Rozdział 1. 'Never let me go'

Cześć wszystkim :)
Strasznie mnie kusiło, żeby dodać w końcu pierwszy rozdział, więc dzisiaj go publikuję :D
Mam nadzieję, że jakoś to zaakceptujecie i może nawet Wam się spodoba ;3

Strasznie dziękuję wszystkim za te przemiłe słowa w komentarzach i tyle widzów. ♥
Jestem wręcz zaskoczona takim zainteresowaniem tego bloga.

Miłego czytania <3

PS. Drugi rozdział dodam najprawdopodobniej dopiero w listopadzie.

Rozdział 1.

            Następny dzień wydawał mi się być jeszcze gorszy. Jednak byłem na tyle silny, aby jakoś zwlec się z łóżka i zrobić to co zwykle rano.

Kiedy wszedłem na szkolny korytarz, od razu przykułem uwagę większości ludzi, znajdującym się w pomieszczeniu. Dało się słyszeć również różne wyzwyiska i dużo śmiechu. Miałem ochotę zawrócić do domu. W mojej głowie panował chaos i przede wszystkim smutek. Było mi przykro, że ludzie będący już w taki wieku, nie umieją zrozumieć spraw takich jak moja. Możliwe jednak, że wina była też po mojej stronie. Nie możliwe, a pewne. Nie ujawniłem się. Przez prawie trzy lata wszyscy moi znajomi żyli w przekonaniu, iż jestem heteroseksualny. Zawsze wykręcałem się od tematów związanych z dziewczynami i seksem. Nie bawiło mnie zaliczanie i spławianie. Może dlatego, że nie kręciła mnie płeć żeńska? W każdym bądź razie nigdy nie powiedziałem, że jestem hetero. Poza tym to tylko i wyłącznie moja sprawa, więc dlaczego wszyscy robią z tego takie zamieszanie?

-Cześć Geju. – te dwa słowa nagle wyrwały mnie z myśli. No nie wierzę. Jeszcze kilka dni temu byliśmy najlepszymi przyjaciółmi, a teraz Greg wyśmiewa się ze mnie przy wszystkich. Tak z dnia na dzień stałem się pośmiewiskiem całej szkoły. Zrobiło mi się od tego wszystkiego niedobrze. Jak na zawołanie zadzwonił dzwonek, więc pokierowałem się jak najszybciej na lekcje.

            Te 45 minut ciągnęły się niesamowicie. Na dodatek musiałem wysłuchiwać zupełnie niepotrzebnych wobec mnie opowieści o historii naszego kraju. Nigdy nie lubiłem przedmiotów humanistycznych. Przeraźliwie mnie nudziły i nic nie dawały. Zdecydowanie wolałem chemię, matematykę czy fizykę.

Z sąsiedniej ławki nagle usłyszałem śmiech, który przykuł nie tylko moją uwagę.

-Jake. Może opowiesz nam co Cię tak śmieszy? – zagrzmiał nagle nauczyciel. Nigdy nie lubił, gdy mu się przerywano.

-On. – wskazał palcem w moją stronę, a ja spuściłem głowę, rumieniąc się cholernie. Było mi tak strasznie głupio.

-Z moich obserwacji wynika, że Louis nic takiego nie zrobił. – nie wiem, jak to działało, ale znowu na moje szczęście zadzwonił dzwonek. Wybiegłem szybko z klasy i pokierowałem się do toalety. Tylko tam mogłem spokojnie spędzać przerwy.

Kilka godzin później.

Wyszedłem z klasy i poszedłem w stronę stołówki. Jeszcze tylko dwie lekcje i wszystko będzie dobrze. Otworzyłem drzwi i wszedłem do pomieszczenia, gdzie unosiła się mieszanina zapachów różnorodnego jedzenia. Prawdę mówiąc, nie było to najprzyjemniejsze doznanie.

Jak na zawołanie, wszyscy nagle wybuchnęli śmiechem.

-Kogo my tu mamy? – wykrzyczał ktoś z tłumu.

-Oto i nasz szkolny pedałek! – cała stołówka zawyła głośnym śmiechem, a ja natychmiast zawróciłem. Udałem się czym prędzej do łazienki, bo już nie wytrzymałem. Zamknąłem się w jednej z kabin i nie mogąc się powstrzymać, rozpłakałem się. Łzy cisnęły mi się do oczu, jak nigdy. Starałem się jakoś nad tym zapanować, lecz nie umiałem. Wszystkie uczucia, emocje w końcu zaczęły wylewać mi się łzami. Po prostu nie mogłem uwierzyć w to, co się działo. Nie dosyć, że cała szkoła wiedziała, iż jestem gejem, to jeszcze wyśmiewali się ze mnie i traktowali jak ofiarę. Nie potrafiłem tego pojąć.

Wziąłem głęboki wdech, po czym powoli wypuściłem powietrze z płuc. Urwałem kilka kawałków papieru toaletowego i wydmuchałem nos oraz wytarłem łzy z policzków. Nagle ktoś zapukał do moich drzwi

-Zajęte. – powiedziałem cicho.

-Tak, wiem. – usłyszałem odpowiedź, która mnie nieco zdziwiła. – Chciałem pogadać.

-Znamy się?

-Nie.

-Nie możesz się ze mnie wyśmiewać z innymi, czy tak bardzo pragniesz zrobić to osobiście? – wysyczałem zza zaciśniętych zębów. Miałem dość.

-Miło, że masz mnie za takiego idiote.

-To o czym chcesz gadać? – zapytałem, nie wiedząc o co mu chodzi.

