Rozdział 13, 'Never let me go'

 Cześć wszystkim! <3

Dzisiaj obiecany 13. rozdział. Nie jestem z niego zadowolona, wydaje mi się strasznie nudny. Nie wiem dlaczego, może taka prawda? Co o nim sądzicie?

Wybaczcie, że taki krótki, ale miałam mało czasu :C

Za to następny będzie, może nie dłuższy od normalnych, ale na pewno Wam się spodoba :)

Miłego czytania! <3

Rozdział 13.

Obudziłem się, a gdy otworzyłem oczy od razu się uśmiechnąłem. Obok mnie leżał najcudowniejszy i najwspanialszy człowiek na świecie. Miałem dość udawania, grania i owijania w bawełnę. Nie pragnąłem niczego bardziej na świecie, niż Louisa. To on sprawiał, że się uśmiechałem, on zawsze mi pomagał i ratował z opresji. Nie było tylko moim najlepszym przyjacielem, był kimś znacznie ważniejszym.

Cóż, mieliśmy spać osobno, jednak oboje zasnęliśmy ze zmęczenia w trakcie filmu. Leżeliśmy objęci, a ja czułem się radosny, jak nigdy dotąd. Nie wydarzyło się między nami nic wielkiego, zwykły pocałunek. Boże! Co ja mówie?! Pocałunki z Louisem nigdy nie były i nie będą nudne. To niedorzeczne i sprzeczne.

Przewróciłem się na bok, aby wygodniej było mi na niego patrzeć. Jego włosy były rozczochrane, miał zamknięte oczy i lekko rozchylone usta, które niesamowicie kusiły. Wyglądał tak niewinnie, a jedocześnie zachęcająco. Uwielbiałem się na niego gapić, to była moja nowa pasja.

Po 5 minutach Tommo zaczął się przebudzać. Gdy tylko wrócił do żywych, zareagował podobnym uśmiechem do mojego. Pełnym radości i szczerości.

-Dzień dobry. – powiedziałem cicho, przerywając dłuższą ciszę między nami.

-Bardzo dobry. – odparł, szczerząc się.

-Wyspałeś się?

-Jak nigdy.

-Kiedy zasnąłeś?

-Chwile po Tobie.  – przysunąłem się do niego ostrożnie i delikatnie przytuliłem. Chłopak od razu mnie objął i przyciągnął bliżej. W jego objęciach czułem się bezpieczny i nic więcej mnie już nie obchodziło poza Tomlinsonem.

-Lou…

-Słucham?

-Jestem głupi.

-Nie mów tak.

-Kiedy to prawda.

-Dlaczego tak uważasz?

-Zmarnowałem tyle czasu.

-Nie rozumiem.

-Te kilka miesięcy… mogłem je spędzić z Tobą, a nie w tym śmierdzącym klubie. Poza tym, zraniłem Cię, choć tego tak bardzo nie chciałem.

-Haz, nie myśl już o tym. Wszystko jest w porządku.

-Na pewno? – zapytałem spoglądając w jego oczy.

-Na tysiąc procent. – odpowiedział, uśmiechając się.

2 godziny później.

W ciągu tych paru godzin zdążyliśmy skorzystać z toalety, ubrać się, przygotować i zjeść śniadanie. Czas z Louisem leciał mi zbyt szybko, ale za to bardzo przyjemnie. Nigdy nie przypuszczałem, że między mną a chłopakiem będą jeszcze takie uczucia. To co łączyło mnie z Tomlinsonem zdecydowanie nie było przyjaźnią. Przyjeciele się nie całują, nie karmią się przy wspólnych posiłkach i z sobą nie śpią.

-To co robimy? – zapytał mój starszy przyjaciel.

-Może pójdziemy na spacer? – zaproponowałem, a chłopak zgodził się z ochotą.  Ubraliśmy się ciepło, po czy wyszliśmy w niewielkiego domku. Od plaży dzieliło nas tylko sto metrów, więc postanowiliśmy wybrać się na nią od razu.

Ciemna woda rozbijała się o brzeg, wydając przy tym głośny szum. Bardzo lubiłem ten widok, zawsze mnie to wciągało. Na dodatek byłem tu z Louisem, co było niewyobrażalnie cudowne.

            -Usiądziemy na chwile? – zapytałem, a chłopak skinął głową na zgodę. Usiedliśmy więc na piasku obok siebie. Czułem się tak, jakby wszystko było tylko snem.

            -O czym myślisz? – zapytał.

            -O wszystkim.

            -To znaczy?

            -O tym. O tym co jest teraz.

            -I co wnioskujesz?

            -Że jest cudownie.

***

            Harry ostrożnie przysunął się bliżej mnie i objął delikatnie ramieniem. Odwzajemniłem to i również go objąłem, a po chwili oparłem głowę o jego ramię.

            -Lou… mam dość.

            -Co się stało? – zapytałem zaskoczony.

