Rozdział 4. 'We're looking for love"

Witajcie ponownie! ♥

Tym razem rozdział trochę szybciej niż poprzednio :) Mam nadzieję, że się cieszycie. Jednak nie jestem do konca z niego zadowolona. Mam zamiar napisać dzisiaj jeszcze 5. rozdział i być trochę wprzód, aby nie robić wszytkiego na ostatnią chwilę.

Zapraszam do czytania i komentowania! <3

Rozdział 4.

            Obudziłem się w zbyt dobrym humorze i zaciągnąłem się mocno ciepłym powietrzem. Powoli otworzyłem oczy i tuż przed sobą zobaczyłem postać, patrzącą w telefon. Podniosłem się i dopiero po chwili dotarło do mnie, że Niall siedział i czytał moje wiadomości, na moim telefonie.

            -Niall! – krzyknąłem i rzuciłem się na niego, jednak mój przyjaciel był szybszy. Uciekł w kąt pokoju i czytał dalej. Wygrzebałem się błyskawicznie spod kołdry i z największą siłą, na jaką było mnie stać wyrwałem telefon z rąk chłopaka.

Blondyn tylko śmiał się, jakby usłyszał najlepszy dowcip w swoim życiu.

            -Z czego się śmiejesz, durniu? – zawołałem, a po chwili uspokoił się i spojrzał na mnie z uśmiechem.

            -On Ci się podoba.

            -Co? Kto?

            -Nie udawaj głupka!

            -Nie denerwuj mnie!

            -Louis.

            -Co?! Nie!

            -To jak wytłumaczysz, że spałeś z uśmiechem na twarzy i przyciskałem telefon do swojej piersi? – naprawdę jeszcze nigdy nie myślałem o tym, czy Louis mi się podoba. Rozważałem to, że dziwne było uśmiechanie się na jego widok, ale słowa Nialla nieco zbiły mnie z tropu… a może na niego naprowadziły? Nie, nie, nie. Louis mi się nie podoba. To mój znajomy, a raczej psycholog, który tylko pomaga rozwiązać mój kłopotliwy problem.

            -Bo tak wyszło. – powiedziałem cicho.

            -Jasne, jasne.

            -Zamknij się. – powiedziałem donośnym tonem, biorąc swoje ubrania na zmianę i udałem się do łazienki.

Gdy wróciłem do pokoju Nialla, łóżka były już pościelone, a chłopak zdążył się ubrać. Nagle, dopadły mnie głupie myśli, co by było, gdyby Lou mi się podobał. Jak wyglądałyby nasze spotkania i czy byłoby tak, jak wcześniej. Może i nie mieliśmy okazji spędzić ze sobą dużo czasu, ale mogłem już stwierdzić, iż było przyjemnie. Czułem się swobodnie i opowiadałem mu o tym, co leżało mi na sercu. Może o to własnie chodziło… aby pozbyć się problemu, mówiąc o nich komuś. Tak właśnie stwierdził Louis na ostatnim spotkaniu. Boję się nawiązywać nowe znajomości. Czy ja… czy ja zamknąłem się w sobie? Nie, to niemożliwe. Przecież przyjaźniłem się z Niallem, rozmawiałem z rodziną. Tylko jeśli nie to, to co to było?

            -Nie denerwuj się tak. – zaczął Blondyn, gdy usiadłem na łóżku.

            -Czytałem moje sms-y. Jak mam się nie denerwować?

            -Oh, przepraszam. Byłem ciekawy, co wywołało u Ciebie takie zachowanie.

            -Normalnie się zachowałem.

            -Myślę, że nie wszyscy śpią z uśmiechami na twarzy.

            -Odczep się.

            -Chcę tylko pogadać.

            -Nie ma o czym. Idę do domu.

            -Harry.

            -Co?

            -Przepraszam no. – powiedział szczerze, spuszczając głowę w dół i patrząc tępo w podłogę. Momentalnie zmiękłem na ten widok. Horan może i nie był idealny, co do przestrzegania zasad prywatności, ale był wspaniałym przyjacielem. Nie wiem, co bym zrobił, gdyby nie on.

Wstałem i usiadłem obok niego.

            -Dlaczego uważasz, że on mi się podoba? – spytałem bez skrupułów.

            -Uśmiechałeś się.

            -To wszystko?

            -Rzadko się uśmiechasz. Poza tym… Ty mu chyba też się podobasz.

            -Co?

            -Skoro do Ciebie napisał.      

            -Miał powód.

            -Już nie udawaj. Dobrze wiesz, że to był wyssany z palca powód.

            -Może i masz racje, może nie. Tylko Niall… pominęliśmy fakt, że on jest psychologiem, w dodatku moim.

            -To coś zmienia?

            -Dużo.

            -On Ci się podoba, prawda? – utkwiłem wzrok w krześle, stojącym przy biurku Niallera. Nagle wydało mi się tak bardzo interesujące, że nie potrafiłem oderwać od niego wzroku.

            -Harry.

            -Nie wiem. – powiedziałem, wstając. –Chodźmy może zjeść śniadanie, hm?

            -Okej.

Wtorek 17:10

            Zapukałem cicho w drzwi, prowadzące do gabinetu Louisa, a po chwili usłyszałem zaproszenie. Wszedłem więc do niewielkiego pokoju, a moje spojrzenie od razu skierowało się na Louisa. Miał na sobie biały, w czarne wzorki t-shirt, który opinał się na jego ciele za bardzo podkreślając niektóre z jego mięśni. Natychmiast wyrzuciłem w z głowy te myśli i zamknąłem za sobą drzwi.

            -Cześć. – powiedziałem.

            -Witaj, Harry. Cieszę się, że już jesteś.

            -Nie wiem, czy powinienem pytać… ale dlaczego miałem być wcześniej?

            -Jadę o dwudziestej do rodziców i chciałem zdążyć na pociąg zamiast stać w korku.

            -Ok. – pokierowałem się do znanego mi już fotela i usiadłem w nim, patrząc, jak Louis robi to samo.

            -A więc… jak minęły Ci te kilka dni?

            -Nie było tak źle.

            -Coś więcej? – rozmowa z Tomlinsonem wydała mi się nagle dziwnie krępująca. Nie miałem jednak ochoty wyjść z pomieszczenia, wręcz przeciwnie. Pragnąłem zostać tu jak najdłużej, lecz nie chciałem rozmawiać o mnie. Poczułem, że bardziej chciałbym poznać Louisa niż rozpatrywać moje problemy, które w jego towarzystwie znikały.

            -Sobotę spędziłem z Niallem, a w niedziele był rodzinny obiad.

            -I jak było?

            -Dobrze. Żadnego kłopotu. – uśmiechnąłem się, zdając sobie sprawę dopiero teraz, że gdy patrzyłem na kuzyna, nie czułem się w nawet małym stopniu, źle.

            -To się cieszę. Jak poniedziałek i dzisiaj?

            -Nie byłem wczoraj w szkole.

            -Dlaczego?

            -Źle się czułem.

            -A dziś?

            -Robiłem to co zwykle. Na każdej przerwie chowałem się za krzakiem i czekałem tam na Niallera.

            -Nie myślałeś, aby poznać kogoś nowego?

            -Nie.

Było naprawdę dziwnie. Nie miałem pojęcia, dlaczego czułem się, aż tak nietypowo. Nie było to przerażenie, które czułem w towarzystwie innych ludzi. Nie był to również dyskomfort… raczej skrępowanie, spowodowane tym, co niedawno powiedział mi Niall.

            -Lou? – zacząłem.

            -Tak?

            -Powiedz mi, co ja mam robić.

            -To znaczy?

            -Co mam robić, aby nie brać każdego przechodnia za wroga?

