Rozdział 2.

Heeej :D
Już dzisiaj kolejny rozdział. Jesteśmy bardzo zaskoczone waszą ciekawością. Strasznie nas cieszy, że mamy już 6 komentarzy. Niby to mało, lecz dla nas bardzo wiele. Dziękujemy <3
Mamy nadzieję, że spodoba się 2. rozdział. Miłego czytania :)

Mam też pytanie i jakbyście mogli odpowiadajcie w komenatarzach. Mam w planach dodanie tu jakiegoś one shota o Harrym. Co wy na to? :3

PS. 3. rozdział i kolejne będą dodawane już rzadziej, ze względu na szkołę :/

Rozdział 2.

Kilka godzin później.

*Harry*

         Po czułościach przy śniadaniu poszliśmy do salonu i włączyliśmy telewizor. Obejrzeliśmy kilka filmów. W czasie seansu Niall oczywiście ciągle jadł. Nie wiem jak można tyle jeść..? Po filmach wyszliśmy z domu i pokierowaliśmy się do klubu. Czekała tam na nas Danielle razem z Susan.

Danielle to dziewczyna Liama. Byli ze sobą już od niecałych dwóch lat. Byli dla siebie stworzeni. Dopełniali się nawzajem. Oczywiście kłótnie były nieuniknione, ale co to za związek bez sprzeczek?

Susan była kuzynką Danielle. Poznaliśmy ją ponad rok temu we wakacje. Zaprzyjaźniliśmy się z nią od razu. Była to długowłosa brunetka z niebieskimi oczami. Podobała się chyba Niallowi od jakiegoś czasu. Patrzył na nią takim wzrokiem… jak ja kiedyś na Lou, o którym opowiadał wam własnie Niall. Lou to dla mnie już odległy temat, choć i tak sprawia mi ból. Nie wiem co by było, gdyby został… ale tęsknie za nim.

*Niall*

Kiedy dotarliśmy pod klub ujrzałem Susan z Danielle. Obie wyglądały bardzo ładnie, lecz ta pierwsza zawróciła mi w głowie. Nawet nie zorientowałem się, że ciągle na nią patrzeę, a co gorsza ona to widziała! Odwróciłem szybko wzrok, na co ona uśmiechnęła się uroczo. Jej policzki przybrały nieco czerwony kolor, nie mówiąc już o moich. Co?! Jak to możliwe?! Wywołałem u pięknej, niedostępnej Susan rumieńce? Nie miałem czasu już się nad tym zastanawiać, ponieważ chłopcy pociągnęli mnie za sobą do budynku. Poszliśmy w szóstkę do stolika i usiedliśmy. Wylądowałem pomiędzy Susan, a Liamem, który tulił się cały czas z Danielle.

            - Co chcecie? – zapytał Harry, podnosząc się szybko.

            - Jak na razie po piwie, nie? – zapytał Zayn. Zazwyczaj od tego zaczynaliśmy. Wszyscy przytaknęli. Po chwili nasz przyjaciel wracał z puszkami zimnego piwa. Zabrałem się więc do picia. Jak na Harrego to nieźle mu szło… to udawanie, że nic się nie stało. Uśmiechał się, żartował, lecz za dobrze go znam. Wszystko to było tylko jego talentem do aktorstwa.

*Zayn*

            Byliśmy już po trzech rundkach, więc uznałem, że czas na taniec. Gdy wstałem i odszedłem kilka kroków już była przy mnie niejaka długowłosa piękność.

            - Cześć. Jestem July. – uśmiechnęła się słodko, wyciągając ku mnie dłoń, na co uścisnąłem ją lekko.

            - Zayn. Hej. Miło mi. – odwzajemniłem uśmiech. Było w niej coś innego, co wyróżniało ją z tłumu. Ten jej słodki uśmiech i urocze, brązowe oczy. Nie była natarczywa jak większość dziewczyn tutaj. Trzymała dystans i nie obchodziło ją to, że tysiąc gorących lasek świdruje mnie wzrokiem. Grała obojętną co przyciągało mnie do niej cholernie mocno.

