmiecha, więc automatycznie kąciki moich ust również uniosły się wyżej. Czułem się, jakbym był w jakimś transie. Moje oczy były przymknięte, a ja poddałem się uczuciu obezwładniającej rozkoszy.

Po chwili, wargi mojego przyjaciela ponownie odnalazły moje i zaczęły tworzyć fantazyjny taniec. Dłonie Lou ścisnęły mocno moje pośladki, a ja pisnąłem wprost w jego usta. Zjechał rękoma na moje uda, a następnie mnie podsadził. Owinąłem nogi wokół jego pasa i poczułem go jeszcze bardziej. Nasze członki zaczęły natarczywie się o siebie ocierać, a cisze przerywały nasze jęki i westchnięcia. Nie byliśmy nawet jeszcze rozebrani, a w powietrzu już unosił się zapach seksu. Nie mogłem zapanować nad swoimi emocjami, rozsadzało mnie od środka, a to był dopiero początek.

Nie wiem jak to się stało, ale nagle znaleźliśmy się z Louisem w jego sypialni. Odsunął się ode mnie na kilka centymetrów, po czym ostrożnie położył na miękkim łóżku. Pochylił się nad moją twarzą, a nasze spojrzenia znów się spotkały. Uśmiechnąłem się delikatnie, a chłopak od razu to odwzajemnił. Przymknąłem powieki, a po sekundzie poczułem ciepłe wargi Tomlinsona. Ten pocałunek był zupełnie inny od poprzedniego. Był znacznie czulszy, delikatniejszy i staranniejszy. Jego dłonie błądziły po moim ciele, przyprawiając mnie o jeszcze większe dreszcze. Ja owinąłem rękoma jego szyję, wplątując palce między jego miękkie włosy. Trwaliśmy w tej pozycji kilka minut, aż nie przekręciłem nas tak, abym mógł znaleźć się na górze. Zacząłem składać gorące pocałunki na szyi Louisa, wkładając dłonie pod jego koszulkę. Pod palcami czułem jego rozgrzaną skórę i napięte mięśnie, które jak najprędzej chciałem zobaczyć. W krótkim czasie więc pozbyłem się zbędnego materiału z jego torsu i zjechałem ustami wzdłuż jego klatki piersiowej. Otuliłem wargami jego sutka, którego powoli zassałem, a po chwili usłyszałem cichy jęk, wydobywający się z gardła mojego ukochanego. Po kilku minutach całowania jego ciała, Lou odsunął mnie lekko, aby ściągnąć moją koszulkę. Z powrotem znalazł się nade mną i złączył nasze wargi w namiętnym i porywczym pocałunku.

Po dziesięciu minutach, leżeliśmy już całkiem nadzy, a nasze przyrodzenia zawzięcie się o siebie ocierały. Co chwile przerywaliśmy całowanie, aby zaczerpnąć więcej powietrza, którego było nam potrzeba bardziej, niż kiedykolwiek. W mojej głowie nadal wirowało, a ucisk w podbrzuszu nasilał się z kolejnym ruchem. Moje podniecenie rosło z każdą sekundą, a nasze ciała pokrywała cienka warstwa potu.

            -Louuuu… - wyjąkałem, nie mogąc zapanować nad rosnącą potrzebą poczucia go bardziej. Chłopak od razu zrozumiał, ponieważ przestał i na chwilę opadł na moje ciało, ciężko oddychając. Po dłuższej chwili, zaczął składać delikatne pocałunki na moim torsie, zjeżdżając dłońmi coraz niżej. Rozszerzył moje uda, usadawiając się między nimi, a ja z trudem powstrzymałem westchnięcie. W jego ruchach było coś tak bardzo podniecającego i kuszącego. Oderwał się ode mnie, po czym sięgnął jedną ręką po tubkę lubrykantu. Wycisnął trochę na palce, które przyłożył delikatnie do mojej dziurki. Pokręciłem biodrami, chcąc to wreszcie poczuć, aż w końcu wsunął we mnie jednego. Moje oczy momentalnie się zamknęły, a wargi lekko rozchyliły. Poczułem paraliżującą przyjemność, która zwiększała się z każdym ruchem jego dłoni. Louis zaczął poruszać palcem coraz szybciej, a po chwili dodał drugiego, a ja automatycznie zacisnąłem dłonie na pościeli. Nie mogłem powstrzymać emocji piętrzących się we mnie, więc z moich ust wydostawały się ciche jęknięcia.

Kiedy Tomlinson dodał trzeciego palca, moje ciało całe drżało, a ja nie mogłem nad tym zapanować. Zaciskałem mocno powieki, bo wiedziałem, że jeśli tylko bym spojrzał w te głębokie, niebieskie oczy, doszedłbym w sekundę.

            -Juuuuż… Lou, jestem go…gotowy, kurwa! – krzyknąłem, kiedy chłopak wygiął palce, trafiając w mój czuły punkt. Wygiąłem się w łuk, pragnąc więcej, pragnąc w tym momencie Louisa, jak nikogo innego dotychczas.

