Rozdział 12, 'Never let me go'

Hej wszystkim! ♥

Rozdział jest dzień wcześniej, więc mam nadzieję, że aż tak bardzo nie jesteście na mnie źli. Jak Wam się podoba? ;3

Niestety, muszę stwierdzić z przykrością, że za kilka rozdziałów chyba zakończę to opowiadanie. Nie wiem, czy mam znowu coś wplątywać między tą dwójkę, bo już i tak dużo się między nimi wydarzyło. Muszę się zastanowić itd.

Kolejny rodział w czwartek lub piątek.

Miłego czytania <3

Rozdział 12.

Wstaliśmy wcześnie rano i gdy byliśmy już całkowicie gotowi udaliśmy się na dworzec. Znaleźliśmy pociąg, który jechał do miasta nad morzem. Kupiliśmy bilety, po czym wsiedliśmy do pojazdu i pojechaliśmy. Byłem uradowany, że spędzę z Louisem czas, a na dodatek w takich warunkach. Oboje uwielbialiśmy morze.

-Lou? – szepnąłem mu do ucha po dwóch godzinach jazdy.

-Tak? – spojrzał na mnie z uśmiechem na twarzy.

-Pójdziesz ze mną do kibelka?

-Hahaha, boisz się iść sam?

-No a jak mnie ktoś zaatakuje?!

-Twierdzisz, że nie dałbyś sobie sam rady?

-Głupio mi się przyznać, ale no tak.

-To nie mam innego wyjścia. – zaśmialiśmy się i wyszliśmy z przedziału. Korytarz był naprawdę długo, a ciągle nie było toalety.

-No kurde, gdzie jest ta łazienka? – powiedziałem zirytowany, na co Lou wybuchnął śmiechem. – Z czego się śmiejesz? – zapytałem, zatrzymują się i odwracając.

-Z Ciebie, Głąbie. Minęliśmy już dwie toalety.

-To dlaczego mi nic nie powiedziałeś?

-Bo to zabawne!

-Chce mi się siku!

-Oj no, nie gniewaj się. – powiedział niewinnym głosem, trzepocząc przy tym rzęsami, na co cicho się zaśmiałem.

Wieczorem.

Po długiej i męczącej podróży, w końcu znaleźliśmy się w naszym niewielkim domku letniskowym. Rozgościliśmy się, po czym zrobiłem nam herbaty i dołączyłem do Louisa, oglądającego jakiś film.

-Co oglądasz? – zapytałem, podając mu herbate i usiadłem obok.

-Sam dokładnie nie wiem.

-A o czym to?

-Jakieś dramatyczne romansidło. – zachichotał, a ja z grymasem ogromnej rozpaczy na twarz, rzuciłem mu się w ramiona.

-Oh, Tom! Nie opuszczaj mnie! Przecież tak wiele nas łączy, jesteśmy dla siebie stworzeni! – wybuchnęliśmy śmiechem, a gdy już się uspokoiliśmy, napiłem się herbaty.

-Ona wcale mnie nie rozgrzewa.

-Kto Cię nie rozgrzewa? – zapytałem zaskoczony.

-No herbata.

-Haha, to chodź tu do mnie. – uniosłem ręce tak, by Tommo mógł swobodnie się we mnie wtulić. Tak też zrobił, a mi nagle zrobiło się miło i przyjemnie. Siedzieliśmy tak kilkadziesiąt minut, pogrążeni w filmie, aż w koncu chłopak się odezwał.

-Brakowało mi Ciebie.

-Mi Ciebie też, Lou. Bardzo.

-To dlaczego to robiłeś?

-Już mówiłem.

-Nie byłbym szczęśliwy, gdybyś odszedł.

-Chciałem dobrze.

-Tak, wiem.

-Przepraszam.

-Nie masz za co.

-Mam, zraniłem Cię.

-Nieświadomie.

-Ale to zrobiłem.

-Tobie też nie było łatwo. – powiedział po dłużesz chwili.

-Myślałem, ze alkohol… że się rozerwe, że to mi jakoś pomoże.

-Głupota. – ponownie zapadła między nami cisza. Było mi smutno, ale też czułem się szczęśliwy. Było mi źle, że skrzywdziłem Tomlinsona, ale radowałem się, iż między nami było już lepiej. W końcu czułem się przy nim swobodnie, nie udawałem obojętnego, byłem sobą.

-Harry?

-Tak?

-Nie rób tego.

-Ale czego?

-Nie wyprowadzaj się.

-Ale Louis…

-Proszę.

***

Nie chciałem, aby odchodził. Bałem się, że mnie zostawi i już nigdy między nami nie będzie tak jak dawniej. Ten wyjazd… on miał sprawić, że znowu będziemy czuć się w swoim towarzystwie swobodnie. Chciałem też choć trochę nadrobić z Harrym miesiące, które przepadły.

-Ja nie mogę żyć na utrzymaniu Twoich rodziców, mam swoich.

-Oni Ci nie pomogą, jeśli będziesz gejem.

-Ja nim jestem, nie będę.

-Harry.

-No ok., wiem o co chodzi.

-Jaka jest Twoja mama? Nigdy mi o niej nie mówiłeś.

-Jest zupełnie inna niż ojciec. Jest taka pogodna i opiekuńcza. Zawsze chciała dla mnie jak najlepiej.

-Jak zareagowała na Twoją orientację?

-Myślę, że bardziej przejmuje się tym gdzie jestem niż tym czy interesują mnie dziewczyny, czy też chłopcy.