-Mamy razem historię i myślałem, że może chcesz pogadać… wyjdziesz? – nie za bardzo mu ufałem, lecz nie mogłem tu siedzieć cały czas. Wyrzuciłem papier do toalety i spuściłem wodę. Odkręciłem zamek od drzwi i powoli wyszedłem. Chłopak uśmiechnął się do mnie delikatnie, a w jego policzkach automatycznie pojawiły się dołeczki. Miał trochę dłuższe, kręcone włosy koloru brązowego, które niesamowicie kontrastowały z zielenią jego oczu. Był dość wysoki i szczupły. Miał na sobie czarne, zwężane spodnie z nieco zniżonym krokiem oraz niebieski t-shirt z trochę większym niż przeciętnie dekoltem.

-Cześć. – powiedział przyjaźnie, wyciągając ku mnie dłoń. – Jestem Harry.

-Hej. – odparłem trochę zmieszany i ścisnąłem delikatnie jego rękę.

-Nie bój się. Nie zamierzam Cię wyśmiewać. Chciałem pomóc.

-Mhm.

-Strasznie denerwują mnie osoby w tej szkole. Myślą, że mogą wszystko. Rozwydrzone, nowobogackie bachory.

-Doskonale Cię rozumiem. – zaśmiałem się słabo. – Właściwie, to dlaczego chcesz mi pomóc?

-Nie lubię, gdy wszyscy wypatrują sobie jedną ofiarę i się z niej wyśmiewają. Poza tym przecież nic złego nie zrobiłeś.

-Ale nie powiedziałem im prawdy.

-Twoja orientacja, Twoja sprawa.

-Może i tak.

-A okłamałeś ich?

-Słucham?

-Czy mówiłeś, że lubisz dziewczyny?

-Nie. Zawsze unikałem tych tematów.

-No właśnie. Czyli nic złego nie zrobiłeś. Poza tym, gdybyś chciał im powiedzieć to byś to zrobił. Może nie byłeś gotowy albo nie dali Ci poczucia, że możesz im tak zaufać. Chodź, poznam Cię z moimi przyjaciółmi. – nagle zacząłem lubić tego chłopaka. Wydał mi się być taki miły i przyjazny. Skoro chciał pomóc, to czemu by mu na to nie pozwolić? Może nie będzie tak źle.

***

Zazwyczaj nie podchodzę do przypadkowych ludzi i jestem dla nich miły. Nie mam też w naturze chęci do pomagania innym. Jednak tym razem po prostu musiałem zainterweniować. Louis nieco mnie zaintrygował. Nie obwiniał wszystkich dookoła, lecz szukał błędów w swoim postępowaniu. Kiedy zobaczyłem jego przerażenie i smutek na lekcji historii, nogi same poprowadziły mnie za nim. Nagle zapragnąłem mu pomóc i wydostać się z tak wstydliwej i głupie sytuacji. Chciałem również go poznać i dowiedzieć się o nim więcej. Nie miałem pojęcia, dlaczego tak mnie do niego ciągnęło. W każdym bądź razie chciałem pomów, co nie było do mnie podobne.

-Tak właściwie, to dlaczego Cię tu wcześniej nie widziałem? – zaczął mój nowy kolega, kiedy szliśmy na dół.

-Zazwyczaj trzymałem się na uboczu. – puściłem mu oczko. – No ale może dlatego, że mamy razem tylko historię.

-Heh, no tak. Gdzie my tak właściwie idziemy?

-Do szatni. – spojrzał na mnie zmieszanym wzrokiem, na co zaśmiałem się cicho. – Tak ukrywamy się z chłopakami na przerwach. Nie przepadamy za tym zgiełkiem.

-Rozumiem. Całkowicie. – zeszliśmy na dół po schodach i udaliśmy się do jednego z kilku małych pomieszczeń. Odnalazłem szybko przyjaciół, chcąc przedstawić im Louisa jeszcze na tej przerwie. Podeszliśmy do trójki chłopców i stanęliśmy naprzeciw ich.

-Cześć. – powiedziałem, szczerząc się, jak zwykle robiłem to na powitanie. – To jest Louis. – wskazałem chłopaka, stojącego obok mnie, po czym zwróciłem się do niego. – Blondyn do Niall, Mulat Zayn, a tam siedzi Liam. – przedstawiłem ich sobie, a Lou grzecznie przywitał się, podając im rękę. Czuł się dość nieswojo. No ale, co się dziwić, skoro cała szkoła znała go i postrzegała za ‘pedała’. Oczywiście nie cała, bo ja zdecydowanie nie. Mam nadzieję, że w jakiś sposób zakumuluje się z nami i będę w stanie mu pomóc.

Informacja.

Cześć ;3

Na początek chciałam bardzo podziękować za te miłe komentarze i tyle widzów :)
DZIĘKUJEMY <3

1. rozdział i kolejne zacznę dodawać chyba dopiero od listopada. Mam na razie 2 rozdziały, a muszę mieć przynajmniej 7-8, żeby zacząć publikowanie. Postaram się pisać szybciej i zdążyć na listopad :)

Do później <3

Prolog. 'Never let me go'

Witajcie ponownie Kochane <33

Dzisiaj dodaję Prolog i byłabym bardzo wdzięczna na szczere opinię o nim i wgl. Wiem, że to dopiero początek i trudno stwierdzić, czy zapowiada się ciekawie, ale chciałabym ocenić ile osób zachce czytać to opowiadanie.

Zapraszam na Larrego Stylinsona :)

Miłego czytania <3

Never let me go.

Prolog.