Wyjął palce z ciepłego wnętrza, a gdy otworzyłem oczy, ujrzałem jego piękny, szeroki uśmiech tuż nad sobą. Kąciki moich ust powędrowały do góry, a w brzuchu poczułem ponownie miliony, latających motylków. Chłopak zlikwidował dzielącą nas odległość, wpijając swoje wargi w moje. Po kilkuminutowym słodkim pocałunku, Louis wrócił do swojej poprzedniej pozycji i znowu wycisnął sobie na palce trochę lubrykantu. Rozsmarował go wzdłuż swojego członka, a kiedy już skończył, spojrzał na mnie i delikatnie się uśmiechnął. Pochylił się nade mną i złożył na moich ustach krótki pocałunek, rozchylając szerzej moje uda. Opadłem na łóżko, a po sekundzie, poczułem dłonie Tomlinsona, gładzące skórę po wewnętrznej stronie ud. Zrobiło mi się nagle cholernie gorąco, a przez moje ciało przeszedł przyjemny dreszcz. Główkę swojego penisa przyłożył do mojej dziurki, a mój oddech stał się jeszcze płytszy i z trudem łapałem powietrze. Powoli wsunął się we mnie, a ja zacisnąłem mocno powieki. Uczucie było bardzo intensywne i dzięki dużej ilości lubrykantu nie czułem tak bardzo nieprzyjemnego tarcia. Dłonie mojego chłopaka gładziły delikatnie i kojąco moje ciało. Otworzyłem oczy i skinąłem głową, aby się ruszył i wykonał ostrożny ruch, wypełniając mnie jego gorącym ciałem. Zmieniłem trochę pozycję, aby było nam wygodniej i cicho sapnąłem, kiedy wbił się we mnie jeszcze bardziej. Nagle ponownie poczułem ogromne podniecenie, więc przyciągnąłem do siebie Tomlinsona, by móc go pocałować. Lou, pieszcząc moje wargi, zaczął ruszać się coraz szybciej, a moim ciałem zawładnęła paraliżująca przyjemność. Ból zanikał z każdym ruchem chłopaka, a to co zaczynałem czuć było nie do opisania. Z mojego gardła wydobywały się liczne jęki i krzyki, ale nie byłem w stanie dokładnie ich usłyszeć, ponieważ w mojej głowie panował totalny mętlik. Czułem się, jakbym miał zaraz eksplodować z przyjemności, rozerwać się na milion małych kawałeczków. Usta Tomlinsona wędrowały po moim ciele, sprawiając że drżałem jeszcze bardziej.

Położyłem ręce na plecach Louisa, przysuwając go bliżej, a gdy jego członek zanurzył się we mnie całkowicie, nie mogąc się powstrzymać, krzyknąłem tak głośno, że zapewne cała okolica mogła mnie usłyszeć. Jednak, nie obchodziło mnie to teraz. Przeżywałem najwspanialszą chwilę w moim życiu i tylko to mnie w teraz interesowało.

Mój przyjaciel przyspieszył, a ja czułem, że zaraz dojdę. Mój członek pulsował, a kiedy dłoń Lou owinęła wokół niego zwinne palce, przeszły mnie niesamowite dreszcze od stóp po czubek głowy.

            -Mój Boże… Louuu… - wyjęczałem, z trudem łapiąc oddech. Ręka chłopaka przejechała wzdłuż mojego przyrodzenia, a ja doszedłem, brudząc jego palce. Tommo zlizał całą spermę z dłoni i mojego podbrzusza, pozwalając mi dłużej przeżywać cudowny orgazm. Wykonał jeszcze kilka pchnięć i również doszedł z moim imieniem na ustach.

Wieczorem

            Obudziłem się i otworzyłem powoli oczy, a to co zobaczyłem sprawiło, że moje serce zabiło dwa razy szybciej. Louis drzemał wtulony w moje nagie ciało, jego wargi były lekko rozchylone a policzki zarumienione. Pogładziłem dłonią jego rozgrzaną skórę, przez co jego powieki zatrzepotały. Kiedy jego spojrzenie odnalazło moje, od razu się uśmiechnął, a ja cicho się zaśmiałem. Poczułem tak ogromną radość, jak nigdy dotąd. W każdej części mojego ciała czułem przyjemne mrowienie, a to co mnie otaczało wyglądało jak sen. Byłem szczęśliwy.

            George przewrócił stronę w pamiętniku, lecz nie zastał tam tego, czego oczekiwał. Kartka była pusta i wszystkie następne również. Zamknął ostrożnie zeszyt, zrozumiawszy, że to koniec historii jego ojców. Serce chłopaka biło kilka razy za szybko, a na twarz wstąpił szeroki uśmiech. Był zadowolony, nie - więcej niż zadowolony, był uradowany. Tak bardzo zafascynowała go ta opowieść i nie miał zamiaru ukrywać tego przed rodzicami. Wstał, otrzepał z siebie niewidzialny kurz i wyszedł z pokoju. Ruszył korytarzem do miejsca, w którym znajdowały się schody i zbiegł z nich szybko. Poszedł do sypialni Harry’ego i Louisa, zapukał w przymknięte drzwi, a kiedy otrzymał zaproszenie, wszedł do środka. Usiadł na skraju łóżka, a w dłoniach trzymał stary pamiętnik Styles’a.

            -Tato? – zwrócił się do Loczka, a ten zdezorientowany patrzył to na niego, to na zeszyt.

            -Tak synku?

            -Dlaczego przestałeś pisać?

            -Przeczytałeś to?

            -Wiem, że cudzych pamiętników się nie czyta, ale… ale nie mogłem się powstrzymać. – Harry wziął głęboki oddech, a jego mąż zachichotał cicho, patrząc na zaistniałą sytuację.

            -Pamiętam, jak chowałeś go przede mną, aby tylko nie dostał się w moje ręce. – powiedział, wtulając się w bok mężczyzny.

            -Ugh… bo byś go przeczytał.

            -Nie prawda!