            -Mam dość tego wszystkiego. – moje serce zaczęło z niepokoju być za szybko i nierównomiernie. Miał tego dość? Miał dość mnie?

            -Harry, o czym Ty mówisz?

            -Mam dość udawania! Nie chcę już tak!

            -Nadal nie rozumiem.

            -Kocham Cię, do jasnej cholery! – spojrzałem na niego, nie mogąc uwierzyć w wypowiedziane przez niego słowa. W jednej chwili ogarnęło mnie uczucie, którego nigdy w życiu nie czułem. W moim brzuchu wirowało stado motyli, a w głowie panował nieokrzesany chaos. Czułem się cholernie szczęśliwy. – Słyszysz Lou? Kocham Cię. – nie mogąc dłużej wytrzymać, przylgnąłem pewnie do ust chłopaka. Jedną rękę trzymałem na jego talii, a drugą wplatałem w jego bujne loki, którymi zawsze lubiłem się bawić. On zaś przyciągnął mnie bliżej i usadził na swoich kolanach, tak że siedziałem na nim okrakiem. W około nie było nikogo, cała plaża była nasza.

Z początku muskaliśmy swoje wargi z iskrą namiętności, lecz po chwili pogłębiliśmy nasz pocałunek, pozwalając na zetknięcie się naszych języków. Czułem paraliżującą przyjemność, gdy wiły się wokół siebie, można by stwierdzić, że tańczyły. Z każdą sekundą ucisk w podbrzuszu nasilał się, a moje serce o mało nie wyrwało się z piersi.

Gdy już się od siebie oderwaliśmy, oparłem czoło i głowę chłopaka. Oboje ciężko oddychaliśmy, jednak czułem ogromne spełnienie. To nie był zwykły pocałunek, on wprowadzał nas w inne życie. W świat, który będzie lepszy, bo w końcu będziemy mogli swobodnie mówić o naszych uczuciach. W świat, w którym Harry będzie mój, a ja będę jego.

            -Ja Ciebie też kocham. – odpowiedziałem, po czym szeroko się uśmiechnąłem. Cały ciężar tak jakby zniknął, a powody do zmartwień odeszły.

Po południu.

          

             Resztę dnia spędziliśmy na kilku godzinnym spacerze po plaży. Gdy nasze brzuchy zaczęły domagać się obiadu, udaliśmy się do miasta znaleźć jakąś restaurację. Zajęło nam to około pół godziny, także krócej niż przypuszczałem. W takim okresie trudno znaleźć jakąś dobrą knajpkę.

Usiedliśmy przy stole, po czym zajęliśmy się wybieraniem jedzenia.

            -Co zamawiasz? – zapytał Haz.

            -Właśnie nie wiem. Myślę nad łososiem i frytkami.

            -Ryba? Blee! Ja chyba biorę pizzę.

            -Ryba jest zdrowa. Powinieneś ją jeść.

            -Ale jest obleśna.

            -Jadłeś kiedyś łososia?

            -Nie.

            -No to nie możesz stwierdzić, czy jest obleśna.

            -No ale ja to wiem!

            -Tak tak, właśnie wiać.

            -I tak biorę pizzę.

            -Ugh… jak tam chcesz. – po minucie złożyliśmy zamówienie i oddaliśmy karty z menu. Po upływie kwadransu, dostaliśmy nasz obiad, więc zabraliśmy się za jedzenie.

Rozdział 12, 'Never let me go'

Hej wszystkim! ♥

Rozdział jest dzień wcześniej, więc mam nadzieję, że aż tak bardzo nie jesteście na mnie źli. Jak Wam się podoba? ;3

Niestety, muszę stwierdzić z przykrością, że za kilka rozdziałów chyba zakończę to opowiadanie. Nie wiem, czy mam znowu coś wplątywać między tą dwójkę, bo już i tak dużo się między nimi wydarzyło. Muszę się zastanowić itd.

Kolejny rodział w czwartek lub piątek.

Miłego czytania <3

Rozdział 12.

Wstaliśmy wcześnie rano i gdy byliśmy już całkowicie gotowi udaliśmy się na dworzec. Znaleźliśmy pociąg, który jechał do miasta nad morzem. Kupiliśmy bilety, po czym wsiedliśmy do pojazdu i pojechaliśmy. Byłem uradowany, że spędzę z Louisem czas, a na dodatek w takich warunkach. Oboje uwielbialiśmy morze.

-Lou? – szepnąłem mu do ucha po dwóch godzinach jazdy.

-Tak? – spojrzał na mnie z uśmiechem na twarzy.

-Pójdziesz ze mną do kibelka?

-Hahaha, boisz się iść sam?

-No a jak mnie ktoś zaatakuje?!

-Twierdzisz, że nie dałbyś sobie sam rady?

-Głupio mi się przyznać, ale no tak.

-To nie mam innego wyjścia. – zaśmialiśmy się i wyszliśmy z przedziału. Korytarz był naprawdę długo, a ciągle nie było toalety.