            -Mogę powiedzieć wiele na ten temat… ale, abyś zaczął tak postępować może minąć naprawdę dużo czasu.

            -Nawet jeśli… chciałbym kiedyś czuć się normalnie.

***

            Rozmowa z Harrym dzisiaj była zupełnie inna niż pozostałe. Nie znałem go jeszcze dobrze, ale mogłem śmiało stwierdzić, że nie zachowywał się jak na co dzień. Może po prostu miał gorszy dzień i nie miał ochoty na rozmowę?

            -Dobrze. Tak więc… zapytam najpierw, co czułem, gdy poznałeś mnie?

            -Cie… ciebie? – zapytał, jąkając się przy tym.

            -Tak. – czułem, wpływające ciepło na moją twarz i modliłem się, aby moje policzki nie zrobiły się czerwone.

            -Sam nie wiem. Byłem inaczej nastawiony, bo miałeś mi pomóc.

            -Chodzi mi o to, że z góry zakładasz, że ludzie, którzy nawet Cię nie znają, są źli.

            -Nie uważam tak.

            -W sensie nie lubią Cię.

            -Właśnie.

            -Zakodowałeś już sobie, że są Twoimi wrogami. Najlepszym rozwiązaniem tego jest zmiana nastawienie, lecz to jest naprawdę trudno. Powinieneś zmusić się do innego myślenia.

            -Tyle tylko, że ja nie umiem.

            -To jest błąd. Każdy to potrafi. Pomyśl na przykład, że znajomi z Twojej szkoły, są tacy jak ja.

            -To znaczy? – zapytał nerwowo.

            -To znaczy, że nie chcą dla Ciebie źle, lecz chcą Ci pomóc. Nie uważają Cię za wroga, lecz za przyjaciela, z którym z chęcią by zawarli nowe kontakty. – powiedziałem płynnie i dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że ostatnie zdanie miało nie być w ogóle wypowiedziane.

            -Masz mnie za przyjaciela? – zapytał.

            -Dlaczego nie? – uśmiechnąłem się, chcąc pozbyć się ten krępującej atmosfery.

            -Chcesz zawrzeć ze mną nowe kontakty? – spytał po chwili, a na jego policzki wstąpiły słodkie, niewielkie rumieńce. Uśmiechnąłem się delikatnie, a następnie zamyśliłem się, co odpowiedzieć.

            -No… znaczy… już chyba zawarliśmy jakieś kontakty.

            -A tak, tak. – poczułem ulgę, gdy Harry zrozumiał, co miałem na myśli. Jednak nie do końca chodziło mi o taką znajomość. Chciałbym go poznać… poznać z innej strony. Tak, jakbyśmy byli przyjaciółmi z innego powodu, niż pragnienia pozbycia się problemu przez Harrego.

Rozmawialiśmy jeszcze około pół godziny, po czym pożegnaliśmy się i Harry opuścił mój gabinet.

23:58 tego samego dnia.

            

            Wiem, że było już późno i powinienem dawno spać, ze względu na zmęczenie podróżą. Wiem, że nie powinienem właśnie teraz myśleć o kędzierzawym osiemnastolatku, który ostatnimi czasy ciągle męczy moją głowę. Nie miałem pojęcia, dlaczego czułem potrzebę porozmawiania z nim, ale nie mogłem nad tym zapanować.

Sięgnąłem więc po telefon i wcisnąłem aplikację sms. Wpatrywałem się w ekran, aż w końcu wystukałem głupie słowa i wysłałem wiadomość.

Do „Harry : )” Dobry wieczór J Można?

Skarciłem się w myślach, bo co ja właściwie teraz robiłem? Harry był moim klientem, któremu miałem pomóc. Byłem dla niego psychologiem. Straszą osobą, która miała mu doradzić, a nie pisać po nocach.

Od „Harry : )” Cześć J Oczywiście, zawsze! Co u Ciebie? Dlaczego nie śpisz?

Zdziwiłem się trochę na jego słowa. Nie myślałem, że zareaguje na mojego sms-a tak entuzjastycznie, ale podobało mi się to.

Do „Harry : )” Jakoś znowu nie mogę zasnąć. Niby dobrze, ale jestem zmęczony podróżą.

Od „Harry : )” Niby? To znaczy? Coś się stało?

Tak, Ty się stałeś.

Do „Harry : )” Wszystko w porządku. Po prostu denerwuje mnie fakt, że jestem zmęczony, a nie mogę zasnąć :p A Co u Ciebie?

Od „Harry : )” Jakoś żyję. Trochę nudno. Jutro szkoła… nie chcę.

Do „Harry : )” Dasz radę. Pamiętaj, co Ci mówiłem. Pomyśl, że inni chcą dobrze.

Od „Harry : )” Tego, czego chcesz Ty?

Do „Harry : )” Właśnie..

Od „Harry : )” O jakich kontaktach mówiłeś? Nie miałeś na myśli tego, że jesteś moim psychologiem.

Do „Harry : )” Od jakiegoś czasu dziwnie na mnie działasz, wiesz? Chciałbym Cię poznać bliżej. Nie rozumiem, dlaczego tak bardzo tego pragnę.

Wpatrywałem się w napisane przed chwilą zdania, po czym szybko je usunąłem i zabrałem się za pisanie 

czegoś bardziej sensownego.

Do „Harry : )” Po prostu chcę Ci pomóc i lubię Cię.

Od „Harry : )” Też Cię lubię.

Zaryzykowałem i napisałem to, co nagle wpadło mi do głowy. Wiem, że zapewne odmówi, ale nie będę żałował, że nie spróbowałem.

Do „Harry : )” Może pójdziemy gdzieś? W sensie gdzieś, gdzie nie będzie tych niewygodnych foteli i nie będziemy musieli rozmawiać na trudne tematy.

Od „Harry : )” Z wielką chęcią. J Kiedy wracasz do domu?

Do „Harry : )” W piątek wieczorem. Właśnie… chyba niestety nasze piątkowe spotkanie będzie odwołane :/

Od „Harry : )” To może w zamian pójdziemy gdzieś w sobotę?

Do „Harry : )” Świetny pomysł. Do usłyszenia J

Od „Harry : )” Już nie mogę się doczekać. Dobranoc, Lou. Xx

Moje serce waliło, jak oszalałe, gdy czytałem naszą rozmowę jeszcze raz. Nie mogłem uwierzyć, że zebrałem się na taką odwagę i zaproponowałem Harremu wspólne wyjście. Właściwie… kiedyś byłoby to całkiem normalne, ale przecież kiedyś to nie dziś. Może jednak wrócę jeszcze do starej formy? Może uda mi się zapomnieć o przeszłości i żyć chwilą. Może.

Rozdział 3. 'We're looking for love'

Cześć wszystkim! ♥

Poniższy rozdział stanowczo mi się nie podoba, a Wam? Co o nim sądzicie? Bo ja jestem z nim zdołowana. Czuję się, jakby zepsuła całe opowiadanie :/ Niby mam już plan na czwarty, ale jakoś tak... mam wrażenie, że za szybko zaczynam wprowadzać Larrego. Nie wiem, nie wiem. Sami oceńcie.

Miłego czytania! <3

Rozdział 3.

Piątek, 17:20.

            -Cześć, Louis. – powitał mnie chłopak z burzą, cudownych loków, po czym powędrował na fotel z niewinnym uśmiechem.

            -Witaj, Harry. – powiedziałem trochę zmieszany jego zachowaniem. Zawsze przychodził pięć minut później, a dzisiaj był dziesięć wcześniej. Na dodatek uśmiechał się. To było niespotykane.

