Rozdział 10 "Śladami Larry'ego"

 Byłabym wdzięczna za przeczytanie notki pod rozdziałem :)

07.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Nie pisałem prawie trzy dni, ponieważ niestety zabrakło mi czasu. We Francji jest naprawdę fantastycznie i chyba nikt kto tu był, by nie zaprzeczył. Jestem totalnie oczarowany tym miejscem i trudno będzie mi stąd wyjechać, a co gorsza to już jutro. Przed chwilą właśnie skończyłem wraz z Louisem pakować nasze rzeczy. Mój przyjaciel poszedł wziąć poranny prysznic, więc wykorzystałem wolny czas, aby opisać te kilka poprzednich dni.

            Wczoraj byliśmy w Paryżu i do tej pory brakuje mi słów, aby opisać to miasto. Każdy budynek, każda fontanna, każda ławeczka były po prosty fantastyczne. Wszystko do siebie pasowało, tworzyło niesamowitą całość. Mieliśmy na zwiedzanie cały dzień, ale i tak nie udało nam się wszystkiego zobaczyć. Oczywiście pierwsze, co zrobiliśmy, to pojechaliśmy na południowy kraniec Pola Marsowego, aby zobaczyć wierzę Eiffla. Widok z niej był wspaniały i mimo, że trochę kręciło mi się w głowie czułem się naprawdę świetnie. Potem wybraliśmy się do największego muzeum sztuki na świecie o nazwie „Luwr” i po drodze zahaczyliśmy o Łuk Triumfalny. Następnie, postanowiliśmy zwiedzić gotycką katedrę „Notre-Dame”, a na koniec dnia przeszliśmy się Aleją Pól Elizejskich. Cały wyjazd uważam za udany i do tej pory nie mogę uwierzyć, że byłem w tak cudownym miejscu.

            Jeśli chodzi o mnie i Louisa to zbyt wiele między nami się nie zmieniło. Może nie powinienem, ale uważam to za dziwne i niezrozumiałe. Po tym, jak zasugerowałem mu, że mi się podoba, pocałował mnie, a teraz… cóż… jesteśmy przyjaciółmi. Oczywiście, cieszę się, jestem szczęśliwy, że mamy tak dobre stosunki, ale dlaczego on mnie pocałował? Nie było dane mi się tego dowiedzieć, ponieważ obydwoje unikaliśmy rozmowy na ten temat. Nie unikaliśmy się nawzajem, lecz kiedy zostawaliśmy sami, a brakło nam tematów o byle czym, jeden z nas szedł wziąć prysznic lub kładł się spać. Nie robiłem tego celowo, ponieważ chciałem dowiedzieć się, co znaczył nas pocałunek, ale nie potrafiłem tak po prostu zapytać. Bałem się, za każdym razem, kiedy była okazja, tchórzyłem. Kiedyś wszystko było łatwiejsze, wbijałem sobie do głowy, że koleś nie jest dla mnie i dawałem sobie spokój. Jednak, nigdy nie zaszedłem tak daleko. Louis był moim przyjacielem, cholernie przystojnym przyjacielem, który podobał mi się coraz bardziej. Za każdym razem, kiedy nasze ciała stykały się ze sobą, w mojej głowie wirowało, a w brzuchu szalało stado motylków. Od razu robiło mi się gorąco i nie potrafiłem tego zapanować. Nie miałem pojęcia, co czuł wtedy Tomlinson, ale kiedy mnie pocałował, dał jasno do zrozumienia, że nie jestem mu obojętny. A może zrobił to, by podnieść mnie na duchu? Abym poczuł się lepiej? Naprawdę, miałem dość domyślania się i tchórzenia. Pragnąłem wiedzieć, co siedzi mu w głowie, bo czegoś takiego nie da się po prostu zignorować.

Ten sam dzień

Drogi pamiętniku!

            Kiedy Lou wyszedł z łazienki, poszliśmy razem na śniadanie. Rozmawialiśmy o tym, co moglibyśmy dzisiaj porobić, gdy nagle zebrałem się na odwagę. Stołówka pełna ludzi nie była dobrym miejscem na takie rozmowy, ale i tak nikt nas tu nie rozumiał, a poza tym siedział wystarczająco daleko, by nas nie słyszeć.

            -Lou?

            -Tak?

            -Chyba powinniśmy porozmawiać.

            -Coś się stało?

            -Owszem.

            -Co takiego? Źle się czujesz?

            -Nie, wszystko w porządku.

            -To o co chodzi?

            -Chodzi o to, co się wydarzyło kilka dni temu.

            -To znaczy?

            -Uhm… pocałowałeś mnie. – powiedziałem cicho, a na moje policzki wpłynęły dwa dorodne rumieńce. Chłopak spuścił głowę w dół, przełykając ostatni kęs jajecznicy.

            -Ja… umm… przepraszam? – zaczął, dukając.

            -Przepraszasz?

            -Nie wiem, czego oczekujesz.

            -Na pewno nie tego, abyś mnie przepraszał.

            -Wtedy… umm… poniosło mnie i nie powinienem, wiem.

            -Czyli uważasz to za błąd? – zapytałem niepewnie.

            -Nie!

            -Czyli?

            -Tak. Myślę, że to był błąd. – powiedział cicho, unosząc delikatnie głowę. Spojrzałem na niego lekko oszołomiony.

            -Ok… umm… pójdę do pokoju, dziękuję. – powiedziałem, starając się brzmieć obojętnie, wstałem, po czym udałem się do apartamentu. W moich oczach lśniły kropelki łez, lecz starałem się ich pozbyć. Moje serce waliło zbyt szybko i głośno, a w gardle pojawiła się ogromna gula. Czułem się źle. Czułem się potwornie, ale nie mogłem tego dać po sobie poznać. Musiałem być silny i pokazać, że również był to dla mnie błąd. Przemilczymy tą sytuację, ja zapomnę i dalej będziemy się przyjaźnić. Wszystko się ułoży i będzie tak, jak dawniej. Będziemy czuć się w swoim towarzystwie swobodnie i dobrze, jak przyjaciele.