            Ze snu wyrwał mnie głośny i nieprzyjemny dźwięk budzika. Podniosłem się trochę wyżej i czym prędzej go wyłączyłem. Wygramoliłem się ociężale spod kołdry, stanąłem na chłodnej podłodze i porządnie się rozciągnąłem. Następnie ruszyłem do łazienki wykonać poranną toaletę oraz ubrać wcześniej przyszykowane ubrania. Po tych czynnościach, wróciłem do pokoju i zerknąłem na zegarek. Była dopiero 07:08. Wziąłem swój czarny plecak i zszedłem po schodach, udając się do kuchni. Jak zwykle zrobiłem sobie czekoladowe płatki z zimnym mlekiem, po czym usiadłem do stołu i zacząłem się nimi zajadać. Do tego czasu udało mi się już trochę obudzić, więc wyjrzałem za okno, aby sprawdzić jaka dzisiaj pogoda. Niebo było lekko zachmurzone, a po słońcu ani śladu. Jednak dzień zapowiadał się nawet dobrze, bo nie miałem dzisiaj jakichś specjalnie trudnych lekcji. Mam nadzieję, że drugi semestr minie szybko. Nie, że jakoś bardzo chcę pożegnać się z liceum, bo lubię to miejsce, tylko po prostu desperacko pragnę wakacji i słońca. Wracając do szkoły, to właśnie tu poznałem moich wspaniałych przyjaciół ; Grega, Jacksona i Austina. Dzięki nim, chciało mi się tam przychodzić najbardziej. Nauczyciele też byli całkiem spoko, ale jak w każdej szkole, bywały zrzędy.

            Gdy moja miska została już opróżniona, wstawiłem ją do zmywarki. Następnie pokierowałem się do przedpokoju i ubrałem płaszcz oraz buty. Zarzuciłem na siebie plecak i wyszedłem przed dom. Zamknąłem drzwi na klucz i ruszyłem do szkoły. Po 20 minutach znalazłem się wreszcie w ciepłym budynku. Zostawiłem w szatni niepotrzebne rzeczy i pokierowałem się wzdłuż korytarza. Zdziwiło mnie trochę, iż moich kolegów jeszcze przy mnie nie było. Zazwyczaj, gdy tylko zbliżałem się do szkoły, wychylali głowy zza drzwi lub przez okna. Idąc w stronę klasy do języka angielskiego, poczułem na sobie wzrok sporej liczby osob. Nie mogłem mieć nic na plecach, bo dopiero tu przyszedłem. Może byłem od czegoś wybrudzony? Przeleciałem dyskretnie spojrzeniem po swoich ubraniach, ale nie zauważyłem nic nadzwyczajnego. Skręciłem w lewy korytarz i ujrzałem trójkę moich kumpli. Uśmiechnąłem się do nich promiennie, lecz tego nie odwzajemnili. Spojrzeli na mnie, jakbym był czymś obrzydzającym, a następnie, odwróciwszy się, ruszyli przed siebie, oddalając się ode mnie. Nie miałem pojęcia o co chodzi. Przecież nic zlego nie zrobiłem. Te wszystkie spojrzenia, które ciągle mnie śledziły… co się dzieje do cholery? Nagle zadzwonił dzwonek, więc wszedłem do klasy i zająłem swoje stałe miejsce. Wyjąłem książki i usiadłem grzecznie, udając, że słucham nauczyciela. Wiem, że to niegrzeczne, ale też silniejsze ode mnie… lecz podsłuchałem rozmowę, siedzących niedaleko mnie chłopaków, którzy również dziwie na mnie patrzyli.

-Phil, to jest ten, o którym mówił nam Jake? – zapytał jeden, wskazując brodą na mnie.

-Tak. Okropny, nie? Nawet po ubiorze widać, że jest jakiś dziwny. Żeśmy tego nie zauważyli wcześniej…

-Boże, te szelki. Zdecydowanie wygląda, jak gej. – o matko! Nie, błagam nie. Tylko nie to. Opuściłem głowę i zacząłem wgapiać się tępo w książkę. Jak to się stało? Skąd oni wszyscy wiedzą? Poczułem, jak moje policzki przybierają pomidorowy kolor.

Tak, jestem innej orientacji. Kręcą mnie chłopcy i to już od 2 klasy gimnazjum. Jednak postanowiłem zachować to dla siebie… na resztę życia. Poczułem wibracje, przychodzącego sms-a, więc ostrożnie wyjąłem telefon i otworzyłem go.

            „Czyżby ktoś okłamywał nas przez prawie 3 lata? Oh, nie! Jednak prawda wyszła na jaw! Louis Tomlinson gejem! Zdziwieni? Hahaha.”

Pod treścią na domiar wszystkiego widniało zdjęcie. Moja stara fotografia z kolegą. To on udowodnił mi, że jestem gejem. Tylko skąd wzięło się tu zdjęcie, na którym przytulałem się z moim byłym chłopakiem?! Do oczu napłynęły mi łzy, jednak starałem się opanować i jakoś uspokoić. Nagle cała ta szkoła wydała mi się dziwnie głupia i denerwująca. Ci wszyscy tępi ludzie.. Na litość boską, przecież oni mają już 18 lat! Powinni to zrozumieć. Nie, przepraszam, debile nie są w stanie zrozumieć chłopaka, który z niewiadomych przyczyn zakochał się w tej samej płci. 

Never let me go.

"Never let me go"

Tak, to tytuł mojego drugiego opowiadania o Larrym Stylinsonie. Pisałam, że może uda mi się zacząć dodawać rozdziały w październiku, no ale mam dopiero prolog + 2 :c Jednak wpadłam na pomysł, aby dodać dzisiaj Prolog, abyście zobaczyli czy Wam się spodoba czy coś w tym stylu ;)
Co Wy na taki układ? ;3

Epilog 2.

Już dzisiaj napisałam epilog numer 2. Połowa jest taka sama, bo nie miało to związku z ostatecznym zakończeniem. Nie wiem, czy Wam się spodoba, ale starałam się jak mogłam.

Nowe opowiadanie najprawdopodobniej zacznę dodawać w październiku :)

Miłego czytania <3

*Louis*

 Gdy tylko lekarz wyszedł z sali, w której leżał Harry podbiegłem do niego prawie się przewracając. Byłem już trochę bardziej opanowany niż wcześniej. Moje policzki były suche, a bicie serca w normie. Jednak widok doktora sprawił, że moje ciśnienie momentalnie się podniosło. 

