Rozdział 3. 'We're looking for love'

Cześć wszystkim! ♥

Poniższy rozdział stanowczo mi się nie podoba, a Wam? Co o nim sądzicie? Bo ja jestem z nim zdołowana. Czuję się, jakby zepsuła całe opowiadanie :/ Niby mam już plan na czwarty, ale jakoś tak... mam wrażenie, że za szybko zaczynam wprowadzać Larrego. Nie wiem, nie wiem. Sami oceńcie.

Miłego czytania! <3

Rozdział 3.

Piątek, 17:20.

            -Cześć, Louis. – powitał mnie chłopak z burzą, cudownych loków, po czym powędrował na fotel z niewinnym uśmiechem.

            -Witaj, Harry. – powiedziałem trochę zmieszany jego zachowaniem. Zawsze przychodził pięć minut później, a dzisiaj był dziesięć wcześniej. Na dodatek uśmiechał się. To było niespotykane.

            -Przeszkadzam? Wiem, że jestem za wcześnie, ale widziałem w Twoim grafiku, że i tak w tym czasie nic nie robisz. Znaczy może i robisz, ale nie masz żadnego spotkania…

            -Nie, nie przeszkadzasz. – przerwałem mu rozbawiony jego słowotokiem. Wstałem powoli i udałem się na fotel, znajdujący się naprzeciwko Styles-a.

            -Rozmawiałem z mamą. – powiedział, nie czekając na moje pytania. – Powiedziałem jej. Wszystko.

            -Wszystko? – zapytałem zdumiony. Skąd taka zmiana? Nie mogłem pojąć, jak Harry zmienił się od ostatniego spotkania. Na początku widziałem w jego oczach zagubienie, niepokój. Teraz widniał w nich spokój i opanowanie. Można było nawet dojrzeć w nich trochę radości.

            -Tak jakby. Przyszła do mnie wieczorem i zapytała tylko co u mnie. Wiedziałem, że się martwi. Raz słyszałem, jak płakała. Ona rzadko płacze. Tylko wtedy, gdy jest naprawdę źle.

            -Dlatego postanowiłeś jej powiedzieć?

            -Poniekąd.

            -To znaczy?

            -Rozmawiałem z Niallem i on też przyznał, że powinienem powiedzieć mamie o wszystkim. W dodatku jej smutek… musiałem.

            -Co dokładnie jej powiedziałeś?

            -Zacząłem od tego, że prawie nikogo nie znam w tej szkole. Moim jedynym przyjacielem jest Niall. – chłopak mówił wszystko w szczegółach i nie wątpię, że właśnie tak opowiadał to również Pani Annie. Podzielił się z nią swoim problemem i mimo, że on uważał, iż to nic nie zmieni, ja wiedziałam, że jednak zmieni dużo. Harry, mówiąc o tym komuś innemu niż Niallowi, pozbywał się ciężaru. Nie obarczał nim nikogo innego, a pomagał sobie. O to właśnie chodziło.

            -Bardzo się cieszę. – powiedziałem, gdy już skończył.

            -Że powiedziałem o tym mamie?

            -Tak. Chodzi o to, że boisz się nawiązywać kontaktów z ludźmi. Zatrzymujesz wszystko dla siebie, a Twoje obawy przez to rosną.

            -Mówię dużo Niallowi.

            -Tak, ale jesteś do tego przyzwyczajony. Niall był przy Tobie od lat i mówienie mu o tym jest dla Ciebie czymś normalnym, oczywistym, nie prawdaż?

            -Umm… właściwie tak.

            -No właśnie. Teraz podzieliłeś się problemem ze swoją mamą, a to coś nowego. Zaufałeś jej do takiego stopnia, że potrafiłeś to z siebie wydusić.

            -Wcześniej, powiedziałem jeszcze Tobie. – nigdy nie miałem trudności w rozmowach z Harrym. Jednak teraz, musiałem po prostu spuścić wzrok z jego oczu.

            -Tak, ale ja jestem psychologiem, więc gdybyś mi tego nie powiedział, byłoby głupstwem przychodzenie tu.

            -Nie powiedziałbym Ci, gdybym Ci nie ufał.

            -Ty mi… ufasz? Mi? Louisowi? Nie psychologowi? – zapytałem, unosząc automatycznie głowę.

            -To dziwnie, nie? Zaufałem Tobie na pierwszym spotkaniu. Louisowi, nie psychologowi. – powiedział z uśmieszkiem.

21:38 tego samego dnia.

            Szedłem ciemną drogą, skręcając w moją ulicę. Już za chwilę będę mógł w końcu odpocząć i zatonąć w wygodnej kanapie. Tak bardzo lubiłem wracać do domu, choć nikt tam na mnie nie czekał. Żyłem sam. Moja rodzina mieszkała w Doncaster, a ja przeprowadziłem się tu. Do deszczowego, choć pięknego Londynu.

Przekręciłem klucz w zamku i pchnąłem drzwi, a po chwili znalazłem się w ciepłym pomieszczeniu. Już miałem zdejmować buty, kiedy usłyszałem dźwięk mojego telefonu. Na ekranie wyświetlał się numer nieznany, ale postanowiłem to odebrać.

            -Halo? – powiedziałem, gdy po kilku sekundach nadal nikt nic nie mówił.

            -Louis?

            -Tak.

            -Tu Niall.

            -Niall? Przyjaciel Harrego?

            -Właśnie.

            -Coś się stało?

            -Kiedy skończyliście spotkanie?

            -Po dziewiętnastej.

            -Nie ma go u mnie.

            -Może jest w domu u siebie?

            -Miał dzisiaj spać u mnie.

            -Może zmienił zdanie?

            -Harry nie zmienia zdania. Go nie ma. Gdzie on jest?

            -Dzwoniłeś do niego?

            -Chyba tysiąc razy.

            -Gdzie jesteś?

            -W parku w dzielnicy Battersea.

            -Dobrze, zaraz tam będę.

***

            Siedziałem na brzegu niewielkiego jeziora, rozmyślając nad moim beznadziejnym żywotem. Niby było coraz lepiej, chociaż tak naprawdę, nie widziałem żadnej różnicy. Nadal nie potrafiłem patrzeć ludziom w twarz. Jednak, był wyjątek. Nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego inaczej traktowałem Louisa. Powinienem tak jak innych, bać się go i unikać, a ja zamiast tego, pragnąłem spotykać go jeszcze częściej. Nie miałem pojęcia, jak to się działo, że gdy tylko go widziałem, miałem ochotę się uśmiechać. Dzisiaj, nie mogłem już wytrzymać i przyjechałem wcześniej. Chciałem go zobaczyć i poczuć ulgę. Tak, to strasznie zadziwiające, ale gdy go widziałem, czułem, jakby ciężar nagle spadał z moich ramion. Robiło mi się lepiej, o wiele. Nie miałem pojęcia, jak to się działo, ale tak naprawdę miałem to gdzieś. Liczyło się to, że mogłem go zobaczyć. Może właśnie o to w tym wszystkim chodziło? Może taki był cykl spotkań z psychologami? Tylko co będzie, kiedy stwierdzi, że już jestem zdrowy i poradzę sobie bez niego? Problemy wrócą? Myślę, że nie na tym rzecz polega. Chyba z jednego problemu zrobiły się dwa. Owszem, byłem gejem. Jakoś się tym nie przejmowałem, bo w liceum ludzie nie zwracają na to tak uwagi, jak w gimnazjum. Teoretycznie tu jest łatwiej. Tylko gdyby jeszcze nie to, że nie potrafię patrzeć na tych wszystkich ludzi. Co jest ze mną nie tak? Dlaczego? Dlaczego, patrząc na ludzi widzę w nich wrogów?