Udaliśmy się do baru i zaczęliśmy rozmawiać.

            - Mieszkam tu już od bardzo dawna. Niedługo zacznę ostatni rok w liceum. Tam jest moja paczka. – wskazałem brodą na siedzących przy stoliku Liama, Danielle, Nialla, Susan, Harrego. Obejrzała się na chwilę i przytaknęłam, że rozumiem, abym miał pewność, że jest troszkę zainteresowana tym co mówię. Po chwili zaczęła opowiadać o sobie :

            - Ja miałam przyjechać tu tylko na wakacje, ale skończyło się na tym, że się tu wprowadziliśmy. Moim rodzicom się tu strasznie spodobało, a ja już znalazłam sobie paczkę przyjaciół, ale dzisiaj jestem tu sama. Zdaje się, że będziemy musieli wpadać na siebie w szkole. – zaśmiała się.

            - Jak to? – nie rozumowałem normalnie, ponieważ July wyglądała tak ślicznie opowiadając o sobie. Nie mogłem się na nią napatrzeć. Jej oczy przykuwały uwagę. Były piękne.

            - Tak to. – znowu zaśmiał się tym swoim uroczym głosikiem. – Wychodzi na to, że mam tyle samo latek co Ty. – rozmawialiśmy jeszcze trochę o różnych duperelach. Wymieniliśmy się numerami telefonów i obiecaliśmy sobie, że się zdzwonimy.

            - Zatańczysz? – zapytałem, nie mogąc dłużej czekać. Skinęła tylko głową i pociągnęła mnie na parkiet. Jak na zawołanie puścili wolny kawałek. Ostrożnie położyłem dłonie na jej talii, a ona swoimi oplotła moją szyję. Po kilku sekundach patrzenia sobie w oczy po prostu się do  mnie przytuliła i tak kiwaliśmy się spokojnie w takt muzyki.

*Harry*

Liam i Danielle już od kilkunastu minut świetnie bawili się na parkiecie. Zayn wyrwał już jakąś laskę. Zostałem tylko ja, Niall i Susan. Chyba chcieli zostać sami, więc rzuciłem tylko, iż idę do baru i odszedłem. Miałem ochotę na coś mocniejszego. Mimo, iż wypiłem już trzy piwa nie czułem żadnej zmiany od czasu wejścia do klubu. Wszystko wydawało mi się takie dziwne… jakby obce. Głośna muzyka nie dawała mi dzisiaj energii. Wręcz przeciwnie… miałem jej zupełnie dość. Pokierowałem się baru i zamówiłem whisky. Rozejrzałem się wokół i nagle coś przykuło moją uwagę… a raczej ktoś. Kilka metrów dalej siedział jakiś chłopak. Strasznie mi kogoś przypominał. Nie samym wyglądem, ale także zachowaniem. Jego gesty, odruchy, styl picia. Byłem w stanie rozpoznać w nim takie szczegóły kogoś znajomego. Tylko nie mogłem sobie przypomnieć do kogo należały te męskie, przyciągające moją uwagę kształty oraz odbiegające od normy przyzwyczajenie kręcenia sobie włosów na palcu wskazującym.

Rozdział 1.

Zdecydowałam się, że już dzisiaj dodam nowy rozdział, aby sprawdzić czy wgl. ktoś to czyta. Jeśli do 4-5. rozdziału będzie tak źle to usunę.. bo po co pisać opowieść dla nikogo? :p

Miłego czytania :)

Rozdział 1.

24.08.11r.

*Harry*

Obudziłem się otulony moją ciepłą kołderką. Na dworze było jeszcze szaro i chłodno. Nie chciałem wstawać. Nie miałem ochoty na nic.