            -Jasne… za długo Cię znam.

            -No dobra… przeczytałbym.

            -Tato Harry, mógłbym Ci kupić nowy pamiętnik?

            -Co… dlaczego?

            -No bo… zacząłeś pisać swoją historię, ale jej nie skończyłeś. Powinna trwać z Tobą do końca, nie sądzisz?

            -Skąd ten pomysł?

            -Skoro już zacząłeś… to to skończ.

            -Myślę, że to niepotrzebne. Ci, którzy powinni znać tę historię, znają ją.

            -Emm… no dobrze.

            -A teraz idź już spać, jest późno.

            -Okej, okej. Już idę. Dobranoc!

            -Dobranoc kochanie! – krzyknęli za nim Lou i Haz, którzy tylko zaśmiali się, po czym ułożyli wygodniej i zasnęli.

 11. 04. 1997r.

-Powtarzaj za mną. – powiedział cicho ksiądz, patrząc z uśmiechem na Harry’ego.

-Ja Harry

-Ja Harry – chłopak z lokami na głowie uśmiechał się szeroko, patrząc zahipnotyzowany w błękitne tęczówki jego przyszłego męża.

-Biorę Ciebie

-Biorę Ciebie – szczęście rozpierało go od środka.

-Louisie

-Louisie – nigdy nie czuł się w podobny sposób.

-Za męża

-Za męża – miał ochotę skakać i krzyczeć.

-I ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską

-I ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską – wiedział, że to co robi było właściwe.

-Oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci.

-Oraz że Cię nie opuszczę aż do śmierci. – był przekonany, że miłość, którą otrzymał była szczera.

-Tak mi dopomóż Panie Boże wszechmogący

-Tak mi dopomóż Panie Boże wszechmogący – czuł się wreszcie bezpieczny.

-W Trójcy jedyny

-W Trójcy jedyny

-I wszyscy święci.

-I wszyscy święci.

Ksiądz kiwnął lekko głową, po czym skierował wzrok na Tomlinsona i zaczął.

-Ja Louis

-Ja Louis – szatyn czuł się, jakby wszystko wokół niego się kręciło.

-Biorę Ciebie

-Biorę Ciebie – chciał zadbać o zielonookiego chłopaka i chciał, aby ten dbał o niego.

-Harry

-Harry – był pewien w stu procentach, że mógł mu ufać.

-Za męża

-Za męża – dzięki Loczkowi czuł się niesamowicie.

-I ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską

-I ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską – miał wszystko, czego pragnął.

-Oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci.

-Oraz że Cię nie opuszczę aż do śmierci. - odkrywał jak wielkie może być szczęście.  

-Tak mi dopomóż Panie Boże wszechmogący

-Tak mi dopomóż Panie Boże wszechmogący – i jak wielka może być miłość.

-W Trójcy jedyny

-W Trójcy jedyny

-I wszyscy święci.

-I wszyscy święci.

Chłopcy wsunęli na swoje palce srebrne obrączki, a następnie złożyli na swoich ustach delikatny pocałunek, przypieczętowując tym ich miłość.

            Wszyscy tańczyli, śpiewali i śmiali się głośno, nie wiedząc dokładnie z czego. Harry i Louis siedzieli w kącie, patrząc na to z uśmiechami na twarzy. Wesele trwało już kilka godzin i mimo, że byli zmęczeni, chcieli aby trwało jeszcze dłużej.

            -Jeszcze niedawno spotykaliśmy się tylko w supermarkecie. – zaśmiał się Harry.

            -Wbrew pozorom był to bardzo miło spędzony czas. – Lou zachichotał, wtulając się w bok męża.

            -Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. – odparł, obdarowując chłopaka czułym pocałunkiem.

            -Kocham Cię. – Tommo wyszeptał cicho w jego usta.

            -Ja Ciebie też. – zamruczał, po czym ich wargi zaczęły namiętnie się o siebie ocierać. 

__________________________________________________

 Otóż to koniec tej historii Larry'ego. Mimo moich błędów, dużo kiepskich sytuacji, jestem zadowolona. Wiem, że nie wszystkim może spodobać się taki koniec, ale naprawdę bardzo się starałam. W końcu udało mi się napisać Epilog do końca i go opublikować. Strasznie przepraszam, że musieliście tyle czekać i  bardzo dziękuję, że ze mną jesteście. Kocham Was nad życie i nigdy nie przestanę! Jesteście wspaniali. Wasze miłe słowa dodawały mi otuchy i wsparcia, przez co miałam ochotę pisać i często również nachodziła mnie wena. 

Byłoby mi bardzo miło, gdyby każdy czytelnik zostawił po sobie jakiś komentarz. Może to być nawet krótkie słowo. Bardzo mi na tym zależy i z góry dziękuję. xx 

Kocham Was!

Przepraszam

Przepraszam, przepraszam, przepraszam :(
Naprawdę nie mam kiedy dokończyć tego epilogu. Mam już napisaną połowę i jak już chcę się zabierać za pisanie drugiej, okazuje się, że jest już późno i muszę iść spać.
Jestem teraz w 1LO i chyba niedługo umrę z wycieńczenia... jestem na profilu mat-fiz, ale okazało się nagle, że nie umiem matmy, fajnie co nie? Pani zadaje nam około 20-40 zadań z dnia na dzień, więc błagam, zrozumcie mnie ;/
Poza tym, mam jeszcze inne przedmioty i z nich też dużo zadań domowych x.x

Postaram się pisać jak najszybciej w weekendy i wolne chwile, zepnę dupkę i obiecuję, że niedługo pojawi się epilog.

