Rozdział 7. 'We're looking for love'

Witam wszystkich! ♥

Jak to mam w zwyczaju, znowu dodaję rozdział dzień wcześniej :D Mam nadzieję, że choć troszkę się cieszycie, hm? 

Chciałam bardzo bardzo bardzo podziękować wszystkim za czytanie i komentowanie tego opowiadania. Jest mi niezmiernie miło, gdy czytam te wszystkie pochlebne opinie. Jesteście wspaniali, naprawdę! <3

Mam do Was jedną, małą prośbę. Czy każdy kto czyta ten rozdział, mógłby zostawić pod nim chociaż króki komentarz? Jestem strasznie ciekawa, ile tak naprawdę Was jest, a ile tylko przez przypadek otwiera tą stronę. Byłabym bardzo bardzo wdzięczna! ♥

Tak więc zapraszam do komentowania i czytania! :)

Rozdział 7.

2 tygodnie później

            Siedziałem na łóżku, podpierając głowę na otwartych dłoniach. W mojej głowie wirowało stado myśli, które nie mogły skleić się w całość. Nie miałem pojęcia, co zrobiłem źle. Chciałem dobrze. Pragnąłem tylko, aby każdy z nas był szczęśliwy. Jednak było zupełnie odwrotnie. Louis był na mnie zły i sprawiałem mu przykrość, a ja… ja czułem się, jakby rozrywało mnie coś od środka. Nigdy nie sądziłem, że mógłbym przywiązać się tak szybko do drugiej osoby. Nie wiedziałem, że nie potrafiłbym przestać myśleć o tej osobie.

Do moich drzwi zadzwonił dzwonek. Nie miałem ochoty otwierać. Dopiero wróciłem ze szkoły, nikogo nie było w domu, więc miałem chwilę dla siebie. Jednak ktoś zawzięcie chciał dostać się do mojego mieszkania, nieustannie pukając i dzwoniąc. Wstałem i zszedłem powoli na dół, mając nadzieję, że osoba już się ulotniła. Myliłem się, gdyż otwierając drzwi ujrzałem w nich człowieka, którego nigdy nie spodziewałbym się tu zobaczyć. Moje oczy zabłyszczały, a w podbrzuszu poczułem ucisk.

            -Co Ty tu robisz? – wykrztusiłem.

            -Miłe powitanie, Haz.

            -Przepraszam. – powiedziałem, otrząsając się.

            -Wyciągnąłem od Nialla Twój adres. Nie miej mu tego za złe, chciałem tylko porozmawiać.

            -Rozmawiamy dwa razy w tygodniu, Lou. – wycedziłem, nie zważając na słowa.

            -Chyba źle zrobiłem. – wyszeptał, po czym odwrócił się i chciał odejść. W ostatnim momencie chwyciłem go za łokieć i odwróciłem do siebie przodem. Staliśmy o wiele bliżej siebie niż przed chwilą, a ja nie mogąc tego wytrzymać wpadłem w jego ramiona.

            -Przepraszam, Lou. Nie chciałem, żeby tak to zabrzmiało. – powiedziałem w jego szyję. Pod wpływem mojego ciepłego oddechu na jego skórze, poczułem jak chłopak zadrżał.

            -Ostatnio cały czas tak brzmisz. – odparł smutno.

            -Wiem, ale ja muszę.

            -Co? – prawie krzyknął, a jego dłonie powędrowały na moje ramiona, aby oderwać mnie od jego ciała. Spojrzał prosto w moje oczy, nie miał o niczym pojęcia.

            -Zrozum, Lou. – wykrztusiłem, czując, jak w kącikach powiek zbierają mi się łzy.

            -Harry, wytłumacz mi. Co się dzieje? – zapytał, lecz ja wyrwałem się z jego rąk i zamknąłem się w domu. Pobiegłem do salonu, aby znaleźć się jak najdalej drzwi i ukucnąłem, a z moich oczu zaczęły wylewać się strumienie słonych łez.

Piątek 17:30

            Wszedłem niepewnie do gabinetu chłopaka, kierując się od razu na fotel. Ochłonąłem od naszego ostatniego spotkania i obiecałem sobie nie działać już pod wpływem impulsu. Tomlinson nie mógł o niczym wiedzieć, a ja dałem mu już dwa powody, aby miał nad czym się zastanawiać. Teraz już nie mogło tak być, musiałem być silny i działać po staremu. Żadnych uczuć, totalna obojętność, a łzy popłyną, gdy będę już sam.

            -Dzień dobry. – powiedział Louis, a ja patrzyłem dalej w podłogę.

            -Cześć. – wykrztusiłem wreszcie, wysilając się na normalny ton. Mój psycholog usiadł naprzeciwko mnie i patrzył się ze zmartwieniem. Nie mogłem nic powiedzieć na temat naszej przyjaźni. Nic.

            -Dobrze, Haz. Powiedz mi, jak Ci idzie zmiana nastawienia?

            -Właściwie… nie zwracam już uwagi na ludzi.

            -Słucham?

            -Mam to gdzieś za kogo oni mnie mają. Nie obchodzi mnie ich zdanie.

            -Harry powiedz mi, co się dzieje?

            -Nic.

            -Coś nie tak z maturą?

            -Matura? Ona poszła mi dobrze. Niedługo będą wyniki.

            -Powiesz mi, jak Ci poszło, kiedy je otrzymasz?

            -Jasne.

            -Cieszę się. – między nami zapadła ponownie cisza. Myślałem już od kilku dni, aby zmienić psychologa, jednak wiedziałem, że nie zniósłbym takiego rozstania. Mimo tego, że nie rozmawialiśmy tak swobodnie jak kiedyś, nadal dawał mi powody do uśmiechu. Może i musiałem się powstrzymywać, lecz w myślach, uśmiechałem się, gdy widziałem jego błyszczące oczy. Teraz nasze kontakty wzrokowe były tak rzadkie, że moja poprawa humoru była minimalna. Gdybym zrezygnował ze wszelkich spotkań, nie wytrzymałbym tego.

            -W takim razie… skąd wzięła Ci się taka nagła zmiana zdania?

            -Chodzi o to, że mam ich wszystkich gdzieś?

            -Tak. – dlatego, że dla mnie liczysz się tylko Ty.

            -Nie wiem. Po prostu.