-No kurde, gdzie jest ta łazienka? – powiedziałem zirytowany, na co Lou wybuchnął śmiechem. – Z czego się śmiejesz? – zapytałem, zatrzymują się i odwracając.

-Z Ciebie, Głąbie. Minęliśmy już dwie toalety.

-To dlaczego mi nic nie powiedziałeś?

-Bo to zabawne!

-Chce mi się siku!

-Oj no, nie gniewaj się. – powiedział niewinnym głosem, trzepocząc przy tym rzęsami, na co cicho się zaśmiałem.

Wieczorem.

Po długiej i męczącej podróży, w końcu znaleźliśmy się w naszym niewielkim domku letniskowym. Rozgościliśmy się, po czym zrobiłem nam herbaty i dołączyłem do Louisa, oglądającego jakiś film.

-Co oglądasz? – zapytałem, podając mu herbate i usiadłem obok.

-Sam dokładnie nie wiem.

-A o czym to?

-Jakieś dramatyczne romansidło. – zachichotał, a ja z grymasem ogromnej rozpaczy na twarz, rzuciłem mu się w ramiona.

-Oh, Tom! Nie opuszczaj mnie! Przecież tak wiele nas łączy, jesteśmy dla siebie stworzeni! – wybuchnęliśmy śmiechem, a gdy już się uspokoiliśmy, napiłem się herbaty.

-Ona wcale mnie nie rozgrzewa.

-Kto Cię nie rozgrzewa? – zapytałem zaskoczony.

-No herbata.

-Haha, to chodź tu do mnie. – uniosłem ręce tak, by Tommo mógł swobodnie się we mnie wtulić. Tak też zrobił, a mi nagle zrobiło się miło i przyjemnie. Siedzieliśmy tak kilkadziesiąt minut, pogrążeni w filmie, aż w koncu chłopak się odezwał.

-Brakowało mi Ciebie.

-Mi Ciebie też, Lou. Bardzo.

-To dlaczego to robiłeś?

-Już mówiłem.

-Nie byłbym szczęśliwy, gdybyś odszedł.

-Chciałem dobrze.

-Tak, wiem.

-Przepraszam.

-Nie masz za co.

-Mam, zraniłem Cię.

-Nieświadomie.

-Ale to zrobiłem.

-Tobie też nie było łatwo. – powiedział po dłużesz chwili.

-Myślałem, ze alkohol… że się rozerwe, że to mi jakoś pomoże.

-Głupota. – ponownie zapadła między nami cisza. Było mi smutno, ale też czułem się szczęśliwy. Było mi źle, że skrzywdziłem Tomlinsona, ale radowałem się, iż między nami było już lepiej. W końcu czułem się przy nim swobodnie, nie udawałem obojętnego, byłem sobą.

-Harry?

-Tak?

-Nie rób tego.

-Ale czego?

-Nie wyprowadzaj się.

-Ale Louis…

-Proszę.

***

Nie chciałem, aby odchodził. Bałem się, że mnie zostawi i już nigdy między nami nie będzie tak jak dawniej. Ten wyjazd… on miał sprawić, że znowu będziemy czuć się w swoim towarzystwie swobodnie. Chciałem też choć trochę nadrobić z Harrym miesiące, które przepadły.

-Ja nie mogę żyć na utrzymaniu Twoich rodziców, mam swoich.

-Oni Ci nie pomogą, jeśli będziesz gejem.

-Ja nim jestem, nie będę.

-Harry.

-No ok., wiem o co chodzi.

-Jaka jest Twoja mama? Nigdy mi o niej nie mówiłeś.

-Jest zupełnie inna niż ojciec. Jest taka pogodna i opiekuńcza. Zawsze chciała dla mnie jak najlepiej.

-Jak zareagowała na Twoją orientację?

-Myślę, że bardziej przejmuje się tym gdzie jestem niż tym czy interesują mnie dziewczyny, czy też chłopcy.

-Może się z nią skontaktuj?

-Nie dzwoniła ani razu, odkąd się wyprowadziłem.

-Może bała się ojca.

-On nie jest taki zły, jak się wydaje. Po prostu szybko się denerwuje. Chce mieć wszystko poukładane.

-To jak? Zadzwonisz?

-Dobrze. Spróbuję, jak wrócimy. – chłopak spojrzał na mnie i uśmiechnął się szeroko. Odwzajemniłem to tym samym, po czym zmieniłem pozycję i położyłem głowę na jego kolanach.

-Co będziemy jutro robić? – zapytałem, nie mając żadnego planu.

-Jak to co? Jesteśmy nad morzem. – zaśmiał się.

-No kąpać to się zbytnio nie będę w marcu.

-Pójdziemy się przejść.

-Tak też można. – minęło może jeszcze dwadzieścia minut, a film już się skończył. Do kolejnego było jeszcze trochę czasu, więc poszedłem wziąć prysznic, a Harry zaczął grzebać coś w torbie.