Cholera. Po moim policzku spłynęła łza. Szybko wbiegłem do naszego pokoju i udałem się do łazienki. Z oczu zaczęło wypływać mi coraz więcej łez i nie umiałem nic z tym zrobić. Dobrze wiedziałem, że między mną i Louim już nigdy nie będzie tak samo. Może nawet tego nie chciałem. Pragnąłem go przytulać, dotykać i całować. Mówić wszystkim, że jest mój i tylko mój. Nie potrafiłbym przyjaźnić się z nim i skrycie się w nim podkochiwać. Byłoby to nie fair w stosunku do niego, jak i do mnie. Oszalałbym, widząc go z innym chłopakiem.

Nagle, usłyszałem, otwierające się drzwi do naszego tymczasowego mieszkania, więc jak najszybciej otarłem twarz z łez. Przemyłem buzię chłodną wodą i wziąłem głęboki oddech, po czym powoli wypuściłem powietrze z płuc. Usłyszałem ciche pukanie do drzwi i zamarłem.

            -Wszystko w porządku? – zapytał Lou, a w jego głosie dało rozpoznać się zmartwienie.

            -Jasne. – odpowiedziałem, siląc się na miły ton. –Dlaczego miałoby być nie w porządku? – zapytałem trochę bardziej oschle, niż zamierzałem, zostając jeszcze w łazience.

            -Nie wiem. Tak nagle wyszedłeś… powiedziałem coś nie tak?

Tak kretynie!

            -Nie, dlaczego? Po prostu musiałem skorzystać z toalety. – odparłem, zmuszając się do opuszczenia niewielkiego pomieszczenia.

            Pierwsze, co zobaczyłem to wielkie i smutne oczy Tomlinsona. Nieco zaskoczony wpatrywałem się w niego o kilka sekund za długo, po czym szybko go wyminąłem, kierując się do naszej sypialni. Słyszałem za sobą kroki, więc kiedy stałem przy swoim łóżku odwróciłem się przodem do przyjaciela.

            -O co chodzi? – zapytałem bez skrupułów.

            -Słucham?

            -Coś się stało?

            -Dlaczego pytasz?

            -Jesteś… smutny?

            -Ja?

            -Tak, Ty.

            -Nie. To z Tobą jest coś nie tak.

            -Ze mną?

            -Właśnie to powiedziałem. Nigdy tak nagle nie wychodziłeś.

            -Nigdy mnie tak nagle nie pocałowałeś! – krzyknąłem sam dziwiąc się moją reakcją.

            -Uhm… dobrze. Ja, przepraszam.

            -Ok. – westchnąłem cicho, starając się uspokoić. Łzy cały czas cisnęły mi się do oczu, lecz musiałem być silny.

            -Idziemy na basen? – spytał po dłuższej chwili ciszy, podnosząc na mnie wzrok.

            -Idź, zaraz do Ciebie dołączę.

            -Dobrze.

            Na początku było ciężko i o dziwo nie tylko mi. Louis zdecydowanie zachowywał się inaczej, niż zwykle. Był jakiś przygnębiony i dobrze o tym wiedziałem, mimo iż zaprzeczył. Kąciki jego ust były częściej wykrzywione w dół, co również było zaskakujące. Nie pytałem o co chodzi, wolałem nie wiedzieć lub poczekać, aż sam powie. Może nie powinienem o czymś wiedzieć? Może tak było lepiej? Może właśnie tak miało być? Abym przekonał się, iż miłość nie była dla mnie. Nigdy nie pasowałem do tego świata, od zawsze odstawałem od innych. Byłem za bardzo ostrożny i odpowiedzialny. Moi  znajomi z liceum nigdy nie przejmowali się tym, co stanie się, kiedy będą uprawiać seks z przypadkową osobą, kiedy będą nałogowo palić lub uzależnią się od alkoholu. Ja jednak, bałem się wszystkich trzech wymienionych rzeczy. Papierosy były dla mnie czymś obrzydliwym, a tym bardziej zabawianie się z nieznajomym. Wiele rzeczy brałem za bardzo na poważnie i to sprawiało, iż za mocno się różniłem. Ludzie woleli żyć z osobami z takimi samymi lub podobnymi poglądami. Ja starałem się stąpać twardo po ziemi i nie przejmować się tym, co inni o mnie mówili. A słyszałem wiele, niekoniecznie dobrego.

I może właśnie teraz, kiedy zostałem odtrącony przez własnego przyjaciela, w którym z każdym dniem zakochiwałem się bardziej, powinienem zdać sobie sprawę z tego, że miłość nie jest dla mnie. Najlepiej by było dla wszystkich, gdybym zostawił Louisa w spokoju. Odszedłbym, zapomniał i żył dalej. Tylko jak do cholery mógłbym odejść od kogoś takiego, jak Tomlinson?! Poza tym, nie mógłbym, to mój przyjaciel.

Wszystkie moje myśli stały się sprzeczne i rozpoczęły walkę. Połowa podpowiadała mi, abym się nie przejmował i walczył o Toma, a reszta, żebym zniknął z jego życia, jak najszybciej. Oczywiste jednak było, że nie potrafiłbym zrobić tego drugiego. Umarłbym z rozpaczy. Już teraz ledwo sobie radzę z powstrzymywaniem płaczu, kiedy kilkanaście minut wcześniej beczałem jak baba.

            Mimo złych obaw, spędziłem południe z Louisem naprawdę miło. Było trochę niezręcznie, ale postanowiliśmy przemilczeć, jak na razie pewne sprawy i wykorzystać ostatnie chwile we Francji. Rozmawialiśmy o tym, że ten tydzień był niesamowity i cudowny i trochę szkoda, że resztę chłopców ominęło coś takiego. Potem, gdy bardziej się rozluźniliśmy, dużo się śmialiśmy. Opalaliśmy się, pływaliśmy w basenie i graliśmy w piłkę wodną z kilkoma innymi turystami. Kiedy nastała pora obiadowa, udaliśmy się do apartamentu, aby się odświeżyć i przebrać w suche rzeczy.

Wieczorem tego samego dnia

Drogi pamiętniku!

            Po obiedzie udaliśmy się na ostatni spacer wokół niewielkiego miasteczka, w którym tymczasowo mieszkaliśmy. Rozmawialiśmy na przeróżne tematy i w końcu czuliśmy się znowu swobodnie. Zajrzeliśmy jeszcze do kilku sklepów z pamiątkami, aby kupić coś dla naszych rodzin i przyjaciół. Kiedy zaczęło robić się ciemno, postanowiliśmy wrócić do hotelu drogą przez ogromny i pachnący park.