            -Dlaczego nie chcesz powiedzieć mi co jest nie tak? Jeszcze niedawno wszystko szło dobrze. Widziałeś powoli w ludziach swoich dobrych znajomych, a teraz masz ich gdzieś. Nie rozumiem.

            -Ja też.

            -Pomyśl proszę, co się stało i porozmawiamy o tym we wtorek. Do widzenia, Harry. – spojrzałem na niego i dzisiaj po raz pierwszy nasze oczy się spotkały. On nie żartował. Właśnie po trzydziestu minutach rozmowy, zakończył nasze spotkanie i pożegnał się. Miał poważny wyraz twarzy, na której nie było ani śladu uśmiechu czy radości. Ten widok jakoś mnie nie zadawalał. Było mi źle, że to ja doprowadziłem go do takiego stanu. Wstałem i wyszedłem.

Wieczorem tego samego dnia

            -Niall? – powiedziałem do telefonu, gdy usłyszałem dźwięk, przypominający odbieranie.

            -Tak, tak. Co tam, Harry?

            -Przyszedłbyś do mnie?

            -Wiesz… bo u mnie jest Zayn.

            -Przeszkadzam Wam.

            -Nie. Po prostu nie wiem, czy chcesz go widzieć i boję się, że nie będziesz mnie już lubił.

            -Słucham? Niall, nie bój się o to. Jesteś moim najlepszym przyjacielem i nikt tego nie zmieni Przyjdźcie oboje, co Ty na to?

            -No dobrze, z chęcią. – odparł, a ja słyszałem w jego głosie ulgę i radość.

Po 15 minutach usłyszałem pukanie do drzwi, więc podbiegłem do nich i zaprosiłem chłopców do środka.

Poszliśmy na górę i schowaliśmy się w moim pokoju.

            -Zayn… - zacząłem. – Wybacz, że źle zaczęliśmy. Ostatnio nie było ze mną dobrze. – wykrztusiłem z siebie.

            -Nie ma sprawy. – puścił mi oczko.

            -No no, Haz. – zaśmiał się Niall, a moje oczy posmutniały. Powiedział do mnie tak, jak zawsze mówił do mnie Louis.

            -Wszystko w porządku? – zapytał Zayn i Niall jednocześnie, na co delikatnie się uśmiechnąłem.

            -Właśnie nie. Chciałem z Wami o tym pogadać. – wyszeptałem. – Już nie mam siły.

            -Oh, Harry! W końcu się przekonałeś, aby o tym porozmawiać! – zapiszczał Blondyn i mocno mnie do siebie przytulił. Wtuliłem się w niego mocno i poczułem minimalną ulgę.

Usiedliśmy w trójkę na łóżku i na początek rozmawialiśmy tak po prostu o życiu. Wspominaliśmy też maturę, aż w końcu zeszliśmy na temat moich spotkań z Louisem.

            -Dlaczego spotykacie się tylko we wtorki i piątki? – zapytał Niall.

            -Ja musiałem to zrobić.

            -Ale co?

            -To by się źle skończyło.

            -Harry, o czym Ty mówisz?

            -Bo ja… Niall ja nie umiem tego powiedzieć. – wyrzuciłem z siebie, a po moim policzku spłynęła łza.

            -Nie płacz. Błagam. – powiedział cicho Zayn, powodując, że na niego spojrzałem. Nie spodziewałem się po nim takiej reakcji.

            -Ja coś do niego czuję. – wyszeptałem na jednym wydechu i schowałem twarz w dłoniach. Nie płakałem. Po prostu nie umiałem spojrzeć im w oczy.

Po chwili poczułem, jak oboje z każdej strony przytulają mnie. Ciepło owinęło całe moje plecy, a co najważniejsze poczułem się lepiej, mówiąc o tym na głos.

***

            Siedziałem na łóżku wpatrzony w ekran laptopa, co chwile odświeżając twittera. Głęboko w głowie siedziała mała nadzieja, że może Harry jeszcze napisze. Jednak za każdym razem tak bardzo się myliłem.

Nie miałem pojęcia, co tak mocno przyciągało mnie do Styles-a. Polubiłem go już od początku i byłem pewny, że teraz udawał. To nie był ten sam chłopak, który przyszedł do mnie na pierwsze spotkanie. Jego zachowanie znacznie się zmieniło, a co gorsza nie znałem przyczyny tej zmiany.

Jednak nie to było największym problemem. Szybko przywiązywałem się do ludzi i to było moją straszną wadą. Nie potrafiłem przestać myśleć o Hazzie i o tym, dlaczego z dnia na dzień stał się taki… inny. To chyba było najlepsze określenie. Przez trzy miesiące był dla mnie taki miły. Bardzo lubił ze mną rozmawiać i spotykać się. Często wystarczało nam tylko towarzystwo zamiast rozmowy.

Szczerze? Myślę, że od początku nasza znajomość była nietypowa. Nie zmierzało to ku przyjaźni. Nasze spojrzenia lub czułe słówka przypominały bardziej zaloty, a nie zabawę. Czasami oboje rumieniliśmy się w swoim towarzystwie, co z pewnością nie było normalne, jak na przyjaciół.

Tak jak już mówiłem, lubiłem Harrego. Nie. Ja ewentualnie lubiłem na niego patrzeć, ponieważ jako osobę, uwielbiałem go. Był słodki, uroczy, kochany i taki pocieszny. Właśnie, był. Teraz zachowuje się, jak zupełnie ktoś inny. Na dodatek nie da do siebie dotrzeć i nie chce rozmawiać ze mną normalnie. Mam powoli tego dość i ta sytuacja zaczyna mnie przerastać.

Złapałem telefon i wykręciłem jego numer. Nikt nie odebrał. Zadzwoniłem jeszcze raz i po pięciu sygnałach usłyszałem ciche ‘halo?’

            -Harry?

            -Tak.

            -Śpisz?

            -Nie… ja po prostu nie mogę teraz rozmawiać.

            -Jak zwykle.

            -Nie. Zadzwoń za dwie godziny, dobrze?

            -Do… dobrze. – w jego głosie wyczułem smutek i przygnębienie. Bardzo zaciekawiło mnie, dlaczego nie mógł akurat teraz rozmawiać. Jednak bardziej byłem zdziwiony, że kazał mi do siebie w ogóle zadzwonić. Chciał ze mną porozmawiać.