Pół godziny później.

Umyci, usiedliśmy na łóżku, które pościelił Harry. Obok było drugie łóżko, też przygotowane, ale na razie siedzieliśmy na jednym. Przytulałem się do chłopaka, nie mogąc znaleźć wygodnej pozycji.

-Co się tak kręcisz? – zapytał w końcu.

-Nie wygodnie mi.

-To usiądź inaczej.

-No próbuję! – tym razem już nie odpowiedział. Chcąc go trochę oderwać od telewizora, postanowiłem mu poprzeszkadzać. Uszczypnąłem go dyskretnie w bok, a on zapiszczał.

-Co Ty robisz?!

-Oh, przepraszam. Przez przypadek. – po dwóch minutach uszczypnąłem go drugi raz, ale bliżej pośladka.

-Mógłbyś przestać? – NIE! Haha. Siedziałęm chwilę spokojnie, po czym ugryzłem Harrego w ramię. Nagle chłopak na mnie wskoczył i zaczął lekko szczypać moje ciało, gdzie tylko się dało.

-No ej! Przestań! – krzyczałem, próbując się jakoś uwolnić.

-Chciałbyś!

-No chcę!

-Nie! – śmiał się od ucha do ucha i nadal mnie szczypał. Postanowiłem zmienić jego plany i zacząłem go gilgotać. Momentalnie opadł, jak sparaliżowany, krzycząc, żebym go zostawił. Oboje brechtaliśmy się jak oszalali i tak się złożyło, że teraz ja na nim siedziałem.

-No już! Proszę! – wydyszał po kilkunastu sekundach.

-Chyba Cię pogięło!

-Zaraz umrę! – wybuchnąłem śmiechem i po chwili zaprzestałem torturze. Chłopak patrzył na mnie, a na jego twarzy malował się cudowny uśmiech. W jego policzkach widniały dołeczki, które dodawały mu jeszcze więcej uroku. Uwielbiałem gapić się na takiego Hazze. Był piękny.

-Lou, pocałuj mnie. – wycedził nagle, a moje serce zaczęło bić o wiele za szybko.

-Słu… słucham?

-No pocałuj mnie. – po kilku sekndach dotarły do mnie jego słowa, więc powoli się do niego zbliżyłem. Moje serce waliło jak opętane, a mojej głowie wirowało. Nasze twarze dzieliły centymetry, gdy poczułem dłoń chłopaka na mojej talii. Chwilę później zlikwidowałem całkowicie przestrzeń między nami i przyłożyłem delikatnie wargi do ust przyjaciela. Podarowałem mu czuły pocałunek, który bez wahania odwzajemnił, a po moim ciele rozlał się przyjemny dreszcz.

Zapraszam!

ZAPRASZAM WSZYSTKICH NA 3. CZĘŚĆ HISTORII ZIALLA -> KLIK :)

Informacja.

Heeeej! <3

Wiem, że Was zawiodłam :c wiem, że spodziewaliście się kolejnego rozdziału. Bardzo Was przepraszam. Miałam znowu pełno sprawdzianów i kartkówek. Poprawię się na pewno, obiecuję! <3
12. rozdział dodam w niedzielę. Potem ponadrabiam i 13. dodam jakoś po tygodniu, a potem już co 2-4 dni :)
Przynajmniej mam taką nadzieję.
Mam nadzieje, ze mi wybaczycie :)

KOCHAM WAS ! ♥♥♥

Rozdział 11. 'Never let me go'

Cześć wszystkim! ♥

Tak jak obiecałam, dodaję rozdział. Kolejny... nie wiem jeszcze kiedy dodam ;/ Jutro wyjeżdżam, a potem mam dużo sprawdzianów. Bądźcie cierpliwi. Jak tylko wszystko nadrobię będę dodawać regularnie. Poinformuję Was kilka dni przed dodaniem.

A tak odnośnie tego rozdziału to nie nie jestem z niego zadowolona. Wydaje mi się taki nudny i wgl. Co Wy o tym myślicie? 

Miłego czytania <3

Rozdział 11.

-Dobrze. – powiedział, a moje serce zabiło radośnie. Odsunąłem Harrego na kilka centymetrów i delikatnie się do niego uśmiechnąłem.

-Będzie dobrze. – wyszeptałem i przyłapałem chłopaka, jak patrzył na moje wargi o kilka sekund za długo. Zbliżyłem twarz do jego, patrząc mu w oczy. Przymknąłem powieki i złożyłem na ustach Hazzy czuły pocałunek. Poczułem w buzi słonawy smak jego łez. Chłopak patrzył na mnie trochę zdezorientowany, a po chwili zauważyłem w jego spojrzeniu pożądanie. Nie zamierzałem nic z tym robić, nie chciałem wykorzystywać chwili, a poza tym nie mogłem postępować za szybko.

Złapałem mojego przyjaciela za dłoń i pociągnąłem go lekko do wyjścia.