            -Haz? - zaczął mój przyjaciel, gdy zakończyliśmy jeden z tematów i cisza trwała już kilka minut.

            -Tak?

            -Ja nie chciałem sprawić Ci przykrości.

            -Mógłbyś trochę jaśniej?

            -Mówiąc, że to był błąd.

            -Och… ok, rozumiem.

            -To nie tak, że tego żałuję. Po prostu… ja nie powinienem był tego robić. Jesteśmy przyjaciółmi, a przecież przyjaciele się nie całują.

            -Tak, wiem.

            -Tak więc, nie myśl, że zrobiłem to, by Cię zranić. W żadnym wypadku.

            -Czyli… nie żałujesz? – zapytałem niepewnie, spoglądając ukradkiem na Lou. Jego policzki było lekko zarumienione i w świetle księżyca prezentował się naprawdę dobrze.

            -Uhm… znaczy, ja…

            -Ok, nie tłumacz się. Nie chciałeś tego, zrobiłeś to pod wpływem impulsu i tak dalej, rozumiem. Czasami tak bywa, wiem.

            -Nie! – powiedział głośno, pociągając mnie za dłoń, aby nas zatrzymać. Stanęliśmy naprzeciwko siebie stanowczo za blisko, a ja patrzyłem prosto w jego oczy, czując, że zaraz zemdleję.

            -Nie?

            -Nie.

            -To nie rozumiem.

            -Chodzi o to, że to w ogóle nie było błędem. Chciałem to zrobić.

            -To dlaczego powiedziałeś…

            -Przepraszam. Bałem się, że mnie wyśmiejesz. – powiedział, spuszczając głowę w dół. –Pomyślisz, że mnie pogięło i w ogóle.

            -Co?

            -Uznasz, że przecież jesteśmy przyjaciółmi, więc jak mógłbym wygadywać coś takiego, ale… ale kiedy Ty wyszedłeś tak nagle, a potem zastałem Cię… takiego smutnego i… Harry czy Ty potem płakałeś? – zapytał, ponownie wlepiając we mnie wzrok. Moje policzki w dwie sekundy stały się niesamowicie czerwone, a oddech płytki i ciężki.

            -Ja… - wyjąkałem, lecz nic nie potrafiłem już z siebie wydusić.

            -Przepraszam. – wyszeptał, przygarniając mnie do uścisku. Przytulił mnie mocno, a w mojej głowie zawirowało od intensywnego i jakże przyjemnego zapachu jego perfum.

            -Nie chciałem Cię skrzywdzić, naprawdę. – kontynuował. -I nigdy już tego nie zrobię, obiecuję.

            -Lou, spokojnie. Nic się nie stało.

            -Stało się i nie próbuj znowu zaprzeczać. – powiedział stanowczo, a ja zamiast się kłócić wtuliłem się mocno w jego tors.

            -Wystraszyłem się. – powiedział cicho, odsuwając się ode mnie na długość ramion. -Wiem, że jesteś moim przyjacielem i przecież byś mi tego nie zrobił, ale wolałem zachować ostrożność. Jak widać spieprzyłem jeszcze bardziej, doprowadzając Cię do łez.

            -Przestań.

            -Ale taka jest prawda! A ja miałem zupełnie inny zamiar.

            -Wiem, Lou. Dlatego proszę Cię, abyś już przestał.

            -Ale…

            -Rozumiem Cię. Wiem, co masz na myśli i jest ok.

            -Ok?

            -Tak.

            -Jeszcze raz przepraszam. – powiedział, a ja cicho westchnąłem.

            -Chodźmy już. – pociągnąłem przyjaciela za rękę i ruszyliśmy w stronę hotelu. Nasze dłonie nadal były ze sobą złączone i żaden z nas nie myślał, aby je rozdzielić. Kąciki moich ust mimowolnie delikatnie uniosły się w górę, a ja poczułem narastającą ulgę i nadzieję.

            Po późnej kolacji, postanowiliśmy nie marnować nocy na sen, więc rozłożyliśmy leżaki na balkonie i wygodnie siedząc, rozmawialiśmy. Nie było między nami czuć już takiej niezręczności, co zdecydowanie sprawiało, iż stawałem się pewniejszy. Zostało niewiele czasu, kiedy mogliśmy spędzić z Lou razem tyle czasu i wydawało mi się, że to co stało się we Francji, powinno tutaj się wyjaśnić.

            -Lou, mógłbym Ci zadać pytanie? – zapytałem, nagle tracąc odwagę. Moje serce zaczęło bić za szybko, a na policzki wkradał się powoli rumieniec.

            -Tak, jasne. – powiedział, spoglądając na mnie z ciekawością. Odwróciłem od niego wzrok i wziąłem głęboki oddech. Teraz albo nigdy.

            -Dlaczego tak właściwie mnie pocałowałeś? – wydusiłem z siebie na jednym wydechu, po czym ostrożnie spojrzałem na chłopaka. Jego twarz przybrała barwę dojrzałego pomidora i zauważyłem, jak nabrał łapczywie powietrza do płuc.

            -Och… ja… ja pocałowałem Cię, ponieważ… Ty spytałeś, co bym zrobił, gdyby prawdą okazało się, że Ci się podobam.

            -Tak, ale… ale co to miało oznaczać? – spytałem, a Lou powoli wstał i zbliżył się do mnie. Usiadł ostrożnie na moich kolanach, otulił rękoma i schował twarz w zagłębieniu mojej szyi.

            -Musimy o tym rozmawiać? – zapytał, a ja poczułem na skórze jego ciepły oddech. Automatycznie zadrżałem, a przez moje ciało przeszły miłe dreszcze. Owinąłem rękoma mojego przyjaciela i lekko się uśmiechnąłem.

            -Chciałbym wiedzieć.

            -Po prostu… a mógłbym najpierw o coś spytać?

            -Ok.

            -Czy to co mówiłeś było prawdą? – zapytał, unosząc głowę, aby na mnie spojrzeć.

            -Uhh… tak. – wydusiłem, czując jakby coś ze mnie uleciało, jakbym pozbył się ciężaru. Tommo uśmiechnął się delikatnie, rumieniąc się. Po chwili, wrócił do swojej poprzedniej pozycji i cicho westchnął.

            -Odpowiesz mi? – zapytałem po kilku minutach.