Nagle, usłyszałem za plecami dźwięk, zbliżających się do mnie kroków. Odwróciłem się raptownie i z początku myślałem, że to po prostu jakiś przechodzeń, lecz gdy spojrzałem dokładniej… czy w moim kierunku właśnie szedł Louis?

            -Witaj ponownie. – powiedział, kiedy był już obok mnie.

            -Co Ty tu robisz? – spytałem, nie mając pojęcia, dlaczego stał za mną.

            -U mnie w porządku, dzięki, że pytasz.

            -…

            -Ja chyba powinienem zapytać, co tu robisz. Nie powinieneś być przypadkiem u Nialla? – a co go to obchodziło, gdzie miałem być? Jednak, po chwili zdałem sobie sprawę, że nie uprzedziłem przyjaciela o późniejszym powrocie. Wstałem szybko i zrobiłem krok do tyłu, ponieważ Lou był stanowczo za blisko. Nie, że mi się to nie podobało. Problem w tym, że w towarzystwie Tomlinsona czułem się zbyt dobrze.

            -Tak, masz rację… ale skąd o tym wiesz?

            -Dzwonił do mnie i pytał, kiedy skończyliśmy spotkanie. Martwił się o Ciebie.

            -Gdzie On jest?

            -Zaraz przyjdzie. Napisałem mu wiadomość. – jak na zawołanie, zobaczyłem zmierzającego, szybkim krokiem, w moją stronę Horana. Nie był zły, jego oczy raczej wyrażały zmartwienie. Podszedł do mnie i mocno mnie przytulił.

            -Debilu, mogłeś chociaż napisać.

            -Wiem, przepraszam.

            -Mhm… pogadamy o tym w domu. – zaśmiałem się cicho, bo już mogłem wyobrażać sobie krzyki Niallera. Niby brzmiało groźnie, ale on tak śmiesznie wyglądał, kiedy się złościł. Oderwał się ode mnie i stanął przodem do Louisa, który patrzył się na nas dziwnym wzrokiem. Nie było to negatywne spojrzenie, wręcz przeciwnie. Patrzył tak, jakbyśmy robili coś niewyobrażalnie uroczego.

            -Dziękuję Ci i przepraszam za kłopot. – zwrócił się Blondyn do starszego.

            -Żaden kłopot. – uśmiechnął się, puszczając oczko. Mogłem dojrzeć, jak zamiast patrzeć się na Nialla, Louis skierował na sekundę swój wzrok na mnie. Już mieliśmy odejść, kiedy nie mogłem się po prostu ruszyć. Cieszyłem się na widok mojego psychologa i nie chciałem odchodzić. To było dziwne…

            -Do widzenia, Lou. – powiedziałem i poszliśmy razem z Niallem w stronę jego domu.

01:54

            Gdy wróciliśmy do domu, Niall oczywiście żalił się, że go nie uprzedziłem, że wyszedł na idiotę itd. Jednak po kilkunastu minutach doszliśmy do porozumienia i postanowiliśmy obejrzeć film. Nie był zły, ale ja po prostu nie przepadałem za filmami o tematyce kryminalnej. W takich filmach nie do końca było wiadome o co tak naprawdę chodzi. Wolałem coś konkretnego, albo komedie, albo horrory.

Następnie, po kolei wzięliśmy prysznice i położyliśmy się do łóżek. Horan spał już od dobrej godziny, a ja nadal się kręciłem. Gdy znowu zmieniłem pozycje, usłyszałem krótkie wibracje, dochodzące z mojego telefonu. Wyjąłem go spod poduszki i odczytałem sms-a, którego nadawcą był… Louis?

Od „Louis J” Śpisz?

Do „Louis J” Nie mogę zasnąć. Coś się stało, że piszesz?

Od „Louis J” Nic się nie stało. Może przeszkadzam?

Do „Louis J” Nie. Co robisz?

W ciągu paru minut, zrobiło mi się dziwnie ciepło i nie mogłem nad tym zapanować. Nawet, kiedy się odkryłem, było mi zbyt gorąco.

Nie miałem pojęcia, dlaczego Louis pisał do mnie o drugiej w nocy. Poza tym, on nigdy do mnie nie pisał. Bałem się trochę, ponieważ nie znałem go na tyle dobrze, aby wiedzieć, co chodzi mu po głowie.

Od „Louis J” Leże i nie mogę zasnąć :p Mam do Ciebie pytanie.

Do „Louis J” No dawaj.

Od „Louis J” Powiedziałeś do mnie Lou?

Do „Louis J” Tak, a co?

Od „Louis J” Nikt tak do mnie nie mówił, odkąd skończyłem 10 lat.

Do „Louis J” Om, przepraszam.

Od „Louis J” Nie mam do Ciebie pretensji! Źle mnie zrozumiałeś, podoba mi się ; )

Do „Louis J” Podoba? Czyli mogę tak mówić? :D

Od „Louis J” Jasne : ))

Czułem coraz większe zmieszanie i teraz nie miałem pojęcia, co mu odpisać. Czy Lou właśnie napisał do mnie, aby zapytać tylko, jak do niego mówię? Czy to nie było dziwne? Owszem, było… ale cały czas, pisząc z nim uśmiechałem się do ekranu komórki. Denerwowało mnie to niesamowicie, bo chyba nigdy w życiu nie czułem czegoś podobnego. Tak jakby, nagle z rzeczywistości trafiam do raju. Boże, nie wierze, że właśnie przyrównałem rozmowę z Louisem do raju.

Od „Louis J” Dobranoc : ))

Do „Louis J” Dobranoc :3

Rozdział 2. 'We're looking for love'

Cześć wszystkim! ♥

Ten rozdział trochę dłuższy od poprzedniego, ale zapewne nudny. No niestety początki zawsze są trudne, bo przecież nie można przechodzić od razu do konkretów (If you know what I mean) :D

Jutro mam urodzinki! <3 16 lat, ale ze mnie stara dupa. Hahaha :p

3. rozdział będzie najszybciej w poniedziałek.

Jak Wam podoba się ten poniższy? :3

Miłego czytania! <3

Rozdział 2.

            Wróciłem w końcu do domu i pierwsze, co zrobiłem to padłem na kanapę. Byłem totalnie zmęczony. Poniedziałki były najgorsze, nie tylko dlatego, że zaczynały dni pracy, lecz miałem wtedy najwięcej roboty. Spotkania trwały, aż do dwudziestej pierwszej i niesamowicie się dłużyły. Na szczęście nie musiałem wstawać bardzo wcześnie. Pracowałem do późna, lecz miałem dopiero na jedenastą, czasem dwunastą. Jednak wiele bym zrobił za kilka wieczorów tylko dla siebie.

Zsunąłem ze stóp czarne trampki i ułożyłem się wygodnie na tapczanie. Poczułem wielką ulgę, która uwolniła mnie od nałogowego bólu pleców. Moje krzesło, a nawet fotel w sali, były wyjątkowo niewygodne. Zdecydowanie nie działało to dobrze na mój kręgosłup.

Godzinę później.

            Zerwałem się z łóżka, słysząc głośny dźwięk mojego telefonu. Uspokoiłem szybko oddech i przyłożyłem komórkę do ucha.

            -Słucham?

            -Dzień dobry. Tu Anne Styles.

            -Dobry wieczór. – powiedziałem trochę przerażony. Dopiero po kilku sekundach przypomniałem sobie o Harrym, który miał identyczne nazwisko. Jednak nie miałem pojęcia, kto zechciał do mnie dzwonić po dwudziestej drugiej.

            -Z tej strony mama Harrego.

            - A tak, dobrze. W czym mogę pomóc?

            -To prawda, że On do Pana przychodzi?

            -Emm.. no tak.

            -Dlaczego?