            -Przeszkadzam? Wiem, że jestem za wcześnie, ale widziałem w Twoim grafiku, że i tak w tym czasie nic nie robisz. Znaczy może i robisz, ale nie masz żadnego spotkania…

            -Nie, nie przeszkadzasz. – przerwałem mu rozbawiony jego słowotokiem. Wstałem powoli i udałem się na fotel, znajdujący się naprzeciwko Styles-a.

            -Rozmawiałem z mamą. – powiedział, nie czekając na moje pytania. – Powiedziałem jej. Wszystko.

            -Wszystko? – zapytałem zdumiony. Skąd taka zmiana? Nie mogłem pojąć, jak Harry zmienił się od ostatniego spotkania. Na początku widziałem w jego oczach zagubienie, niepokój. Teraz widniał w nich spokój i opanowanie. Można było nawet dojrzeć w nich trochę radości.

            -Tak jakby. Przyszła do mnie wieczorem i zapytała tylko co u mnie. Wiedziałem, że się martwi. Raz słyszałem, jak płakała. Ona rzadko płacze. Tylko wtedy, gdy jest naprawdę źle.

            -Dlatego postanowiłeś jej powiedzieć?

            -Poniekąd.

            -To znaczy?

            -Rozmawiałem z Niallem i on też przyznał, że powinienem powiedzieć mamie o wszystkim. W dodatku jej smutek… musiałem.

            -Co dokładnie jej powiedziałeś?

            -Zacząłem od tego, że prawie nikogo nie znam w tej szkole. Moim jedynym przyjacielem jest Niall. – chłopak mówił wszystko w szczegółach i nie wątpię, że właśnie tak opowiadał to również Pani Annie. Podzielił się z nią swoim problemem i mimo, że on uważał, iż to nic nie zmieni, ja wiedziałam, że jednak zmieni dużo. Harry, mówiąc o tym komuś innemu niż Niallowi, pozbywał się ciężaru. Nie obarczał nim nikogo innego, a pomagał sobie. O to właśnie chodziło.

            -Bardzo się cieszę. – powiedziałem, gdy już skończył.

            -Że powiedziałem o tym mamie?

            -Tak. Chodzi o to, że boisz się nawiązywać kontaktów z ludźmi. Zatrzymujesz wszystko dla siebie, a Twoje obawy przez to rosną.

            -Mówię dużo Niallowi.

            -Tak, ale jesteś do tego przyzwyczajony. Niall był przy Tobie od lat i mówienie mu o tym jest dla Ciebie czymś normalnym, oczywistym, nie prawdaż?

            -Umm… właściwie tak.

            -No właśnie. Teraz podzieliłeś się problemem ze swoją mamą, a to coś nowego. Zaufałeś jej do takiego stopnia, że potrafiłeś to z siebie wydusić.

            -Wcześniej, powiedziałem jeszcze Tobie. – nigdy nie miałem trudności w rozmowach z Harrym. Jednak teraz, musiałem po prostu spuścić wzrok z jego oczu.

            -Tak, ale ja jestem psychologiem, więc gdybyś mi tego nie powiedział, byłoby głupstwem przychodzenie tu.

            -Nie powiedziałbym Ci, gdybym Ci nie ufał.

            -Ty mi… ufasz? Mi? Louisowi? Nie psychologowi? – zapytałem, unosząc automatycznie głowę.

            -To dziwnie, nie? Zaufałem Tobie na pierwszym spotkaniu. Louisowi, nie psychologowi. – powiedział z uśmieszkiem.

21:38 tego samego dnia.

            Szedłem ciemną drogą, skręcając w moją ulicę. Już za chwilę będę mógł w końcu odpocząć i zatonąć w wygodnej kanapie. Tak bardzo lubiłem wracać do domu, choć nikt tam na mnie nie czekał. Żyłem sam. Moja rodzina mieszkała w Doncaster, a ja przeprowadziłem się tu. Do deszczowego, choć pięknego Londynu.

Przekręciłem klucz w zamku i pchnąłem drzwi, a po chwili znalazłem się w ciepłym pomieszczeniu. Już miałem zdejmować buty, kiedy usłyszałem dźwięk mojego telefonu. Na ekranie wyświetlał się numer nieznany, ale postanowiłem to odebrać.

            -Halo? – powiedziałem, gdy po kilku sekundach nadal nikt nic nie mówił.

            -Louis?

            -Tak.

            -Tu Niall.

            -Niall? Przyjaciel Harrego?

            -Właśnie.

            -Coś się stało?

            -Kiedy skończyliście spotkanie?

            -Po dziewiętnastej.

            -Nie ma go u mnie.

            -Może jest w domu u siebie?

            -Miał dzisiaj spać u mnie.

            -Może zmienił zdanie?

            -Harry nie zmienia zdania. Go nie ma. Gdzie on jest?

            -Dzwoniłeś do niego?

            -Chyba tysiąc razy.

            -Gdzie jesteś?

            -W parku w dzielnicy Battersea.

            -Dobrze, zaraz tam będę.

***

            Siedziałem na brzegu niewielkiego jeziora, rozmyślając nad moim beznadziejnym żywotem. Niby było coraz lepiej, chociaż tak naprawdę, nie widziałem żadnej różnicy. Nadal nie potrafiłem patrzeć ludziom w twarz. Jednak, był wyjątek. Nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego inaczej traktowałem Louisa. Powinienem tak jak innych, bać się go i unikać, a ja zamiast tego, pragnąłem spotykać go jeszcze częściej. Nie miałem pojęcia, jak to się działo, że gdy tylko go widziałem, miałem ochotę się uśmiechać. Dzisiaj, nie mogłem już wytrzymać i przyjechałem wcześniej. Chciałem go zobaczyć i poczuć ulgę. Tak, to strasznie zadziwiające, ale gdy go widziałem, czułem, jakby ciężar nagle spadał z moich ramion. Robiło mi się lepiej, o wiele. Nie miałem pojęcia, jak to się działo, ale tak naprawdę miałem to gdzieś. Liczyło się to, że mogłem go zobaczyć. Może właśnie o to w tym wszystkim chodziło? Może taki był cykl spotkań z psychologami? Tylko co będzie, kiedy stwierdzi, że już jestem zdrowy i poradzę sobie bez niego? Problemy wrócą? Myślę, że nie na tym rzecz polega. Chyba z jednego problemu zrobiły się dwa. Owszem, byłem gejem. Jakoś się tym nie przejmowałem, bo w liceum ludzie nie zwracają na to tak uwagi, jak w gimnazjum. Teoretycznie tu jest łatwiej. Tylko gdyby jeszcze nie to, że nie potrafię patrzeć na tych wszystkich ludzi. Co jest ze mną nie tak? Dlaczego? Dlaczego, patrząc na ludzi widzę w nich wrogów?

Nagle, usłyszałem za plecami dźwięk, zbliżających się do mnie kroków. Odwróciłem się raptownie i z początku myślałem, że to po prostu jakiś przechodzeń, lecz gdy spojrzałem dokładniej… czy w moim kierunku właśnie szedł Louis?

            -Witaj ponownie. – powiedział, kiedy był już obok mnie.

            -Co Ty tu robisz? – spytałem, nie mając pojęcia, dlaczego stał za mną.

            -U mnie w porządku, dzięki, że pytasz.

            -…

            -Ja chyba powinienem zapytać, co tu robisz. Nie powinieneś być przypadkiem u Nialla? – a co go to obchodziło, gdzie miałem być? Jednak, po chwili zdałem sobie sprawę, że nie uprzedziłem przyjaciela o późniejszym powrocie. Wstałem szybko i zrobiłem krok do tyłu, ponieważ Lou był stanowczo za blisko. Nie, że mi się to nie podobało. Problem w tym, że w towarzystwie Tomlinsona czułem się zbyt dobrze.