Otworzyłem oczy,  a po chwili je zmrużyłem. Słońce paliło mnie w twarz. Ktoś tu był. Musiał tu ktoś być, skoro okno było otwarte i żaluzje podwinięte. Wstałem i pokierowałem się do łazienki. Umyłem zęby, ogarnąłem włosy i ubrałem czarne rurki z brązową koszulką w serek. Zszedłem na dół i tak jak myślałem zastałem tam Liama, Nialla i Zayna. Czekali już na mnie ze śniadaniem. Jacy oni są kochani, tak wiele im zawdzięczam. Jednak dzisiaj nie potrafiłem się szczerze uśmiechnąć.

         - Cześć Śpioszku. – wstali i się na mnie rzucili jak jakieś hieny, które nie widziały zaspanego Harrego nigdy w życiu.

         - Zejdźcie ze mnie Debile ! – roześmiałem się, gdy zaczęli mnie łaskotać. To była moja pięta Achillesa. Wybłagałem ich i w końcu dali mi spokój. Usiadłem do stoły i zacząłem jeść. Zayn z bananem na buźce bawił się moimi lokami, a Niall podżerał coś z lodówki. Liam jak zwykle spokojnie siedział i uśmiechał się do ekranu komórki. Podejrzewam, iż korespondował ze swoją Danielle.

         - I jak było wczoraj u Philipka Misiaku? – na słowa Nialla od razu zrzedła mi mina. Nie miałem ochoty im o tym mówić…

         - W porządku. Jak zwykle. – odpowiedziałem obojętnie. Starałem się, aby mój głos zabrzmiał normalnie, ale coś słabo mi wyszło. Wszyscy nagle na mnie spojrzeli jakby z zaskoczeniem i… zmartwieniem?

         - Coś się stało? – zaczęli się dopytywać, więc byłem zmuszony opowiedzieć im co się stało. Kiedy zamilkłem nikt się nie odezwał. Po chwili jednak Zayn przejął pałeczkę :

         - Jak on mógł to zrobić?! Zaraz do niego pójdę! – Zayn zdenerwował się dość mocno, ale nie chciałem, aby się wybierał z pretensjami do Philipa, który niegdyś był naszym prawie przyjacielem.

         - Przestań. To jego sprawa co robi. On mnie już nie obchodzi. Daj spokój.

         - Daj spokój? On Cię wykorzystał  Harry. – powiedział Niall, na co Zayn przytaknął.

         - Ej, chłopcy. Uspokójcie się. Co to da, że mu coś zrobicie? Prędzej czy później zrozumie, że źle postąpił. – przemówił rozsądnym tonem Liam.

         - Jego życie, jego problem. To już zamknięty rozdział. Nie mam ochoty o nim mówić. Tak, zranił mnie, ale co z tego? Człowiek uczy się na błędach. – na te słowa cała trójka do mnie podeszła i mnie przytuliła.

         - Dziękuję. – powiedziałem ledwo słyszalnym tonem, po czym się w nich wtuliłem.

*Niall*

Jak już wiecie Harry był gejem. Dowiedzieliśmy się o tym w trzeciej klasie gimnazjum, czyli trzy lata temu. Za tydzień mamy rozpoczęcie roku. Ostatnia klasa w liceum. Trochę mi smutno, że to już koniec, ale nie o tym teraz… Harry przed uświadomieniem sobie o swojej orientacji miał kilka dziewczyn, ale jednak nie na długo. Góra trzy – cztery miesiące. Kończyło się jak zwykle tym samym, słowami : „Ona nie była z mojej bajki. Nie pasujemy do siebie.” I żył dalej jakby nic się nie stało.