            -No bo się zapisał. – nie za bardzo rozumiałem o co chodziło tej kobiecie. Na dodatek była trochę późno, więc mój mózg nie pracował dość szybko.

            -Co mu jest, że do Pana uczęszcza?

            -Niestety, tego nie mogę powiedzieć.

            -Jestem jego matką!

            -Takie są zasady, przykro mi.

            -Proszę Pana… to mój jedyny syn. Zawsze myślałam, że u niego wszystko w porządku. Mam z nim przecież dobre kontakty, dlatego nie rozumiem o co chodzi.

            -Może niech Pani, zapyta Harrego.

            -Myśli Pan, że mi powie?

            -Skoro mają państwo dobre kontakty, to po jakimś upływie czasu, powie.

            -Jest Pan pewien?

            -Niczego nie mogę Pani obiecać.

            -No dobrze, dziękuję w każdym bądź razie.

            -Nie ma sprawy.

            -Dobranoc.

            -Do widzenia. – nacisnąłem czerwoną słuchawkę, po czym usiadłem w moim ulubionym fotelu, naprzeciwko telewizora. Zaczęły męczyć mnie niektóre nieprawidłowości. Skąd mama Harrego dowiedziała się o spotkaniach? Przecież mówił, że nikt z jego rodziny o tym nie wie. Jutro się wszystkiego dowiem. Chyba.

Wtorek, 17:30.

            Do mojego gabinetu, punktualnie o siedemnastej trzydzieści, wkroczył Harry Styles. Nie wyglądał na zadowolonego, ale też na smutnego. Raczej był zły.

            -Cześć, Harry. – przywitałem go miło.

            -Dzień dobry. – wysyczał i podszedł bliżej do mojego biurka. – Podobno na tych spotkaniach, wszystko zostaje w tym pokoju? Czy nie tak mówił Pan na początku? Może Pan zapomniał?

            -Proszę, nie mów do mnie Pan, nie lubię tego.

            -Pf! A ja nie lubię kłamania!

            -Uspokój się. Powiedz może, co się stało.

            -Powiedziałeś mojej matce!

            -Nic nie powiedziałem Twojej mamie. – chłopak wyglądał naprawdę groźnie. Patrzył na mnie z wielką pogardą i tak, jakbym wyrządził mu największą krzywdę na świecie. Przecież nie zdradziłem żadnych jego sekretów, nic nie powiedziałem Pani Anne. – Zadzwoniła do mnie wczoraj po dwudziestej drugiej i pytała, dlaczego do mnie przychodzisz. Nic jej nie powiedziałem.

            -Jak to? – spojrzał na mnie zdziwiony.

            -Tak to. Nigdy w życiu nie wydałbym problemów moich klientów.

            -To w takim razie, skąd ona wie?

            -Nie mam pojęcia.

            -Oh, przepraszam, że tak wybuchnąłem.

            -Nie ma sprawy. – puściłem mu oczko, po czym usiadłem w bordowym fotelu, a po chwili dołączył do mnie Harry.

            -Ona wczoraj do mnie przyszła, jak już kładłem się spać. Zaczęła mnie przytulać i pytać, czy u mnie wszystko w porządku. W końcu pękła i powiedziała, że wie o naszych spotkaniach.

            -Co było dalej?

            -Zapytałem, skąd wie, ale zbyła mnie. Była bardzo zmartwiona i chciała się dowiedzieć, co jest nie tak. Potem się rozpłakała. – zauważyłem, że chłopakowi nie było łatwo o tym mówić. Był przygnębiony. – Nie lubię, gdy mama płacze. Zawsze staram się, aby było dobrze, aby nie musiała się o mnie martwić.

            -Dlatego jej nie powiedziałeś?

            -Tak. Przytuliłem ją i powiedziałem, że wszystko jest w porządku, że nie musi się martwić, ale ona nie słuchała. Zawzięcie zgadywała, co jest.

            -Co wtedy mówiła?

            -Pytała, czy jacyś koledzy mnie biją, czy nauczyciele są okej itd. Mówiłem jej, że to nic takiego, że po prostu potrzebuję malutkiej pomocy, ale ona nadal stawiała na swoim. – w jego oczach widziałem łzy. W tym momencie, czułem, jak moje serce pękało. Matka, która tak bardzo kochała swojego syna i chciała uchronić go od złego i syn, który tak bardzo martwił się o mamę i robił wszystko, aby nie cierpiała.

Harry szybko podniósł rękę i starł z oka łzę, która natarczywie pchała mu się do oka.

            -Spokojnie, Harry. Mama po prostu była przerażona i nie wiedziała, co się dzieje. Nie na co dzień, mama dowiaduje się, że jej syn chodzi do psychologa. Wiesz o co mi chodzi, prawda?

            -Niby tak. Ja po prostu… ja nie chce dłużej taki być. Chcę być normalny. – nagle schował twarz w dłoniach i zaczął trząść się, tak jakby płakał.

Podszedłem do niego szybko, usiadłem na skraju fotela i po prostu objąłem go, przyciągając bliżej siebie. Wiem, że psycholodzy nie powinni robić czegoś podobnego, lecz ja musiałem. Musiałem go pocieszyć i za wszelką cenę chciałbym powiedzieć mu, że wszystko będzie dobrze. Jednak nie mogę mu tego obiecać. Oczywiście pomogę mu, lecz nie wiem, czy mi się to uda.

Styles, ku mojemu zdziwieniu, przyciągnął mnie bliżej i mocno się we mnie wtulił. Po chwili, poczułem jak moja koszulka robi się mokra.

            -Ej, nie płacz. – wykrztusiłem, choć wydało mi się to strasznie głupie.

            -Jak? Jak mam nie płakać? Jestem skończonym idiotą. – wydukał i rozpłakał się jeszcze bardziej. Tak, byłem naprawdę dobrym pocieszaczem.

            -Nie mów tak. Nie jesteś idiotą!

            -…

            -Pomogę Ci, Harry. Zrobię wszystko co w mojej mocy, aby było dobrze. – chłopak przycisnął mnie jeszcze bardziej, lecz nie przeszkadzało mi to. Wyciągnąłem ręce, aby było mi wygodniej i ułożyłem je na plecach Styles-a. Gładziłem je delikatnie wzdłuż, chcąc go tym jakoś udobruchać. Już nic nie mówiliśmy. Po prostu czekałem, aż się uspokoi.

Po jakichś 3 minutach przestał płakać, ale nadal mnie nie puścił. Nawet było mi to na rękę. W jego objęciach było mi niesamowicie ciepło, a co dziwniejsze… dobrze. Nie rozumiałem tego trochę, lecz gdy chłopak się ode mnie oderwał, odsunąłem te myśli na później.

***

            Głupio mi było płakać przy Louisie, ale nie mogłem się dłużej powstrzymywać. To wszystko było dla mnie zbyt trudne i nie umiałem sobie z tym poradzić. Na dodatek, gdy mnie przytulił, rozkleiłem się jeszcze bardziej. Jednak, gdy delikatnie gładził moje plecy, zaczynałem się uspokajać. Tak jakby jego towarzystwo i dotyk sprawiały, iż czułem się lepiej. Znałem go zaledwie tydzień, a działał na mnie w taki sposób.

Z lekkim bólem, odkleiłem się od niego i wytarłem oczy. Wyprostowałem się i usiadłem z powrotem w fotelu, a po krótkiej chwili, chłopak wrócił na swoje miejsce. Patrzył na mnie ze zmartwieniem, a zarazem lekkim przerażeniem.

            -Może powiedz o tym swojej mamie? – zaproponował.

            -Nie chce jej martwić, jak już mówiłem.

            -No ale skoro już wie o spotkaniach. Może wyobrażać sobie nie wiadomo co i będzie martwić się jeszcze bardziej. Myślę, że byłaby spokojniejsza, gdybyś jej powiedział.