            -Tak, masz rację… ale skąd o tym wiesz?

            -Dzwonił do mnie i pytał, kiedy skończyliśmy spotkanie. Martwił się o Ciebie.

            -Gdzie On jest?

            -Zaraz przyjdzie. Napisałem mu wiadomość. – jak na zawołanie, zobaczyłem zmierzającego, szybkim krokiem, w moją stronę Horana. Nie był zły, jego oczy raczej wyrażały zmartwienie. Podszedł do mnie i mocno mnie przytulił.

            -Debilu, mogłeś chociaż napisać.

            -Wiem, przepraszam.

            -Mhm… pogadamy o tym w domu. – zaśmiałem się cicho, bo już mogłem wyobrażać sobie krzyki Niallera. Niby brzmiało groźnie, ale on tak śmiesznie wyglądał, kiedy się złościł. Oderwał się ode mnie i stanął przodem do Louisa, który patrzył się na nas dziwnym wzrokiem. Nie było to negatywne spojrzenie, wręcz przeciwnie. Patrzył tak, jakbyśmy robili coś niewyobrażalnie uroczego.

            -Dziękuję Ci i przepraszam za kłopot. – zwrócił się Blondyn do starszego.

            -Żaden kłopot. – uśmiechnął się, puszczając oczko. Mogłem dojrzeć, jak zamiast patrzeć się na Nialla, Louis skierował na sekundę swój wzrok na mnie. Już mieliśmy odejść, kiedy nie mogłem się po prostu ruszyć. Cieszyłem się na widok mojego psychologa i nie chciałem odchodzić. To było dziwne…

            -Do widzenia, Lou. – powiedziałem i poszliśmy razem z Niallem w stronę jego domu.

01:54

            Gdy wróciliśmy do domu, Niall oczywiście żalił się, że go nie uprzedziłem, że wyszedł na idiotę itd. Jednak po kilkunastu minutach doszliśmy do porozumienia i postanowiliśmy obejrzeć film. Nie był zły, ale ja po prostu nie przepadałem za filmami o tematyce kryminalnej. W takich filmach nie do końca było wiadome o co tak naprawdę chodzi. Wolałem coś konkretnego, albo komedie, albo horrory.

Następnie, po kolei wzięliśmy prysznice i położyliśmy się do łóżek. Horan spał już od dobrej godziny, a ja nadal się kręciłem. Gdy znowu zmieniłem pozycje, usłyszałem krótkie wibracje, dochodzące z mojego telefonu. Wyjąłem go spod poduszki i odczytałem sms-a, którego nadawcą był… Louis?

Od „Louis J” Śpisz?

Do „Louis J” Nie mogę zasnąć. Coś się stało, że piszesz?

Od „Louis J” Nic się nie stało. Może przeszkadzam?

Do „Louis J” Nie. Co robisz?

W ciągu paru minut, zrobiło mi się dziwnie ciepło i nie mogłem nad tym zapanować. Nawet, kiedy się odkryłem, było mi zbyt gorąco.

Nie miałem pojęcia, dlaczego Louis pisał do mnie o drugiej w nocy. Poza tym, on nigdy do mnie nie pisał. Bałem się trochę, ponieważ nie znałem go na tyle dobrze, aby wiedzieć, co chodzi mu po głowie.

Od „Louis J” Leże i nie mogę zasnąć :p Mam do Ciebie pytanie.

Do „Louis J” No dawaj.

Od „Louis J” Powiedziałeś do mnie Lou?

Do „Louis J” Tak, a co?

Od „Louis J” Nikt tak do mnie nie mówił, odkąd skończyłem 10 lat.

Do „Louis J” Om, przepraszam.

Od „Louis J” Nie mam do Ciebie pretensji! Źle mnie zrozumiałeś, podoba mi się ; )

Do „Louis J” Podoba? Czyli mogę tak mówić? :D

Od „Louis J” Jasne : ))

Czułem coraz większe zmieszanie i teraz nie miałem pojęcia, co mu odpisać. Czy Lou właśnie napisał do mnie, aby zapytać tylko, jak do niego mówię? Czy to nie było dziwne? Owszem, było… ale cały czas, pisząc z nim uśmiechałem się do ekranu komórki. Denerwowało mnie to niesamowicie, bo chyba nigdy w życiu nie czułem czegoś podobnego. Tak jakby, nagle z rzeczywistości trafiam do raju. Boże, nie wierze, że właśnie przyrównałem rozmowę z Louisem do raju.

Od „Louis J” Dobranoc : ))

Do „Louis J” Dobranoc :3

Rozdział 2. 'We're looking for love'

Cześć wszystkim! ♥

Ten rozdział trochę dłuższy od poprzedniego, ale zapewne nudny. No niestety początki zawsze są trudne, bo przecież nie można przechodzić od razu do konkretów (If you know what I mean) :D

Jutro mam urodzinki! <3 16 lat, ale ze mnie stara dupa. Hahaha :p

3. rozdział będzie najszybciej w poniedziałek.

Jak Wam podoba się ten poniższy? :3

Miłego czytania! <3

Rozdział 2.

            Wróciłem w końcu do domu i pierwsze, co zrobiłem to padłem na kanapę. Byłem totalnie zmęczony. Poniedziałki były najgorsze, nie tylko dlatego, że zaczynały dni pracy, lecz miałem wtedy najwięcej roboty. Spotkania trwały, aż do dwudziestej pierwszej i niesamowicie się dłużyły. Na szczęście nie musiałem wstawać bardzo wcześnie. Pracowałem do późna, lecz miałem dopiero na jedenastą, czasem dwunastą. Jednak wiele bym zrobił za kilka wieczorów tylko dla siebie.

Zsunąłem ze stóp czarne trampki i ułożyłem się wygodnie na tapczanie. Poczułem wielką ulgę, która uwolniła mnie od nałogowego bólu pleców. Moje krzesło, a nawet fotel w sali, były wyjątkowo niewygodne. Zdecydowanie nie działało to dobrze na mój kręgosłup.

Godzinę później.

            Zerwałem się z łóżka, słysząc głośny dźwięk mojego telefonu. Uspokoiłem szybko oddech i przyłożyłem komórkę do ucha.

            -Słucham?

            -Dzień dobry. Tu Anne Styles.

            -Dobry wieczór. – powiedziałem trochę przerażony. Dopiero po kilku sekundach przypomniałem sobie o Harrym, który miał identyczne nazwisko. Jednak nie miałem pojęcia, kto zechciał do mnie dzwonić po dwudziestej drugiej.

            -Z tej strony mama Harrego.

            - A tak, dobrze. W czym mogę pomóc?

            -To prawda, że On do Pana przychodzi?

            -Emm.. no tak.

            -Dlaczego?

            -No bo się zapisał. – nie za bardzo rozumiałem o co chodziło tej kobiecie. Na dodatek była trochę późno, więc mój mózg nie pracował dość szybko.

            -Co mu jest, że do Pana uczęszcza?

            -Niestety, tego nie mogę powiedzieć.

            -Jestem jego matką!

            -Takie są zasady, przykro mi.

            -Proszę Pana… to mój jedyny syn. Zawsze myślałam, że u niego wszystko w porządku. Mam z nim przecież dobre kontakty, dlatego nie rozumiem o co chodzi.

            -Może niech Pani, zapyta Harrego.

            -Myśli Pan, że mi powie?

            -Skoro mają państwo dobre kontakty, to po jakimś upływie czasu, powie.

            -Jest Pan pewien?

            -Niczego nie mogę Pani obiecać.

            -No dobrze, dziękuję w każdym bądź razie.

            -Nie ma sprawy.

            -Dobranoc.