            -A, tak. No więc… umm… mój pocałunek oznaczał, że… że też coś do Ciebie czuję… że nie jesteś mi obojętny i nigdy nie byłeś. Chciałem przekazać Ci, że czuję się podobnie, jak Ty. –wytłumaczył cicho, a mnie zamurowało. W mojej głowie zaczęło lekko wirować, a w brzuchu poczułem dobrze znany ucisk. Kąciki moich ust wygięły się w szerokim uśmiechu, a z gardła wydobył się cichy chichot. Louis podniósł się nieco, a na jego twarzy gościło zmieszanie i niezrozumienie.

            -Dlaczego się śmiejesz? – zapytał, a w jego oczach dostrzegłem panikę. Uśmiechnąłem się jeszcze bardziej, uwydatniając dołeczki w moich policzkach. Podniosłem dłoń i sięgnąłem nią do miękkich włosów przyjaciela.

            -Nie śmieje się. – odparłem.

            -No przecież wiem, co słyszałem.

            -Po prostu się cieszę.

            -Powiedziałem coś śmiesznego?

            -Nie! Absolutnie nie!

            -To o co chodzi?

            -Umm… jestem szczęśliwy? Tak, jestem. – powiedziałem, a Lou cicho zachichotał.

            -Zachowujesz się, jakbyś był pijany.

            -Nie prawda. – odpowiedziałem, po czym oboje się zaśmialiśmy.

            -Też się cieszę. – odezwał się po kilkunastu sekundach Tommo, nadal wlepiając we mnie te swoje niebieskie tęczówki. Nagle, pewien pomysł wpadł mi do głowy, lecz nie byłem pewien, czy był stosowny. Nie, zdecydowanie nie był stosowny, ale… cóż, czasem robi się rzeczy niewłaściwie, prawda?

            -Lou… mógłbym coś zrobić? – zapytałem, czując jak moje policzki stają się niemożliwie gorące.

            -Co takiego?

            -Mogę Cię pocałować? – wyszeptałem pytanie i ogarnęło mnie niesamowite zażenowanie. Miałem ochotę w tym momencie zapaść się pod ziemię i nigdy nie pokazać Louisowi na oczy, jednak… nadal byłem pełny nadziei.

            -Ty… Ty chcesz? – spytał, niedowierzając. Skinąłem głową, potwierdzając, a na twarzy chłopaka pojawił się ten najpiękniejszy uśmiech.

            -Tak, możesz. – powiedział, a ja ostrożnie zbliżyłem się do Tomlinsona. Ogarnąłem wzrokiem całą jego twarz, zatrzymując się na nieprzyzwoicie wspaniałych wargach. Odległość między nami zmniejszyła się ponownie, a nasze oddechy zmieszały ze sobą. W mojej głowie znowu zapanował chaos, a w brzuchu rozpętała się wojna motylków. Dłoń, którą miałem we włosach chłopaka, przesunąłem na jego rozgrzany policzek i  pogładziłem kciukiem wierzch jego skóry. W końcu, zlikwidowałem przestrzeń między nami, ostrożnie muskając usta Boo Beara. Louis, po chwili, zaczął odwzajemniać pieszczotę z niezwykłą delikatnością. Przyciągnąłem go bliżej siebie, pogłębiając nieco pocałunek. Nasze wargi ocierały się o siebie z czułością i oboje byliśmy bardzo wczuci. Nagle, poczułem na sobie dłonie przyjaciela, które wędrowały wzdłuż moich boków. Wtem, po moim ciele przeszła fala przyjemnego gorąco, paraliżująca mnie od stóp do czubka głowy. Przejechałem językiem po dolnej wardze chłopaka, a on rozchylił lekko usta, dopuszczając mnie do środka. Nasze języki zaczęły delikatnie się o siebie ocierać, stając się z każdą chwilą coraz bardziej namiętne i porywcze. Zaczęliśmy walkę o dominacje, lecz po kilku sekundach poddałem się, nie mogąc zapanować nad piorunującą rozkoszą. Język Lou zaczął zataczać małe kółeczka na moim podniebieniu, a ja zmieniłem naszą pozycję, aby być jeszcze bliżej niego. Teraz siedział na mnie okrakiem, więc z łatwością owinąłem jego talię rękoma. Jęknąłem cicho, kiedy chłopak zaczął wyprawiać ze swoim językiem niesłychane rzeczy i poczułem, jak robi mi się coraz cieplej, o ile było to w ogóle możliwe. Po kolejnych kilkunastu sekundach niebiańskiej przyjemności, przystopowaliśmy trochę, po czym zakończyliśmy pocałunek głośnym mlaśnięciem.

Nasze twarze były całe czerwone, a ciszę przerywały szybkie i płytkie oddechy. Patrzyliśmy na siebie, z pewnego rodzaju, uwielbieniem i oboje byliśmy  lekko oszołomieni.

            -Nieźle całujesz. – powiedział cicho Lou, a ja zarumieniłem się jeszcze bardziej.

            -Podobało Ci się? – zapytałem z nadzieją i narastającą radością.

            -Zdecydowanie. – odparł, a ja szeroko się uśmiechnąłem.

            -Mi też się podobało, Boo.

            -Tak?

            -Mhm.

            -To oznacza, że moglibyśmy do tego wracać jeszcze wiele wiele razy? – spytał, a ja zachichotałem, co było wynikiem ogromnego szczęścia.

            -Tak, moglibyśmy. – powiedziałem, nadal się śmiejąc, a mój przyjaciel zawtórował mi, mocno się we mnie wtulając. 

__________________________________________________________

Cześć wszystkim! ♥

Wiem, że rozdział niestety króciuteńki, ale nawet nie zdajecie sobie sprawy, ile nad nim siedziałam. Przepraszam za wszystkie błędy i za to, jeśli spodziewaliście się czegoś innego. Zapewniam, że bardzo się staram i robię, co mogę, aby napisać to jak najlepiej, ale no nie zawsze wychodzi. 

Ogłaszam, iż jest to ostatni rozdział przed epilogiem. Nie mam siły dłużej siedzieć i myśleć, co wykombinować, aby to jak najbardziej przedłużyć. Cholernie mnie to męczy i sprawia, że mam zły humor, bolą mnie plecy od ciągłego siedzenia przed laptopem i po prostu już nie mogę. 

Nie wiem, kiedy pojawi się epilog, ale mam nadzieję, że uda mi się go napisać szybciej, niż powyższy rozdział. 