Kiedy zdałem sobie z tego sprawę, moje serce zaczęło bić chyba tysiąc razy na minutę.

2 godziny później

            Siedziałem nadal w tej samej pozycji, co chwile zerkając na zegarek. Minęło dokładnie dwie godziny od mojego telefonu do Harrego. Wykręciłem powoli numer, zastanawiając się tak w ogóle, co ja mam mu powiedzieć. Zadzwoniłem do niego pod wpływem chwili i chciałem wygarnąć mu, że za kogo on się uważa. Dlaczego ciągle mnie zbywa i zachowuje się do siebie niepodobnie. Jednak, gdy usłyszałem jego smutny głos, od razu zapomniałem o tym, jaki był nie w porządku wobec mnie.

Mimo wszystko, pragnąłem wytłumaczyć z nim kilka spraw. Chciałem dowiedzieć się, o co mu chodziło i dlaczego taki jest. Nacisnąłem zieloną słuchawkę i już po pierwszym sygnale odebrał.

            -Cześć, Lou. – zaczął tym samym smutnym głosem.

            -Cześć, Haz. – powiedziałem, przypominając sobie, jak zawsze witaliśmy się naszymi wymyślonymi pseudonimami.

            -Co u Ciebie? – zapytał, co trochę mnie zdziwiło.

            -Odpowiedziałbym, że dobrze, ale tak nie jest.

            -Dlaczego?

            -Ty mi lepiej powiedz. – odparłem smutno.

            -…

            -Dlaczego? Dlaczego traktujesz mnie, jakbyś mnie nie znał?

            -Lou…

            -Powiedz mi.

            -Nie mogę.

            -Dlaczego? O co chodzi, Haz?! Ciągle tłumaczysz, że nie możesz mi powiedzieć! – krzyknąłem, nie panując nad emocjami. Słowa zaczeły same ze mnie wypływać i nie mogłem już nic cofnać.

Nagle, po drugiej stronie słuchawki usłyszałem ciche pociągnięcie nosem.

            -Ty płaczesz? – zapytałem, lecz odpowiedziała mi tylko cisza. – Harry ja przepraszam. Nie powinienem krzyczeć. Nie mam pojęcia o co chodzi…

            -Przestań.

            -Słucham?

            -Przestań mówić. – zamilkłem, a po kilkunastu sekundach usłyszałem chrząknięcie.

            -Chodzi o to… że nie możemy się dłużej spotykać, Louis. – powiedział powoli, a w oddali usłyszałem ciche odgłosy.

            -Aha…

            -Nie myśl, że Cię nie lubię.

            -To co mam myśleć?

            -Nie wiem, Lou. Po prostu spróbuj mnie zrozumieć w jakiś sposób. Będę przychodził dwa razy w tygodniu na Twoje spotkania. Tyle.

            -Tak po prostu mamy na nich ze sobą rozmawiać? Bez wyjaśnień Twojego zachowania.

            -Mojego zachowania?

            -Odpychasz mnie, ignorujesz. Uciekasz przede mną, jakbyś się czegoś bał. – i właśnie teraz do mojej głowy wpadła pewna myśl. Harry się czegoś bał. Nie chciał, abym się dowiedział, dlatego mnie unikał. Tylko, co to było? Co sprawiało, że musiał mnie od siebie odsuwać?

            -Dobranoc, Lou. – usłyszałem, po czym chłopak najzwyczajniej w świecie rozłączył się.

Rozdział 6. 'We're looking for love'

Witam wszystkich! ♥

Macie dzisiaj Wasz poniedziałek i dodaję z dwudniowym wyprzedzeniem rozdział. Cieszycie się? :p

Jednak muszę stwierdzić, że ten wpis jest trochę dupny :/ Był on taki jakby trochę przełomowy i trudno mi się go pisało. Znacznie łatwiej pisze mi się rozdział siódmy, w którym własnie jestem trakcie.

Zapraszam do czytania i komentowania! <3

Rozdział 6.

3 miesiące później.

            Moja znajomość z Louisem przez te trzy miesiące rozkwitała coraz bardziej. Widywaliśmy się dwa razy w tygodniu na spotkaniach i spędzaliśmy razem soboty. Czasami, zdarzało nam się spotykać w tygodniu, jak miałem mniej nauki. Jednak, to że nie mogliśmy widywać się codziennie nie przeszkadzało nam w porozumiewaniu się. Często pisaliśmy sms-y i komunikowaliśmy się na twitterze.

Można by stwierdzić, że byliśmy dość dobrymi przyjaciółmi. Oczywiście nie było to, co z Niallem, ponieważ z nim znam się od bardzo długiego czasu.

Od „Louis :)” Dzień dobry, Hazza. Jak tam u Ciebie? xx

Właśnie, Tomlinson znalazł dla mnie takie jakby przezwisko. Ja mówiłem do niego Lou, a on do mnie Hazza lub Haz. Lubiłem to, nawet bardzo, ale jednak było małe ale.

Byliśmy przyjaciółmi… zawsze mogłem liczyć na Louisa i nigdy w życiu mnie nie wystawił. Jednak, gdy patrzyłem w jego szaroniebieskie oczy, czułem jakbym wpatrywał się w nieziemskie szmaragdy. Zawsze na widok jego uśmiechniętej twarzy, robiło mi się ciepło, a po plechach przebiegał dreszcz. Jego uściski na powitanie oraz pożegnanie przyprawiały mnie o zawroty głowy, nie mówiąc już o tym, kiedy dotykał mnie tak po prostu. Wszystkie emocje, które wtedy we mnie buzowały, nie mogły opisać żadne słowa.

To był właśnie problem, nad którym nie miałem najmniejszego panowania. Wieczorami, gdy zostawałem już sam, zazwyczaj spędzałem najpierw dwie godziny na rozmyślaniu, co powinienem zrobić i dopiero zasypiałem. Oczywiście, nigdy nic nie przychodziło mi do głowy. Jednak wczoraj wieczorem zaświtał mi pewien pomysł. Zastanawiałem się nad nim dość długo i stwierdziłem, że może się udać, mimo cierpienia przez pierwsze dni, tygodnie, a może nawet miesiące.

Postanowiłem zdystansować moje relacje z Louisem. Dzisiaj była sobota. Tak jak co tydzień mieliśmy się spotkać, lecz postanowiłem odmówić.