            -Jesteś pewien?

            -W stu procentach.

            -Tylko… jak ona zareaguje?

            -Tego nie wiem. Miejmy nadzieję, że nie źle. Wątpię, żeby była zła, raczej będzie chciała Ci pomóc.

Środa, 07:40

-Jak to nie idziesz do szkoły? – prawie wykrzyczałem do słuchawki.

-Jestem chory, Haz. – powiedział spokojnie Niall. Czułem się, jakby ktoś w tym momencie zadał mi niewyobrażalną krzywdę. Nienawidziłem chodzić do szkoły sam. Wtedy czułem się totalnie, jak ktoś obcy. Nie miałem z kim porozmawiać i nie było kogoś, kto mógłby odwrócić moją uwagę od nieprzyjemnych twarzy innych ludzi. Byłem przerażony, choć jeszcze nie było mnie w szkole.

-Co Ci jest? – zapytałem.

            -Gorączka, ból głowy i gardło.

            -Zaraz u Ciebie będę.

            -Harry, nie!

            -Chce Ci pomóc.

            -Nie możesz tego robić. Poradzę sobie. Masz iść do szkoły.

            -Ale Niall… sam wiesz, że to jest zbyt trudne. – ostatnie dwa słowa wypowiedziałem tak cicho, że miałem wątpliwości, czy Blondyn je w ogóle usłyszał.

            -Wiem, że Ci trudno, ale musisz się w końcu przełamać. Co CI mówił psycholog?

            -O tym jak mam sobie radzić sam w szkole?

            -Właśnie.

            -O tym nic.

            -Jak to?

            -Tak to. Już do Ciebie idę.

            -NIE! – krzyknął, a ja aż odsunąłem telefon od ucha.

            -Niall, błagam.

            -Zrób to dla mnie i chociaż spróbuj tam iść. Proszę.

            -Ugh, no dobrze. – powiedziałem po dłuższej chwili, po czym pożegnałem się z przyjacielem.

Wszedłem do dużego pomieszczenia i czym prędzej udałem się do mojej szafki. Wyjąłem moje książki od angielskiego i na moje szczęście zadzwonił dzwonek, więc udałem się na lekcje. Nie było nawet tak źle, patrzyłem ciągle w podręcznik, lecz gdy lekcja dobiegła końca zaczęły się schody. Nie mogłem patrzeć nigdzie indziej, tylko na twarze, przechodzące obok mnie. Niektóre były uśmiechnięte, lecz te niby pozbawione emocji, wydawały mi się groźne. Skierowane na mnie oczy były nasiąknięte nienawiścią. Powoli zaczynało mi się kręcić w głowie i co gorsza, z każdą chwilą byłem bardziej przerażony. Chyba jeszcze nigdy nie czułem się tak źle. Zamknąłem oczy i zacisnąłem mocno powieki, po czym je otworzyłem. O dziwo pomogło, więc wykorzystałem to, aby ulotnić się z tego przeludnionego miejsca.

Jak zwykle udałem się na dziedziniec i schowałem się za krzewem, podciągając nogi pod samą brodę.

Na kolejnych przerwach było tylko gorzej. Po trzeciej, mocne zaciskanie oczu przestało działać i nie tylko czułem się nieswojo, lecz wręcz okropnie. Pod żadnym względem tu nie pasowałem, a co gorsza nie wiedziałem, jak mógłbym to zmienić. Niektórzy ludzie, przechodzący obok mnie uśmiechali się do mnie pogodnie, a ja nie potrafiłem tego odwzajemnić. Czułem się beznadziejnie. Chodzę do liceum już trzeci rok i za niedługo skończę 19 lat, a nie umiem się nawet normalnie zachowywać.

Ten ranek i południe dłużyły mi się chyba, jak jeszcze nigdy w moim życiu. Na szczęście po długiej udręce zadzwonił ostatni dzwonek i wybiegłem ile sił w nogach z budynku. Miałem gdzieś, że potrącam przy tym uczniów, chciałem po prostu wydostać się z tego więzienia. Szkoła była moim najgorszym miejscem. Nie lubiłem go, ponieważ tu skupiało się najwięcej ludzi. Tam gdzie byli ludzie, tam było źle.

Zamiast pokierować się od razu do domu, skręciłem w lewą uliczkę i udałem się do domu Nialla. Otworzył mi sam on, więc wnioskuje, iż był sam w domu.

            -Nigdy więcej mi tego nie rób. – powiedziałem groźnie na powitanie.

            -Cześć, Harry. – wszedłem do pomieszczenia i zacząłem wyjmować z plecaka zeszyty dla przyjaciela.

            -Nigdy, rozumiesz?

            -Było, aż tak źle?

            -Niall! Było okropnie!

            -Kiedy widzisz się z psychologiem?

            -Ma na imię Louis.

            -Dobrze, w takim razie kiedy widzisz się z Louisem?

            -W piątek.

            -Może powiedz mu o dzisiejszym dniu i niech chociaż spróbuje Ci doradzić, jak masz się zachować w takich okolicznościach?

            -Nie omieszkam tego zrobić. Nie zapomnę też wspomnieć, że mój najlepszy przyjaciel mnie wystawił!

            -Jestem chory, przepraszam no. Naprawdę, chciałem iść do szkoły, ale miałem prawie trzydzieści dziewięć stopni. Przecież wiesz, że zawsze robię wszystko, aby móc być przy Tobie i Ci pomagać.

            -Tak. Wiem. – powiedziałem po dłuższej chwili. – Przepraszam.

            -Nie masz za co przepraszać, Haz. – powiedział i uśmiechnął się szeroko.

            -Tak właściwie, to o czym Ty rozmawiasz z tym Louisem? – zapytał Niall, gdy skończyłem opowiadać mu, co było na lekcjach i co musi zrobić na jutro.

            -O różnych rzeczach.

            -O Twoim problemie też? – spytał z wątpliwością.

            -Niall… Louis nie jest głupi.

            -Nie powiedziałem tego. No ale, skoro nie rozmawialiście o tym, jak masz się zachować, gdy jest tak jak było dzisiaj…

            -Po prostu… dochodzimy do wszystkiego powoli. Poza tym… moja mama dowiedziała się o spotkaniach.

            -Jak to? Dlaczego mi nie powiedziałeś?

            -Jakoś nie było okazji.

            -Harry, do tego nie jest potrzebna okazja.

            -Nie ważne, chodzi o to, że wie.

            -Ale skąd?

            -Zostawiłem moją kartę na biurku i chyba ją zobaczyła.

            -Jaką kartę?

            -Każdemu klientowi wręczają kartę, aby było wiadomo, że nie przychodzą tam niezapisani ludzie.

            -Mhmm. Co powiedział Ci Louis na temat mamy?

            -Stwierdził, że powinienem jej o wszystkim powiedzieć.

            -Zrobisz to?

            -Chyba tak.

            -Łoł… naprawdę to zrobisz? – zaśmiałem się cicho.

            -Nieprawdopodobne, nie?

            -Zdecydowanie. Kiedy?

            -Jak wrócę do domu. Czym szybciej, tym lepiej. – puściłem mu oczko, pożegnałem się, po czym wyszedłem z jego domu i udałem się spokojnym krokiem do swojego.

Rozdział 1. 'We're looking for love'

Witajcie ponownie!

Mam dla Was małą niespodziankę i już dzisiaj dodaję pierwszy rozdział, nowego opowiadania! ♥

Rozdział 1.