-Może się z nią skontaktuj?

-Nie dzwoniła ani razu, odkąd się wyprowadziłem.

-Może bała się ojca.

-On nie jest taki zły, jak się wydaje. Po prostu szybko się denerwuje. Chce mieć wszystko poukładane.

-To jak? Zadzwonisz?

-Dobrze. Spróbuję, jak wrócimy. – chłopak spojrzał na mnie i uśmiechnął się szeroko. Odwzajemniłem to tym samym, po czym zmieniłem pozycję i położyłem głowę na jego kolanach.

-Co będziemy jutro robić? – zapytałem, nie mając żadnego planu.

-Jak to co? Jesteśmy nad morzem. – zaśmiał się.

-No kąpać to się zbytnio nie będę w marcu.

-Pójdziemy się przejść.

-Tak też można. – minęło może jeszcze dwadzieścia minut, a film już się skończył. Do kolejnego było jeszcze trochę czasu, więc poszedłem wziąć prysznic, a Harry zaczął grzebać coś w torbie.

Pół godziny później.

Umyci, usiedliśmy na łóżku, które pościelił Harry. Obok było drugie łóżko, też przygotowane, ale na razie siedzieliśmy na jednym. Przytulałem się do chłopaka, nie mogąc znaleźć wygodnej pozycji.

-Co się tak kręcisz? – zapytał w końcu.

-Nie wygodnie mi.

-To usiądź inaczej.

-No próbuję! – tym razem już nie odpowiedział. Chcąc go trochę oderwać od telewizora, postanowiłem mu poprzeszkadzać. Uszczypnąłem go dyskretnie w bok, a on zapiszczał.

-Co Ty robisz?!

-Oh, przepraszam. Przez przypadek. – po dwóch minutach uszczypnąłem go drugi raz, ale bliżej pośladka.

-Mógłbyś przestać? – NIE! Haha. Siedziałęm chwilę spokojnie, po czym ugryzłem Harrego w ramię. Nagle chłopak na mnie wskoczył i zaczął lekko szczypać moje ciało, gdzie tylko się dało.

-No ej! Przestań! – krzyczałem, próbując się jakoś uwolnić.

-Chciałbyś!

-No chcę!

-Nie! – śmiał się od ucha do ucha i nadal mnie szczypał. Postanowiłem zmienić jego plany i zacząłem go gilgotać. Momentalnie opadł, jak sparaliżowany, krzycząc, żebym go zostawił. Oboje brechtaliśmy się jak oszalali i tak się złożyło, że teraz ja na nim siedziałem.

-No już! Proszę! – wydyszał po kilkunastu sekundach.

-Chyba Cię pogięło!

-Zaraz umrę! – wybuchnąłem śmiechem i po chwili zaprzestałem torturze. Chłopak patrzył na mnie, a na jego twarzy malował się cudowny uśmiech. W jego policzkach widniały dołeczki, które dodawały mu jeszcze więcej uroku. Uwielbiałem gapić się na takiego Hazze. Był piękny.

-Lou, pocałuj mnie. – wycedził nagle, a moje serce zaczęło bić o wiele za szybko.

-Słu… słucham?

-No pocałuj mnie. – po kilku sekndach dotarły do mnie jego słowa, więc powoli się do niego zbliżyłem. Moje serce waliło jak opętane, a mojej głowie wirowało. Nasze twarze dzieliły centymetry, gdy poczułem dłoń chłopaka na mojej talii. Chwilę później zlikwidowałem całkowicie przestrzeń między nami i przyłożyłem delikatnie wargi do ust przyjaciela. Podarowałem mu czuły pocałunek, który bez wahania odwzajemnił, a po moim ciele rozlał się przyjemny dreszcz.

Zapraszam!

ZAPRASZAM WSZYSTKICH NA 3. CZĘŚĆ HISTORII ZIALLA -> KLIK :)

Informacja.

Heeeej! <3

Wiem, że Was zawiodłam :c wiem, że spodziewaliście się kolejnego rozdziału. Bardzo Was przepraszam. Miałam znowu pełno sprawdzianów i kartkówek. Poprawię się na pewno, obiecuję! <3
12. rozdział dodam w niedzielę. Potem ponadrabiam i 13. dodam jakoś po tygodniu, a potem już co 2-4 dni :)
Przynajmniej mam taką nadzieję.
Mam nadzieje, ze mi wybaczycie :)

KOCHAM WAS ! ♥♥♥

Rozdział 11. 'Never let me go'

Cześć wszystkim! ♥

Tak jak obiecałam, dodaję rozdział. Kolejny... nie wiem jeszcze kiedy dodam ;/ Jutro wyjeżdżam, a potem mam dużo sprawdzianów. Bądźcie cierpliwi. Jak tylko wszystko nadrobię będę dodawać regularnie. Poinformuję Was kilka dni przed dodaniem.

A tak odnośnie tego rozdziału to nie nie jestem z niego zadowolona. Wydaje mi się taki nudny i wgl. Co Wy o tym myślicie? 

Miłego czytania <3

Rozdział 11.

-Dobrze. – powiedział, a moje serce zabiło radośnie. Odsunąłem Harrego na kilka centymetrów i delikatnie się do niego uśmiechnąłem.