Do „Louis :)” Cześć. Dobrze. Wiesz, jest mały problem…

Od „Louis :)” Oł, coś się stało?

Do „Louiś :)” Chodzi o to, że nie możemy się dzisiaj spotkać.

Od „Louiś :)” Rozumiem. Coś Ci wypadło?

Do „Louis :)” Muszę pomóc mamie itd.

Od „Louis :)” Ok. Nie ma sprawy ;) Do później. Xx

Tak bardzo bolało mnie to, że musiałem go okłamywać. Tak bardzo było mi źle, że nie mogłem go dzisiaj zobaczyć i przytulić. Jednak musiałem tak postępować. To było dla jego i mojego dobra.

18:48 tego samego dnia

Leżałem na łóżku i najzwyczajniej w świecie się nudziłem. Zapewne w tym czasie, spędzałbym czas z Louisem. To dopiero pierwszy dzień, a już mi go tak brakuje.

            -Harry? – zawołała z dołu mama. Wstałem więc z łóżka i poszedłem do niej, aby dowiedzieć się o co chodzi.

            -Tak mamo?

            -Jesteś w domu?

            -Ee.. no tak.

            -Nigdzie dzisiaj nie wychodzisz?

            -Nie. Muszę się pouczyć.

            -No tak, niedługo matura. Mój zdolny synuś się uczy. – zaśmiała się wesoło, a ja wysiliłem się na uśmiech, który był naprawdę wyzwaniem.

Wróciłem do swojego pokoju, zamykając za sobą drzwi. Właściwie, mama miała rację, niedługo matura, a ja jeszcze nie zacząłem się przygotowywać. Wyciągnąłem z szafki książkę do historii i pogrążyłem się w lekturze.

Niedziela 22:24

Od „Louis :)” Cześć, Haz. Co tam u Ciebie?

Do „Louis :)” Wszystko w porządku. Wybacz, ale już zasypiam. Dobranoc..

Od „Louis :)” Słodkich snów. Xx

Wcale nie zasypiałem. Leżałem i kręciłem się na łóżku, myśląc uparcie, co zrobić, aby nie tęsknić tak za chłopakiem. Tak bardzo pragnąłem zobaczyć jego uśmiechniętą twarz i poczuć się lepiej.

Poniedziałek 13:25

            -Ahh, już zaraz koniec lekcji. – powiedział Niall, siadając obok mnie na trawie.

            -Fajnie, że teraz kończymy tak szybko.

            -Noom. Właśnie, jak było w sobote?

            -Normalnie, jak co dzień.

            -No w sensie z Louisem.

            -Nie spotkałem się z nim.

            -Dlaczego?

            -Aaaa… nooo…

            -Harry, coś się stało? – spojrzał na mnie zmieszany.

            -Nie. Po prostu nie mogliśmy się spotkać.

            -No ok.

Wtorek 17:30

            Wszedłem do gabinetu Louisa, uśmiechając się delikatnie. Nie mogłem uśmiechać się zbyt mocno, lecz nie potrafiłem robić tego w ogóle. Wchodząc do jego Sali, poczułem dziwną ulgę, która opanowała całe moje ciało.

            -Cześć, Haz. – powiedział, uśmiechnięty chłopak, podchodząc do mnie.

            -Cześć. – odparłem, podchodząc do fotela, unikając uścisku z przyjacielem. Był trochę zmieszany, ale nie chcąc tego pokazać, usiadł naprzeciwko mnie w fotelu nic nie mówiąc na ten temat.

            -Jak Ci idzie zmiana nastawienia?

            -Różnie. Raz jest naprawdę dobrze, a za chwilę okropnie.

            -Taka nagła zmiana?

            -Właśnie.

            -Opisz to dokładniej.

            -Na pierwszej przerwie jest okej. Widzę ludzi, którzy się uśmiechają, są mili. Jednak z czasem te twarze stają się groźniejsze, a na drugiej przerwie widzę już wrogów.

            -W takim razie działa, tyle tylko, że chwilowo.

            -No tak jakby.

            -Będzie coraz lepiej.

***

            Harry wyszedł z mojego gabinetu po godzinie rozmowy, twierdząc, że musi się jeszcze pouczyć. Okej, rozumiem. Matura nadchodzi wielkimi krokami i Loczek musiał się do niej dobrze przygotowywać. Jednak miałem wrażenie, że on mnie unikał, a nie musiał się uczyć. Gdyby jego powodem była szkoła, na pewno przytuliłby mnie na powitanie, a nie totalnie zignorował. Nie powiem, poczułem się nieprzyjemnie.

            Wszedłem do domu, zamykając za sobą drzwi na klucz. Zsunąłem ze stóp trampki, po czym udałem się do kuchni nastawić wody na herbatę. Była połowa kwietnia, a na dworze za dnia było tak ciepło, jakby był przynajmniej koniec maja. Lubiłem kiedy było słonecznie, jednak nienawidziłem patrzeć na zachody słońca. Gdy tylko się zbliżały, uciekałem wzrokiem w dół lub kiedy była taka możliwość zamykałem oczy. To było dla mnie zbyt wiele. Nie potrafiłem jeszcze spojrzeć tak daleko we wspomnienia, a wiedziałem, że gdy tylko zobaczę blask słońca, wszystko trafi do mnie z podwójną siłą. Nie chciałem tego, bałem się.

Kiedy czajnik zapiszczał, wyłączyłem go, po czym zalazłem torebkę zielonej herbaty i postawiłem na kubku spodek, aby mogła swobodnie się zaparzyć. Ja tym czasem, pokierowałem się do toalety umyć ręce.

Czwartek 17:30

            -Dzień dobry, Lou. – powiedział Harry, wchodząc do mojego gabinetu. Miał na twarzy szeroki uśmiech i trochę tego nie rozumiałem. Ostatnim razem, gdy tu był, miał zupełnie inny wyraz twarzy, nie mówiąc już o oczach. Nie umiałem go rozgryźć, lecz tak bardzo cieszyłem się, gdy był taki radosny, więc momentalnie poczułem jak moje kąciki ust unoszą się ku górze.

Wstałem i już chciałem iść, aby usiąść na fotel, lecz Hazza podszedł do mnie bliżej.