            -Dzień dobry. – powiedziałem cicho, podchodząc do biurka, przy którym siedział dość młody mężczyzna. Był dość szczupły, miał brązowe, krótkie włosy, a jego oczy miały odcień granatu pomieszanego z szarym. Można by powiedzieć, że były szmaragdowe. Miał na sobie bluzkę z czerwonymi rękawami, a środek wypełniony był bielą. Kolory te, ładnie kontrastowały z karnacją jego skóry. Na pierwszy rzut oka, wyglądał na zmęczonego swoją pracą, lecz gdy tylko mnie zobaczył, jego wyraz twarzy zmienił się na trochę bardziej radosny. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, od razu odwróciłem wzrok. Nie chciałem wywołać w swojej podświadomości złych myśli. Kiedy patrzyłem w twarz ludziom, widziałem w nich pogardę na mój widok. Nie miałem ochoty czuć się źle w towarzystwie osoby, która miała mi pomóc.

Położyłem na stole chłopaka moją kartę, którą podała mi sekretarka. Zapewne były tam moje dane. Pan Louis, jak pamiętam, spojrzał na papier, po czym poprawił się na krześle.

            -Witaj, Harry. – przywitał się, a ja lekko zdziwiłem się na brzmienie jego głosu. Raczej spodziewałem się zdecydowanego, mocnego dźwięku, lecz otrzymałem delikatny i śmiało mogę powiedzieć, że lekko piskliwy ton. – Usiądź proszę. – wskazał dłonią fotel, znajdujący się po boku sali. Ruszyłem więc i usiadłem w nim, a po chwili psycholog usiadł w fotelu naprzeciwko. – Powiedz, co u Ciebie?

            -Co u mnie? – zapytałem zdziwiony. Raczej spodziewałem się pytań, dlaczego tu jestem i jaki jest mój problem. Chłopak uśmiechnął się lekko, po czym odparł.

            -Tak, pytam co u Ciebie, Harry. – sposób w jaki wypowiadał moje imię trochę mnie intrygował. Przede wszystkim wypowiadał je zbyt często.

            -U mnie… u mnie jakoś leci.

            -Sądzę, że nie chcesz o tym rozmawiać? – w mojej głowie pojawiły się myśli, czy to może on nie jest na coś chory. Jego zachowanie nie wydawało mi się być normalne.

            -Chyba nie po to się tu przychodzi.

            -Wiesz… różnie bywa.

            -To znaczy?

            -Ludzie często zapisują się na darmowe terapie, aby przez godzinę opowiadać mi, jak to im źle w życiu. Nie chcą rozwiązywać swoich problemów, bo tak naprawdę ich nie mają. Użalają się nad sobą.

            -Ma mnie Pan za takiego?

            -Nie, Harry. Chciałem sprawdzić.

            -Rozumiem.

            -Tak więc… dlaczego tu jesteś?

            -Mój przyjaciel mi to zaproponował.

            -Jaki był powód?

            -W mojej głowie… nie. – zaciąłem się i nie mogłem nic wykrztusić. Bałem się mówić o swoich uczuciach. Nie ufałem osobie, której nawet nie znałem. Nie byłem w stanie rozmawiać o moich problemach z rodzicami, a co dopiero z takimi ludźmi jak Pan Tomlinson.

            -Dobrze. Porozmawiajmy o czymś innym. Jak Ci idzie w szkole?

            -Nieźle, ostatnio dostałem czwórkę plus z chemii.

            -Ooo, a z czego?

            -Sprawdzian.

            -To gratuluję. – uśmiechnąłem się lekko. Może to zabrzmi dziwnie, ale nikt jeszcze nie gratulował mi dobrej oceny. –A jak z resztą przedmiotów?

            -Może być. Utrzymuję się na trójkach, czwórkach.

            -Mhm. W której jesteś klasie?

            -W trzeciej liceum.

            -Czyli masz już 18 lat, tak?

            -Tak.

            -No to w takim razie masz bardzo dobre oceny, jak na ten wiek. – puścił mi oczko, a ja ponownie się uśmiechnąłem. Czułem się w jego towarzystwie coraz lepiej.

            -Dziękuję.

            -Masz dziewczynę?

            -Słucham?

            -Pytam, czy masz dziewczynę. – no przecież słyszałem! Po co mu to było wiedzieć?

            -Nie.

            -Mhm. Ja jestem Louis. Też nie mam dziewczyny, więc się nie martw. – zaśmiał się cicho. – Pracuję tu dopiero kilka miesięcy, wiesz?

            -Wyglądasz na młodego. – wyrwało mi się. – Znaczy Pan wygląda na młodego. – poprawiłem się szybko, lekko się rumieniąc.

            -Nie ma sprawy, mów mi Louis.

            -Ale to chyba niestosowne. – nie miałem pojęcia jak zachowywać się w jego towarzystwie. Rozmawialiśmy jak koledzy i nie rozumiałem tego.

            -Oh, przestań. Niedawno byłem w Twoim wieku.

            -Tak? To… to ile masz lat?

            -21.

            -Nie tak dużo.

            -No widzisz. Dobrze, a jak Twoja relacja z rodzicami?

            -Moi rodzice są rozwiedzieni, jednak to nie stoi nam na przeszkodzie. Bardzo lubię spędzać czas z obojgiem, ale mieszkam z mamą. Mam też ojczyma i z nim równie dobrze się dogaduję. Oczywiście, to nie to samo, co mój biologiczny ojciec, ale jest okej.

            -Możesz zawsze liczyć na ich wsparcie?

            -Owszem, lecz zazwyczaj nie wiedzą, że go potrzebuję.

            -Dlaczego?

            -Nigdy nie mówiłem im o tym, że ze mną jest coś nie tak. To Niall mi pomógł.

            -Niall?

            -Mój przyjaciel.

            -Ten o którym wcześniej wspominałeś?

            -Tak.

            -Co Ci powiedział, że powołał się na psychologa? – już wszystko zaczynałem rozumieć. Louis chciał udowodnić mi, że mogę w jego towarzystwie czuć się swobodnie. Nie muszę się niczego obawiać, tylko mówić o tym co czuję, a na pewno nie będzie się ze mnie śmiał. Pragnął nawiązać ze mną więź, abym się nie bał. Czuł się, jak z Niallem. Uznałem, że nie jest on taki zły. Skoro chce mi pomóc, to mogę powiedzieć mu o tym, co jest nie tak.

            -Ja mam jakieś urojenia.

            -Nie mów tak, proszę. Powiedz tylko, co sprawia, że czujesz się źle.

            -Jak patrzę na innych ludzi… ja widzę w ich spojrzeniach złość. Czuję, że się ze mnie nabijają i mnie nie lubią.

            -Jest jakiś powód, aby to robili?

            -Nie wiem. – odpowiedziałem, bo naprawdę nie miałem pojęcia, czy był jakiś powód.

            -Czyżby?

            -To znaczy?

            -Czujesz się normalny, gdy jesteś z Niallem? Jesteś taki jak on?

            -Nie. – szepnąłem, mając nadzieję, że tego nie usłyszy… a jednak.

            -A więc?

            -Ja… ja jestem gejem. – sam nie mogłem uwierzyć, że to powiedziałem. Miałem ogromne trudności, aby wyznać to Horanowi, a teraz nagle po kilku minutach rozmowy, mowie o tym Louisowi.

            -Rozumiem, ale przez to czujesz się nielubiany? – chłopak zdecydowanie mnie zaskoczył. Zaakceptował to w sekundę i sądząc po jego minie, uważał to za normalne. Nawet Niall miał przez pierwsze dni problemy.

            -Nie, chyba nie. Po prostu czuję się ciągle osaczony. Tak jakby wszyscy się na mnie uwzięli i chcieli pozbyć. Dlatego nie lubię utrzymać kontaktów wzrokowych. – mężczyzna spojrzał prosto w moje oczy, a ja automatycznie odwróciłem głowę.

            -Spójrz na mnie, proszę.

            -Nie mogę.