-Będzie dobrze. – wyszeptałem i przyłapałem chłopaka, jak patrzył na moje wargi o kilka sekund za długo. Zbliżyłem twarz do jego, patrząc mu w oczy. Przymknąłem powieki i złożyłem na ustach Hazzy czuły pocałunek. Poczułem w buzi słonawy smak jego łez. Chłopak patrzył na mnie trochę zdezorientowany, a po chwili zauważyłem w jego spojrzeniu pożądanie. Nie zamierzałem nic z tym robić, nie chciałem wykorzystywać chwili, a poza tym nie mogłem postępować za szybko.

Złapałem mojego przyjaciela za dłoń i pociągnąłem go lekko do wyjścia.

-Chodź, może pooglądamy jakiś film?

-Ok… okej. – powiedział, powoli wracając do siebie.

Zeszliśmy na dół, włączyłem jakiś film, po czym usiadłem obok Hazzy na kanapie. Ten  już po chwili wtulił się we mnie, choć zrobił to bardzo ostrożnie. Objąłem go i przyciągnąłem bliżej, w końcu czując ulgę. Może i nie było to nadal, co kiedyś, ale na reszcie poczułem się szczęśliwy. Nie musiałem znać Harrego od przedszkola. Wystarczyły mi te pięć miesięcy, aby poznać trochę jego wnętrze. Zapewne dowiem się o nim jeszcze mnóstwo rzeczy i fascynowało mnie to.

-Lou? – odezwał się nagle.

-Tak?

-Jestem dla Ciebie kimś ważnym? – spojrzałem na niego pytającym wzrokiem. Zaskoczyło mnie trochę jego pytanie.

-Jesteś… dlaczego pytasz?

-Nigdy mi tego nie mówiłeś. – uśmiechnąłem się lekko.

-Nie rozumiem.

-Wiesz… pamiętam trochę Twoją rozmowę z Gregiem.

-Ugh, nie mówmy o tym.

-Czeemu?

-Nie przepadam za nim.

-Skrzywdził Cię, wiem, ale…

-Nie Harry, skrzywdził Ciebie. W tym jest problem. – powiedziałem pod wpływem impulsu. Zawsze trudno było mi mówić o swoich uczuciach i poglądach, dlatego byłem dumny, że udało mi się to wykrztusić.

Mój przyjaciel spojrzał na mnie i delikatnie się uśmiechnął.

-To że mnie pobił to nic takiego. Zranił Cię tu. – przyłożył dłoń do mojej piersi. Pod wpływem jego dotyku zadrżałem i pierwszy raz od miesięcy poczułem ciarki, będą przy Hazzie. – To jest gorsze, sam dobrze o tym wiesz. – przytuliłem się do niego, bo inaczej nie potrafiłem okazać swoich uczuć. Wydał mi się taki słodki i kochany. Objął mnie mocno, a po chwili pocałował w głowę. Czułem się tak inaczej… jakby nic więcej nie brakowało mi do szczęścia.

-No ale wracając do tej rozmowy…

-Wrrr… nie dasz mi z tym spokoju, Harry?

-Nie. – uśmiechnął się łobuzersko.

-Tylko szybko.

-Czy On Ci powiedział, że Cię kocha?

-Był pijany.

-Jasne.

-No był pijany!

-Podobno wtedy mówi się właśnie prawdę.

-Do czego pijesz?

-Że jest dziwny.

-Zgodzę się.

-No ale… nie chcesz z tym czegoś zrobić?

-Co niby?

-Może z nim pogadaj?

-Ja już się z nim wystarczająco nagadałem. Sam słyszałeś.

-No ale tak na trzeźwo.

-Nie mam zbytnio ochoty. Poza tym, po co?

-Nie wiem. Nie wolisz żyć z nim w zgodzie?

-Ja nawet nie zamierzam z nim zamienić już słowa.

-No ok., niech Ci będzie.

-Już koniec? – zapytałem z nadzieją.

-Tak, tak.

-Nawet nie wiesz jak się cieszę. – odetchnąłem z ulgą, uśmiechając się od ucha do ucha.

-Może gdzieś pójdziemy? – zaproponował Harry. – Dawno niegdzie nie byliśmy.

-Dobrze, ale gdzie?

-Hmm… co powiedz na London Eye? – wyszczerzyłem się jeszcze bardziej, a w środku aż poczułem cieplo.

-Jestem zdecydowanie na tak.

***

Bardzo się cieszyłem, że między mną a Lou było już w porządku. Szliśmy obok siebie w stronę London Eye calu uśmiechnięci i zagadani na bezsensowny temat. To własnie w nim uwielbiałem. Mozgłem rozmawiać z nim na wszystkie możliwe tematy, nawet te głupie, a było się z czego śmiać i co najważniejsze czuliśmy się swobodnie. Prawdę mówiąc, miałem dość już tych śmierdzących klubów, przez które tylko traciłem czas. Zdecydowanie wolałem ten czas spędzić z Louisem.

Godzinę później.

Po staniu w długiej kolejce, wreszcie mogliśmy wejść do małego wagonika. Mój przyjaciel usiadł naprzeciwko mnie i ciągle patrzył przez okienko. Gdy tylko kolejka ruszyła, chłopak drgnął i zacisnął dłonie na siedzeniu.

-Spokojnie. – zwróciłem się do Louisa. Spojrzał na mnie przestraszonym wzrokiem.

-Ja… jestem spokojny.

-Właśnie widzę.

-No bo ja… troche boję się wysokości.

-Nigdy mi tego nie mówiłeś.

-Jakoś nie było okazji.