Przepraszam jeszcze raz :/

Notka

CZEŚĆ MOJE SKARBY! <3

Przepraszam, że musicie tyle czekać na epilog, ale codziennie poświęcam sporo czasu, aby coś napisać, jednak to nie jest wystarczająco dużo. Potrzebuję czasu, ponieważ chcę, by ta ostatnia część była dobra lub abym chociaż ja była z niej zadowolona. Obiecuję, że pospieszę się i niedługo go opublikuję :)

Jak tam rozpoczęcie roku? :)

The Versatile Blogger

Bardzo dziękuję Katie za nominację! Jest mi naprawdę miło, że tak doceniacie moją pracę, mimo że marne są jej efekty. Wielkie dzięki! :)


Zasady :

• Podziękować za nominację osobie, dzięki której zostałeś włączony do gry;
• Pokazać na blogu nagrodę Versatile Blogger Award;
• Ujawnić 7 faktów dotyczących własnej osoby;
• Nominować 15 blogów, które według nominowanego na to zasługują;
• Poinformować o fakcie nominowania autorów blogów.

 Fakty o mnie:

1. Nie lubię kakaa. 
2. Mam starszego brata.
3. Kocham mojego malutkiego pieska i nie mogę bez niego żyć!
4. Ciągle powtarzam, że muszę schudnąć, ale nic z tym nie robię.
5. Często łapie mnie wena na napisanie shota, kiedy słucham smutnych piosenek.
6. Moje oczy zmieniają kolor wraz z przyjściem wiosny i zimy.
7. Uwielbiam czytać Wasze cudowne komentarze pod rozdziałami! :)

 Nominowane blogi:

http://shouldletyougo.blogspot.com/

http://the-perfect-melody-two.blogspot.com/

http://stones-taught-me-to-fly.blogspot.com/

idmwia.livejournal.com

wanna-hold-you.blogspot.com

http://i-love-you-boo-bear.blogspot.com/

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/

http://polska-imaginy-one-direction.blogspot.com/

One shot: "Inexplicably easy" LARRY STYLINSON

Tytuł: Inexplicably easy

Paring: Larry Stylinson

Wyrazy: 3044

Strony: 6

Części: 1

Gatunek: Bromance, AU – nie istnieje zespół One Direction.

Czasem przychodzi taki czas, kiedy sądzisz, że nie warto czegoś dłużej ciągnąć. Myślisz, że to nie ma sensu, jeśli i tak wiesz, że to się nie uda, że nie dojdziesz do celu. Wolisz się poddać, zapomnieć, uciec od tego. Wpajasz sobie, że Ci na tym nie zależy, uśmiechasz się głupkowato i jesteś przekonany, że wszystko jest w porządku, że nic już nie czujesz. Jednak, kiedy gasną światła i zostajesz sam ze sobą, wszystko powraca ze zdwojoną siłą. Wszystko Cię denerwuje, z Twoich oczu wypływają łzy, nie umiesz nad tym zapanować. Szukasz czegoś, co Ci pomoże, co uwolni Cię od tego zwariowanego uczucia. Sięgasz po coś, co sprawi Ci ból fizyczny, aby przyćmił ten psychiczny. W ten sposób, w krótkim czasie zaprzyjaźniasz się z żyletką. Jedno cięcie, a na Twoją twarz wstępuje uśmiech, czujesz ulgę, myślisz, że jest lepiej. Po niedługim czasie to już nie wystarcza, potrzebujesz więcej, więc na Twojej ręce znajduję się kilkanaście cięć, przez co niema miejsca na nowe. Nie możesz czekać, aż te stare się zagoją, nie wytrzymujesz. Zaczynasz rozdrapywać czerwone strupki, boli Cię niemiłosiernie, bardziej, niż kiedykolwiek, ale uśmiechasz się. Czujesz się znowu lepiej, a łzy smutku zamieniają się w te oznaczające szczęście. Łudzisz się, że to pomaga, że znalazłeś najlepsze rozwiązanie, lecz tak naprawdę to wszystko sprawia, że spadasz. Upadasz coraz niżej, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Twoje serce krwawi, nie umie pogodzić się z odejściem ukochanej osoby. Twój mózg się stawia, próbuje walczyć, ale w ten niewłaściwy sposób. Kiedy uświadamiasz to sobie jest za późno. Nie potrafisz przestać, płaczesz, krzyczysz, psujesz, co masz pod ręką, upadasz na kolana, a stróżki łez wylewają się z Twoich oczu. Wtedy wpadasz w obłęd, zamykasz się w sobie, nie chcesz z nikim mieć do czynienia, oprócz niego. Jednak, dobrze wiesz o tym, że on nie chce z Tobą rozmawiać, on nie chce Ci pomóc, bo myśli, że u Ciebie wszystko w porządku. Tak naprawdę nikt nie wie, co się z Tobą dzieje, tłumaczysz się, że jesteś zajęty i oni wierzą… przez pierwszy miesiąc. Później dzwonią częściej, chcą z Ciebie wyciągnąć prawdę, ale Ty nie możesz im powiedzieć, nie jesteś w stanie. Trzy miesiące udręki trwają zbyt krótko, aby komuś o tym mówić i zbyt długo, aby normalnie żyć. Jednak, oni się nie poddają, są Twoimi przyjaciółmi, chcą Ci pomóc, lecz Ty nie chcesz.