-Przepraszam. Ja... jestem przyjacielem Harrego Stylesa. 

-Ugh. Dobry wieczór. Pan do nas zadzwonił, tak?

-Tak.

-Bardzo dobrze Pan zrobił. Kolega powinien być panu wdzięczny. - uśmiechnął się słabo.

-To znaczy... to znaczy, że on już odzyskał przytomność?! - zapytałem z podnieceniem.

-Tak, ale proszę spokojnie. Pacjent musi odpoczywać. 

-Dobrze. - już chciałem odejść, kiedy lekarz zatrzymał mnie swoim głosem.

-Proszę chwilę poczekać.

-Tak? - zapytałem, wracając na swoją dawną pozycję.

-Czy Pan jest bliskim przyjacielem Harrego?

-Emm.. tak, bardzo bliskim. - no bo co ja mam mu powiedzieć? - mieszkamy razem. 

-Może uda się Pan najpierw do mojego gabinetu? Musi Pan o czymś wiedzieć.

-Dobrze. - zacząłem się powoli denerwować, gdy ruszyłem za lekarzem. Pewnie musiał mi tylko przedstawić wyniki badań i podać jakieś leki. 

Usiadłem na krześle, na przeciwko Pana w bialym fartuchu. 

-A więc... - spojrzał w jakieś kartki, po czym kontynuował. - Harry Styles ma białaczkę. To chyba Pan wie, tak?

-Wiem.

-Jak widać stan pacjenta się pogorszył. Z jego książeczki lekarskiej wynika, że spędził kilka miesięcy w sanatorium i szpitalu. Wtedy było dobrze, nawet bardzo. 

-Mhm. - moje serce biło z sekundy na sekudne coraz szybciej. - Ale teraz już będzie wszystko w porządku, prawda?

-Bardzo chciałbym powiedzieć tak. Jednak nie mogę Pana okłamywać. Pan Harry jest w kiepskim stanie. 

-Jak kiepskim?

-Bardzo. nie będę owijał w bawełnę, bo to chyba nie o to chodzi. Pan Styles jest poważnie chory. Są strasznie małe szanse, że będzie jeszcze tak, jak kiedyś. - zamarłem. Nie, nie, to nie była prawda. Nie chciałem uwierzyć w żadne słowo wypowiedziane przez tego głupiego faceta. Co on mógł wiedzieć? Przecież Harry jest zdrowy!

-Ale... powiedział Pan, że jest szansa.

-Strasznie mała.

-Ale jest. 

-Konieczna jest operacja. I to szybko.

-Kiedy?

-Najlepiej teraz. Tylko, że to niemożliwe, ponieważ nie mamy w tej chwili odpowiedniego szpiku.

-Może ja mógłbym jakoś pomóc? Miałem kiedyś robione badania szpiku. 

-O, to wspaniale. Pamięta Pan wyniki? 

-Niestety nie. - spuściłem głowę w dół i wpatrywałem się tępo w podłogę. Przecież to wszystko nie może się dziać. Dlaczego akurat Harremu? 

-Proszę podać imię i nazwisko. 

-Louis Tomlinson. 

-W którym szpitalu pobierano Panu szpik?

-Tutaj. - lekarz zaczął czytać coś w monitorze komputera, a ja stawałem się coraz bardziej niespokojny. Musiał być jakiś sposób, żeby uratować Hazze. 

-Mam. Rodzinne miasto to Doncaster?

-Tak. 

-Ugh... przykro mi. Nie ma Pan odpowiedniego szpiku.

-Ale jak to?! 

-Proszę się uspokoić.

-Przepraszam. Niema żadnego innego dawcy?

-O tej godzinie nie. Jutro rano zaczniemy szukać dawcy.

-Dobrze. - uniosłem się z krzesła i starałem opanować, napływające wciąż do moich oczu łzy.

-Panie Tomlinson?

-Tak?

-Bardzo ciężko mi to powiedzieć, ale... jeśli nie uda nam się znaleźć dawcy...

-Uda się. - lekarz spojrzał na mnie wielkimi oczami. Nie spodziewał się po mnie takiej reakcji.

-Jeśli się nie uda to Pański przyjaciel ma tydzień. - nie byłem w stanie nic odpowiedzieć. Wyszedłem szybko z gabinetu i pokierowałem się do sali numer 9. Otworzyłem powoli drzwi i wszedłem do sali, zamykając je z powrotem. Po mojej twarzy spływały pojedyncze łzy, po wizycie w gabinecie. Nie dbałem już o to. Spojrzałem na Harrego. Miał przymknięte powieki, a moje ciche wejście do dali go nie obudziło. Był tak okropnie blady i wydawał się być taki kruchy. Do moich oczy cisnęło się jeszcze więcej łez. 

Zbliżyłem się do szpitalnego łóżka i wyciągnąłem spod niego małe krzesełko. Usiadłem na nim i wpatrywałem się tępo w twarz Loczka. Kochałem w niego wszystko, każdą wadę i zaletę. Nie potrafiłbym się bez tego obejść. To zbyt trudne i ciężkie. Nie mogłem go zobaczyć, dotknąć, porozmawiać z nim przez ponad rok, a teraz został mi zaledwie tydzień. Oczywiście była szansa na przeszczep szpiku. Jednak mała. Ale ja wierzyłem, wierzyłem, ze się uda. 

Przebiegłem wzrokiem po ciele Harrego, który zatrzymał się na jego dłoni. Wplotłem w nią delikatnie moją rękę i gładziłem ją ostrożnie. Poczułem nagle, jak mnie uścisnął. Uśmiechnąłem się delikatnie przez łzy i pokierowałem oczy na jego buzię. Próbował otworzyć oczy, jednak słabo mu to wychodziło.