Chciałam również dodać, że nie planuję drugiej części, ani swojego autorstwa, ani nikogo innego. Chciałabym, aby tak to zostało i aby nikt już tego nie ruszał. Nie chcę nikogo zawieść i przepraszam, jeśli właśnie to robię.  Mam nadzieję, że się na mnie nie obrazicie czy coś, bo bardzo Was kocham i jestem wdzięczna, że tyle ze mną wytrwaliście.

Byłoby miło, gdybyście zostawili jakiś komentarz i kliknęli w reakcję. 

+ Jestem mile zaskoczona i bardzo dziękuję za ponad 100 tys. wyświetleń! Jesteście wielcy, kocham! xx

Rozdział 9 'Śladami Larry'ego'

            George uniósł głowę znad pamiętnika, jego oczy były szeroko otwarte, a usta lekko uchylone. Jego rodzice wspominali mu kiedyś o wspólnych wakacjach we Francji. Mówili, że chcieliby tam pojechać znowu, ale tym razem z synem… i kiedy Ge był już podekscytowany podróżą, chłopcy uznali, że jeszcze nie pora. Nastolatek domyślił się, że oto w mieście miłości musiało zdarzyć się coś ważnego dla obu ojców i nie mógł doczekać się, kiedy odkryje co to było.

2.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Obudziłem się dziś dość wcześnie i kiedy otworzyłem oczy zastałem najsłodszy widok na świecie. Louis spał spokojnie na boku z ręką pod głową i lekko rozchylonymi ustami. Uśmiechnąłem się delikatnie i wpatrywałem w jego twarz dobre dziesięć minut. Spojrzałem wreszcie na zegarek, była 8:23, więc powoli wstałem i udałem się do łazienki. Umyłem zęby i twarz, po czym ubrałem krótkie granatowe dżinsy i zwykłą jasną koszulkę na ramkach. Wróciłem do pokoju, a Tommo nadal leżał w tej samej pozycji. Usiadłem na brzegu jego łóżka i cicho westchnąłem. Moja dłoń samowolnie dotknęła jego ręki. Sunęła w górę do ramienia, aż w końcu umiejscowiła się na delikatnym policzku chłopaka. Kciukiem przesunąłem po niezwykle miękkiej skórze, a ucisk w podbrzuszu dał o sobie znać. Nie miałem pojęcia, kiedy to wszystko się zaczęło. Jasne, Lou podobał mi się od samego początku, ale kiedy zacząłem się z nim przyjaźnić, moje uczucia nieco się zmieniły. Nie czułem do niego już takiego pociągu i pomyślałem, że samo mi przeszło. Jednak po kilkunastu dniach, kiedy czasem nasze zachowanie mniej przypominało zachowanie przyjaciół… wszystko się zmieniło. Moje serce biło kilka razy za szybko przy każdym zetknięciu naszej skóry, a w brzuchu szalało stado motylków. Uwielbiałem spędzać z nim czas, rozmawiać na byle jakie tematy, śmiać się z niczego i oglądać filmy, których sam nigdy bym nie obejrzał. Jednak, to wymykało się spod kontroli. Coraz częściej miałem ochotę dotknąć Louisa i pocałować go. Przecież nie mogłem, był moim przyjacielem i nie miałem do tego żadnego prawa. Były jednak momenty, kiedy nie mogłem się powstrzymać i wykorzystywałem moment, gdy na nim siedziałem. Pocałowanie jego szyi było chyba niczym wielkim w porównaniu do ust, więc czemu nie? Na dodatek wczoraj poprosił o więcej. Mój organizm jeszcze nigdy nie doznał czegoś takiego. Moje serce szalało, a w brzuchu czułem wirującą karuzelę, przez chwilę widziałem zamazany obraz i mimo, że to wszystko może składać się na coś mało przyjemnego… ja czułem obezwładniającą rozkosz. Nie chodzi tu o to, że mogłem pocałować go drugi raz, lecz o to, że sam Louis tego chciał i o to poprosił.

            Kiedy zegar wybił godzinę dziewiątą, postanowiłem obudzić Tomlinsona, abyśmy razem udali się na śniadanie, a potem na zwiedzanie miasta. Potrząsnąłem lekko jego ramieniem, lecz nawet nie próbował otworzyć oczu.

           

            -Lou. – powiedziałem, jednak znowu odpowiedziała mi cisza. – Louis, obudź się.

            -Hmm? – wymruczał i zatopił się bardziej w poduszce. Cicho się zaśmiałem i pochyliłem nad jego uchem.

            -Wstawaj, Skarbie. – wyszeptałem, a jego oczy szeroko się otworzyły. Spojrzał na mnie zaskoczony, a ja tylko uśmiechnąłem się i cmoknąłem przelotnie jego policzek.

            -Dzień dobry. – powiedziałem i cicho zachichotałem, kiedy lekko się zarumienił.

            -Dzień dobry. – odparł, wracając do rzeczywistości i odwzajemniając mój uśmiech. –Jakie miłe powitanie.

            -Och, podobało Ci się?

            -Mhm. – pokiwał twierdząco głowę.

            -W takim razie, masz zapewnioną taką pobudkę codziennie. No chyba, ze będziesz zmuszony wyciągać z łóżka mnie. – powiedziałem, a chłopak krótko się zaśmiał.

4.07.1996r. / 5.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Nie pisałem od dwóch dni, bo naprawdę nie miałem, ani jednej chwili dla siebie. Cały ten czas poświęciliśmy z Louisem zwiedzaniu miasta, różnych muzeów, bibliotek i innych obiektów wartych uwagi. Mimo, że wieczorami byliśmy kompletnie zmęczeniu, tryskaliśmy szczęściem i ciągle byliśmy zadowoleni. Zrobiliśmy mnóstwo zdjęć oraz nakręciliśmy kilka krótkich filmików. Kupiliśmy trochę pamiątek i udało nam się nabyć dwa kapelusze. Jak się okazało, są bardzo przydatne, bo zdecydowanie wolę splątać swoje bujne loki i schować pod nakryciem, niż męczyć się z opadającą grzywką na czole. Od jutra mamy wolne od wycieczek, prócz oczywiście tej w Paryżu. Ustaliliśmy, że najpierw trochę odpoczniemy i dopiero pojutrze wybierzemy się zobaczyć miasto miłości.