            Harry był zrozpaczony. Nie chciał, aby jego przyjaciele się nim przejmowali. Wolał, aby o nim zapomnieli i go zostawili. Jakkolwiek próbował się im tłumaczyć, oni już mu nie wierzyli, prosili tylko, aby powiedział im prawdę. Styles nie rozumiał, dlaczego nie chcieli dać mu spokoju. Wrzeszczał na nich, mówił, że powinni go nienawidzić i wtedy zdali sobie sprawę z tego, że musi być naprawdę źle. Właśnie dlatego kędzierzawy chłopak udawał teraz, że niema go w domu. Słyszał pukanie i dzwonek od drzwi już przez pięć minut, ale nie myślał nawet o tym, aby się ruszyć.

           

            -Harry, wiem, że tam jesteś! – usłyszał nagle głos Liama, jednak nic nie zrobił. Po jego policzku spłynęła łza, bo poczuł ukłucie w sercu. Zapragnął w tym momencie pobiec do niego i mocno się w niego wtulić. Chciał mu wszystko powiedzieć, bo pomyślał, że może on zna rozwiązanie, ze może on mu pomoże.

            -Otwórz te cholerne drzwi! – wzdrygnął się, kiedy zrozumiał, że jego przyjaciel wydziera się, stojąc przed domem. Wstał i niepewnie zbliżył się do drzwi.

            -Harry? – nie odpowiedział, tylko ostrożnie i bardzo powoli przekręcił klucz w zamku. Nacisnął delikatnie klamkę, a drzwi cicho zaskrzypiały i uchyliły się. Przez niewielką szparę dojrzał zmartwioną i przemęczoną twarz Payne’a. Otworzył je szeroko, wpuszczając chłopaka do środka, a on zamarł. Drzwi zamknęły się za nimi, a jego gość wpatrywał się w Harry’ego z szeroko otwartymi oczami i rozchylonymi wargami, aby łatwiej złapać oddech.

            -Hazz. – wyszeptał, a po twarzy Loczka spłynęło kilka zbłąkanych łez.

            -Li. – wykrztusił ledwo słyszalnie i zdał sobie sprawę, że to było jego pierwsze wypowiedziane na głos słowo od bardzo dawna. Jego przyjaciel przyciągnął go do siebie i mocno przytulił. Czuł jak ciało kolegi drży, bo prawdopodobnie właśnie się rozkleił.

            W ciągu kilku godzin Styles wszystko mu opowiedział. Nie owijał w bawełnę, nie kłamał, nie wymyślał. Powiedział również o tym, jak się krzywdził i że to był jego największy błąd. Chciał poczuć ulgę i udało mu się.

            -Harry, dlaczego nie powiedziałeś tego wcześniej? – zapytał Liam, kiedy jego przyjaciel skończył.

            -Nie umiałem. Po prostu… potrzebowałem pobyć sam.    

            -A teraz?

            -Nie wyjdę stąd Liam, jeśli o to Ci chodzi.

            -Dlaczego?

            -Nie chcę, okej? Nie chcę nikogo widzieć.

            -To czemu tu jestem?

            -Bo Cię potrzebuję. – wyszeptał, a Payne zmiękł i obiecał mu, że go z tego wyciągnie.

           

Po miesiącu, Liam miał dość. Harry wcale nie czuł się lepiej i nie chciał dopuścić do siebie wiadomości, że jego problem da się rozwiązać. W jego głowie cały czas siedziały wspomnienia i potrafił przesiedzieć cały dzień na kanapie, myśląc o nich.

            Gonił Louisa, a z jego gardła wydobywał się śmiech. Brakło mu tchu, ale bardzo chciał go złapać, wiec się nie poddawał. Jego przyjaciel, widząc jak się męczy, zwolnił i dał się schwytać. Runęli oboje na podłogę i chichocząc wtulili się w siebie. Harry czuł się wspaniale i nie umiał się nie uśmiechać.

            -Kocham Cię, wiesz? – usłyszał szept Louisa tuż przy swoim uchu i zadrżał. Podniósł głowę, aby na niego spojrzeć.

            -Ja Ciebie bardziej. – wymruczał i złączył ich usta w słodkim pocałunku.

            Uwielbiał o tym myśleć i czuć te miłe dreszcze, co kiedyś. Przez chwilę znajdywał się w innym świecie, tym lepszym. Jednak, kiedy zdawał sobie sprawę, że tego już niema i nigdy nie będzie, wpadał w panikę. Z jego oczu znowu wylewały się tony łez, a wspomnienia nie ustępowały, lecz pojawiały się te gorsze.

            Louis był poważny, kiedy przyszedł do Harry’ego. Nie przytulił, ani nie pocałował go na powitanie, co znacznie zmartwiło kędzierzawego chłopaka. Usiedli razem na kanapie i przez pierwsze minuty nikt się nie odzywał. Kiedy Tomlinson spojrzał na swojego przyjaciela, nie musiał mówić, że coś się stało. Jego oczy były smutne, a kąciki ust wyginały się w kształcie podkowy.

            -Co się stało? – zapytał Styles, kładąc dłoń na policzku ukochanego i delikatnie gładząc nią wierzch jego skóry.  Chłopak wtulił się w jego rękę, lecz po chwili lekko ją strącił.

            -Nie możemy być dłużej razem. – powiedział cicho, a Harry zamarł.

            -Co?

            -Nie możemy.

            -Dlaczego? Jak to? Lou! – Curly zaczął panikować, a jego oczy zaszły łzami. Jego przyjaciel przytulił go mocno, jednak po chwili został odepchnięty.