-Cześć. - powiedziałem cicho.

-Louis. - wychrypiał ciężko. Można powiedzieć, że po mojej twarzy ciurkiem spływała słona woda. - Przepraszam. 

-Przestań. - wykrztusiłem. Zabrałem jedną rękę i starałem się nią jakoś otrzeć. 

-Nie płacz. Proszę. - powiedział błagalnym tonem.

-Dobrze. Już dobrze. - wyciągnąłem z kieszeni chusteczki i wytarłem jedną twarz. Wyrzuciłem ją do kosza, stojącego obok łóżka. Wziąłem głęboki wdech i wypuściłem powoli powietrze. Wplotłem ponownie palce między jego i ścisnąłem jego dłoń. 

-Jak się czujesz?

-Słabo. - westchnął. - Rozmawiałeś z lekarzem?

-Tak. - wyszeptałem ciężko. 

-Przepraszam. Przepraszam, ze nie powiedziałem Ci o tym wcześniej. Myślałem, że wyzdrowieje, że będzie lepiej. Nie miałem pojęcia, że znowu wyląduję w szpitalu. 

-Spokojnie. Nie mam Ci niczego za złe, Harry. - usmiechnąłem się do niego słabo, lecz włożyłem w ten uśmiech sporo wysiłku. 

-Kocham Cię. 

-Ja Ciebie też.

Tydzień później. 

Jak co ranek przyszedłem do szpitala i pokierowałem się od razu w stronę sali numer 9. Od tygodnia nie jadłem zbyt wiele. Po prostu nie miałem apetytu. Wstawałem rano tylko po to, aby iść zobaczyć Harrego. Bardzo denerwowałem się tego dnia. Mój ukochany dziś rano był operowany. Wczoraj znaleźli dawcę i przygotowali Stylesa na operacje. Jeśli wszystko się uda, osoba, która mnie uszczęśliwia będzie żyć. Jednak mój lęk wzrastał coraz bardziej, kiedy zobaczyłem puste łóżka w jego sali. Szybkim krokiem udałem się do najbliższej pielęgniarki.

-Przepraszam. Harry Styles. Gdzie on jest?

-A kim Pan jest?

-No do cholery przychodzę tu codziennie od tygodnia! - pielęgniarka spojrzała na mnie przestraszona, a ja postaram się uspokoić. - Louis Tomlinson. Bliski przyjaciel. 

-Pan Harry leży w sali numer 23 na drugim piętrze pooperacyjnym. - rzuciłem szybkie dziękuję i pobiegłem ile sił w nogach na górę. Drzwi z numerem 20, spojrzałem w drugą stronę, 21. Doszedłem wreszcie do drzwi o numerze 23. Wziąłem głęboki wdech, po czym wypuściłem powoli powietrze. Nacisnąłem ostrożnie klamkę i wśliznąłem się do pomieszczenia, zamykając cicho drzwi. Hazza jeszcze się nie wybudził. Usiadłem więc obok niego na małym krzesełku i czekałem, aż w końcu będę mógł poczuć ulgę. Byłem okropnie zmęczony, ponieważ nie mogłem spać zeszłej nocy. Wierciłem się w łóżku, aż w końcu wstałem i poszedłem oglądać telewizję, przy której zasnąłem na dwie godziny. 

Byłem strasznie zdenerwowany. W mojej głowie szumiały przeróżne myśli, które nie dawały mi spokoju. Lekarz powiedział, że szpik może się nie przyjąć, co oznacza tylko jedno. Jeśli Harry obudzi się w ciągu 10 godzin po operacji, oznacza to, iż wszystko idzie w dobrym kierunku. Wtedy będzie można podać leki, które go wzmocnią i pomogą przyjąć się szpikowi. Jednak jeśli obudzi się o wiele później, nie chodzi tu o godzinę, czy dwie, lecz dzień-dwa, to Loczkowi nie pozostanie zbyt wiele czasu. Momentalnie do moich oczu nalały się łzy. Oddychałem głośno, aby łatwiej było mi się uspokoić. Tak bardzo nie chciałem go stracić. Bałem się. Nie wyobrażam sobie życia bez tej osoby. To on sprawia, że chce mi się żyć, że się uśmiecham.

Spojrzałem na jego twarz. Był taki blady i delikatny. Ostrożnie ująłem jego dłoń w swoją i przybliżyłem ją do swoich warg. Pocałowałem jej wierzch, po czym wplotłem moje palce między jego i ułożyłem je na białej pościeli. Wyjąłem drugą ręką z mojej kieszeni telefon i zerknąłem na godzinę. Od operacji minęło 8 godzin. Dopiero teraz sobie zdałem sprawę, iż siedzę to już ponad godzinę.

-No Harry... Obudź się. - jednak nie usłyszałem żadnej odpowiedzi. Zachciało mi się znowu płakać. Niech obudzi się chociaż na minutę, błagam. 

Mijały sekundy, mijały minuty, mijały godziny, a Harry nadal się nie wybudzał. Położyłem delikatnie głowę na skraju jego brzucha i przymknąłem powieki. Byłem okropnie zmęczony, jednak nie chciałem zasnąć. Pragnąłem jakoś obudzić Hazze. Tylko co ja mogę zobić? Tylko czekać. 

Nawet się nie zorientowałem, gdy pochłonął mnie sen. 

Nie mam pojęcia, która była godzina, ale czułem na swoim policzku zaschniętą ślinę. Moment... dlaczego czyjaś ręka leżała na mojej głowie? I bawiła się moimi włosami?!

Podniosłem się gwałtownie, ocierając dłonią policzek. O matko! Moja głowa prawie eksplodowała, a po mojej twarzy zaczęły spływać stróżki łez. Łez szczęścia. Harry właśnie patrzył na mnie i słodko się uśmiechał. 

-Dzień dobry Louis.