Obecnie, siedzę właśnie na kanapie i czekam, aż Louis się wykąpie. Mieliśmy dość ciężki i długi dzień, więc postanowiliśmy od razu po powrocie zmyć z siebie całe to zmęczenie.

            -Harry! – usłyszałem wołanie, dochodzące z łazienki, więc odłożyłem pamiętnik i ruszyłem w tamtą stronę.

            -Co się stało?

            -Zapomniałem ręcznika. Jest u mnie na łóżku. Przyniósłbyś mi?

            -Ugh… tak, jasne. Zaraz Ci go podam. – odparłem i czym prędzej poszedłem po ręcznik. Kiedy stałem już z nim w ręku przed drzwiami sam dokładnie nie wiedziałem, co zrobić. Przecież nie mogłem tak po prostu wejść i mu go podać, gdy Lou stał tam nagi.

            -Długo jeszcze?

            -Już jestem.

            -O, wspaniale. Podaj mi go. – poprosił, a ja uchyliłem delikatnie drzwi i włożyłem rękę z materiałem do środka.

            -Idioto. – zaczął Lou, chichocząc jak opętany. –Jestem w prysznicu.

            -Nie wiedziałem, ok? Nie musisz mnie od razu obrażać! – powiedziałem oburzony i wszedłem do pomieszczenia. Kiedy odnalazłem wzrokiem chłopaka, starałem się utkwić spojrzenie tylko i wyłącznie w jego oczach i chyba nieźle mi to szło. Podałem mu szybko ręcznik i kiedy podziękował, delikatnie się uśmiechnąłem i opuściłem łazienkę w zawrotnym tempie. Wróciłem do dużego pokoju, wziąłem pamiętnik, po czym schowałem go na dnie walizki. Poszedłem do niewielkiego barku, który znajdował się w salonie i go otworzyłem. Przed oczami ukazały mi się różne, kolorowe i kształtne butelki. Wyjąłem jedną, która była wypełniona czerwonym winem i zamknąłem ostrożnie drzwiczki. Uszykowałem dwa kieliszki, stojące na krótkim blacie obok przenośnej kuchenki i położyłem je na ławie. Usiadłem wygodnie na kanapie, a następnie wypełniłem jedno naczynie krwistą cieczą. Wino było niesamowicie smaczne, więc podejrzewałem, iż było równie drogie. Na szczęście wszystko było już opłacone i nie miałem czym się martwić. Wypiłem całą zawartość kieliszka, a kiedy usłyszałem, jak Louis wychodzi z łazienki, nalałem płynu jemu i sobie.

            -Mmm… czyżby wino?

            -Owszem. – odparłem, uśmiechając się. –Bardzo dobre.

            -Nie zaczekałeś na mnie?! No wiesz…

            -Wybacz, nie mogłem się powstrzymać. – kąciki moich ust uniosły się szerzej, a Tommo po chwili usiadł obok mnie. Sączyliśmy powoli trunek, dolewając sobie co jakiś czas i rozmawiając o dzisiejszych przygodach. Obydwoje byliśmy zachwyceni Francją i zdecydowanie trudno będzie nam się z nią pożegnać. Najbardziej jednak, nie mogliśmy doczekać się, aby odwiedzić Paryż. Wszystko wydawało nam się tam takie magiczne i drogocenne.

            -Co będziemy robić jutro? – zapytał Louis, zaczynając już chyba czwarty kieliszek.

            -Zaczniemy dzień od wyspania się. – zachichotałem. –Potem możemy iść na basen.

            -Okej, podoba mi się ten plan.

            -Nic w nim nadzwyczajnego.

            -Nie powiedziałem, że jest nadzwyczajny. Po prostu mi się podoba. – mój przyjaciel zaśmiał się melodyjnie, a kiedy chciałem dolać sobie wina, zauważyłem, że już się skończyło. Wstałem więc i chwiejnym krokiem, podszedłem do barku, po czym wyciągnąłem kolejny trunek.

            -Co tym razem?

            -Whiskey?

            -Och, może być.

            Kolejną godzinę spędziliśmy na piciu i rozmowie pełnej chichotów, które były spowodowane zbyt dużą ilością alkoholu w naszej krwi. Jednak, nie przejmowaliśmy się tym i staraliśmy bawić jak najlepiej. Odległość między naszymi ciałami w ciągu tego czasu zmniejszyła się do minimum, więc w mojej głowie wirowało jeszcze bardziej. Co chwile nasze dłonie ocierały się o siebie, a uda wyglądały, jakby były ze sobą sklejone. Wypiłem kolejną kolejkę alkoholu i zmieniłem pozycję, siadając na kolanach Louisa.

            -Nie za wygodnie Ci? – zapytał z szerokim uśmiechem.

            -Jest w sam raz. – odparłem, śmiejąc się i wtulając twarz w zagłębienie jego szyi. Jego ręka objęła mnie w pasie, a kąciki moich ust uniosły się wyżej.

            -Mówiłem Ci już, jak bardzo jesteś wygodny? – wymamrotałem w ciepłą skórę chłopaka.

            -Tak, Harry, mówiłeś.

            -Masz bardzo miękką skórę. – zacząłem. –Ładnie pachniesz, wiesz? Nie tylko teraz, zawsze.

            -Haz, chyba za dużo wypiłeś. – powiedział Lou, cicho chichocząc.

            -Nie, dlaczego? Mówię prawdę! – odparłem i sięgnąłem, aby nalać sobie trochę whiskey. Przy okazji podałem szklankę Tomlinsonowi. Unieśliśmy wyżej naczynie, a Lou zapytał

            -To za co pijemy?

            -Za Twoją miękką skórę? – zaproponowałem, a chłopak zaczął się śmiać.

            -Powinienem Ci to zabrać, ale jesteś zbyt słodki i zabawny, żeby to kończyć.

            -Jeju, przesadzasz. To może, hmm… wiem! Za ten wyjazd i za to, że możemy wspólnie go spędzić!

            -Dobrze, tak lepiej. – odparł i oboje szybko wypiliśmy alkohol.

            Po kilkunastu minutach w mojej głowie panował jeszcze większy chaos, niż wcześniej. Czułem się coraz pewniej i miałem ochotę cały czas się śmiać.