            -Nie przywitasz się? – zapytał, uśmiechając się głupkowato, po czym przytulił mnie do siebie… o dziwo mocniej niż zwykle.

            -Co u Ciebie? – zapytałem, gdy już usiedliśmy w fotelach.

            -Całkiem dobrze.

            -Jak szkoła, nauka?

            -Ahh, matura już za trzy tygodnie. Pełno nauki.

            -Nie wątpię. – zaśmiałem się, po czym zaczęliśmy temat jego lęków.

Niecały miesiąc później, wtorek 17:30

            Harry wbiegł do mojego gabinetu i zatrzasnął za sobą drzwi. Spojrzałem na niego przestraszony.

            -Powiedziałeś mu! – krzyknął.

            -Słucham? – powiedziałem, lecz Harry zbył mnie gestem dłoni, a dopiero po chwili zorientowałem się, że rozmawia przez telefon. Odetchnąłem z ulgą, po czym powędrowałem na fotel.

Styles był już po maturze, cieszył się, ponieważ uznał, że nie było tak źle. Jednak, o wiele lepiej poszło mu w pisaniu niż w egzaminie słownym. Mimo tego, od pierwszego odwołania spotkania w sobotę, nie spotkałem się z Harrym już w nią ani razu. Ciągle wymyślał nowe powody, że musi pomóc mamie, że jedzie do kuzyna, że jego ciocia urodziła córeczkę i musi się nią opiekować. Domyślałem się, że z pewnością były to kłamstwa. Było mi źle, że byłem oszukiwany, jednak nie miałem na tyle odwagi, aby przyznać się, że mu nie wierzę.

Bardziej przejmowałem się jednak tym, iż nie mogłem go zobaczyć. Bardzo lubiłem, nie, ja uwielbiałem jego towarzystwo. Zawsze śmialiśmy się do upadłego, potrafiliśmy rozmawiać o niczym, a czasami cisza w zupełności nam wystarczała. Tęskniłem za nim. Nie tylko za jego widokiem, lecz za tym starym Harrym, z którym rozmawiałem niecałe cztery miesiące temu.

            -Wybacz za to. – zaczął, po czym usiadł naprzeciwko mnie.

            -Co się stało?

            -Niall.

            -Dalej.

            -On poznał jakiegoś Zayna.

            -No i?

            -Lubię go, jest okej. Jesteśmy na bliskim etapie do zaprzyjaźnienia się, lecz Horan czegoś nie rozumie. On już myśli, że może powiedzieć mu wszystko, że może ufać mu bezgranicznie.

            -Co zrobił?

            -Powiedział mu. O wszystkim, o moich problemach, o tym, że płacze.

            -Płaczesz?

            -Nie. Znaczy no… kiedyś. Nie, nie płacze. – coś mi tu nie pasowało. Harry najpierw powiedział to z takim przekonaniem, a po chwili zdecydowanie temu zaprzeczył.

            -Haz?

            -Nie mów tak do mnie. – powiedział groźnie. Spojrzałem na niego wielkimi oczami, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie usłyszałem… i zobaczyłem. Chłopak patrzył na mnie ze złością. Nigdy jeszcze tak na mnie nie patrzył. W życiu nie widziałem go, aby był na mnie wściekły.

            -Harry…

            -Co?

            -O co Ci chodzi?

            -Mi? O nic.

            -Od jakiegoś czasu nie jesteś sobą.

            -Jestem sobą w stu procentach.

            -Aha.

            -…

            -Czyli na początku naszej znajomości nie byłeś sobą? Udawałeś tylko, że mnie lubisz i że chcesz się ze mną spotykać? – trafiłem. Harry spojrzał na mnie z bólem, wstał i wyszedł.

Chciałem za nim wybiec i go przeprosić, lecz zdałem sobie sprawę, że nie miałem za co. Nie byłem na niego zły. Byłem raczej przygnębiony faktem, że mnie oszukał. Czułem się okropnie, więc schowałem telefon do kieszeni, zamknąłem swój gabinet i ruszyłem w stronę domu.

Idąc ulicą, znajoma postać mignęła mi przed oczami. Odwróciłem się i zobaczyłem Nialla. Przez ten czas, widzieliśmy się kilka razy i zdążyłem już polubić tego kolesia.

            -Cześć, Niall. – powiedziałem radośnie.

            -O, Louis. Witaj. – odparł, uśmiechając się krzywo.

            -Wiesz… Emm… wiesz może co stało się Harremu? – zapytałem nie owijając w bawełnę.

            -Właśnie nie. Jest dziwny. Zachowuje się zupełnie, jak nie Harry. Jednegoo dnia chodzi po szkole zły i wściekły, a drugiego jakiś smutny. Nie poznaje go.

            -Ja też. – wyszeptałem.

            -Wybacz, ale muszę się spieszyć. Do zobaczenia! – krzyknął, oddalając się.

            -Paa!

15 minut później

            Usiadłem na kanapie, a na kolanach położyłem laptopa. Wszedłem na twittera i zobaczyłem kilku nowych obserwujących. Odwdzięczyłem się im szybko tym samym, a po chwili zobaczyłem nową prywatną wiadomość.

„Harry Styles” Lou, przepraszam za moje dzisiejsze zachowanie. Mam zły dzień.

„Louis William Tomlinson” Rozumiem, każdy czasem tak ma.

„Harry Styles” Dlaczego podkreśliłeś ‘czasem’?

„Louis William Tomlinson” Spotkałem Nialla, kiedy wracałem do domu. Rozmawiałem z nim chwilę i wywnioskowałem, że te gorsze dni bywają zbyt często.

„Harry Styles” Nialla? Pewnie jechał do Zayna…

„Louis William Tomlinson” Źle Ci z tym?

„Harry Styles” Nie. Źle mi z tym, jak go potraktowałem. Krzyczałem na niego.

„Louis William Tomlinson” Może go przeproś?

„Harry Styles” Właśnie do niego dzwonie.

Rozdział 5. 'We're looking for love'

Dzień dobry, Kochani! ♥

Tym razem dodaję rozdział dzień wcześniej, mam nadzieję, że choć troszkę się cieszycie. Z okazji tego, że mam ferie i przy okazji więcej czasu, piszę szybciej. Na dodatek mam trochę lepszą wenę, niż ostatnio :p

Następny rozdział dodam chyba w poniedziałek.