-Usiądź obok mnie.- Tommo patrzył na mnie chwile, aż w koncu powoli wstał i ostrożnie usiadł obok mnie. Uśmiechnąłem się tylko i chcąc go jakoś udobruchać położyłem rękę na jego zaciśniętej dłoni. Momentalnie na mnie spojrzał, a po chwili przeniósł wzrok na nasze dłonie. Było mi przyjemnie, czułem się taki radosny. Podobało mi się również to, że po chwili jego palce splątały się z moimi. Czułem się jak spełniona, zakochana nastolatka i mimowolnie się uśmiechnałem. Lou miał podobny wyraz twarz, co wywołało u nas cichy smiech. Przytuliliśmy się do siebie, a nasze dłonie nadal były złączone, leżały pomiędzy moją i Louisa nogą. Co chwile któryś z nas na nie spoglądał, lecz noc już nie mówiliśmy.

-Harry… - zaczął po kilku minutach chłopak.

-Tak?

-Wyjedźmy gdzieś.

-Słucham?

-Pojedźmy gdzieś razem. – powiedział patrząc prosto w moje oczy.

-Razem? Znaczy się we dwoje?

-Tak, Debilu. – nie mogłem w to uwierzyć. Byłem zaskoczony jego propozycją, lecz również bardzo szczęśliwy.

-Ale gdzie… i kiedy?

-Choćby jutro!

-A szkoła?

-To tylko 2-3 dni.

-Nie wiem co powiedzieć, Lou.

-Ja oczywiście nie nalegam. Jak nie chcesz…

-Oh, przestań. – zaśmiałem się. – Po prostu nie spodziewałem się tego.

-Jestem nieprzewidywalny. – uśmiechnąłem się i tak po prostu go pocałowałem. Kochałem ten aksamitny i miękki dotyk jego ust. To było cudowne doświadczenie. – ty też jesteś. – powiedział, gdy się od niego oderwałem, a po chwili wybuchliśmy śmiechem. – To jak?

-Zgadzam się. Tylko gdzie?

-Nad morze!

-O! Dawno nie byłem nad morzem.

-Teraz musimy tylko ustalić kiedy. – powiedział.

-Jutro!

-Już jutro? No no, nie spodziewałem się. – zaśmialiśmy się oboje i ścisnęliśmy mocniej nasze dłonie. Jednak, gdy tylko ogromne koło się zatrzymało, nasz uścisk rozluźnił się i nasz dłonie wróciły bliżej naszych ciał.

-No ejj… - narzekał Louis. – nawet nie zdążyłem zobaczyć widoku.

-Nadrobimy to. – odparłem, wychodząc na piaszczystą ziemię.

Resztę dnia spędziliśmy na pakowaniu potrzebnych rzeczy i planowaniu. Jutro rano, jak najwcześniej, pojedziemy na dworzec i wsiądziemy w pierwszy pociąg, jadący nad morze. Nasz przemyślany plan, aż mnie przerażał. Jestem ciekawy, czy wypali.

Rozdział 10, część 2. 'Never let me go'

Cześć wszystkim. ♥

Tak jak obiecałam, dodaję następny rozdział :) Jakoś tak wydaję mi się nudny ;/ Brak mi weny...

Co Wy o nim sądzicie?

Muszę niestety oznajmić, że nie będę jeszcze dodawać systematycznie rozdziałów. Prawie nic nie nadrobiłam :( Miałam BARDZO mało czasu. Sprawdziany, kartkówki, zaległości itd. Obiecuję, że teraz postaram się jak najszybciej to wszystko nadrobić i za kilka tygodni dodam 11. rozdział. Bądźcie cierpliwi. Będę Was informować o zmianach :)

Miłego czytania <3

Rozdział 10, część 2.

Wychodząc z łazienki, zauważyłem, że ktoś za mną wybiega. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że to był Harry. Gdy znalazłem się przed klubem, przystanąłem obok murku, nie chcąc, aby włóczył się w nocy po mieście, w dodatku samotnie. Jak po chwili zobaczyłem, nie był w dobrym stanie, więc tym bardziej nie mogłem go narażać. Gdy tylko się odezwałem, Harry podbiegł do mnie, chwiejąc się i złapał mnie za ramiona.

-Lou! – wysapał, a ja poczułem jego nieprzyjemny zapach z buzi przepełniony alkoholem. Odwróciłem głowę, nie chcąc czuć tego smrodu.

-Tak, ja.

-Lou, ja przepraszam. To nie miało tak wyglądać.

-Oh, przestań.

-Naprawdę! Uwierz mi.

-Daj spokój. Idę do domu, chyba już sobie poradzisz. – zepchnąłem ręce chłopaka z moim ramion i odwróciłem się, jednak ten złapał mnie za łokieć.

-Poczekaj. Daj mi chociaż wyjaśnić.

-Co masz do cholery wyjaśniać?! Nic! Daj już sobie spokój! Już koniec, widzisz? Możesz odetchnąć z ulgą! Nie będę się o nic prosił! – miałem dość. Myślałem, że to co było między nami było czymś niesamowitym, jednak się pomyliłem. Harry kolejny raz zrobił coś, co nie tylko mnie zraniło, lecz także upokorzyło.

-O czym Ty mówisz? Jaki koniec? – Styles patrzył na mnie zaskoczony. Przejechał obok nas samochód, oświetlając twarz chłopaka i dopiero teraz zauważyłem jaki był blady i jak bardzo miał podkrążone oczy. Tak bardzo chciałem mu pomóc, być przy nim, ale to nie miało sensu. To rozrywało mnie od środka, bo On nie chciał tej pomocy… a najbardziej na świecie bałem się odrzucenia.