            -A umiesz patrzeć w oczy Nialla?

            -Tak.

            -To spróbuj popatrzeć w moje. – ostrożnie i bardzo powoli zwróciłem wzrok na tęczówki doktora. Z początku nie było tak źle, lecz już po chwili zaczynałem odczuwać dyskomfort. Kiedy to wyczuł, uśmiechnął się do mnie słodko, a ja mimowolnie zrobiłem to samo. Na moje policzki wkradły się delikatne rumieńce, a ja spuściłem głowę w dół.

            -Nie było tak źle, co? – zapytał.

            -No nie.

            -Nie musisz się mnie bać. Nie zrobię Ci krzywdy. – powiedział to tak, jakby chciał mnie przed czymś chronić. Nagle poczułem się w jego towarzystwie całkowicie bezpiecznie i byłem gotów odpowiedzieć na każde wstydliwe pytanie, wypowiedziane z jego ust. Jednak nie było już owych. Louis tylko zapisał mi na małej, żółtej karteczce, abym przyszedł za tydzień i już chciał się pożegnać.

            -A nie mogę przychodzić częściej? – moje pytanie najwidoczniej go zaskoczyło, bo spojrzał na mnie, jakby jego mama nakryła go z dziewczyną w łóżku.

            -Jeszcze z nikim nie miałem spotkać częściej niż co tydzień.

            -Oł, to przepraszam.

            -Nie masz za co, ale jeśli chcesz możemy się widywać dwa razy w tygodniu.

            -To nie będzie problem?

            -Oczywiście, że nie. – uśmiechnął się delikatnie. – Przychodź we wtorki i piątki, dobrze?

            -Tak, pasuje mi. Do widzenia.

            -Do zobaczenia.

            Wyszedłem z pomieszczenia i rozejrzałem się po korytarzu. Na końcu, przy małym stoliczku, czekał na mnie Niall, czytając jakąś gazetę. Gdy zamknąłem za soba drzwi od razu na mnie spojrzał, odłożył gazetę i podszedł bliżej.

            -I jak było? – zapytał niecierpliwy.

            -Dziwnie.

            -To źle czy dobrze?

            -Dobrze. Zdecydowanie dobrze. – zaśmiałem się cicho, po czym wyszliśmy z pomieszczenia na chłodne powietrze. Spojrzałem na zegarek, była już dziewiętnasta, więc spędziłem z Louisem całe półtorej godziny. To dziwne, ten czas leciał zbyt szybko.

            -Nie nudziłeś się? – spytałem przyjaciela.

            -Wyszedłem na chwilę po Hot Doga do budki za rogiem. – wyszczerzył się.

            -No tak. Nie wytrzymałbyś długo bez jedzenia. – zachichotałem.

***

            Usiadłem na krześle przy biurku, zamyślając się. Nie byłem w tej branży długo. Pracowałem tu zaledwie pół roku, a potrafiłem już odróżnić ludzi, którzy potrzebują przyjaciół, a tych, którzy potrzebują pomocy. Harry zdecydowanie potrzebował tego drugiego. Jego przypadek był dla mnie trochę dziwny. Nie spotkałem się jeszcze z czymś podobnym, lecz wiedziałem, że zrobię wszystko, aby mu pomóc. Tak naprawdę, przez cały ten czas spędzony tutaj, nie miałem takiej poważnej sprawy. Większość ludzi wyżalało się i opowiadało o kłótniach z rodzicami lub przyjaciółmi. Oczywiście, to też były problemy, lecz nie takie, z którymi powinno przychodzić się do psychologa. Przynajmniej takie jest moje zdanie.

Harry nie był podobny do innych, był zupełnie odmienny od tych, którzy tu przychodzili. W jego oczach widziałem niepokój i nie wiem dlaczego, ale martwiło mnie to. Moja praca nie polegała na tym, abym zawierał więzi z moimi klientami, lecz żebym tylko im pomógł i

koniec. Jednak teraz miałem potrzebę, aby poznać bliżej tego chłopaka.

3 dni później, piątek.

            Zerknąłem na duży, okrągły zegar w moim gabinecie. Było już za dwadzieścia osiemnasta, a Harrego nadal nie było. Nasze spotkania rozpoczynały się o wpół do szóstej. Może jednak nie chciał widywać się ze mną częściej?

Nagle do mojego gabinetu wbiegł zziajany chłopak i zamknął głośno drzwi.

            -Przepraszam! Przepraszam, ze tak późno, ale mój autobus mi uciekł. – zaczął tłumaczyć, a ja uśmiechnąłem się w myślach, ucieszony, że nie spóźnił się z mojego powodu. Tak w ogóle to sam nie wiedziałem, dlaczego to ze względu na mnie nie miałby tu przychodzić.

            -Nie szkodzi. – odparłem i usiadłem w fotelu, czekając, aż Harry usiądzie naprzeciwko. Gdy już jego tętno wróciło do normy, zacząłem zadawać pytania.

            -Tak więc, jak minęły Ci te trzy dni?

            -Nieźle. Miałem teraz mniej nauki i więcej wolnego czasu. – uśmiechnął się, ukazując przy tym dołeczki w policzkach. Muszę przyznać, ze wyglądał tak bardzo uroczo.

            -To dobrze. Czy Twoi rodzice wiedzą, że tu przychodzisz?

            -A powinni? – zapytał zaniepokojony.

            -Jesteś pełnoletni, wiec nie muszą wiedzieć.

            -Nie wiedzą.

            -Dlaczego?

            -Zaczną pytać co mi jest. Nie chcę, aby się martwili. Poradzę sobie bez nich.

            -Tu jest błąd. Twoi rodzice są Ci bardzo potrzebni. Musisz znaleźć w nich wsparcie i pomoc. To z nimi spędzasz najwięcej czasu, czy tego chcesz czy nie.

            -Tak, wiem. Nie myślałem o tym w ten sposób.

            -A w jaki?

            -Chodzi mi o to, że pomagają mi wystarczająco. Są przy mnie, rozmawiają ze mną i można by powiedzieć, że są moimi przyjaciółmi, ale po prostu… rodzicom czasami wszystkiego się nie mówi.

            -Tak tak, wiem cos o tym. – zaśmiałem się cicho. – Ale czy nie byłoby Ci lżej, gdyby wiedzieli o Twoim problemie?

            -Myślę, że nic by to nie zmieniło. Problem jest we mnie i rodzina naprawdę nie ma z tym nic wspólnego. Przy nich czuję się dobrze.

            -Przy wszystkich z rodziny?

            -No nie. Tylko przy tych najbliższych. – resztę spotkania przegadaliśmy o tym, co czuję, gdy widzi innych, dalszych członków rodziny. To normalne, że najswobodniej czujemy się przy rodzicach i rodzeństwie, lecz dziwne jest to, że nawet kiedy czuje dyskomfort, patrząc w oczy kuzynowi, on nie czuję się przez niego niechciany. Po prostu jest mu źle, ale to nie to samo, gdy jest w towarzystwie znajomych ze szkoły. Myślę, że jego problemem nie jest to, że ma urojenia, lecz to, że boi się zawierać bliższych kontaktów z ludźmi.

We're looking for love.

Cześć wszystkim! ♥

Na początek, chciałam wszystkim po raz tysięczny podziękować i powiedzieć, że strasznie Was kocham! Jesteście wspaniali i po prostu dzięki Wam się uśmiecham.