Wtuliłem ponownie twarz w ciepłą skórę Louisa i po chwili zacząłem obdarowywać go delikatnymi pocałunkami. Czułem, jak zesztywniał, więc się odsunąłem i na niego spojrzałem. Jego oczy błyszczały, a na twarzy gościł niewielki uśmiech. Usiadłem na nim okrakiem i mocno go przytuliłem.

            -Haz…

            -Hm?

            -Chyba powinieneś się położyć.

            -Czuję się dobrze.

            -Jesteś pijany.

            -Nie prawda. Wszystko ze mną w porządku. – powiedziałem i wróciłem do całowania jego pięknej szyi. Moje usta krążyły powoli wokół obojczyka, aż poczułem dłonie Lou na moich plecach. Gładził je delikatnie, a przez moje ciało przechodziło stado dreszczy. Zamruczałem cicho i podniosłem wyżej głowę, by złożyć pocałunek na żuchwie chłopaka. Wyprostowałem się i spojrzałem prosto w oczy Tomlinsona. Był tak piękny, delikatny i uroczy. Pragnąłem cały czas go dotykać, przytulać i całować. Z tego względu, że mój organizm był zalany alkoholem, nie byłem już tak nieśmiały. Pochyliłem się nad moim przyjacielem i przycisnąłem swoje wargi do jego rozgrzanego policzka.

            Obudziłem się w swoim łóżku z ogromnym bólem głowy. Przekręciłem się na bok i zobaczyłem Louisa, który badawczo mi się przyglądał. Ściągnąłem brwi i poczułem jeszcze większy ból.

            -Podejrzewam, że nie czujesz się najlepiej. – stwierdził, cały czas na mnie patrząc.

            -Boli mnie głowa.

            -Nic dziwnego. – odparł i wstał, podchodząc do mojego łóżka. –Posuń się. – szybko wykonałem jego polecenie i chłopak usiadł po turecku niedaleko mnie.

            -Lou… ja przepraszam. Mieliśmy iść na basen i w ogóle, a już jest pewnie późno.

            -Cicho bądź. Musimy coś ustalić.

            -Co takiego?

            -Nie pijesz w moim towarzystwie.

            -Co?

            -Nie pijesz w …

            -Ale dlaczego?

            -Bo nie kończy się to dobrze. – wyjaśnił cicho.

            -Louis… w sumie to… umm… ja nie pamiętam, jak to się skończyło. – przyznałem lekko się czerwieniąc.

            -Och. Od jakiego momentu nie pamiętasz?

            -Kiedy… ja… pocałowałem Cię w policzek. – powiedziałem, rumieniąc się jeszcze bardziej.

            -I potem nic już nie pamiętasz?

            -Nie. – chłopak zamilkł i patrzył na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Ostrożnie podniosłem się wyżej i tak, jak mój przyjaciel, usiadłem po turecku.

            -Czy… mógłbyś powiedzieć mi, co robiłem?

            -Nie. Znaczy… nic takiego nie robiłeś.

            -Lou, proszę.

            -Marudziłeś i poszedłeś spać.

            -Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć?

            -Po co? To i tak nic nie zmieni?

            -Po prostu chcę wiedzieć. Może to pozwoli mi zrozumieć, dlaczego nie mam pić w Twoim towarzystwie.

            -Umm… no dobrze. Tak więc… kiedy skończyłeś mnie już całować, zacząłeś mówić, że często ciężko jest Ci się skupić, kiedy na mnie patrzysz. – powiedział, patrząc na swoje splecione ze sobą dłonie.

            -Potem uznałeś, że jestem piękny. – zaśmiał się nerwowo i uniósł wzrok, by na mnie spojrzeć. Obserwowałem go uważnie, nie zwracając uwagi na moje krwisto czerwone policzki i nieśmiałość.

            -Powiedziałeś też, że od zawsze Ci się podobam.

            -Och… ja… tylko, że ja nadal nie rozumiem, dlaczego nie mogę przy Tobie pić. Nic nie zrobiliśmy, prawda?

            -Nie, nic. Chodzi o to, że nie chcę słuchać tych wszystkich rzeczy. Nie na tym to polega, aby się upić i wygadywać kłamstwa osobie, która może wziąć to na serio.

            -Dlaczego z góry zakładasz, że to kłamstwa?

            -Po co to robisz, Haz?

            -Co robie?

            -Sugerujesz, że to była prawda.

            -Matko boska, Lou! A dlaczego nie? Co byś zrobił, gdybym wtedy mówił prawdę? Nic by to nie zmieniło, więc nie rozumiem w czym rzecz.

            -Nic by to nie zmieniło. Racja… bo to nic takiego, kiedy mówisz przyjacielowi, że Ci się podoba.

            -Lou…

            -Co?

            -Przepraszam. – wyszeptałem. Chłopak spojrzał na mnie ze zmartwienie i z wahaniem sięgnął po moją dłoń. Ścisnąłem ją trochę ze zbyt dużym entuzjazmem, ale Tommo się tym nie przejął.

            -Harry, ja po prostu bardzo Cię lubię, wiesz? Nie chcę się z Tobą kłócić.

            -Ja też tego nie chcę.

            -Dlatego wolę, żebyśmy unikali takich sytuacji.

            -Wziąłeś to na serio?

            -Ugh… byłeś bardzo przekonujący. Jezu, wiem, nie powinienem, to głupie.

            -Nie! Chodzi mi o to… Lou… ja uważam, że jesteś piękny. – Tomlinson spojrzał na mnie zaskoczony, a jego oczy otworzyły się szeroko. Na jego policzki wpłynęły dwa soczyste rumieńce, a ja lekko się uśmiechnąłem.

            -Nie jestem piękny. – odparł, a ja się zaśmiałem.

            -Pozwól, że ja to stwierdzę.

            -Haz…

            -Hm?

            -Co teraz?

            -Ja… ja nie wiem.

            -Nie zapomnę o tym, więc wybij sobie ten pomysł z głowy.

            -Nawet nie przyszło mi to na myśl.

            -Okej, więc? Nie mam pojęcia, co o tym wszystkim myśleć.

            -Lubię Cię, Lou. I tak… często ciężko jest mi się skupić, kiedy jesteś blisko, ale ja wiem, że to w ogóle nie powinno mieć miejsca. Przyjaźnimy się, a przyjaciele czują się w swoim towarzystwie swobodnie, mogą rozmawiać o wszystkim i nie rumienią się przy tym.