-No tak… przecież nie było nawet początku. – Harry już chciał coś powiedzieć, kiedy nagle się odwrócił i zwymiotował na chodnik. Podbiegłem do niego szybko i odgarnąłem włosy z jego czoła. Kiedy skończył, chciał się wyprostować, lecz tylko zatoczył się do tyłu, a ja w ostatniej chwili go złapałem.

-Niedobrze mi. – wydukał, a ja nic nie mówiąc, chwyciłem go w talii i prowadziłem w stronę domu.

Pół godziny później.

Położyłem Harrego w jego pokoju i przykryłem kołdrą. Podszedłem do drzwi i zgasiłem światło. Złość, którą czułem przed niecałą godziną nagle zniknęła. Przepełniał mnie smutek i bezsilność. Po moich policzkach spływały pojedyncze łzy, miałem dość całej tej sytuacji, która okropnie mnie męczyła. Te wszystkie gesty, czułości… to tylko głupie złudzenia. To nie był ten sam Harry, którego poznałem pięć miesięcy temu, ktoś mi go zabrał. Przynajmniej tak się czułem. Może On po prostu taki był? Może byłem tak naiwny, że nie zobaczyłem jego prawdziwych cech?

Już chciałem wyjść, gdy usłyszałem słaby głos Loczka.

-Lou…

-Śpij. – wyszeptałem, nie chcąc poznać po głosie, że płaczę.

-Przepraszam. – powiedział, a ja zamknąłem drzwi. Z moich oczy zaczęły wypływać strumienie łez. Poszedłem do swojego pokoju, zamykając za sobą drzwi i usiadłem na łóżku. Ukryłem twarz w dłoniach, szlochając, nie mogąc na tym zapanować. Dopiero teraz dotarło do mnie, że straciłem osobę, w której zdążyłem się zakochać w ciągu pięciu miesięcy. To nie była kłótnia, to było coś zupełnie poważniejszego.

***

Obudziłem się z ogromnym bólem głowy i brzucha. Czułem się okropnie i na dodatek śmierdziałem. Wstałem powoli z łóżka i wyjąłem z kieszeni, złożonych, leżących na krzesełku spodni, telefon. Było dopiero chwile po siódmej, a mi zdecydowanie nie chciało już się spać. Wyjąłem z szafki czyste ubrania i pokierowałem się po cichu do łazienki.

Pół godziny później.

Chłodny prysznic sprawił, że poczułem się o wiele lepiej. Brud i woń alkoholu już ze mnie spłynęły, a moja skóra pachniała delikatnie męskim żelem pod prysznic. Ubrałem się, umyłem zęby, po czym wróciłem do pokoju. Następnie ułożyłem ubrania, bieliznę oraz zaścieliłem starannie łóżko.

Zszedłem na dół i od razu nalałem do sporej szklanki wody. Wypiłem trzy pełnie porcje, po czym zabrałem się za szukanie jakiejś tabletki przeciwbólowej. Gdy już coś znalazłem, połknąłem ją, wypijając kolejną szklankę wody mineralne. Wziąłem głęboki wdech, a następnie powoli wypuściłem powietrze z płuc. Spojrzałem na zegarek, dochodziła dziewiąta. Nie byłem głodny, co było spowodowane nieprzyjemnym kacem, ale chciałem zrobić śniadanie Louisowi.

Wyjąłem z lodówki mleko i nalazłem trochę do małego garnuszka. Z jednej szafki wyjąłem niewielką miskę, a z drugiej płatki oraz orzechy. Gdy mleko było już ciepłe, nalałem je do połowy naczynia, po czym dolałem też trochę zimnego. Lou nie lubił ani gorącego mleka, ani zimnego. Chciałem choć jedną rzecz zrobić dobrze. Nasypłałem do miski płatków i garść orzechów. W oddali, jak na zawołanie, usłyszałem dźwięk schodzenia po schodach. Bałem się odwrócić i spojrzeć mu w oczy, wziąłem tylko jego śniadanie w dłonie i położyłem na stole, po czym usiadłem naprzeciwko.

-To dla Ciebie. – powiedziałem cicho.

-Dziękuję. – odparł, siadając do stołu w ogóle na mnie nie patrząc. Jadł powoli, nie spieszył się.