Jeśli chodzi o nowe opowiadanie, jak widzieliście wcześniej dodałam już Prolog.
Jest to opowieść, zaczynająca o tym, jakie Harry ma problemy. Nieustannie myśli, że ludzie go nie lubią, że jest wyśmiewany i wytykany. Jego najlepszy przyjaciel, z którym czuje się najlepiej, powiedział, czy nie najlepiej byłoby udać się z tym do psychologa. No i Hazza zgodził się i jak już wiecie, tym psychologiem jest Lou. Tomlinson będzie starał się, jak najlepiej mu pomóc, a przez częste spotkania zżyje się z Harrym, jednak gdy ten zacznie dziwnie się zachowywać, starszy przyjaciel poczuje coś, czego nigdy dotąd nie poczuł, a mianowicie odrzucenie.

To na razie wszystko, co mogę Wam zdradzić odnośnie tego opowiadania.
Tytuł brzmi "We're looking for love', ponieważ Harry w swoim życiu doznał bardzo mało miłości, nie wliczając w to rodziny i pragnie znaleźć tą drugą osobę, która da mu szczęście.

Jesteście ciekawi i będziecie czytać to opowiadanie, czy nie za bardzo? :)

Epilog. 'Never let me go'

Witajcie Kochani! ♥

Zdobyliście ponad 15 lajków, więc spięłam pupę i napisałam dla Was epilog. Smutno mi, że ta historia dobiega końca, ale naprawdę nie było sensu ciągnąć tego w nieskończoność. Mimo wielu błędów i niektórych nudnych momentów, jestem z tego dumna. Uważam, że ta powieść, jest na pewno lepsza od poprzedniej, a przede wszystkim wymyśliłam ją sama, nie ściągając kilku rzeczy z innych blogów. 

Kolejne opowiadanie, zaczęłam pisać zupełnie przez przypadek. Wpadł mi mały pomysł na imagin, a tu się okazało, że fajnie by było zrobić z tego dłuższe opowidanie. Mam już pierwszy i połowe drugiego rozdziału i mam nadzieję, że się Wam spodoba. Rozdziały prawdopodbnie zacznę dodawać za tydzień w poniedziałek, czyli akurat jak rozpoczną mi się ferie. 

Na koniec, chciałam Wam bardzo serdecznie podziękować, za wszystkie wspaniałe komenatarze, które tak motywowały mnie do pracy i tak wiele wejść. Jestem strasznie szczęśliwa i BARDZO WAS KOCHAM! <3

Do usłyszenia :)

Epilog.

            -Lou? – zaczął.

            -Tak?

            -Co byś… co byś powiedział, gdybym za kilka lat chciałbym mieć z Tobą dziecko? – stanąłem jak wryty i kompletnie nie wiedziałem, co teraz powiedzieć. Nie miałem pojęcia, czy mówił poważnie, czy tylko nabijał się ze mnie. Odwróciłem się do niego przodem i spojrzałem zmieszanym wzorkiem. Miał śmiertelnie poważny wyraz twarzy, więc wątpie, aby żartował. Jednak nadal nie mogłem  nic wykrztusić.

            -Mówisz poważnie? – wydukałem w końcu.

            -Zdecydowanie. – był niepewny, czułem to.

            -Czy Ty naprawdę chcesz mieć ze mną dziecko? – moje słowa nie mogły trafić do mojej głowy. Czułem się, jakbym śnił lub tylko zagłębił się w moje najskrytsze marzenia. Podszedłem bliżej do Harrego i spojrzałem prosto w jego oczy.

            -Nawet nie wiesz jak bardzo. Jeszcze jak opowiadałeś mi o tej małej dziewczynce z takim zachwytem… - nie pozwoliłem mu dokończyć, ponieważ wpiłem się czule w jego usta. W moim brzuchu wibrowało od nadmiaru emocji, których nie umiałem opisać słowami. Przylgnąłem do Hazzy całym swoim ciałem, całując go bez opamiętania. Ten oczywiście, od razu położył dłonie na moim pośladkach i przyciągnął jeszcze bliżej, tak że wyjątkowo dokładnie czułem jego przyrodzenie, ocierające się o moje. Było mi przyjemniej, jak nigdy dotąd. Właściwie, byłem po prostu szczęśliwy. Nikt jeszcze w życiu nie przyczynił się, aż tak bardzo do tego, że chce mi się żyć.

Po kilku minutach oderwałem się chłopaka, lecz nadal byłem w niego wtulony.

            -Oh, Harry. Jak Ty to robisz?

            -Co takiego?

            -Sprawiasz, że jestem tak strasznie szczęśliwy.

            -Wiesz? – zamilczał na chwilę. – Mógłbym zapytać Ciebie dokładnie o to samo. – zaśmialiśmy się cicho, po czym musnęliśmy czule nasze usta.

            -Chodź. – powiedziałem, odsuwając się od mojego chłopaka. – Musimy się rozpakować. – pociągnąłem go za dłoń, aby mi pomógł, lecz zaparł się.

            -Musimyyyy? Ja chcę porobić coś innego.

            -Co takiego? – przyciągnął mnie do siebie jednym ruchem i przejechał dłonią po moim członku. Nie mogłem powstrzymać cichego jęknięcia, co Harry wykorzystał i zaczął mnie całować. Cofnąłem się jednak szybko, dopóki nie byłem jeszcze, aż tak oczarowany.

            -Nie! Uspokój się! Sprzątamy!

            -Agrrrrr… jesteś okropny.

            -Też Cię kocham.

Następnego dnia.

            Obudziłem się, a może to ktoś obudził mnie. Dopiero po chwili, poczułem wargi Harrego na swoich. Leżałem jeszcze chwile i rozkoszowałem się jego pieszczotami, a po chwili odwzajemniłem pocałunek. Styles od razu zareagował i wdrapał się na mnie. Zaczął jeździć dłońmi po moim nagim torsie, a ja przymknąłem powieki.

            -Która godzina? – wychrypiałem.

            -Ciiii.. – wyszeptał, po czym pocałował mnie przeciągle.

Było mi niezmiernie przyjemnie, lecz nie mogliśmy przeleżeć całego dnia w łóżku. Mieliśmy naprawdę sporo do nadrobienia, ale na szczęście udało nam się wczoraj wszystko posprzątać.

***

            Niczego tak bardzo na świecie nie byłem pewny, jak tego, że kochałem Louisa z całej siły. Z każdym dniem pragnąłem go coraz bardziej, a gdy tylko ograniczał nasze zbliżenia, chciałem go jeszcze bardziej. Czułem się od niego uzależniony.

            -Haz. – zaczął Lou, kiedy już po śniadaniu usiedliśmy na chwilę na kanapie.

            -Słucham?

            -Pamiętasz, jak mowiłeś, że spróbujesz porozmawiać z mamą?

            -Tak.

            -Może zrobisz to… teraz?

            -Teraz?!

            -No przecież mówię.

            -No ale jest piątek. Pewnie jest w pracy albo coś.

            -Harry.

            -To może napiszę jej sms-a, czy mogę zadzwonić?

            -Jeśli tak chcesz, to napisz. – wyciągnąłem z kieszeni spodni telefon i wpisałem krótkie pytanie. Robiłem to jak najdłużej, lecz Tommo patrzył na mnie i nie dał mi wygrać. Wysłałem w końcu wiadomość i zacząłem bawić się komórką. Po kilkunastu sekundach przyszła odpowiedź.

            Od ‘Mama’ „Nie dzwoń”

Odłożyłem telefon na stolik, po czym wgapiałem się tępo w ścianę. Nie mogłem uwierzyć, że własna matka nie chciała ze mną rozmawiać. Nie miałem ochoty na płacz. To nie było to. Emocje, które wewnątrz mnie buzowały, nie chciały wyjść. Zostały tam i niszczyły mnie od środka. Poczułem przeszywający ból w klatce piersiowej i dopiero po chwili zorientowałem się, że Lou mocno mnie przytulił. Nie zareagowałem. Nie potrafiłem.

            -Harry. – szepnął, lecz słyszałem jego słowo, jakby z oddali.