            -Często się rumienimy.

            -No właśnie. W tym jest problem… dlaczego?

            -Nie wiem. Czasem po prostu… zawstydzam się przy Tobie. Nie panuję nad tym.

            -Wiem, ja czuję się tak samo. – odparłem, nadal nie wiedząc, co zrobić w tej sytuacji.

            -Podobam Ci się? – wycedził nagle Tommo, a ja spojrzałem na niego zaskoczony. Moje policzki w kilka sekund stały się niesamowicie czerwone.

            -Może. – powiedziałem cicho, pragnąc zapaść się pod ziemie. –Ja chyba wstanę, hm? Nie traćmy dnia, mieliśmy iść na basen, poopalać się i w ogóle. – mówiłem, wychodząc spod kołdry.

            -Harry.

            -Musimy jeszcze ustalić, jak jutro pojedziemy.

            -Harry! – Louis uniósł głos, a ja w końcu na niego spojrzałem.

            -Słucham?

            -Uspokój się.

            -Jestem spokojny.

            -Dlaczego uciekasz przed tą rozmową?

            -Nie uciekam.

            -Boisz się czegoś?

            -Co? Nie.

            -To czemu nie chcesz o tym normalnie porozmawiać?

            -…

            -Harry?

            -Po prostu nie chcę o tym gadać.

            -Boisz się, tylko nie wiem czego.

            -Okej, boję się. Wygrałeś. – powiedziałem zdenerwowany. Miałem już dość ciągłego udawania i owijania w bawełnę.

            -Ej. – zaczął Lou, siadając obok mnie na brzegu łóżka. –W nic nie gramy. Chcę tylko porozmawiać. – powiedział, znowu sięgając po moją dłoń, zaczynając bawić się palcami.

            -Okej.

            -Czego się boisz? – zapytał, spoglądając na mnie, lecz ja miałem wzrok utkwiony w podłogę.

            -Że mnie odrzucisz. – wyszeptałem.

            -Co? Haz, nigdy bym Cię nie odrzucił.

            -Tak się tylko mówi.

            -Dlaczego miałbym to zrobić?

            -Jestem gejem.

            -Też nim jestem, Haz.

            -Lubię Cię.

            -Ja Ciebie też.

            -Podobasz mi się, Lou. Lubię Cię bardziej, niż powinienem. Za każdym razem, kiedy mnie dotykasz przebiega mnie miliony dreszczy, a gdy powiesz coś mniej stosownego, wyglądam jak dojrzały pomidor. Nie mogę nazwać Cię moim przyjacielem. To tylko oszukiwanie samego siebie. Ty oczekujesz ode mnie czegoś innego.

            -Skąd wiesz, czego od Ciebie oczekuje?

            -W takim razie, skoro nie wiem, to co zrobiłbyś z tym, co Ci właśnie powiedziałem?

            -Ja?

            -Tak. Co byś teraz zrobił? – chłopak odwrócił wzrok i zamyślił się na chwilę. Chwycił mocniej moją dłoń, po czym ponownie na mnie spojrzał.

            -Zrobiłbym to, co od dłuższego czasu pragnę zrobić.

            -Czyli? – Tomlinson spojrzał na mnie, zastanawiając się nad czymś, po czym lekko się nade mną pochylił. Kiedy zrozumiałem, co zamierzał zrobić, w moim brzuchu rozpętała się wojna i mimo, że nie czułem się najlepiej, miałem ochotę uśmiechnąć się, jak najpiękniej potrafiłem. Chłopak zbliżył się jeszcze bardziej, a ja mogłem poczuć na twarzy jego oddech. Natychmiast zrobiło mi się niesamowicie gorąco, a przez całą długość mojego ciała przeszedł przyjemny dreszcz. Po chwili, poczułem delikatne wargi przyjaciela na swoich i automatycznie moje oczy się zamknęły. Było to zaledwie muśnięcie, a w mojej głowie panował chaos i nie umiałem myśleć sensownie. Chciałem więcej, pragnąłem dokładniej poczuć jego cudowne usta, więc odwzajemniłem pocałunek, ostrożnie go pogłębiając. Nasze wargi co chwile się otwierały, by ponownie zamknąć w czułym pocałunku.

Było cudownie, lepiej, niż kiedykolwiek i nie potrafiłem zahamować narastającego we mnie szczęścia. Nigdy bym nie przypuszczał, że inicjatorem tego, co się właśnie stało będzie Louis. Byłem prawie pewny, że według niego nasze stosunki zakończą się na przyjaźni, lecz jak miłe było moje zaskoczenie.

Kiedy w końcu, a może już, się od siebie odsunęliśmy, oboje mieliśmy zarumienione policzki. Ciszę przerywały szybkie i płytkie oddechy, a my potrafiliśmy tylko na siebie patrzeć.

            -Pocałowałbym Cię. – powiedział półszeptem, a kąciki moim ust uniosły się wysoko. 

______________________________________________

Cześć wszystkim! <3 W końcu udało mi się napisać rozdział. Siedziałam nad nim chyba tydzień i naprawdę cieszę się, że go skończyłam. Nie jest zbyt długi, ale serio sami mielibyście dość po tylu dniach siedzenia i wgapiania się w ekran laptopa.

Jutro wyjeżdżam nad morze i niestety nie będę miała dostępu do internetu, więc nie dodam rozdziału przez jakieś dwa tygodnie ;/ Mam nadzieję, że jakoś to wytrzymacie.

Byłoby mi miło, gdybyście zostawili po sobie komentarz i kliknęli w rekacje.

Kocham Was! xx 

111.

Witajcie Kochani! <3

To już 111 post i może to dziwne, że nie obchodziłam 100, ale ten wydaje mi się taki no... fajniejszy. Xd
Niestety, nie udało mi się dodać rozdziału wcześniej, ale mam nadzieję, że napiszę go do jutra lub środy. Jakoś opuściła mnie wena i przez kilka godzin zapełniłam tylko jedną stronę... Muszę chwilę odpocząć i jutro zabiorę się do pracy.
Jak chyba już zauważyliście dodałam na bloga nagłówek. Trochę nad nim pracowałam i mimo, że nie jest jakiś tam wielce cudowny, jestem z siebie zadowolona. A Wam jak się podoba? Byłabym wdzięczna za opinię w komentarzu. xx

Kocham Was! <3