            -Do widzenia. – nacisnąłem czerwoną słuchawkę, po czym usiadłem w moim ulubionym fotelu, naprzeciwko telewizora. Zaczęły męczyć mnie niektóre nieprawidłowości. Skąd mama Harrego dowiedziała się o spotkaniach? Przecież mówił, że nikt z jego rodziny o tym nie wie. Jutro się wszystkiego dowiem. Chyba.

Wtorek, 17:30.

            Do mojego gabinetu, punktualnie o siedemnastej trzydzieści, wkroczył Harry Styles. Nie wyglądał na zadowolonego, ale też na smutnego. Raczej był zły.

            -Cześć, Harry. – przywitałem go miło.

            -Dzień dobry. – wysyczał i podszedł bliżej do mojego biurka. – Podobno na tych spotkaniach, wszystko zostaje w tym pokoju? Czy nie tak mówił Pan na początku? Może Pan zapomniał?

            -Proszę, nie mów do mnie Pan, nie lubię tego.

            -Pf! A ja nie lubię kłamania!

            -Uspokój się. Powiedz może, co się stało.

            -Powiedziałeś mojej matce!

            -Nic nie powiedziałem Twojej mamie. – chłopak wyglądał naprawdę groźnie. Patrzył na mnie z wielką pogardą i tak, jakbym wyrządził mu największą krzywdę na świecie. Przecież nie zdradziłem żadnych jego sekretów, nic nie powiedziałem Pani Anne. – Zadzwoniła do mnie wczoraj po dwudziestej drugiej i pytała, dlaczego do mnie przychodzisz. Nic jej nie powiedziałem.

            -Jak to? – spojrzał na mnie zdziwiony.

            -Tak to. Nigdy w życiu nie wydałbym problemów moich klientów.

            -To w takim razie, skąd ona wie?

            -Nie mam pojęcia.

            -Oh, przepraszam, że tak wybuchnąłem.

            -Nie ma sprawy. – puściłem mu oczko, po czym usiadłem w bordowym fotelu, a po chwili dołączył do mnie Harry.

            -Ona wczoraj do mnie przyszła, jak już kładłem się spać. Zaczęła mnie przytulać i pytać, czy u mnie wszystko w porządku. W końcu pękła i powiedziała, że wie o naszych spotkaniach.

            -Co było dalej?

            -Zapytałem, skąd wie, ale zbyła mnie. Była bardzo zmartwiona i chciała się dowiedzieć, co jest nie tak. Potem się rozpłakała. – zauważyłem, że chłopakowi nie było łatwo o tym mówić. Był przygnębiony. – Nie lubię, gdy mama płacze. Zawsze staram się, aby było dobrze, aby nie musiała się o mnie martwić.

            -Dlatego jej nie powiedziałeś?

            -Tak. Przytuliłem ją i powiedziałem, że wszystko jest w porządku, że nie musi się martwić, ale ona nie słuchała. Zawzięcie zgadywała, co jest.

            -Co wtedy mówiła?

            -Pytała, czy jacyś koledzy mnie biją, czy nauczyciele są okej itd. Mówiłem jej, że to nic takiego, że po prostu potrzebuję malutkiej pomocy, ale ona nadal stawiała na swoim. – w jego oczach widziałem łzy. W tym momencie, czułem, jak moje serce pękało. Matka, która tak bardzo kochała swojego syna i chciała uchronić go od złego i syn, który tak bardzo martwił się o mamę i robił wszystko, aby nie cierpiała.

Harry szybko podniósł rękę i starł z oka łzę, która natarczywie pchała mu się do oka.

            -Spokojnie, Harry. Mama po prostu była przerażona i nie wiedziała, co się dzieje. Nie na co dzień, mama dowiaduje się, że jej syn chodzi do psychologa. Wiesz o co mi chodzi, prawda?

            -Niby tak. Ja po prostu… ja nie chce dłużej taki być. Chcę być normalny. – nagle schował twarz w dłoniach i zaczął trząść się, tak jakby płakał.

Podszedłem do niego szybko, usiadłem na skraju fotela i po prostu objąłem go, przyciągając bliżej siebie. Wiem, że psycholodzy nie powinni robić czegoś podobnego, lecz ja musiałem. Musiałem go pocieszyć i za wszelką cenę chciałbym powiedzieć mu, że wszystko będzie dobrze. Jednak nie mogę mu tego obiecać. Oczywiście pomogę mu, lecz nie wiem, czy mi się to uda.

Styles, ku mojemu zdziwieniu, przyciągnął mnie bliżej i mocno się we mnie wtulił. Po chwili, poczułem jak moja koszulka robi się mokra.

            -Ej, nie płacz. – wykrztusiłem, choć wydało mi się to strasznie głupie.

            -Jak? Jak mam nie płakać? Jestem skończonym idiotą. – wydukał i rozpłakał się jeszcze bardziej. Tak, byłem naprawdę dobrym pocieszaczem.

            -Nie mów tak. Nie jesteś idiotą!

            -…

            -Pomogę Ci, Harry. Zrobię wszystko co w mojej mocy, aby było dobrze. – chłopak przycisnął mnie jeszcze bardziej, lecz nie przeszkadzało mi to. Wyciągnąłem ręce, aby było mi wygodniej i ułożyłem je na plecach Styles-a. Gładziłem je delikatnie wzdłuż, chcąc go tym jakoś udobruchać. Już nic nie mówiliśmy. Po prostu czekałem, aż się uspokoi.

Po jakichś 3 minutach przestał płakać, ale nadal mnie nie puścił. Nawet było mi to na rękę. W jego objęciach było mi niesamowicie ciepło, a co dziwniejsze… dobrze. Nie rozumiałem tego trochę, lecz gdy chłopak się ode mnie oderwał, odsunąłem te myśli na później.

***

            Głupio mi było płakać przy Louisie, ale nie mogłem się dłużej powstrzymywać. To wszystko było dla mnie zbyt trudne i nie umiałem sobie z tym poradzić. Na dodatek, gdy mnie przytulił, rozkleiłem się jeszcze bardziej. Jednak, gdy delikatnie gładził moje plecy, zaczynałem się uspokajać. Tak jakby jego towarzystwo i dotyk sprawiały, iż czułem się lepiej. Znałem go zaledwie tydzień, a działał na mnie w taki sposób.

Z lekkim bólem, odkleiłem się od niego i wytarłem oczy. Wyprostowałem się i usiadłem z powrotem w fotelu, a po krótkiej chwili, chłopak wrócił na swoje miejsce. Patrzył na mnie ze zmartwieniem, a zarazem lekkim przerażeniem.

            -Może powiedz o tym swojej mamie? – zaproponował.

            -Nie chce jej martwić, jak już mówiłem.

            -No ale skoro już wie o spotkaniach. Może wyobrażać sobie nie wiadomo co i będzie martwić się jeszcze bardziej. Myślę, że byłaby spokojniejsza, gdybyś jej powiedział.

            -Jesteś pewien?

            -W stu procentach.

            -Tylko… jak ona zareaguje?

            -Tego nie wiem. Miejmy nadzieję, że nie źle. Wątpię, żeby była zła, raczej będzie chciała Ci pomóc.

Środa, 07:40

-Jak to nie idziesz do szkoły? – prawie wykrzyczałem do słuchawki.

-Jestem chory, Haz. – powiedział spokojnie Niall. Czułem się, jakby ktoś w tym momencie zadał mi niewyobrażalną krzywdę. Nienawidziłem chodzić do szkoły sam. Wtedy czułem się totalnie, jak ktoś obcy. Nie miałem z kim porozmawiać i nie było kogoś, kto mógłby odwrócić moją uwagę od nieprzyjemnych twarzy innych ludzi. Byłem przerażony, choć jeszcze nie było mnie w szkole.

-Co Ci jest? – zapytałem.