-Chodź, może pooglądamy jakiś film?

-Ok… okej. – powiedział, powoli wracając do siebie.

Zeszliśmy na dół, włączyłem jakiś film, po czym usiadłem obok Hazzy na kanapie. Ten  już po chwili wtulił się we mnie, choć zrobił to bardzo ostrożnie. Objąłem go i przyciągnąłem bliżej, w końcu czując ulgę. Może i nie było to nadal, co kiedyś, ale na reszcie poczułem się szczęśliwy. Nie musiałem znać Harrego od przedszkola. Wystarczyły mi te pięć miesięcy, aby poznać trochę jego wnętrze. Zapewne dowiem się o nim jeszcze mnóstwo rzeczy i fascynowało mnie to.

-Lou? – odezwał się nagle.

-Tak?

-Jestem dla Ciebie kimś ważnym? – spojrzałem na niego pytającym wzrokiem. Zaskoczyło mnie trochę jego pytanie.

-Jesteś… dlaczego pytasz?

-Nigdy mi tego nie mówiłeś. – uśmiechnąłem się lekko.

-Nie rozumiem.

-Wiesz… pamiętam trochę Twoją rozmowę z Gregiem.

-Ugh, nie mówmy o tym.

-Czeemu?

-Nie przepadam za nim.

-Skrzywdził Cię, wiem, ale…

-Nie Harry, skrzywdził Ciebie. W tym jest problem. – powiedziałem pod wpływem impulsu. Zawsze trudno było mi mówić o swoich uczuciach i poglądach, dlatego byłem dumny, że udało mi się to wykrztusić.

Mój przyjaciel spojrzał na mnie i delikatnie się uśmiechnął.

-To że mnie pobił to nic takiego. Zranił Cię tu. – przyłożył dłoń do mojej piersi. Pod wpływem jego dotyku zadrżałem i pierwszy raz od miesięcy poczułem ciarki, będą przy Hazzie. – To jest gorsze, sam dobrze o tym wiesz. – przytuliłem się do niego, bo inaczej nie potrafiłem okazać swoich uczuć. Wydał mi się taki słodki i kochany. Objął mnie mocno, a po chwili pocałował w głowę. Czułem się tak inaczej… jakby nic więcej nie brakowało mi do szczęścia.

-No ale wracając do tej rozmowy…

-Wrrr… nie dasz mi z tym spokoju, Harry?

-Nie. – uśmiechnął się łobuzersko.

-Tylko szybko.

-Czy On Ci powiedział, że Cię kocha?

-Był pijany.

-Jasne.

-No był pijany!

-Podobno wtedy mówi się właśnie prawdę.

-Do czego pijesz?

-Że jest dziwny.

-Zgodzę się.

-No ale… nie chcesz z tym czegoś zrobić?

-Co niby?

-Może z nim pogadaj?

-Ja już się z nim wystarczająco nagadałem. Sam słyszałeś.

-No ale tak na trzeźwo.

-Nie mam zbytnio ochoty. Poza tym, po co?

-Nie wiem. Nie wolisz żyć z nim w zgodzie?

-Ja nawet nie zamierzam z nim zamienić już słowa.

-No ok., niech Ci będzie.

-Już koniec? – zapytałem z nadzieją.

-Tak, tak.

-Nawet nie wiesz jak się cieszę. – odetchnąłem z ulgą, uśmiechając się od ucha do ucha.

-Może gdzieś pójdziemy? – zaproponował Harry. – Dawno niegdzie nie byliśmy.

-Dobrze, ale gdzie?

-Hmm… co powiedz na London Eye? – wyszczerzyłem się jeszcze bardziej, a w środku aż poczułem cieplo.

-Jestem zdecydowanie na tak.

***

Bardzo się cieszyłem, że między mną a Lou było już w porządku. Szliśmy obok siebie w stronę London Eye calu uśmiechnięci i zagadani na bezsensowny temat. To własnie w nim uwielbiałem. Mozgłem rozmawiać z nim na wszystkie możliwe tematy, nawet te głupie, a było się z czego śmiać i co najważniejsze czuliśmy się swobodnie. Prawdę mówiąc, miałem dość już tych śmierdzących klubów, przez które tylko traciłem czas. Zdecydowanie wolałem ten czas spędzić z Louisem.

Godzinę później.

Po staniu w długiej kolejce, wreszcie mogliśmy wejść do małego wagonika. Mój przyjaciel usiadł naprzeciwko mnie i ciągle patrzył przez okienko. Gdy tylko kolejka ruszyła, chłopak drgnął i zacisnął dłonie na siedzeniu.

-Spokojnie. – zwróciłem się do Louisa. Spojrzał na mnie przestraszonym wzrokiem.

-Ja… jestem spokojny.

-Właśnie widzę.

-No bo ja… troche boję się wysokości.

-Nigdy mi tego nie mówiłeś.

-Jakoś nie było okazji.