            -Powiesz mi o czym Ty do jasnej cholery mówisz?! – wykrzyknął, a Louis pobladł. Nie spodziewał się, że będzie, aż tak źle.

            -Eleanor jest w ciąży. – Harry patrzył na niego wielkimi oczami widocznie wstrząśnięty. Nie mówił nic, nie potrafił. Czekał tylko, aż jego gość opuści mieszkanie, lecz to ciągle nie następowało.

            -Wyjdź. – powiedział głośno.

            -Ale pozwól wyjaśnić.           

            -Powiedziałem wyjdź.

            -Chcę coś wytłumaczyć!

            -Co masz mi tłumaczyć?! Że zrobiłeś jej dziecko? Wiem, jak to działa Lou!

            -Nie! Harry, błagam.

            -Co?

            -Nie mogę jej tak zostawić.

            -Jakoś niedawno mówiłeś, że to dla Ciebie żaden problem, że zerwiesz z nią już niedługo i wtedy wszystko się zmieni. Nie będziemy musieli żyć w ukryciu.

            -Wtedy nie spodziewała się dziecka.

            -Myślę, że to nie moja wina.

            -Harry.

            -Nie.

            -Proszę Cię.

            -Sam powiedziałeś, że nie możemy być dłużej razem. O co mnie teraz prosisz?

            -Żebyś mnie nie odtrącał. Będziemy razem, obiecuję, ale jeszcze nie teraz.

            -Wyjdź.

            -Haz…

            -Wyjdź!

            Harry od tamtego momentu nie widział więcej Tomlinsona. Otrzymywał od niego setki wiadomości, ale na żadną nie odpisał. Nie chciał mieć z nim już nigdy do czynienia. Czuł się zdradzony i wykorzystany. Jakby był zabawką na jakiś czas. Jednak, nie wiedział czegoś ważnego, co mogło wszystko zmienić. Eleanor nienawidziła Harry’ego, ale ukrywała to. Ona wiedziała o wszystkim. Wiedziała, że jej chłopak i niegdyś bliski kolega coś ukrywają i po krótkim czasie była pewna tego, co ich łączyło.

Liam również wiedział dużo, ale nie zdradził tego Harry’emu. Obiecał Louisowi, że nie mu nie powie, ponieważ on sam chciał to zrobić.

            Styles siedział przed telewizorem i starał się skupić, aby wspomnienia znowu go nie męczyły. Nagle, usłyszał dzwonek swojej komórki, więc automatycznie odebrał, wiedząc, że to Liam.

            -Harry? – usłyszał głos, lecz zdecydowanie nie należał on do osoby, której się spodziewał. Zamarł i nie był w stanie nic z siebie wykrztusić.

            -Wiem, że mnie słyszysz. Zapewne się nie odezwiesz, ale proszę, abyś mnie wysłuchał. Muszę się z Tobą zobaczyć i porozmawiać. To naprawdę ważne.

            -Nie. – wyszeptał Loczek i poczuł, jak jego oczy pieką, bo wkładał wiele starań w to, aby się nie rozpłakał.

            -Dlaczego?

            -Żartujesz sobie? – poczuł złość i miał ochotę coś rozwalić. Najlepiej jego idealną twarz.

            -Proszę Cię, musimy porozmawiać.

            -Nie dzwoń do mnie, Louis. – powiedział, zaciskając zęby, po czym się rozłączył i rzucił telefonem w podłogę. Nie zrobił tego na tyle mocno, aby się zepsuła. Nie wyżył się, musiał zrobić coś znacznie gorszego. Wstał i zaczął chodzić w tą i z powrotem. Nie miał pojęcia, czego chciał od niego Louis. Był zdenerwowany i nie wiedział, co z tym zrobić. Usiadł znowu na kanapę, położył łokcie na kolanach i pochylając się, wplątał palce między swoje loki. Nie rozumiał w tej chwili nic. Prosił, aby dał mu spokój, aby go zostawił, a on go nie posłuchał. Zadzwonił i wszystko zepsuł. Harry czuł się lepiej, mimo, że nie było tego po nim widać. Coraz częściej panował nad płaczem i emocjami i nagle wszystko runęło. Jego rany, które zaczęły powoli się sklejać zostały rozszarpane.

Mimowolnie zaczął ciągnąć za swoje włosy, a z jego oczu wydostały się pierwsze łzy. Nie chciał tego, nie mógł ponownie tego przeżywać. Jednak, nie potrafił temu zapobiec, kipiał złością, ale też czuł ogromny smutek. Wydał z siebie niemożliwe głośny wrzask, po czym zaczął głośno szlochać. Jego ciało przechyliło się zbyt mocno do przodu i opadł na podłogę. Walił w nią pięściami, aż jego skóra posiniała. Nie miał siły się podnieć, ani myśleć o niczym innym. Musiał się wyładować.

Po kilku godzinach, nie poczuł długo wyczekiwanej ulgi. Nie reagował na telefony, miał to gdzieś. Czekał, aż poczuje się lepiej, a kiedy zdał sobie sprawę, że to nie takie łatwe zaczął znowu płakać. Wstał i poszedł do swojej sypialni. Schował się pod ciepłą kołdrą i wyczerpany przez swój nagły atak rozpaczy, zasnął.

            Po kilku tygodniach, nie nastąpiła żadna zmiana. Miał cały czas ochotę płakać. Wstawał z łóżka tylko wtedy, kiedy chciał się napić lub skorzystać z toalety. Nie otwierał drzwi, nie odbierał telefonów, nie odpisywał na wiadomości. Nawet ich nie czytał.