            -Gorączka, ból głowy i gardło.

            -Zaraz u Ciebie będę.

            -Harry, nie!

            -Chce Ci pomóc.

            -Nie możesz tego robić. Poradzę sobie. Masz iść do szkoły.

            -Ale Niall… sam wiesz, że to jest zbyt trudne. – ostatnie dwa słowa wypowiedziałem tak cicho, że miałem wątpliwości, czy Blondyn je w ogóle usłyszał.

            -Wiem, że Ci trudno, ale musisz się w końcu przełamać. Co CI mówił psycholog?

            -O tym jak mam sobie radzić sam w szkole?

            -Właśnie.

            -O tym nic.

            -Jak to?

            -Tak to. Już do Ciebie idę.

            -NIE! – krzyknął, a ja aż odsunąłem telefon od ucha.

            -Niall, błagam.

            -Zrób to dla mnie i chociaż spróbuj tam iść. Proszę.

            -Ugh, no dobrze. – powiedziałem po dłuższej chwili, po czym pożegnałem się z przyjacielem.

Wszedłem do dużego pomieszczenia i czym prędzej udałem się do mojej szafki. Wyjąłem moje książki od angielskiego i na moje szczęście zadzwonił dzwonek, więc udałem się na lekcje. Nie było nawet tak źle, patrzyłem ciągle w podręcznik, lecz gdy lekcja dobiegła końca zaczęły się schody. Nie mogłem patrzeć nigdzie indziej, tylko na twarze, przechodzące obok mnie. Niektóre były uśmiechnięte, lecz te niby pozbawione emocji, wydawały mi się groźne. Skierowane na mnie oczy były nasiąknięte nienawiścią. Powoli zaczynało mi się kręcić w głowie i co gorsza, z każdą chwilą byłem bardziej przerażony. Chyba jeszcze nigdy nie czułem się tak źle. Zamknąłem oczy i zacisnąłem mocno powieki, po czym je otworzyłem. O dziwo pomogło, więc wykorzystałem to, aby ulotnić się z tego przeludnionego miejsca.

Jak zwykle udałem się na dziedziniec i schowałem się za krzewem, podciągając nogi pod samą brodę.

Na kolejnych przerwach było tylko gorzej. Po trzeciej, mocne zaciskanie oczu przestało działać i nie tylko czułem się nieswojo, lecz wręcz okropnie. Pod żadnym względem tu nie pasowałem, a co gorsza nie wiedziałem, jak mógłbym to zmienić. Niektórzy ludzie, przechodzący obok mnie uśmiechali się do mnie pogodnie, a ja nie potrafiłem tego odwzajemnić. Czułem się beznadziejnie. Chodzę do liceum już trzeci rok i za niedługo skończę 19 lat, a nie umiem się nawet normalnie zachowywać.

Ten ranek i południe dłużyły mi się chyba, jak jeszcze nigdy w moim życiu. Na szczęście po długiej udręce zadzwonił ostatni dzwonek i wybiegłem ile sił w nogach z budynku. Miałem gdzieś, że potrącam przy tym uczniów, chciałem po prostu wydostać się z tego więzienia. Szkoła była moim najgorszym miejscem. Nie lubiłem go, ponieważ tu skupiało się najwięcej ludzi. Tam gdzie byli ludzie, tam było źle.

Zamiast pokierować się od razu do domu, skręciłem w lewą uliczkę i udałem się do domu Nialla. Otworzył mi sam on, więc wnioskuje, iż był sam w domu.

            -Nigdy więcej mi tego nie rób. – powiedziałem groźnie na powitanie.

            -Cześć, Harry. – wszedłem do pomieszczenia i zacząłem wyjmować z plecaka zeszyty dla przyjaciela.

            -Nigdy, rozumiesz?

            -Było, aż tak źle?

            -Niall! Było okropnie!

            -Kiedy widzisz się z psychologiem?

            -Ma na imię Louis.

            -Dobrze, w takim razie kiedy widzisz się z Louisem?

            -W piątek.

            -Może powiedz mu o dzisiejszym dniu i niech chociaż spróbuje Ci doradzić, jak masz się zachować w takich okolicznościach?

            -Nie omieszkam tego zrobić. Nie zapomnę też wspomnieć, że mój najlepszy przyjaciel mnie wystawił!

            -Jestem chory, przepraszam no. Naprawdę, chciałem iść do szkoły, ale miałem prawie trzydzieści dziewięć stopni. Przecież wiesz, że zawsze robię wszystko, aby móc być przy Tobie i Ci pomagać.

            -Tak. Wiem. – powiedziałem po dłuższej chwili. – Przepraszam.

            -Nie masz za co przepraszać, Haz. – powiedział i uśmiechnął się szeroko.

            -Tak właściwie, to o czym Ty rozmawiasz z tym Louisem? – zapytał Niall, gdy skończyłem opowiadać mu, co było na lekcjach i co musi zrobić na jutro.

            -O różnych rzeczach.

            -O Twoim problemie też? – spytał z wątpliwością.

            -Niall… Louis nie jest głupi.

            -Nie powiedziałem tego. No ale, skoro nie rozmawialiście o tym, jak masz się zachować, gdy jest tak jak było dzisiaj…

            -Po prostu… dochodzimy do wszystkiego powoli. Poza tym… moja mama dowiedziała się o spotkaniach.

            -Jak to? Dlaczego mi nie powiedziałeś?

            -Jakoś nie było okazji.

            -Harry, do tego nie jest potrzebna okazja.

            -Nie ważne, chodzi o to, że wie.

            -Ale skąd?

            -Zostawiłem moją kartę na biurku i chyba ją zobaczyła.

            -Jaką kartę?

            -Każdemu klientowi wręczają kartę, aby było wiadomo, że nie przychodzą tam niezapisani ludzie.

            -Mhmm. Co powiedział Ci Louis na temat mamy?

            -Stwierdził, że powinienem jej o wszystkim powiedzieć.

            -Zrobisz to?

            -Chyba tak.

            -Łoł… naprawdę to zrobisz? – zaśmiałem się cicho.

            -Nieprawdopodobne, nie?

            -Zdecydowanie. Kiedy?

            -Jak wrócę do domu. Czym szybciej, tym lepiej. – puściłem mu oczko, pożegnałem się, po czym wyszedłem z jego domu i udałem się spokojnym krokiem do swojego.

Rozdział 1. 'We're looking for love'

Witajcie ponownie!

Mam dla Was małą niespodziankę i już dzisiaj dodaję pierwszy rozdział, nowego opowiadania! ♥

Rozdział 1.

            -Dzień dobry. – powiedziałem cicho, podchodząc do biurka, przy którym siedział dość młody mężczyzna. Był dość szczupły, miał brązowe, krótkie włosy, a jego oczy miały odcień granatu pomieszanego z szarym. Można by powiedzieć, że były szmaragdowe. Miał na sobie bluzkę z czerwonymi rękawami, a środek wypełniony był bielą. Kolory te, ładnie kontrastowały z karnacją jego skóry. Na pierwszy rzut oka, wyglądał na zmęczonego swoją pracą, lecz gdy tylko mnie zobaczył, jego wyraz twarzy zmienił się na trochę bardziej radosny. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, od razu odwróciłem wzrok. Nie chciałem wywołać w swojej podświadomości złych myśli. Kiedy patrzyłem w twarz ludziom, widziałem w nich pogardę na mój widok. Nie miałem ochoty czuć się źle w towarzystwie osoby, która miała mi pomóc.

Położyłem na stole chłopaka moją kartę, którą podała mi sekretarka. Zapewne były tam moje dane. Pan Louis, jak pamiętam, spojrzał na papier, po czym poprawił się na krześle.