-Usiądź obok mnie.- Tommo patrzył na mnie chwile, aż w koncu powoli wstał i ostrożnie usiadł obok mnie. Uśmiechnąłem się tylko i chcąc go jakoś udobruchać położyłem rękę na jego zaciśniętej dłoni. Momentalnie na mnie spojrzał, a po chwili przeniósł wzrok na nasze dłonie. Było mi przyjemnie, czułem się taki radosny. Podobało mi się również to, że po chwili jego palce splątały się z moimi. Czułem się jak spełniona, zakochana nastolatka i mimowolnie się uśmiechnałem. Lou miał podobny wyraz twarz, co wywołało u nas cichy smiech. Przytuliliśmy się do siebie, a nasze dłonie nadal były złączone, leżały pomiędzy moją i Louisa nogą. Co chwile któryś z nas na nie spoglądał, lecz noc już nie mówiliśmy.

-Harry… - zaczął po kilku minutach chłopak.

-Tak?

-Wyjedźmy gdzieś.

-Słucham?

-Pojedźmy gdzieś razem. – powiedział patrząc prosto w moje oczy.

-Razem? Znaczy się we dwoje?

-Tak, Debilu. – nie mogłem w to uwierzyć. Byłem zaskoczony jego propozycją, lecz również bardzo szczęśliwy.

-Ale gdzie… i kiedy?

-Choćby jutro!

-A szkoła?

-To tylko 2-3 dni.

-Nie wiem co powiedzieć, Lou.

-Ja oczywiście nie nalegam. Jak nie chcesz…

-Oh, przestań. – zaśmiałem się. – Po prostu nie spodziewałem się tego.

-Jestem nieprzewidywalny. – uśmiechnąłem się i tak po prostu go pocałowałem. Kochałem ten aksamitny i miękki dotyk jego ust. To było cudowne doświadczenie. – ty też jesteś. – powiedział, gdy się od niego oderwałem, a po chwili wybuchliśmy śmiechem. – To jak?

-Zgadzam się. Tylko gdzie?

-Nad morze!

-O! Dawno nie byłem nad morzem.

-Teraz musimy tylko ustalić kiedy. – powiedział.

-Jutro!

-Już jutro? No no, nie spodziewałem się. – zaśmialiśmy się oboje i ścisnęliśmy mocniej nasze dłonie. Jednak, gdy tylko ogromne koło się zatrzymało, nasz uścisk rozluźnił się i nasz dłonie wróciły bliżej naszych ciał.

-No ejj… - narzekał Louis. – nawet nie zdążyłem zobaczyć widoku.

-Nadrobimy to. – odparłem, wychodząc na piaszczystą ziemię.

Resztę dnia spędziliśmy na pakowaniu potrzebnych rzeczy i planowaniu. Jutro rano, jak najwcześniej, pojedziemy na dworzec i wsiądziemy w pierwszy pociąg, jadący nad morze. Nasz przemyślany plan, aż mnie przerażał. Jestem ciekawy, czy wypali.

Rozdział 10, część 2. 'Never let me go'

Cześć wszystkim. ♥

Tak jak obiecałam, dodaję następny rozdział :) Jakoś tak wydaję mi się nudny ;/ Brak mi weny...

Co Wy o nim sądzicie?

Muszę niestety oznajmić, że nie będę jeszcze dodawać systematycznie rozdziałów. Prawie nic nie nadrobiłam :( Miałam BARDZO mało czasu. Sprawdziany, kartkówki, zaległości itd. Obiecuję, że teraz postaram się jak najszybciej to wszystko nadrobić i za kilka tygodni dodam 11. rozdział. Bądźcie cierpliwi. Będę Was informować o zmianach :)

Miłego czytania <3

Rozdział 10, część 2.

Wychodząc z łazienki, zauważyłem, że ktoś za mną wybiega. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że to był Harry. Gdy znalazłem się przed klubem, przystanąłem obok murku, nie chcąc, aby włóczył się w nocy po mieście, w dodatku samotnie. Jak po chwili zobaczyłem, nie był w dobrym stanie, więc tym bardziej nie mogłem go narażać. Gdy tylko się odezwałem, Harry podbiegł do mnie, chwiejąc się i złapał mnie za ramiona.

-Lou! – wysapał, a ja poczułem jego nieprzyjemny zapach z buzi przepełniony alkoholem. Odwróciłem głowę, nie chcąc czuć tego smrodu.

-Tak, ja.

-Lou, ja przepraszam. To nie miało tak wyglądać.

-Oh, przestań.

-Naprawdę! Uwierz mi.

-Daj spokój. Idę do domu, chyba już sobie poradzisz. – zepchnąłem ręce chłopaka z moim ramion i odwróciłem się, jednak ten złapał mnie za łokieć.

-Poczekaj. Daj mi chociaż wyjaśnić.