-Louis. – wyszeptałem, spuszczając głowę w dół. Minęły trzy minuty, nie odpowiedział. Musiałem więc sam kontynuować. – Ja przepraszam. Wiem, ze wyobrażałem to sobie zupełnie inaczej, uwierz, ja też. – mój przyjaciel nagle wstał, chcąc odejść, zapewne do swojego pokoju. Szybko złapałem go za rękę, która po wpływem mojego dotyku zadrżała. – Poczekaj! Nie odchodź. Proszę, daj mi wyjaśnić. – trzymając mocno jego dłoń, patrzyłem na niego błagalnie. Wrócił na swoje miejsce, lecz nadal w ogóle na mnie nie spojrzał. – Pewnie myślisz, że zjebałem? Zniszczyłem wszystko, co było między nami, to prawda. Jednak tego nie chciałem, przysięgam. Kiedy nasza przyjaźń zaczęłam przeradzać się w coś poważniejszego, nie myślałem o konsekwencjach, żyłem chwilą. Dopiero potem zdałem sobie sprawę, jak to mogłoby się skończyć. Zacząłem się o Ciebie bać. Jak Ci opowiadałem, mój ojciec jest nieprzewidywalny i nie wiem, co bym zrobił, gdyby Ci skrzywdził. Jestem z zupełnie innego świata, bo to tylko pozory, że jestem taki niezależny i silny. Za szybko przyzwyczajam się do ludzi, a potem tylko cierpię. Czasem robię głupie rzeczy, raniąc drugą osobę, choć jestem tego nieświadomy… a ja nie chcę Cię zranić. Na dodatek, mieszkam u Ciebie i siedzę Ci na głowię. Tak nie można. Muszę wrócić do domu, do rodziców i znowu udawać, że jest wszystko w porządku. Ja tylko przez te kilka miesięcy… nie miałem odwagi tego zrobić. Ignorowałem Cię, abyś się ode mnie odzwyczaił, a ja któregoś dnia bym zniknął, nie robiąc zamieszania z Twoim poukładanym życiu. Dziś właśnie nastał ten czas. Chciałem Ci jeszcze tylko powiedzieć, że nigdy o Tobie nie zapomnę. Jesteś wspaniałym człowiekiem. – wypowiedziałem te wszystkie słowa, a moje serce z każdym krwawiło jeszcze bardziej. Podniosłem głowę, a Louis patrzył prosto w moje oczy. Nic nie mówił.

Wstałem i poszedłem szybko na górę. Pokierowałem się do pokoju, wyjąłem torbę z szafy i zacząłem wkładać do niej moje ubrania. W mojej Glowie panował chaos, a ból w klatce piersiowej stawał się coraz silniejszy. Już nawet nie miałem siły błagać go o wybaczenie, bo wiedziałem, że to nic nie da. Musiałem odejść, to jedyne wyjście.

-Nie rób tego. – usłyszałem głos Louisa za swoimi plecami. Odwróciłem się raptownie, nie wierząc własnym uszom.

-Muszę. – wyszeptałem, czując jak do moich oczy napływają łzy.

-Nie Harry, nie musisz. – po moim policzku spłynęła łza, powodując, że Lou podszedł do mnie i mocno mnie przytulił. Wtuliłem się w niego, chcąc poczuć ostatni raz ciepło jego ciała. Tak bardzo mi tego brakowało. Tak bardzo brakowało mi Tomlinsona.

-Nie mogę siedzieć Ci na głowie.

-Nie mów tak.

-Ale tak jest. Nawet nie płacę…

-Moi rodzice za wszystko płacą.

-Tym bardziej nie powinienem tu być.

-Haz, proszę. Zostań. – schowałem twarz w jego ramieniu, wybuchając niepohamowanym płaczem. Wszystko co w sobie tłumiłem, nagle wyszło.

-Nie mogę.

-To chociaż na kilka dni. Przemyślisz to na spokojnie, razem o tym pomyślimy, hm? – zaproponował, gładząc dłonią moje plecy, chcąc mnie tym gestem pocieszyć. Nie byłem w stanie nic powiedzieć, bo nie miałem pojęcia, co powinienem zrobić. Najlepiej byłoby, gdybym odszedł i już więcej nie pokazał przed Louisem. On by zapomniał i żył szczęśliwie, poradziłby sobie. Byłoby mu lepiej i nie musiałby dźwigać mojego ciężaru.

-Dobrze. – wyszeptałem w jego ubranie, czując na swojej skórze łzy chłopaka.

Zapraszam.

Hej wszystkim :)
Przykro mi, ale dzisiaj jeszcze nie ma nowego rozdziało :p Za to napisałam shota, którego dodaję na podstronę Larrego :) Zapraszam wszystkich serdecznie. Chętnie poczytam komentarze :)
http://jednoparty-bromance.blogspot.com/2012/11/5-ziall.html

Rozdział 10, część 1. 'Never let me go'

Witajcie ponownie. ♥

Dzisiaj postanowiłam dodać pierwszą część rozdziału dziesiątego. Jak na razie jest to to mój najdłuższy rozdział i na dodatek musiałam go podzielić na dwie części, bo co za dużo to nie zdrowo :p Co o nim sądzicie, podoba Wam się czy nie zbyt?

Tak więc prawdopodobnie w tym miesiącu dodaję rozdział po raz ostatni. Mam nadzieję, że jakoś wytrzymacie i nie stracę Was przez te kilka tygodniu.

Do później, KOCHAM WAS! 

Miłego czytania <3

Rozdział 10. Część 1.

4 miesiące później.

Od tych czterech miesięcy tak właściwie nic się nie zmieniło. I jest mi z tym cholernie źle. Harry jest dla mnie najważniejszą osobą w życiu, ale co z tego? Muszę się w końcu pogodzić z tym, że jest moim przyjacielem i  koniec. Codziennie jest prawie tak samo. Jemy rano śniadanie, rozmawiamy, uśmiechamy się, gdy tylko się widzimy. Właśnie, gdy się widzimy. Po szkole robimy lekcje i się uczymy, a potem jest późno i każdy idzie do siebie spać. Nie, nie śpimy razem. Nie mamy dla siebie czasu. Rozumiem, matura i w ogóle, ale my nawet nie spędzamy razem weekendów. Już nie jest tak, jak kiedyś. Zayn wyprowadził się do Perrie i zmienił szkołę, Liam i Niall żyją własnym życiem, a my… my coraz bardziej się od siebie oddalamy. W piątkowe wieczory zazwyczaj Harry gdzieś wychodzi i wraca dopiero w sobotę po połoudnu. Ja ten czas spedzam sam, pprzed telewizorem. To co było kiedyś, to tylko głupie wspomnienia, którymi ciągle żyję.