Zapraszam do czytania i komentowania! ♥

Rozdział 5.

            -Naprawdę się spotykacie?! – krzyknął Niall prosto w moją twarz.

            -Nie drzyj się tak. To zwykłe spotkanie.

            -Harry idzie na randkę! Harry idzie na randkę! – tym razem nie mogłem powstrzymać uśmiechu i moje usta wygięły się w ogromne i szerokie półkole. Niall, biegający po pokoju wyglądał tak komicznie i na dodatek z takiego powodu. Nigdy nie przypuszczałem, że mój przyjaciel mógłby zachowywać się w taki sposób. Cieszył się, jakby był dziewczyną, której przyjaciółka umówiła się na randkę z najlepszym kolesiem w szkole. A prawda była taka, że zdecydowanie było inaczej. Ze względu na to, że piątkowe spotkanie nie miało szansy się odbyć, postanowiliśmy po prostu spotkać się w sobotę. Może i nie miało to charakteru psychologicznego, ale zawsze coś.

Właściwie, gdy Louis zaproponował mi wspólne wyjście… nie mogłem opanować, buzujących we mnie emocji i roześmiałem się do ekranu telefonu. Oczywiście, nie było to wyśmianie go, broń boże. Po prostu uśmiech nie wystarczał, aby opisać to co czułem. Byłem szczęśliwy, choć w ogóle tego nie rozumiałem.

            -Już się uspokój. – powiedziałem po kilku minutach wariacji przyjaciela.

            -Jak Ty możesz siedzieć tak spokojnie?

            -Nie zamierzam zachowywać się tak jak Ty. – powiedziałem z drwiącym uśmiechem.

            -Sugerujesz mi coś?! – roześmiałem się, a Niall podszedł do mnie bliżej.

            -Nie rozumiem Cię. Przecież On Ci się podoba, umówiliście się na randkę, a Ty jesteś taki opanowany.

            -Oh, przestań! On mi się nie podoba, rozumiesz?

            -Dlaczego, gdy to mówię, tak bardzo się irytujesz?

            -Mieszasz mi w głowie, Niall. Odkąd stwierdziłeś, że mi się podoba, czuję się w jego towarzystwie trochę niezręcznie.

            -Może dlatego, że uświadomiłem Ci prawdę?

            -Nie wiem.

            -Haz. – powiedział, unosząc moją głowę wyżej, trzymając ją za podbródek.

            -Hm?

            -Wyluzuj się. Nie przejmuj się tak wszystkim, żyj chwilą i nie myśl o tym, co będzie jutro. Popatrz, wszystko zaczyna się układać.

            -Problem w tym, że się mylisz.

            -Co masz na myśli? – zapytał, przekręcając głowę w bok.

            -Chodzi o to… że w towarzystwie Louisa czuję się inaczej, niż wtedy gdy go nie ma. – powiedziałem na jednym wydechu, pozbywając się ciężaru.

            -Hmm… - zamyślił się, po czym usiadł obok  mnie. – To znaczy, że gdy jesteś obok niego czujesz się lepiej, tak?

            -Tak jakby.

            -To stąd ten uśmiech po waszej rozmowie na telefonie?

            -Sam nie wiem.

            -Lubisz go, prawda?

            -Yep.

            -Teraz tylko się zastanów, czy za to, że pozwala Ci zapomnieć o kłopotach, czy za to, że po prostu jest. – powiedział, po czym schował komórkę do kieszeni spodni i wstał. – Ja już spadam. Jutro szkoła i muszę się przygotować.

            -Mhm.

            -To do jutra. Trzymaj się. – powiedział z uśmiecham.

            -Do zobaczenia. – odwzajemniłem uśmiech i odprowadziłem go do drzwi.

Jego słowa wywołały w mojej głowie lekkie zamieszanie. Może i miał racje? Może lubiłem Louisa tylko dlatego, że pomagał mi zapomnieć o problemach? Tylko jak on to robił? Jeszcze nigdy w życiu nie spotkałem osoby, która byłaby w stanie odpędzić mnie od złych myśli.

Środa 22:38.

Do „Louis :)” Dobry wieczór : ) Jak minął dzień?

Od „Louis :)” Dobry : ) Nawet dobrze, tylko znowu jestem potwornie zmęczony.

Do „Louis :)” A co takiego robiłeś?

Od „Louis :)” Mam sporo małych sióstr. Nie dają mi spokoju.

Do „Louis :)” Nie dziwie im się.

Od „Louis :)” To znaczy?

Do „Louis :)” Ja Tobie też nie daję spokoju.

Od „Louis :)” Co Ty wygadujesz? Urozmaicasz tylko mój nudny wieczór :)

Do „Louis :)” Oo, w takim razie jestem Twoim jedynym ratunkiem? :p

Od „Louis :)” Można tak powiedzieć…

Do „Louis :)” Powiedziałem coś nie tak?

Od „Louis :)” Nie, skądże. Opowiadaj lepiej, co u Ciebie. Jak w szkole?

Do „Louis :)” Twój pomysł nie był taki zły. Staram się zmieniać nastawienie i nieźle mi to wychodzi.

Od „Louis :)” Naprawdę? Tak szybko?

Do „Louis :)” No ale to nie znaczy, że w pełni da się to zrobić. Pogadamy kiedy indziej, bo jutro szkoła i muszę iść spać, ok?

Od „Louis :)” Jasne. Śpij dobrze, Harry. ; ))

Do „Louis :)” Dobranoc, Lou. Xx

Piątek 17:30

            Leżałem na łóżku, patrząc w sufit i myśląc o tym, co może wydarzyć się jutro. Oczywiście, miałem na myśli spotkanie z Louisem. Właściwie… to nigdy jeszcze nie czułem czegoś podobnego do drugiej osoby. Owszem, byłem gejem, ale to nie oznaczało, że musiał uświadomić mi to pewien chłopak. Po prostu, nie pociągały mnie dziewczyny i tyle. W mojej podświadomości, kobieta była przyjaciółką, jeśli już miałbym z nią rozmawiać. Nie czułem do nich żadnej odrazy, czy coś w tym stylu. Nic z tych rzeczy. Najzwyczajniej w świecie, nie widziałem w płci przeciwnej mojej miłości.

Od „Louis :)” Tak właściwie to o której jutro się spotykamy?