            Po następnych kilku dniach, poczuł się źle, że ignorował Liama. Był jego przyjacielem, który starał się mu pomóc i pozbyć się ran. Kiedy usłyszał pukanie o tej samej godzinie, co wczoraj, wstał i poszedł otworzyć. Payne nie spodziewał się takiego obrotu wydarzeń, ale był naprawdę zadowolony, że codzienne spędzanie kilku godzin pod domem chłopaka, dało jakiś skutek.

Najpierw, kazał kędzierzawemu chłopakowi iść się porządnie umyć. Czekał na niego w kuchni, gdzie przygotował mu niewielki posiłek. Wcisnął Harry’emu tylko połowę, ale uznał, że to i tak nieźle.

            -Dobrze… tak więc… zechcesz mi powiedzieć, co się stało? – zapytał w końcu Liam, siadając naprzeciwko przyjaciela.

            -Zadzwonił do mnie.

            -To źle?

            -Tak Liam! Nie rozumiesz, że ja nie chce z nim rozmawiać? Okłamał mnie, zdradził.

            -Jest coś o czym powinieneś wiedzieć. – Harry zamilkł i czekał na wyjaśnienia.

            -Nie mogę Ci o tym powiedzieć. Louis chce o tym z Tobą porozmawiać.

            -Co?

            -Słyszałeś.

            -Nie chcę z nim rozmawiać.

            -Inaczej się nie dowiesz.

            -Trudno.

            -On Cię kocha, Haz. Kocha Cię najbardziej na świecie i też jest w złym stanie. Nie tylko Ty cierpisz, wiesz? Pozwól mu się z Tobą zobaczyć. – powiedział nagle, a Loczek zaniemówił. Patrzył lekko zaskoczony na swojego gościa i nie mógł uwierzyć.

            -On mnie kocha?

            -Tak.

            -To dlaczego zrobił jej dziecko?

            -Harry.

            -Odpowiedz.

            -Odpowiedź znajdziesz tylko u Louisa. Dlatego chce z Tobą porozmawiać.

            -Li… ja wiem, że nie tylko mi może być ciężko, okej. Rozumiem to. – zmięknął, zaczynając dłuższą wypowiedź. -Byliśmy razem dość długo i od początku wiedziałem, że jest z El, aby ukryć przed rodzicami swoją orientację. Ona też zdawała sobie z tego sprawę, ale i tak go kochała. Wszyscy oprócz Louisa dobrze o tym wiedzieliśmy. Dlatego poprosiłem go, aby z nią zerwał i on się zgodził. Wytłumaczyłem mu, jak jest naprawdę i obiecał mi, że zakończy ten związek. Tyle razy powiedział mi, że mnie kocha. Tyle razy zapewniał, że ona jest tylko przykrywką, więc dlaczego ma z nią dziecko? To boli, cholernie. Kochałem go i nadal kocham niewyobrażalnie mocno, ale nie potrafię z nim rozmawiać. Nie będę mógł na niego spojrzeć, rozumiesz? Na samą myśl robi mi się słabo, a serce bije, jakby miało zaraz rozerwać moją pierś i wyskoczyć. Boję się. Nie chcę przeżywać tego po raz drugi. Wolę skupić się na zapominaniu i powoli odzyskiwać formę.

            -Harry do jasnej cholery, kochasz go, tak?

            -No tak.

            -Chcesz z nim być?

            -Liam…

            -Odpowiedz!

            -Chcę.

            -To się z nim spotkaj!

            -Ale…

            -Jedno spotkanie. Jeśli po tym nie będziesz chciał go znać, da Ci spokój. – Styles chwilę pomyślał i uznał, że i tak nic nie straci. I tak jest już z nim źle, a jeśli pogorszy się trochę bardziej, nic wielkiego się nie stanie. Powoli przyzwyczajał się do tego, jaki się stał.

            -Dobrze. – powiedział, a Liam odetchnął i delikatnie się uśmiechnął.

            Trzy dni później, siedział już na kanapie w dużym pokoju i czekał na Louisa. Jego mieszkanie było o wiele czystsze, niż miesiąc temu, a do środka wpadały promienie słoneczne. Postarał się również, aby sam wyglądał dobrze. Wyprał większość swoich ubrań i poprosił Liama, aby kupił mu żel pod prysznic i szampon. W ten sposób, był zdecydowanie przygotowany na przyjęcie kogoś do domu, lecz nie do końca był pewien, czy dobrze robi, zgadzając się na kogoś kto wyrządził mu tyle krzywdy. Jednak, było już za późno, gdyż dobiegł go dźwięk pukania do drzwi. Wstał i podszedł do nich powoli. Wziął kilka głębokich wdechów, po czym je otworzył i zamarł. Wiele razy odtwarzał sobie w głowie powitanie i zaproszenie go do środka, lecz w tym momencie, jakby o wszystkim zapomniał.

            -Cześć. – powiedział cicho Louis, a Styles potrząsnął głową, przywołując się do porządku. Kiwnął tylko, nie potrafiąc nic z siebie wykrztusić i odsunął się, aby chłopak mógł wejść do pomieszczenia.

            Kiedy siedzieli już w salonie, Harry uznał, że nie jest tak źle. Oddychał ciężej, niż zwykle, ale znosił jego obecność dość dobrze.

            -Chciałeś ze mną o czymś porozmawiać. – odezwał się jako pierwszy, nie mogąc znieść tej niezręcznej ciszy.

            -Tak.