Dzisiaj właśnie jest piątek. Robię spaghetti, które zapewne zjem sam.

Po chwili Harry zbiegł po schodach, uśmiechając się do mnie.

-Ale ładnie pachnie. – powiedział, co sprawiło, że się uśmiechnąłem.

-Spaghetti, chcesz trochę? – zapytałem z nadzieją.

-Bardzo bym chciał, ale wychodzę.

-Aha. – powiedziałem, a uśmiech z mojej twarzy zniknął w sekundę. – a… gdzie się wybierasz, jeśli mogę spytać?

-Do klubu, tego co zawsze. Idę, pa. – rzucił, wychodząc z domu.

-Cześć. – wyszeptałem, gdy drzwi się zatrzasnęły. Wyłączyłem gaz i zostawiłem garnki. Straciłem apetyt.

Może pójdę do tego klubu? Nigdy nie ciągnęło mnie do takiego typu organizacji, ale zawsze można spróbować.

Ubrałem buty, płaszcz i czapkę, po czym wyszedłem z domu. Nie spieszyłem się, wolałem, aby Harry nie wiedział, że za nim idę.

20 minut później.

Wszedłem do zatłoczonego klubu i od razu zrobiło mi się niedobrze. W powietrzu unosiła się nieprzyjemna woń alkoholu zmieszanego z potem. Pełno tu było brudnych i po prostu niewyżytych, bo inaczej nie umiałem tego stwierdzić, ludzi. Pokierowałem się do baru i przy nim usiadłem.

-Whisky proszę. – po minucie dostałem swoje zamówienie i powoli sączyłem trunek. Odwróciłem głowę, aby trochę rozejrzeć się po pomieszczeniu. Nie wiem, co przyciągało ludzi, a przede wszystkim Harrego do takich miejsc. Nagle mój wzrok zatrzymał się na pewnej osobie, siedzącej kilka miejsc dalej. Znałem skądś tą osobę… boże, przecież to Greg. Odwróciłem szybko głowę i modliłem się tylko, by mnie nie zauważył. Jednak ktoś miał inne plany i chłopak spojrzał w moją stronę. Podniósł się ociężale i pokierował w moim kierunku.

-Mogę? – zapytał, stojąc obok mnie.

-Jasne. – rzuciłem i zamówiłem kolejną porcję alkoholu, tym razem podwójną.

-Co u Ciebie? – czego on ode mnie jeszcze chciał?

-Nic ciekawego.

-Co Cię tu sprowadza? Nie widuję Cię tu raczej.

-Oh Greg, błagam Cię. Nie udawaj, że wszystko jest w porządku.

-Lou, ile mam Cię przepraszać?

-To nic nie da. Po prostu daj mi spokój.

-Ale ja właśnie nie chcę Ci dać spokoju. – spojrzałem na niego, nie wierząc własnym uszom. – To takie dziwne?

-Tak. Potraktowałeś mnie jak śmiecia.

-Przepraszam.

-Idę stąd, pa. – wstałem, nie chcąc go dłużej słuchać.

-Czekaj!

-Czego chcesz?

-Zostań. Proszę, daj mi wyjaśnić.

-Co tu jest do wyjaśnienia?

-Jest dużo. Usiądź… proszę? – tak więc zrobiłem. Byłem trochę ciekawy, co chciał mi powiedzieć.

-Słucham. – zanim zaczął mówić, wypił do końca swojego drinka i zamówił kolejnego.

-Gdy się dowiedziałem, że jesteś gejem… ja nie miałem Ci tego za złe. Wręcz przeciwnie. Jednak wszyscy dookoła zaczęli Cię wyśmiewać… stałeś się pośmiewiskiem szkoły, byłeś ofiarą…

-To już wiemy.

-Bałem się. – wycedził nagle.

-Czego się bałeś?

-Ich reakcji.

-O czym Ty mówisz do cholery?

-Nie chciałem Cię wyśmiewać i obrażać. Bolało mnie każde wypowiedziane złe słowo wobec Ciebie. Musiałem to robić, inaczej byłbym w takiej sytuacji jak Ty. Bałem się tego. Wiem, że to strasznie samolubne, ale zrozum. – oniemiałem. Nie mogłem uwierzyć w to co mówił. Po jego ostatnim zachowaniu było mi przykro, ale jednak dobrze go znałem, Greg nie był złym człowiekiem.

-A teraz?

-Co teraz?

-Już się nie boisz?

-Mam ich wszystkich w dupie. Dla mnie liczysz się tylko Ty, Lou. Musiałem wybrać, wolę Ciebie. Zawsze tak było.

-Słucham?

-Louis, ja Cię kocham.

-Chyba za dużo wypiłeś. – wstałem i poszedłem w poszukiwaniu łazienki. Chyba nieco się pomyliłem, co do Grega. Chciałem znaleźć się jak najdalej tego chłopaka. Gadał jakieś bzdury i miałem go dość. Nie lubiłem, gdy ktoś bawił się cudzymi uczuciami.

-Ej! Nie zostawiaj mnie tak!

***

Jak to było w moim zwyczaju, siedziałem przy stoliku w najciemniejszym rogu klubu i piłem. Obok mnie kręciło się pełno dziewczyn, które coraz bardziej mnie denerwowały.