Czytając wiadomość uśmiechałem się jak zwykle do ekranu telefonu. Właśnie tego nie rozumiałem. Mimo iż, nawet jeszcze nie znałem treści, cieszyłem się, że nadawcą sms-a był Tomlinson.

Do „Louis :)” Nie mam pojęcia. O której Ci pasuje?

Od „Louis :)” Może być 18?

Do „Louis :)” Pewnie :) Do jutra. Xx

Od „Louis :)” Do usłyszenia : ))

Sobota 10:27

            Wstałem ociężale z łóżka, po czym udałem się do łazienki. Wziąłem ciepły prysznic, założyłem stałe dresy, po czym umyłem zęby przy umywalce.

Zszedłem na dół w celu zrobienia sobie śniadania. Przy stole zastałem mamę, czytającą poranną gazetę.

            -Cześć, Kochanie. Wyspałeś się? – zaczęła.

            -Cześć. – odpowiedziałem z uśmiechem. – Tak, a Ty?

            -Jakoś nie mogłam spać.

            -Dlaczego? – nie odpowiedziała. Wyjąłem z szafki miskę, mleko i płatki. Nasypałem i nalałem produkty do naczynia, a następnie usiadłem naprzeciwko mamy.

            -Dlaczego? – spytałem ponownie, biorąc pełną łyżkę do buzi.

            -Harry… powiedz mi.

            -Ale co?

            -Jak Ci idzie? Czy te spotkania z psychologiem pomagają?

            -Owszem. – uśmiechnąłem się, połykając zawartość kolejnej łyżki. –Przez to nie możesz spać?

            -Martwię się o Ciebie. – powiedziała i położyła dłoń na mojej ręce.

            -Mamo, proszę Cię. Nie przejmuj się tak, jest coraz lepiej. Sama zobacz. – uśmiechnąłem się jak najszerzej potrafiłem. Zaśmiała się krótko, po czym, wnioskując po jej minie, wpadło jej coś do głowy.

            -A wczoraj? Nie byłeś u niego.

            -Wyjechał do rodziny. Dzisiaj się z nim spotykam.

            -W soboty też pracuje? – zapytała, a ja zacząłem przeklinać się w myślach. Po co ja to powiedziałem, po co?

            -Nie.

            -To nie rozumiem.

            -Po prostu idziemy… gdzieś. Jak z kumplem, rozumiesz?

            -Z psychologiem?!

            -Oh, mamooo. On jest tylko trzy lata ode mnie starszy. Też potrzebuje rozrywki, a nie tylko praca i praca.

            -No ale to jest Twój psycholog. Nie będzie Ci dziwnie? – oj będzie dziwnie i to bardzo.

            -Nie. Traktuje go jak kolegę. – powiedziałem i dokończyłem szybko posiłek.

***

            Kręciłem się od rana po domu i nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Sam nie miałem pojęcia, dlaczego umówiłem się z Harrym dopiero o osiemnastej. Mogłem spotkać się z nim o wiele wcześniej. Może po prostu nie chciałem zabierać mu całej soboty.

Gdy nadeszła już szesnasta, postanowiłem wziąć długi prysznic. Kiedy wyszedłem z łazienki było już kilka minut po siedemnastej. Szybko zwinąłem wszystkie potrzebne rzeczy i dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że nie umówiłem się z chłopakiem w żadnym konkretnym miejscu.

Niepewnie wybrałem jego numer, nacisnąłem zieloną słuchawkę i przyłożyłem telefon do ucha. Po trzech sygnałach, usłyszałem ten głos z delikatną chrypką i cudownym brzmieniem.

            -Halo?

            -Cześć Harry.

            -No hej.

            -Bo wiesz… wyszło na to, że nie umówiliśmy się w żadnym konkretnym miejscu. – zaśmialiśmy się oboje.

            -Co powiesz na kawiarnie przy Central Parku?

            -Tam jest sporo kawiarń.

            -To spotkajmy się przy głównym wejściu parku.

            -Dobrze.

            -To pa.

            -Cześć. – moje serce biło zbyt szybko. O wiele, wiele za szybko. Nie czułem się tak już od bardzo dawna i sam nie byłem pewien, czy to było dobre, czy złe. Bałem się.

18:10 przy głównym wejściu Central Park-u

            -Cześć, Lou. – usłyszałem zza pleców i odwróciłem się momentalnie. – Wybacz za spóźnienie, ale te autobusy są przeklęte.

            -Cześć. – uśmiechnąłem się na widok przyjaciela. – Nie ma sprawy. To dokąd idziemy? – zapytałem, po czym pokierował mnie do niewielkiej, przytulnej kawiarenki. Było tu cicho i spokojnie. Lubiłem takie miejsca, chociaż kojarzyły mi się z przeszłością, co już nie było fajne.

Usiedliśmy przy stoliku, a ja ciągle jak idiota patrzyłem na mojego towarzysza. Jego loki były dzisiaj bardziej pokręcone niż zazwyczaj, a oczy bardziej zielone. Miał na sobie czerwono, granatowo, białą koszulę w kratę, która wspaniale kontrastowała z jego bladą skórą. Do tego dobrał czarne, zwężane spodnie, a na nadgarstku miał kilka bransoletek z muliny.

Ja zaś założyłem dżinsową koszulę, pod którą miałem biały t-shirt. Na dolną partię mojego ciała, wybrałem stałe czerwone rurki oraz czarne tomsy.

            -Coś podać? – zapytał kelner, przychodząc dosłownie po sekundzie.

            -Poproszę colę. – powiedział melodyjnie Harry, a ja na ponowne usłyszenie jego głosu, zadrżałem.

            -A pan? – zwrócił się do mnie mężczyzna.

            -Umm.. ja też poproszę colę. – powiedziałem, po czym znowu zostaliśmy sami.

Spojrzałem na Harrego, którego właśnie przyłapałem na wpatrywaniu się we mnie. Uśmiechnąłem się nieśmiało, na co chłopak zareagował podobnie. Ughh, to było zbyt słodkie. On był zbyt słodki.

            -Jak minął pobyt u rodziny?

            -Nieźle, ale siostry mnie wykończyły.  A Tobie jak poszło w szkole?

            -Nadal stosuję się do Twojej zasady. Chyba jest coraz lepiej.