-Harry. Boże, Harry! - nie mogłem opanować swoich emocji. To właśnie z tą osobą przeżyłem najwspanialsze chwile. Rzuciłem się na niego i mocno go przytuliłem. - Tak się cieszę. O matko! Ty żyjesz! 

-Tak Lou. A czego się spodziewałeś? - zaśmiał się cicho, równie mocno mnie przytulając. Jego siły powróciły z dnia na dzień. Oczywiście, to nie było to samo, co kiedyś. Jednak to naprawdę ogromna różnica, z tym co było tydzień temu. 

Z mojej twarzy już do końca dnia nie schodził uśmiech. Siedziałem przy Harrym cały czas. Rozmawialiśmy o dosłownie wszystkim i śmialiśmy się z byle czego. Tak jak kiedyś. Jak zawsze. Za trzy dni wypisują go ze szpitala. Ogarniało mnie niesamowite szczęście. Myślę, że to cało zdarzenie wiele mnie nauczyło. Nauczyło mnie przede wszystkim, czym jest miłość. Ta prawdziwa miłość.

Nowe opowiadanie.

Witajcie po raz kolejny :)

Na początek bardzo chciałam przeprosić, za to, iż moje słabe opowiadanie brzmi podobnie do SLYG. Chodzi mi o zakończenie. Naprawdę już wcześniej miałam w planach uśmiercenie jednego z chłopców. Po przeczytaniu epilogu SLYG stwierdziłam, że mój może brzmieć podobnie... niestety. Jednak starałam się jak mogłam, aby brzmiało inaczej. Nie chciałam zmieniać wcześniej wymyślonej fabuły, chociaż teraz myślę, że to byłoby lepsze rozwiązanie. Jeśli chcecie mogę napisać drugi epilog, w którym postaram się jeszcze bardziej i zmienię kilka rzeczy. Bardzo proszę o odpowiedzi.

A teraz chciałam coś wtrącić o nowym opowiadaniu :)

Przedwczoraj napisałam już prolog i jestem z niego osobiście zadowolona. Jak to zazwyczaj początki są ciężkie i nudne, ale jakoś dałam radę. Przemyślałam już jaki będzie ciąg wydarzeń, lecz nadal są niedopowiedzenia. Myślę, że zacznę dodawać rozdziały jakoś w listopadzie lub grudniu. 

Do 'zobaczenia' <3

Epilog.

Witajcie ponownie <3

Tak bardzo dziękuję wszystkim za czytanie tego opowiadania. Jestem bardzo zaskoczona tak wielką ilością widzów. Strasznie dziękuję również za przemiłe komentarze, które sprawiały, że od razu miałam ochotę pisać. To dzięki Wam zdołałam dojechać do końca. 

Mam nadzieję, że to opowiadanie nie było, aż tak złe.
Smutno mi trochę kończyć tą opowieść, ale niema sensu pisać czegoś na siłę.

Miałabym ogromną prośbę zostawienia po sobie krótkiego komentarze, co sądzicie o tym blogu. Jest to dla mnie i Magdy bardzo ważne. Z góry dziękujemy i życzymy miłego czytania :)

*Louis*

 Gdy tylko lekarz wyszedł z sali, w której leżał Harry podbiegłem do niego prawie się przewracając. Byłem już trochę bardziej opanowany niż wcześniej. Moje policzki były suche, a bicie serca w normie. Jednak widok doktora sprawił, że moje ciśnienie momentalnie się podniosło. 

-Przepraszam. Ja... jestem przyjacielem Harrego Stylesa. 

-Ugh. Dobry wieczór. Pan do nas zadzwonił, tak?

-Tak.

-Bardzo dobrze Pan zrobił. Kolega powinien być panu wdzięczny. - uśmiechnął się słabo.

-To znaczy... to znaczy, że on już odzyskał przytomność?! - zapytałem z podnieceniem.

-Tak, ale proszę spokojnie. Pacjent musi odpoczywać. 

-Dobrze. - już chciałem odejść, kiedy lekarz zatrzymał mnie swoim głosem.

-Proszę chwilę poczekać.

-Tak? - zapytałem, wracając na swoją dawną pozycję.

-Czy Pan jest bliskim przyjacielem Harrego?

-Emm.. tak, bardzo bliskim. - no bo co ja mam mu powiedzieć? - mieszkamy razem. 

-Może uda się Pan najpierw do mojego gabinetu? Musi Pan o czymś wiedzieć.

-Dobrze. - zacząłem się powoli denerwować, gdy ruszyłem za lekarzem. Pewnie musiał mi tylko przedstawić wyniki badań i podać jakieś leki. 

Usiadłem na krześle, na przeciwko Pana w bialym fartuchu. 

-A więc... - spojrzał w jakieś kartki, po czym kontynuował. - Harry Styles ma białaczkę. To chyba Pan wie, tak?

-Wiem.

-Jak widać stan pacjenta się pogorszył. Z jego książeczki lekarskiej wynika, że spędził kilka miesięcy w sanatorium i szpitalu. Wtedy było dobrze, nawet bardzo. 

-Mhm. - moje serce biło z sekundy na sekudne coraz szybciej. - Ale teraz już będzie wszystko w porządku, prawda?

-Bardzo chciałbym powiedzieć tak. Jednak nie mogę Pana okłamywać. Pan Harry jest w kiepskim stanie. 

-Jak kiepskim?

-Bardzo. nie będę owijał w bawełnę, bo to chyba nie o to chodzi. Pan Styles jest poważnie chory. Są strasznie małe szanse, że będzie jeszcze tak, jak kiedyś. - zamarłem. Nie, nie, to nie była prawda. Nie chciałem uwierzyć w żadne słowo wypowiedziane przez tego głupiego faceta. Co on mógł wiedzieć? Przecież Harry jest zdrowy!