            -Witaj, Harry. – przywitał się, a ja lekko zdziwiłem się na brzmienie jego głosu. Raczej spodziewałem się zdecydowanego, mocnego dźwięku, lecz otrzymałem delikatny i śmiało mogę powiedzieć, że lekko piskliwy ton. – Usiądź proszę. – wskazał dłonią fotel, znajdujący się po boku sali. Ruszyłem więc i usiadłem w nim, a po chwili psycholog usiadł w fotelu naprzeciwko. – Powiedz, co u Ciebie?

            -Co u mnie? – zapytałem zdziwiony. Raczej spodziewałem się pytań, dlaczego tu jestem i jaki jest mój problem. Chłopak uśmiechnął się lekko, po czym odparł.

            -Tak, pytam co u Ciebie, Harry. – sposób w jaki wypowiadał moje imię trochę mnie intrygował. Przede wszystkim wypowiadał je zbyt często.

            -U mnie… u mnie jakoś leci.

            -Sądzę, że nie chcesz o tym rozmawiać? – w mojej głowie pojawiły się myśli, czy to może on nie jest na coś chory. Jego zachowanie nie wydawało mi się być normalne.

            -Chyba nie po to się tu przychodzi.

            -Wiesz… różnie bywa.

            -To znaczy?

            -Ludzie często zapisują się na darmowe terapie, aby przez godzinę opowiadać mi, jak to im źle w życiu. Nie chcą rozwiązywać swoich problemów, bo tak naprawdę ich nie mają. Użalają się nad sobą.

            -Ma mnie Pan za takiego?

            -Nie, Harry. Chciałem sprawdzić.

            -Rozumiem.

            -Tak więc… dlaczego tu jesteś?

            -Mój przyjaciel mi to zaproponował.

            -Jaki był powód?

            -W mojej głowie… nie. – zaciąłem się i nie mogłem nic wykrztusić. Bałem się mówić o swoich uczuciach. Nie ufałem osobie, której nawet nie znałem. Nie byłem w stanie rozmawiać o moich problemach z rodzicami, a co dopiero z takimi ludźmi jak Pan Tomlinson.

            -Dobrze. Porozmawiajmy o czymś innym. Jak Ci idzie w szkole?

            -Nieźle, ostatnio dostałem czwórkę plus z chemii.

            -Ooo, a z czego?

            -Sprawdzian.

            -To gratuluję. – uśmiechnąłem się lekko. Może to zabrzmi dziwnie, ale nikt jeszcze nie gratulował mi dobrej oceny. –A jak z resztą przedmiotów?

            -Może być. Utrzymuję się na trójkach, czwórkach.

            -Mhm. W której jesteś klasie?

            -W trzeciej liceum.

            -Czyli masz już 18 lat, tak?

            -Tak.

            -No to w takim razie masz bardzo dobre oceny, jak na ten wiek. – puścił mi oczko, a ja ponownie się uśmiechnąłem. Czułem się w jego towarzystwie coraz lepiej.

            -Dziękuję.

            -Masz dziewczynę?

            -Słucham?

            -Pytam, czy masz dziewczynę. – no przecież słyszałem! Po co mu to było wiedzieć?

            -Nie.

            -Mhm. Ja jestem Louis. Też nie mam dziewczyny, więc się nie martw. – zaśmiał się cicho. – Pracuję tu dopiero kilka miesięcy, wiesz?

            -Wyglądasz na młodego. – wyrwało mi się. – Znaczy Pan wygląda na młodego. – poprawiłem się szybko, lekko się rumieniąc.

            -Nie ma sprawy, mów mi Louis.

            -Ale to chyba niestosowne. – nie miałem pojęcia jak zachowywać się w jego towarzystwie. Rozmawialiśmy jak koledzy i nie rozumiałem tego.

            -Oh, przestań. Niedawno byłem w Twoim wieku.

            -Tak? To… to ile masz lat?

            -21.

            -Nie tak dużo.

            -No widzisz. Dobrze, a jak Twoja relacja z rodzicami?

            -Moi rodzice są rozwiedzieni, jednak to nie stoi nam na przeszkodzie. Bardzo lubię spędzać czas z obojgiem, ale mieszkam z mamą. Mam też ojczyma i z nim równie dobrze się dogaduję. Oczywiście, to nie to samo, co mój biologiczny ojciec, ale jest okej.

            -Możesz zawsze liczyć na ich wsparcie?

            -Owszem, lecz zazwyczaj nie wiedzą, że go potrzebuję.

            -Dlaczego?

            -Nigdy nie mówiłem im o tym, że ze mną jest coś nie tak. To Niall mi pomógł.

            -Niall?

            -Mój przyjaciel.

            -Ten o którym wcześniej wspominałeś?

            -Tak.

            -Co Ci powiedział, że powołał się na psychologa? – już wszystko zaczynałem rozumieć. Louis chciał udowodnić mi, że mogę w jego towarzystwie czuć się swobodnie. Nie muszę się niczego obawiać, tylko mówić o tym co czuję, a na pewno nie będzie się ze mnie śmiał. Pragnął nawiązać ze mną więź, abym się nie bał. Czuł się, jak z Niallem. Uznałem, że nie jest on taki zły. Skoro chce mi pomóc, to mogę powiedzieć mu o tym, co jest nie tak.

            -Ja mam jakieś urojenia.

            -Nie mów tak, proszę. Powiedz tylko, co sprawia, że czujesz się źle.

            -Jak patrzę na innych ludzi… ja widzę w ich spojrzeniach złość. Czuję, że się ze mnie nabijają i mnie nie lubią.

            -Jest jakiś powód, aby to robili?

            -Nie wiem. – odpowiedziałem, bo naprawdę nie miałem pojęcia, czy był jakiś powód.

            -Czyżby?

            -To znaczy?

            -Czujesz się normalny, gdy jesteś z Niallem? Jesteś taki jak on?

            -Nie. – szepnąłem, mając nadzieję, że tego nie usłyszy… a jednak.

            -A więc?

            -Ja… ja jestem gejem. – sam nie mogłem uwierzyć, że to powiedziałem. Miałem ogromne trudności, aby wyznać to Horanowi, a teraz nagle po kilku minutach rozmowy, mowie o tym Louisowi.

            -Rozumiem, ale przez to czujesz się nielubiany? – chłopak zdecydowanie mnie zaskoczył. Zaakceptował to w sekundę i sądząc po jego minie, uważał to za normalne. Nawet Niall miał przez pierwsze dni problemy.

            -Nie, chyba nie. Po prostu czuję się ciągle osaczony. Tak jakby wszyscy się na mnie uwzięli i chcieli pozbyć. Dlatego nie lubię utrzymać kontaktów wzrokowych. – mężczyzna spojrzał prosto w moje oczy, a ja automatycznie odwróciłem głowę.

            -Spójrz na mnie, proszę.

            -Nie mogę.

            -A umiesz patrzeć w oczy Nialla?

            -Tak.

            -To spróbuj popatrzeć w moje. – ostrożnie i bardzo powoli zwróciłem wzrok na tęczówki doktora. Z początku nie było tak źle, lecz już po chwili zaczynałem odczuwać dyskomfort. Kiedy to wyczuł, uśmiechnął się do mnie słodko, a ja mimowolnie zrobiłem to samo. Na moje policzki wkradły się delikatne rumieńce, a ja spuściłem głowę w dół.

            -Nie było tak źle, co? – zapytał.

            -No nie.

            -Nie musisz się mnie bać. Nie zrobię Ci krzywdy. – powiedział to tak, jakby chciał mnie przed czymś chronić. Nagle poczułem się w jego towarzystwie całkowicie bezpiecznie i byłem gotów odpowiedzieć na każde wstydliwe pytanie, wypowiedziane z jego ust. Jednak nie było już owych. Louis tylko zapisał mi na małej, żółtej karteczce, abym przyszedł za tydzień i już chciał się pożegnać.