Na początku trzeciej klasy gimnazjum doszedł do nad pewien chłopak, a mianowicie Louis Tomillson. Zakumplowaliśmy się z nim szybko. Po kilku tygodniach traktowaliśmy się jak najlepsi przyjaciele. Jednak Harry zachowywał się dość dziwnie. Inaczej patrzył na Louisa. Po pierwsze za często go obserwował, po drugie ciągle o nim nam mówił. Z ogromną przyjemnością spędzał z nim czas. Spotykali się też często sami. Po gimnazjum planowali, że razem zamieszkają. Harry w końcu przyznał się nam, że coś jest nie tak, gdyż czuje coś dziwnego do Lou. Podobał mu się, ciągle o nim myślał. W końcu zrozumiał, że najprawdopodobniej się w nim zakochał. Dlatego nie zwracał większej uwagi na piękne dziewczęta, na których widok my się śliniliśmy. Zaakceptowaliśmy Hazze takiego jakim się stało i wszystko było po staremu. Jednak chłopak nigdy nie powiedział Louisowi co do niego czuł. Po skończeniu 3. Klasy chłopak nieoczekiwanie wyjechał. Rodzice znaleźli gdzieś indziej lepszą pracę i musieli się wyprowadzić bez względu na plany i marzenia Lou. Harry strasznie to przeżył. Na pożegnanie pocałował go delikatnie w usta i odszedł. Lou był tym naprawdę zaskoczony, ale nie mógł go tak zostawić. Pobiegł za nim i mocno go przytulił. Jednak nic nie zmieniło tego, że musiał wyjechać. Przez kolejne pare miesięcy nasz przyjaciel chodził jak struty. Z czasem było trochę lepiej. Poprawiło się jeszcze bardziej, gdy poznał Philipa. Tylko widzicie jak to się skończyło… Tak żal mi Harrego. Chciałbym zobaczyć go szczęśliwego u boku jakiegoś właściwego chłopaka. Oczywiście u nas zawsze może liczyć na wsparcie i wgl., ale wiecie o co mi chodzi. Kocham go jak brata i nie mogę patrzeć jak cierpi.

*Liam*

Siedziałem spokojnie przy stole i pisałem z moją ukochaną Danielle. Nagle Harry jak struty odpowiedział na pytanie Nialla. Gdy opowiedział nam o tym co się stało nie mogłem uwierzyć. Philip zawsze wydawał się być taki miły, szczery, odpowiedzialny. Zaskoczyło mnie to, a co bardziej bolało, że Harry ponownie cierpi. Jednak głupio by było bić Philipa albo coś mu robić, bo zapewne tylko my byśmy na tym ucierpieli. Mimo tego, miałem ogromną ochotę zabić gnoja za to co zrobił. Przecież to takie chore! Nie wiem co fajnego w wykorzystywaniu kogoś, a tym bardziej bawienie się uczuciami naszego Harrego. Chciałbym mu jakoś pomóc, ale nie znam jego recepty na szczęcie…

Prolog.

Witajcie :3 
Jestem "Tosia" i razem z moją asystentką "Magdą" piszemy opowieść o Larrym. Niby jest tego pełno, ale zapragnęłam przelać mój pomysł na papier oraz internet :p Może Wam się spodoba, może nie.. Prolog trochę krótki :// Pewnie i tak nikt nie będzie tego czytał :p







Prolog.

         Szedłem ciemną ulicą, myśląc o tym co przed chwilą zrobiłem. Z nieba spadały duże krople deszczu. Zdążyłem już cały przemoknąć, lecz nie przeszkadzało mi to. Kochałem deszcz, a w szczególności jego zapach. Jednak w tej chwili wszystko było mi obojętne. Wracałem właśnie od Philipa. Może to dla Was dziwne, ale jestem innej orientacji... tak, jestem gejem, ale jak do tego doszło opowiem później. Nawiązując do Philipa... można powiedzieć, że kręciliśmy ze sobą. Nie chcę mi się o nim opowiadać, bo to po prostu arogancki dupek. Okłamał mnie. Przez cały czas mnie oszukiwał. Przyznał się w końcu, że nie jest mojej oreintacji. Bawił się mną. Bawił się moimi uczuciami. Nic mu nie odpowiadając na jego słowa, wyszedłem i pokierowałem się prostu do mojego pustego domu.