            -O co chodzi? – zapytał i po raz pierwszy na niego spojrzał. Jego oczy były niesamowicie niebieskie i hipnotyzujące, jak kiedyś. Nie potrafił oderwać od nich wzroku i wiedział już, że kiedy Louis wyjdzie, będzie mu ich brakować.

            -O nas.

            -Nas? Nie ma żadnych nas.

            -Harry… wysłuchaj mnie.

            -Dobrze. Proszę, mów.

            -Nie chciałem, aby to wszystko tak się potoczyło. Powinienem zerwać z Eleanor od razu po naszej rozmowie, kiedy to powiedziałeś mi, że jest we mnie zakochana. Źle zrobiłem, odkładając to, bo ona w tym czasie zdążyła wiele się dowiedzieć.

            -To znaczy?

            -Odkryła nas. Dowiedziała się, że jesteśmy razem.

            -Przecież wiedziała, że jesteś gejem i po co z Tobą jest.

            -Myślała, że jeśli nie będę miał chłopaka, łatwiej mnie zmieni.

            -Chciała zrobić z Ciebie hetero? – Harry zapytał, niedowierzając.

            -Tak właśnie. Uknuła to. Zaczęła specjalnie nalegać na wspólne spotkania z moją rodziną, aby jeszcze bardziej się do niej zbliżyli. Kiedy owinęła już ich sobie wokół palca, zaczęła robić to ze mną.

            -W jaki sposób?

            -Powiedziała, że nie jestem jej obojętny, że chciałaby spędzać ze mną więcej czasu. Nie chciałem, ale była tak przekonująca i obiecywała, że na tym się skończy, więc się zgodziłem. Wpadała do mnie co jakiś czas, a ja do niej. Chodziliśmy na kawę przynajmniej raz na tydzień i w sumie polubiłem ją. Była naprawdę miła, ale jako przyjaciółka. Jestem gejem i nie zmienię tego, jednak nie chciałem, aby było jej smutno. Kiedy pewnego dnia do mnie przyszła i oglądaliśmy filmy, rozpętała się burza, więc uznałem, że lepiej będzie, jak u mnie zanocuje. Poszła zrobić nam coś do picia i skończyło się na tym, że przyniosła whisky i dwie szklanki. Upiłem się. Ona… ona w pewnym momencie zaczęła mnie całować i… i tak wyszło, że my… sam wiesz.

            -Przespaliście się. – dokończył Harry, a Louis spuścił głowę, wpatrując się tępo w podłogę.

            -Skończyłem to. Dzień po naszej… kłótni spotkałem się z nią. Powiedziałem, ze byłem pijany i nie panowałem nad tym, co robię. Nawet nie pamiętam tego dokładnie.

            -Co zrobiła?

            -Zaczęła kłamać. Wymyślała, że mówiłem jej, że ją kocham i że skoro tego nie chciałem to powinienem najpierw pomyśleć. Nie chciałem się z nią kłócić i powiedziałem wprost, co o tym wszystkim myślę i ona… ona przyznała się. Powiedziała, że wiedziała o mnie i o Tobie, że była zazdrosna i chciała nas rozdzielić, dlatego zaciągnęła mnie do łóżka, kiedy byłem nietrzeźwy. Przeprosiła mnie i niedawno się z nią spotkałem. Obiecałem, że pomogę jej z dzieckiem, że będę dobrym ojcem, ale nigdy nie będziemy razem i ona rozumie, chociaż jest jej trudno. – Harry był wstrząśnięty i zdecydowanie nie spodziewał się usłyszeć takich słów od Louisa.

            -Przepraszam Cię, Haz. Naprawdę nie chciałem, aby to się wydarzyło.

            Harry zrozumiał Louisa. Powiedział, że potrzebuje czasu, aby to wszystko przemyśleć i Tomlinson oczywiście nie miał nic przeciwko. Pożegnali się, ale nie na zawsze. Kędzierzawy chłopak obiecał swojemu przyjacielowi, że jeszcze się spotkają. Musiał wszystko sobie poukładać.

            Kiedy został sam, po raz pierwszy od bardzo dawna, uśmiechnął się. Poczuł niesamowitą ulgę. Nie musiał się kaleczyć, krzyczeć, ani płakać. Udało mu się znaleźć właściwą drogę, aby piąć się ku górze. Jak się okazało, było to niewytłumaczalnie łatwe.

Dwa miesiące później

            Harry siedział w fotelu, a w dłoniach trzymał książkę. Nie rozmyślał już o tym, co zrobić, aby poczuć się lepiej, bo nie musiał robić nic. Czuł się wspaniale, a kiedy usłyszał, jak drzwi jego mieszkania się otwierają, poczuł się jeszcze lepiej.

            -Cześć, Haz. – powiedział, stojący przed nim Louis, a na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Chłopak odłożył jego książkę na ławę i usiadł na jego kolanach. Harry przyciągnął go bliżej, a jego ukochany wtulił się mocno w jego tors.

            -Hej, Lou. – wyszeptał w jego ucho, po czym cicho się zaśmiał. -Jak czuje się El?

            -Dobrze. – powiedział, uśmiechając się. Uniósł wyżej głowę, aby móc spojrzeć na Loczka i musnął ustami jego szczękę. Nie miał ochoty teraz o niej rozmawiać. Harry zachichotał, po czym pochylił się nad chłopakiem i złączył ich wargi w pocałunku. Poczuł miliony dreszczy na plecach i wariujące motylki w jego brzuchu. Czuł się niesamowicie, jak nigdy dotąd.