-Ale... powiedział Pan, że jest szansa.

-Strasznie mała.

-Ale jest. 

-Konieczna jest operacja. I to szybko.

-Kiedy?

-Najlepiej teraz. Tylko, że to niemożliwe, ponieważ nie mamy w tej chwili odpowiedniego szpiku.

-Może ja mógłbym jakoś pomóc? Miałem kiedyś robione badania szpiku. 

-O, to wspaniale. Pamięta Pan wyniki? 

-Niestety nie. - spuściłem głowę w dół i wpatrywałem się tępo w podłogę. Przecież to wszystko nie może się dziać. Dlaczego akurat Harremu? 

-Proszę podać imię i nazwisko. 

-Louis Tomlinson. 

-W którym szpitalu pobierano Panu szpik?

-Tutaj. - lekarz zaczął czytać coś w monitorze komputera, a ja stawałem się coraz bardziej niespokojny. Musiał być jakiś sposób, żeby uratować Hazze. 

-Mam. Rodzinne miasto to Doncaster?

-Tak. 

-Ugh... przykro mi. Nie ma Pan odpowiedniego szpiku.

-Ale jak to?! 

-Proszę się uspokoić.

-Przepraszam. Niema żadnego innego dawcy?

-O tej godzinie nie. Jutro rano zaczniemy szukać dawcy.

-Dobrze. - uniosłem się z krzesła i starałem opanować, napływające wciąż do moich oczu łzy.

-Panie Tomlinson?

-Tak?

-Bardzo ciężko mi to powiedzieć, ale... jeśli nie uda nam się znaleźć dawcy...

-Uda się. - lekarz spojrzał na mnie wielkimi oczami. Nie spodziewał się po mnie takiej reakcji.

-Jeśli się nie uda to Pański przyjaciel ma tydzień. - nie byłem w stanie nic odpowiedzieć. Wyszedłem szybko z gabinetu i pokierowałem się do sali numer 9. Otworzyłem powoli drzwi i wszedłem do sali, zamykając je z powrotem. Po mojej twarzy spływały pojedyncze łzy, po wizycie w gabinecie. Nie dbałem już o to. Spojrzałem na Harrego. Miał przymknięte powieki, a moje ciche wejście do dali go nie obudziło. Był tak okropnie blady i wydawał się być taki kruchy. Do moich oczy cisnęło się jeszcze więcej łez. 

Zbliżyłem się do szpitalnego łóżka i wyciągnąłem spod niego małe krzesełko. Usiadłem na nim i wpatrywałem się tępo w twarz Loczka. Kochałem w niego wszystko, każdą wadę i zaletę. Nie potrafiłbym się bez tego obejść. To zbyt trudne i ciężkie. Nie mogłem go zobaczyć, dotknąć, porozmawiać z nim przez ponad rok, a teraz został mi zaledwie tydzień. Oczywiście była szansa na przeszczep szpiku. Jednak mała. Ale ja wierzyłem, wierzyłem, ze się uda. 

Przebiegłem wzrokiem po ciele Harrego, który zatrzymał się na jego dłoni. Wplotłem w nią delikatnie moją rękę i gładziłem ją ostrożnie. Poczułem nagle, jak mnie uścisnął. Uśmiechnąłem się delikatnie przez łzy i pokierowałem oczy na jego buzię. Próbował otworzyć oczy, jednak słabo mu to wychodziło.

-Cześć. - powiedziałem cicho.

-Louis. - wychrypiał ciężko. Można powiedzieć, że po mojej twarzy ciurkiem spływała słona woda. - Przepraszam. 

-Przestań. - wykrztusiłem. Zabrałem jedną rękę i starałem się nią jakoś otrzeć. 

-Nie płacz. Proszę. - powiedział błagalnym tonem.

-Dobrze. Już dobrze. - wyciągnąłem z kieszeni chusteczki i wytarłem jedną twarz. Wyrzuciłem ją do kosza, stojącego obok łóżka. Wziąłem głęboki wdech i wypuściłem powoli powietrze. Wplotłem ponownie palce między jego i ścisnąłem jego dłoń. 

-Jak się czujesz?

-Słabo. - westchnął. - Rozmawiałeś z lekarzem?

-Tak. - wyszeptałem ciężko. 

-Przepraszam. Przepraszam, ze nie powiedziałem Ci o tym wcześniej. Myślałem, że wyzdrowieje, że będzie lepiej. Nie miałem pojęcia, że znowu wyląduję w szpitalu. 

-Spokojnie. Nie mam Ci niczego za złe, Harry. - usmiechnąłem się do niego słabo, lecz włożyłem w ten uśmiech sporo wysiłku. 

-Kocham Cię. 

-Ja Ciebie też. 

Tydzień później. 

    Jak co ranek przyszedłem do szpitala i pokierowałem się od razu w stronę sali numer 9. Od tygodnia nie jadłem zbyt wiele. Po prostu nie miałem apetytu. Wstawałem rano tylko po to, aby iść zobaczyć Harrego. 

Lekarze nie znaleźli dawcy. Jednak Styles czuł się z dnia na dzień lepiej. Dziś minął tydzień od pamiętnej rozmowy z doktorem. Bałem się tego dnia, jak cholera i bardzo chciałem, aby dobiegł końca, szczęśliwego końca. 

Wszedłem do pokoju i zamknąłem za sobą drzwi. Harry spojrzał na mnie i uśmiechnął się blado. 

-Dzień dobry. - pocałowałem go w czoło i usiadłem na krzesełku.

-Cześć.

-Jak się spało?

-Nieźle. A Tobie?

-Ugh... krótko spałem.

-Lou...

-Spokojnie. Nic mi nie jest. Po prostu nie chciało mi się spać. - przerwałem mu. 

-Jaki dziś dzień?

-Niedziela. Przecież wczoraj mówiłem Ci, że jest sobota, nie pamiętasz?