To nie tak, że zostawiłem Louisa i żyłem własnym życiem. Był dla mnie kimś cholernie ważnym i było mi strasznie ciężko z tym wszystkim. To co robiłem było chore. Unikałem go i z dnia na dzień wszystko przepadło. Sam do końca nie wierzyłem w to, że tak łatwo udawało mi się obojętnie patrzyć na Tomlinsona. Oczywiście, na zewnątrz obojętnie, bo w środku tak naprawdę mnie rozrywało. Z każdym dniem coraz bardziej chciałem go do siebie przyciągnąć, wtulić w ciepłe ciało, całować bez opamiętania… ale to na nic. Nie mogę tego zrobić. Nie chcę mu zniszczyć życia. To byłoby z mojej strony bardzo egoistyczne. Muszę go ochronić, bo go kocham. Tak, kocham go do jasnej cholery.

Od nadmiaru alkoholu zachciało mi się siku. Wstałem więc i udałem się do toalety.

Siedziałem w kabinie, kiedy ktoś wszedł do pomieszczenia, a następnie weszła chyba druga osoba.

-Poczekaj no. To nie tak. Poza tym, wcale dużo nie wypiłem.

-Daj mi spokój. – albo mi się wydawało albo słyszałem Louisa. Co on tu robił?

-Nie!

-Boże… idę do domu i masz za mną nie iść.

-Nie odpuszczę tak łatwo. – z kim on rozmawiał? To było dla mnie co najmniej dziwnie, a w szczególności niezrozumiałe.

-Nie wiem po co tu przychodziłem. To był głupi pomysł.

-Bardzo dobrze zrobiłeś. W końcu mogłem z Tobą pogadać. Tęskniłem za tym, wiesz? – CO?

-A ja nie zbyt.

-Dlaczego to robisz?

-Co robię?

-Ranisz mnie?

-Dlaczego ze mnie żartujesz?

-Ja? Mówię poważnie, rozumiesz? Kocham Cię, Lou! – chyba się przesłyszałem.

-Zamknij się.

-Wstydzisz się mnie? A Harrego nie?

-Nie mieszaj w to Harrego.

-Dlaczego? W końcu z Tobą mieszka.

-I co z tego?

-To, że kimś dla Ciebie jest.

-Dlatego go pobiłeś? Bo kimś dla mnie jest?

-Nie, bo mi Cię zabrał.

-Nie Greg, to ja chciałem się z nim przyjaźnić. Poza tym, Ty mnie wystawiłeś. – czyli rozmawiał z Gregiem? Boże, w mojej głowie panował przerażający chaos, a na dodatek byłem po sporej dawce alkoholu.

-Przepraszam Cię za to.

-Oh, proszę Cię.

-Nie Lou, to ja Cię proszę. Wybacz mi. Wiem, że nie powinienem tego robić, ale byłem zazdrosny. Teraz już wiem, że to tylko przyjaźń i obiecuję, że to się nie powtórzy.

-O boże. Nie wiem, czy śmiać się czy płakać.

-O co Ci chodzi?

-Nic o mnie nie wiesz.

-To mi powiedz.

-Nie.

-Dlaczego?

-Bo Ci nie ufam. Już nie jesteś tym Gregiem, którym byłeś kiedyś.

-Wydaje Ci się.

-Tak jak Tobie się wydaje, że mnie znasz.

-Znam Cię od przedszkola.

-Widujesz. To nic nie znaczy.

-Aha… czyli nic dla Ciebie nie znaczę? Przez te wszystkie lata…

-Nie Greg. Przestań. Przyjaźniliśmy się, byłeś cudownym przyjacielem, ale to już koniec.

-To moja wina, prawda?

-Nie o to chodzi. Po prostu wszystko się zmienia, ludzie się zmieniają.

-To Harry?

-Dlaczego wszystko nawiązujesz akurat do niego?

-Bo z nim mieszkasz i nie mówi, że to nic nie znaczy, bo znaczy.

-Po prostu mu pomogłem.

-Kim on dla Ciebie jest?

-Nie ważne.

-Czyli to coś więcej, inaczej byś powiedział.

-Co jak co, ale Ciebie nie powinno to obchodzić.

-Bo co?

-Tak, jest dla mnie kimś więcej. Pomógł mi, a ja pomogłem mu! Był obok mnie, gdy go potrzebowałem i mogłem na niego liczyć. Harry jest wspaniałą osobą i nie waż się go dotknąć, rozumiesz?

-Jeśli nie rozumiem?

-Jesteś śmieszny.

-No odpowiedz.

-To nie ręczę za siebie. Zniszczę Cię. Zostaw go i mnie w spokoju.

-Kochasz go.

-I co z tego?! Gówno!

-O czym Ty mówisz, Lou?

-Znudziłem mu się. Nie ważne, i tak za dużo Ci już powiedziałem. Cześć.

Moja głowa pulsowała. Odkręciłem szybko zamek w drzwiach i wybiegłem z łazienki za Louisem. Było mi tak strasznie głupio. On myślał, że już mnie nie obchodzi, że go nie chcę.

Biegłem za nim, popychając przy tym pełno, tańczących ludzi. W mojej głowie wirowało i wszystko wokół mnie się kręciło. Było mi niedobrze. W końcu udało mi się wyjść na zewnątrz, więc zacząłem się rozglądać na wszystkie strony. Nigdzie go nie było, zniknął.

-To jestem. – odezwała się postać zza murku, który był częścią tego dziwnego wejścia do klubu.