-Co masz do cholery wyjaśniać?! Nic! Daj już sobie spokój! Już koniec, widzisz? Możesz odetchnąć z ulgą! Nie będę się o nic prosił! – miałem dość. Myślałem, że to co było między nami było czymś niesamowitym, jednak się pomyliłem. Harry kolejny raz zrobił coś, co nie tylko mnie zraniło, lecz także upokorzyło.

-O czym Ty mówisz? Jaki koniec? – Styles patrzył na mnie zaskoczony. Przejechał obok nas samochód, oświetlając twarz chłopaka i dopiero teraz zauważyłem jaki był blady i jak bardzo miał podkrążone oczy. Tak bardzo chciałem mu pomóc, być przy nim, ale to nie miało sensu. To rozrywało mnie od środka, bo On nie chciał tej pomocy… a najbardziej na świecie bałem się odrzucenia.

-No tak… przecież nie było nawet początku. – Harry już chciał coś powiedzieć, kiedy nagle się odwrócił i zwymiotował na chodnik. Podbiegłem do niego szybko i odgarnąłem włosy z jego czoła. Kiedy skończył, chciał się wyprostować, lecz tylko zatoczył się do tyłu, a ja w ostatniej chwili go złapałem.

-Niedobrze mi. – wydukał, a ja nic nie mówiąc, chwyciłem go w talii i prowadziłem w stronę domu.

Pół godziny później.

Położyłem Harrego w jego pokoju i przykryłem kołdrą. Podszedłem do drzwi i zgasiłem światło. Złość, którą czułem przed niecałą godziną nagle zniknęła. Przepełniał mnie smutek i bezsilność. Po moich policzkach spływały pojedyncze łzy, miałem dość całej tej sytuacji, która okropnie mnie męczyła. Te wszystkie gesty, czułości… to tylko głupie złudzenia. To nie był ten sam Harry, którego poznałem pięć miesięcy temu, ktoś mi go zabrał. Przynajmniej tak się czułem. Może On po prostu taki był? Może byłem tak naiwny, że nie zobaczyłem jego prawdziwych cech?

Już chciałem wyjść, gdy usłyszałem słaby głos Loczka.

-Lou…

-Śpij. – wyszeptałem, nie chcąc poznać po głosie, że płaczę.

-Przepraszam. – powiedział, a ja zamknąłem drzwi. Z moich oczy zaczęły wypływać strumienie łez. Poszedłem do swojego pokoju, zamykając za sobą drzwi i usiadłem na łóżku. Ukryłem twarz w dłoniach, szlochając, nie mogąc na tym zapanować. Dopiero teraz dotarło do mnie, że straciłem osobę, w której zdążyłem się zakochać w ciągu pięciu miesięcy. To nie była kłótnia, to było coś zupełnie poważniejszego.

***

Obudziłem się z ogromnym bólem głowy i brzucha. Czułem się okropnie i na dodatek śmierdziałem. Wstałem powoli z łóżka i wyjąłem z kieszeni, złożonych, leżących na krzesełku spodni, telefon. Było dopiero chwile po siódmej, a mi zdecydowanie nie chciało już się spać. Wyjąłem z szafki czyste ubrania i pokierowałem się po cichu do łazienki.

Pół godziny później.

Chłodny prysznic sprawił, że poczułem się o wiele lepiej. Brud i woń alkoholu już ze mnie spłynęły, a moja skóra pachniała delikatnie męskim żelem pod prysznic. Ubrałem się, umyłem zęby, po czym wróciłem do pokoju. Następnie ułożyłem ubrania, bieliznę oraz zaścieliłem starannie łóżko.

Zszedłem na dół i od razu nalałem do sporej szklanki wody. Wypiłem trzy pełnie porcje, po czym zabrałem się za szukanie jakiejś tabletki przeciwbólowej. Gdy już coś znalazłem, połknąłem ją, wypijając kolejną szklankę wody mineralne. Wziąłem głęboki wdech, a następnie powoli wypuściłem powietrze z płuc. Spojrzałem na zegarek, dochodziła dziewiąta. Nie byłem głodny, co było spowodowane nieprzyjemnym kacem, ale chciałem zrobić śniadanie Louisowi.

Wyjąłem z lodówki mleko i nalazłem trochę do małego garnuszka. Z jednej szafki wyjąłem niewielką miskę, a z drugiej płatki oraz orzechy. Gdy mleko było już ciepłe, nalałem je do połowy naczynia, po czym dolałem też trochę zimnego. Lou nie lubił ani gorącego mleka, ani zimnego. Chciałem choć jedną rzecz zrobić dobrze. Nasypłałem do miski płatków i garść orzechów. W oddali, jak na zawołanie, usłyszałem dźwięk schodzenia po schodach. Bałem się odwrócić i spojrzeć mu w oczy, wziąłem tylko jego śniadanie w dłonie i położyłem na stole, po czym usiadłem naprzeciwko.

-To dla Ciebie. – powiedziałem cicho.

-Dziękuję. – odparł, siadając do stołu w ogóle na mnie nie patrząc. Jadł powoli, nie spieszył się.