-Oh, zapomniałem.. - odparł cicho, trochę zawstydzony. Zdziwiło mnie to trochę, bo jak można zapomnieć o czymś takim z dnia na dzień?

-Wszystko dobrze, Harry?

-Tak, tak. Przyniósłbyś mi wodę?

-Jasne. - wstałem w krzesełka i podszedłem do malego stoliczka. Nalałem do pustej szklanki wody mineralnej i pomogłem napić się z niej Loczkowi. 

-Dziękuję. - powiedział, gdy odstawiłem na swoje miejsce szklankę.

-Zapisałem się na studia. - powiedziałem ni stąd ni zowąd, przerywając ciszę.

-Naprawdę? - zapytał, uszczęśliwiony Harry. - Tak bardzo się cieszę. Jaki kierunek Kujonku?

-Ej, ej. Jeszcze nie kujonku. - zaśmialiśmy się, po czym ciągnąłem. - wybrałem filmoznawstwo. Zawsze lubiłem filmy.

-Oj tak. To dobrze. Pamiętam, jak mi opowiadałem o tych wszystkich 'Twoich cudach'. - wybuchnęliśmy śmiechem.

-No co? To nie moja wina, że byłem tak zafascynowany kinem. - wyszczerzyłem się. Porozmawialiśmy jeszcze chwilę o mojej nauce. Gdy skończyliśmy, Harry złapał mnie delikatnie za dłoń. Spojrzałem więc na niego z delikatnym uśmiechem.

-Lou...

-Tak?

-Chciałbym Ci powiedzieć, że strasznie... Cię kocham. Jesteś dla mnie całym światem. Sprawiłeś, że zapomniałem o wszystkim co złe, bo Ty sprawiałeś, że było lepiej. Dzięki Tobie poznałem lepiej samego siebie. Gdy Cię zobaczyłem, nigdy bym się nie spodziewał, że zostanę gejem. Jednak to Ty wskazałeś mi tą właściwą drogę. Udowodniłeś mi to, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Kocham w Tobie dosłownie wszystko. Uwielbiam to, że gdy tylko na Ciebie spojrzę robi mi się cieplej na sercu. Nawet wtedy, gdy jesteś na mnie zły. Jest w Tobie coś takiego, że gdy przy mnie jesteś staję się promienny i szczęśliwy. Od razu chce mi się żyć i robić rzeczy, o których jeszcze nie myślałem. Sprawiasz, że się nakręcam. Poznanie Ciebie było czymś cudownym...

-Harry. - spojrzałem na niego błagalnym wzrokiem. Uszczęsliwiały mnie jego słowa, lecz brzmiały jak pożegnanie. Jego słowa, z każdym zdaniem były cichsze i słabsze. - jesteś zmęczony.

-Wiem, Lou. - wyszeptał. Do jego oczu napłynęły łzy. - Poznanie Ciebie było czymś cudownym i najpiękniejszym, co mi się przydarzyło. 

-Proszę, nie. 

-Mam do Ciebie prośbę. 

-Harry, błagam. - jednak ten kontynuował. 

-Nie zatrzymuj się w miejscu. Nie zamykaj się znowu w czterech ścianach. Musisz iść do przodu. Dobrze? - po moich policzkach spływało pełno łez. Jego twarz również była wilgotna. 

-Dlaczego płaczesz? - zapytałem.

-Bo tak bardzo nie chcę Cię stracić. Pragnę widzieć Twoją twarz każdego dnia. 

-Przecież możesz.

-Nie, Lou.

-Harry. 

-Nie mam już siły. - obok jego głowy widniała spora plama słonej wody. Nie, naprawdę tego nie chciałem. Tak bardzo błagałem Boga, aby mi go jeszcze nie zabierał. 

-Przytul mnie. - nachyliłem się nad nim i delikatnie uniosłem go do góry. Przytuliłem go jak najmocniej potrafiłem, po czym ułożyłem z powrotem na poduszkę. Jego dłoń spoczęła na moim podbródku i przyciągnęła mnie bliżej jego. Podarował mi czuły i delikatny pocałunek. Gdy oderwaliśmy się od siebie, złapał mnie mocno za dłoń. Siedziałem, patrząc się na niego. Po mojej twarzy spływało tone łez i nie miałem nawet siły nad tym zapanować.

-Kocham Cię, Louis.

-Ja Ciebie też kocham. Najbardziej na świecie. - jego uścisk słabł z sekundy na sekundę. 

-Moje serce biło dla Ciebie. - uśmiechnął się, ukazując swoje słodkie dołeczki. Po chwili jego powieki się zamkneły a dłoń, która przed chwilą mocno ściskała moją, leżała bezwładnie na białej pościeli. Po sali rozległ się dźwięk piszczącej aparatury, a ja nie mogłem ruszyć się z miejsca. Po kilku sekundach zbiegło się pełno lekarzy i pielęgniarek. Miałem zamazany obraz od łez. Pielęgniarka, która chciała mnie wyprosić poprosiła o pomoc lekarza, ponieważ nie chciałem opuścić Harrego. Krzyczałem i probowałem się jakoś wyrwać, lecz po minucie wylądowałem na korytarzu. Byłem w totalnym szoku. Nie tego się spodziewałem. Osunąłem się po ścianie, siadając na podłodze. Moje ciało drżało, a ja nie byłem w stanie już nic zrobić. Nie chciałem tego. Pragnąłem tylko obudzić się ze złego koszmaru. Jednak, życie było okrutne. Prawdziwe koszmary nie miały miejsca w śnie, lecz na jawie. To tutaj mogłeś doświadczyć czegoś tak okropnego. Bo ze snu możesz się obudzić i ponownie zobaczyć twarz ukochanego. Tutaj już nie. Bo śmierć jest najgorsza. Nie do pogodzenia.