            -A nie mogę przychodzić częściej? – moje pytanie najwidoczniej go zaskoczyło, bo spojrzał na mnie, jakby jego mama nakryła go z dziewczyną w łóżku.

            -Jeszcze z nikim nie miałem spotkać częściej niż co tydzień.

            -Oł, to przepraszam.

            -Nie masz za co, ale jeśli chcesz możemy się widywać dwa razy w tygodniu.

            -To nie będzie problem?

            -Oczywiście, że nie. – uśmiechnął się delikatnie. – Przychodź we wtorki i piątki, dobrze?

            -Tak, pasuje mi. Do widzenia.

            -Do zobaczenia.

            Wyszedłem z pomieszczenia i rozejrzałem się po korytarzu. Na końcu, przy małym stoliczku, czekał na mnie Niall, czytając jakąś gazetę. Gdy zamknąłem za soba drzwi od razu na mnie spojrzał, odłożył gazetę i podszedł bliżej.

            -I jak było? – zapytał niecierpliwy.

            -Dziwnie.

            -To źle czy dobrze?

            -Dobrze. Zdecydowanie dobrze. – zaśmiałem się cicho, po czym wyszliśmy z pomieszczenia na chłodne powietrze. Spojrzałem na zegarek, była już dziewiętnasta, więc spędziłem z Louisem całe półtorej godziny. To dziwne, ten czas leciał zbyt szybko.

            -Nie nudziłeś się? – spytałem przyjaciela.

            -Wyszedłem na chwilę po Hot Doga do budki za rogiem. – wyszczerzył się.

            -No tak. Nie wytrzymałbyś długo bez jedzenia. – zachichotałem.

***

            Usiadłem na krześle przy biurku, zamyślając się. Nie byłem w tej branży długo. Pracowałem tu zaledwie pół roku, a potrafiłem już odróżnić ludzi, którzy potrzebują przyjaciół, a tych, którzy potrzebują pomocy. Harry zdecydowanie potrzebował tego drugiego. Jego przypadek był dla mnie trochę dziwny. Nie spotkałem się jeszcze z czymś podobnym, lecz wiedziałem, że zrobię wszystko, aby mu pomóc. Tak naprawdę, przez cały ten czas spędzony tutaj, nie miałem takiej poważnej sprawy. Większość ludzi wyżalało się i opowiadało o kłótniach z rodzicami lub przyjaciółmi. Oczywiście, to też były problemy, lecz nie takie, z którymi powinno przychodzić się do psychologa. Przynajmniej takie jest moje zdanie.

Harry nie był podobny do innych, był zupełnie odmienny od tych, którzy tu przychodzili. W jego oczach widziałem niepokój i nie wiem dlaczego, ale martwiło mnie to. Moja praca nie polegała na tym, abym zawierał więzi z moimi klientami, lecz żebym tylko im pomógł i

koniec. Jednak teraz miałem potrzebę, aby poznać bliżej tego chłopaka.

3 dni później, piątek.

            Zerknąłem na duży, okrągły zegar w moim gabinecie. Było już za dwadzieścia osiemnasta, a Harrego nadal nie było. Nasze spotkania rozpoczynały się o wpół do szóstej. Może jednak nie chciał widywać się ze mną częściej?

Nagle do mojego gabinetu wbiegł zziajany chłopak i zamknął głośno drzwi.

            -Przepraszam! Przepraszam, ze tak późno, ale mój autobus mi uciekł. – zaczął tłumaczyć, a ja uśmiechnąłem się w myślach, ucieszony, że nie spóźnił się z mojego powodu. Tak w ogóle to sam nie wiedziałem, dlaczego to ze względu na mnie nie miałby tu przychodzić.

            -Nie szkodzi. – odparłem i usiadłem w fotelu, czekając, aż Harry usiądzie naprzeciwko. Gdy już jego tętno wróciło do normy, zacząłem zadawać pytania.

            -Tak więc, jak minęły Ci te trzy dni?

            -Nieźle. Miałem teraz mniej nauki i więcej wolnego czasu. – uśmiechnął się, ukazując przy tym dołeczki w policzkach. Muszę przyznać, ze wyglądał tak bardzo uroczo.

            -To dobrze. Czy Twoi rodzice wiedzą, że tu przychodzisz?

            -A powinni? – zapytał zaniepokojony.

            -Jesteś pełnoletni, wiec nie muszą wiedzieć.

            -Nie wiedzą.

            -Dlaczego?

            -Zaczną pytać co mi jest. Nie chcę, aby się martwili. Poradzę sobie bez nich.

            -Tu jest błąd. Twoi rodzice są Ci bardzo potrzebni. Musisz znaleźć w nich wsparcie i pomoc. To z nimi spędzasz najwięcej czasu, czy tego chcesz czy nie.

            -Tak, wiem. Nie myślałem o tym w ten sposób.

            -A w jaki?

            -Chodzi mi o to, że pomagają mi wystarczająco. Są przy mnie, rozmawiają ze mną i można by powiedzieć, że są moimi przyjaciółmi, ale po prostu… rodzicom czasami wszystkiego się nie mówi.

            -Tak tak, wiem cos o tym. – zaśmiałem się cicho. – Ale czy nie byłoby Ci lżej, gdyby wiedzieli o Twoim problemie?

            -Myślę, że nic by to nie zmieniło. Problem jest we mnie i rodzina naprawdę nie ma z tym nic wspólnego. Przy nich czuję się dobrze.

            -Przy wszystkich z rodziny?

            -No nie. Tylko przy tych najbliższych. – resztę spotkania przegadaliśmy o tym, co czuję, gdy widzi innych, dalszych członków rodziny. To normalne, że najswobodniej czujemy się przy rodzicach i rodzeństwie, lecz dziwne jest to, że nawet kiedy czuje dyskomfort, patrząc w oczy kuzynowi, on nie czuję się przez niego niechciany. Po prostu jest mu źle, ale to nie to samo, gdy jest w towarzystwie znajomych ze szkoły. Myślę, że jego problemem nie jest to, że ma urojenia, lecz to, że boi się zawierać bliższych kontaktów z ludźmi.

We're looking for love.

Cześć wszystkim! ♥

Na początek, chciałam wszystkim po raz tysięczny podziękować i powiedzieć, że strasznie Was kocham! Jesteście wspaniali i po prostu dzięki Wam się uśmiecham.

Jeśli chodzi o nowe opowiadanie, jak widzieliście wcześniej dodałam już Prolog.
Jest to opowieść, zaczynająca o tym, jakie Harry ma problemy. Nieustannie myśli, że ludzie go nie lubią, że jest wyśmiewany i wytykany. Jego najlepszy przyjaciel, z którym czuje się najlepiej, powiedział, czy nie najlepiej byłoby udać się z tym do psychologa. No i Hazza zgodził się i jak już wiecie, tym psychologiem jest Lou. Tomlinson będzie starał się, jak najlepiej mu pomóc, a przez częste spotkania zżyje się z Harrym, jednak gdy ten zacznie dziwnie się zachowywać, starszy przyjaciel poczuje coś, czego nigdy dotąd nie poczuł, a mianowicie odrzucenie.

To na razie wszystko, co mogę Wam zdradzić odnośnie tego opowiadania.
Tytuł brzmi "We're looking for love', ponieważ Harry w swoim życiu doznał bardzo mało miłości, nie wliczając w to rodziny i pragnie znaleźć tą drugą osobę, która da mu szczęście.

Jesteście ciekawi i będziecie czytać to opowiadanie, czy nie za bardzo? :)