-Louis. – wyszeptałem, spuszczając głowę w dół. Minęły trzy minuty, nie odpowiedział. Musiałem więc sam kontynuować. – Ja przepraszam. Wiem, ze wyobrażałem to sobie zupełnie inaczej, uwierz, ja też. – mój przyjaciel nagle wstał, chcąc odejść, zapewne do swojego pokoju. Szybko złapałem go za rękę, która po wpływem mojego dotyku zadrżała. – Poczekaj! Nie odchodź. Proszę, daj mi wyjaśnić. – trzymając mocno jego dłoń, patrzyłem na niego błagalnie. Wrócił na swoje miejsce, lecz nadal w ogóle na mnie nie spojrzał. – Pewnie myślisz, że zjebałem? Zniszczyłem wszystko, co było między nami, to prawda. Jednak tego nie chciałem, przysięgam. Kiedy nasza przyjaźń zaczęłam przeradzać się w coś poważniejszego, nie myślałem o konsekwencjach, żyłem chwilą. Dopiero potem zdałem sobie sprawę, jak to mogłoby się skończyć. Zacząłem się o Ciebie bać. Jak Ci opowiadałem, mój ojciec jest nieprzewidywalny i nie wiem, co bym zrobił, gdyby Ci skrzywdził. Jestem z zupełnie innego świata, bo to tylko pozory, że jestem taki niezależny i silny. Za szybko przyzwyczajam się do ludzi, a potem tylko cierpię. Czasem robię głupie rzeczy, raniąc drugą osobę, choć jestem tego nieświadomy… a ja nie chcę Cię zranić. Na dodatek, mieszkam u Ciebie i siedzę Ci na głowię. Tak nie można. Muszę wrócić do domu, do rodziców i znowu udawać, że jest wszystko w porządku. Ja tylko przez te kilka miesięcy… nie miałem odwagi tego zrobić. Ignorowałem Cię, abyś się ode mnie odzwyczaił, a ja któregoś dnia bym zniknął, nie robiąc zamieszania z Twoim poukładanym życiu. Dziś właśnie nastał ten czas. Chciałem Ci jeszcze tylko powiedzieć, że nigdy o Tobie nie zapomnę. Jesteś wspaniałym człowiekiem. – wypowiedziałem te wszystkie słowa, a moje serce z każdym krwawiło jeszcze bardziej. Podniosłem głowę, a Louis patrzył prosto w moje oczy. Nic nie mówił.

Wstałem i poszedłem szybko na górę. Pokierowałem się do pokoju, wyjąłem torbę z szafy i zacząłem wkładać do niej moje ubrania. W mojej Glowie panował chaos, a ból w klatce piersiowej stawał się coraz silniejszy. Już nawet nie miałem siły błagać go o wybaczenie, bo wiedziałem, że to nic nie da. Musiałem odejść, to jedyne wyjście.

-Nie rób tego. – usłyszałem głos Louisa za swoimi plecami. Odwróciłem się raptownie, nie wierząc własnym uszom.

-Muszę. – wyszeptałem, czując jak do moich oczy napływają łzy.

-Nie Harry, nie musisz. – po moim policzku spłynęła łza, powodując, że Lou podszedł do mnie i mocno mnie przytulił. Wtuliłem się w niego, chcąc poczuć ostatni raz ciepło jego ciała. Tak bardzo mi tego brakowało. Tak bardzo brakowało mi Tomlinsona.

-Nie mogę siedzieć Ci na głowie.

-Nie mów tak.

-Ale tak jest. Nawet nie płacę…

-Moi rodzice za wszystko płacą.

-Tym bardziej nie powinienem tu być.

-Haz, proszę. Zostań. – schowałem twarz w jego ramieniu, wybuchając niepohamowanym płaczem. Wszystko co w sobie tłumiłem, nagle wyszło.

-Nie mogę.

-To chociaż na kilka dni. Przemyślisz to na spokojnie, razem o tym pomyślimy, hm? – zaproponował, gładząc dłonią moje plecy, chcąc mnie tym gestem pocieszyć. Nie byłem w stanie nic powiedzieć, bo nie miałem pojęcia, co powinienem zrobić. Najlepiej byłoby, gdybym odszedł i już więcej nie pokazał przed Louisem. On by zapomniał i żył szczęśliwie, poradziłby sobie. Byłoby mu lepiej i nie musiałby dźwigać mojego ciężaru.

-Dobrze. – wyszeptałem w jego ubranie, czując na swojej skórze łzy chłopaka.

Zapraszam.

Hej wszystkim :)
Przykro mi, ale dzisiaj jeszcze nie ma nowego rozdziało :p Za to napisałam shota, którego dodaję na podstronę Larrego :) Zapraszam wszystkich serdecznie. Chętnie poczytam komentarze :)
http://jednoparty-bromance.blogspot.com/2012/11/5-ziall.html