            -Haz! – szarpnął mną.

            -Harry odezwij się! – krzyknął do mnie, lecz po prostu nie umiałem się odezwać. Było mi źle, cholernie źle. Chłopak wdrapał się na moje kolana i usiadł na mnie okrakiem. Chwycił moją twarz w swoje dłonie i skierował ją w swoje oczy. – Wiem, że nie tak to sobie wyobrażałeś, ale może nie ma teraz czasu. Nie obstawiaj najgorszego.

            -Zamknij się! To nie Ciebie wyrzekł się ojciec, a matka nie chce z Tobą rozmawiać! – wykrzyczałem i zepchnąłem go z siebie. Wstałem i czym prędzej udałem się na górę.

Nie wychodziłem z pokoju już do wieczora. Co gorsza, Louis nawet nie zapukał do moich drzwi. Nie słyszałem tej jego kroków, więc zapewne siedział na dole. Możliwe też, że wyszedł z domu, gdyż z góry trudno usłyszeć dźwięki.

Około siedemnastej otworzyłem laptopa i napisałem do kilku znajomych, prosząc ich o skany lekcji moich i Lou. Po dwóch godzinach otrzymałem potrzebne dane i wysłałem jedne pocztą do mojego chłopaka, a drugie wydrukowałem. Nie miałem ochoty na naukę, więc włożyłem kartki w książkę od chemii i wróciłem na łóżko.

Po kilkunastu minutach usłyszałem, jak ktoś biegnie po korytarzy. Louis wpadł do mojego pokoju i podał mi szybko telefon. Wibrował.

            -Odbierz! Odbierz! To Twoja mama! To Annie! – spojrzałem na niego wielkimi oczami, po czym skierowałem wzrok na ekran komórki. Rzeczywiście dzwoniła moja mama. Z niepokojem odebrałem i przyłożyłem telefon do ucha.

            -Halo? – wyszeptałem.         

            -Harry?

            -Tak.

            -O matko! Dziecko! Tak się o Ciebie martwiłam! Boże, tak mi głupio. Nie mogłam zadzwonić, bo byłam w domu i rozpisywać też nie za bardzo, bo Marcus by zobaczył, że coś piszę i sprawdziłby.

            -On musi Cię sprawdzać?

            -Harry, Kochanie. Nic Ci nie jest? Gdzie Ty jesteś?

            -U Louisa.

            -Mieszkasz tam?

            -Tak.

            -Wróć do domu. – usłyszałem po krótkiej ciszy słowa mamy. Momentalnie do moich oczu nalały się łzy. Tommo chciał wyjść, ale poprosiłem go ruchem ręki, aby został. Usiadł więc obok mnie i nasłuchiwał.

            -Ale mamo… jak? Ja nie mogę, ojciec… On…

            -Przestań! On nie ma prawda wyrzucać Cię z domu! Poza tym, nie jest Twoim biologicznym tatą! Nie ma prawa i tyle!

            -Mamo?

            -Tak?

            -Czy coś się stało?

            -Nie Skarbie, wszystko w porządku. – wyczułem w jej głosie fałszywą nutę i od razu wiedzaiłem, że coś jest nie tak.

            -Mów.

            -Harry, wszystko jest dobrze.

            -Powiedz, co się dzieje. – usłyszałem, jak pociągnęła nosem. Po chwili rozpłakała się głośno.

            -Błagam Cię, wróć tutaj. – rozłączyłem się, po czym zerwałem się z łóżka. Odwróciłem się na chwilę, aby spojrzeć na Louisa.

            -Przepraszam, że krzyczałem. Byłem zdenerwowany.

            -Rozumiem, nie ma sprawy.

            -Lou, ja muszę iść.

            -Dlaczego?

            -Co niedobrego dzieje się w domu.

            -Mam iść z Tobą?

            -Nie, lepiej tu zostań.

            Okazało się, że Marcus nie był gniewny i złośliwy tylko w stosunku do Harrego. Był też źle nastawiony do swojej żony, którą, gdy tylko zaczynała wspominać o synie, bił. Po prostu, nie zważając na to, iż jest kobietą, szarpał nią i krzyczał, że On nie jest ich dzieckiem. Z początku Annie uciekała, lecz potem stawiała się mężczyźnie, mówiąc, że to jej ukochany syn, a do Marcusa, owszem, nie należy. Wtedy, on uderzał ją w twarz, czasem lżej, czasem mocniej. Czasem robił to delikatnie, a czasem mocniej. Matka Harrego nie miała już siły, codziennie bała się o swoje życie, gdyż czuła, jak z godziny na godzinę, jego mąż robi się groźniejszy. Nie miała odwagi wyrzucić go z domu, a sama nie miała dokąd iść. Gdy tylko dostała sms’a od Hazzy, ucieszyła się jak nigdy i zadzwoniła, jak wyszła z domu z wymówką, iż braknie chleba. Z chęcią rozmawiałaby z nim dłużej, lecz nieoczekiwanie się rozłączył. Nie orientując się zbyt, gdzie zaszła, zobaczyła po kilku minutach, biegnącą w jej stronę postać. Gdy była już bliżej, dojrzała w nim swoje ukochane dziecko, a z jej oczu zaczęły wypływać łzy. Chłopak również płakał. Rzucił się w ramiona swojej jedynej mamy i zatopił się w jej uścisku. Czuł się z nią bardzo dobrze. Było ciemno, więc Harry nie miał okazji zobaczyć ran na twarzy Annie.

            -Mamo, powiedz, co się dzieje? – zapytał, gdy już się uspokoił. Ona tylko pociągnęła go w stronę latarni i pokazała mu twarz. Styles przyłożył dłoń d swoich ust i syknął z przerażenia.

            -On Ci to zrobił?! – już się wyrywał, aby tam pójść, lecz ona go zatrzymała.

            -Przestań, Haz! To nic nie da! On Ci zrobi krzywdę!

            -Ja mu zrobię krzywdę, mamo!

            -Nie, rozumiesz?! Nie idź tam! Błagam!

            -Dobrze… ale jeśli Ty tam nie wrócisz. – powiedział pewnie i stanął naprzeciwko jej.

            -Kochanie, ja muszę tam wrócić. Nie mam gdzie spać.

            -Możesz przenocować u Louisa. On mieszka sam… no znaczy ze mną.

            -Twój przyjaciel zapewne nie ma ochoty przygarniać do domu obce kobiety.

            -Louis jest moim chłopakiem, wiesz?

            -Jak to? – spojrzała na chłopca z przerażeniem.

            -Tak, kocham go. Jest dla mnie bardzo ważny. Wczoraj wróciliśmy, a wiesz gdzie byliśmy? Nad morzem! Było cudownie! – mówił z takim zachwytem, jakby opowiadał o swoich najlepszych wspomnieniach. Annie równie mocno była uradowana. Cieszyła się szczęściem syna.

Harry objął mamę w pasie i ruszyli w stronę domu jego chłopaka. Opowiadał jej o wszystkich spędzonych dniach z Louisem. Jego mama była naprawdę zadowolona. Cieszyła się, że w końcu mogła być z synem, który na dodatek był szczęśliwy.

Gdy weszli do domu, Hazza pokierował mamę do jego pokoju. Wtedy wyjaśnił wszystko Tomlinsonowi.

            -Nie ma sprawy, Haz. Może tu być.

            -Naprawdę? Nie wiem, jak Ci dziękować!

            -Wystarczy, że jesteś.

            -Lou, jeszcze raz Cię przepraszam za dzisiaj. – chłopak przyciągnął do siebie kędzierzawego i mocno go przytulił.

            -Wszystko w porządku. Będzie dobrze, dopóki Ty tu jesteś.

            -Kocham Cię. – wyszeptał Harry.

            -Ja Ciebie też.