            -To się cieszę. – podchodzący kelner chyba rozładował trochę napięcie. Przynajmniej czułem się tak jakby bardziej swobodnie, kiedy dostaliśmy już swoje szklanki. Moje przypuszczenia się potwierdziły, ponieważ po chwili zaczęliśmy czuć się coraz lepiej i lepiej. Rozmawialiśmy dużo o moich siostrach i o tym, jak bardzo są słodkie. Harry opowiedział mi o Gemmie, jego siostrze oraz o rodzicach i ojczymie. Niby podstawowe informacje, lecz każdy z nas urozmaicał i dodawał od siebie jeszcze wiele powodów do innych tematów. Co kilka minut rozpoczynaliśmy nowy i śmialiśmy się, gdy musieliśmy wrócić do poprzedniego, bo przecież go nie zakończyliśmy.

Myślę, że jak na razie to spotkanie było dobrym pomysłem. Dowiedzieliśmy się o sobie więcej i nasza rozmowa nie polegała tylko na pytaniach i trudnych odpowiedziach. Czuliśmy się jak dobrzy znajomi i bez skrupułów o wszystkim sobie opowiadaliśmy. Oczywiście, były tematy, których zapewne nigdy nie podejmiemy. Na przykład przeszłość, która i tak będzie chodzić za mną dzień w dzień. Przyzwyczaiłem się już, że pewne rzeczy po prostu nie chcą iść w zapomniane. Może dlatego, że nie powinienem o tym zapominać, choć czasem chciałabym po prostu wymazać to z pamięci i żyć, jakby nic nigdy się nie stało.

            -Może przejdziemy się po parku? – zaproponował kędzierzawy.

            -Jasne, czemu nie? – odparłem, po czym zapłaciłem za rachunek i wyszliśmy z pomieszczenia. Na dworze było już ciemno i z ciekawości spojrzałem na zegarek. Nie miałem pojęcia, jak ten czas zleciał tak szybko, było kilka minut przed dwudziestą pierwszą.

            -Późno już, nie?

            -Zaraz będzie dwudziesta pierwsza. Strasznie szybko leci ten czas.

            -W dobrym towarzystwie zazwyczaj tak się dzieje. – zaśmiał się, a ja mu zawtórowałem.

Weszliśmy do dużego parku i skręciliśmy w mało tłoczną, a tak właściwie pustą uliczkę. To było nasze pierwsze spotkanie, jako koledzy, a czułem się, jakbyśmy znali się od dłuższego czasu. Może i na początku było trochę krępująco, lecz teraz oboje czuliśmy się swobodnie.

            -Opowiedz mi coś więcej o sobie. – zaczął Harry.

            -Ja?

            -Tak. – zaśmiał się. –Zazwyczaj to ja mówię o sobie. Dzisiaj kolej na Ciebie. – problem w tym, że nie mam o czym opowiadać. Moje życie jest nudne i pozbawione wszelkich emocji… odkąd poznałem Harrego.

            -Umm… a co byś chciał wiedzieć?

            -Wszystko.     

            -Jestem nudny, w moim życiu nic się nie dzieje.

            -Nie mów tak. Nikt nie jest nudny.

            -Teraz tak mówisz? – spojrzałem na niego, uśmiechając się ironicznie.

            -Oj no, nie czepiaj się. – zachichotał. – Po prostu… przy Tobie jest inaczej.

            -To znaczy?

            -Przy Tobie jest mi łatwiej. – powiedział, a moje serce prawie eksplodowało.

Rozdział 4. 'We're looking for love"

Witajcie ponownie! ♥

Tym razem rozdział trochę szybciej niż poprzednio :) Mam nadzieję, że się cieszycie. Jednak nie jestem do konca z niego zadowolona. Mam zamiar napisać dzisiaj jeszcze 5. rozdział i być trochę wprzód, aby nie robić wszytkiego na ostatnią chwilę.

Zapraszam do czytania i komentowania! <3

Rozdział 4.

            Obudziłem się w zbyt dobrym humorze i zaciągnąłem się mocno ciepłym powietrzem. Powoli otworzyłem oczy i tuż przed sobą zobaczyłem postać, patrzącą w telefon. Podniosłem się i dopiero po chwili dotarło do mnie, że Niall siedział i czytał moje wiadomości, na moim telefonie.

            -Niall! – krzyknąłem i rzuciłem się na niego, jednak mój przyjaciel był szybszy. Uciekł w kąt pokoju i czytał dalej. Wygrzebałem się błyskawicznie spod kołdry i z największą siłą, na jaką było mnie stać wyrwałem telefon z rąk chłopaka.

Blondyn tylko śmiał się, jakby usłyszał najlepszy dowcip w swoim życiu.

            -Z czego się śmiejesz, durniu? – zawołałem, a po chwili uspokoił się i spojrzał na mnie z uśmiechem.

            -On Ci się podoba.

            -Co? Kto?

            -Nie udawaj głupka!

            -Nie denerwuj mnie!

            -Louis.

            -Co?! Nie!

            -To jak wytłumaczysz, że spałeś z uśmiechem na twarzy i przyciskałem telefon do swojej piersi? – naprawdę jeszcze nigdy nie myślałem o tym, czy Louis mi się podoba. Rozważałem to, że dziwne było uśmiechanie się na jego widok, ale słowa Nialla nieco zbiły mnie z tropu… a może na niego naprowadziły? Nie, nie, nie. Louis mi się nie podoba. To mój znajomy, a raczej psycholog, który tylko pomaga rozwiązać mój kłopotliwy problem.

            -Bo tak wyszło. – powiedziałem cicho.

            -Jasne, jasne.

            -Zamknij się. – powiedziałem donośnym tonem, biorąc swoje ubrania na zmianę i udałem się do łazienki.

Gdy wróciłem do pokoju Nialla, łóżka były już pościelone, a chłopak zdążył się ubrać. Nagle, dopadły mnie głupie myśli, co by było, gdyby Lou mi się podobał. Jak wyglądałyby nasze spotkania i czy byłoby tak, jak wcześniej. Może i nie mieliśmy okazji spędzić ze sobą dużo czasu, ale mogłem już stwierdzić, iż było przyjemnie. Czułem się swobodnie i opowiadałem mu o tym, co leżało mi na sercu. Może o to własnie chodziło… aby pozbyć się problemu, mówiąc o nich komuś. Tak właśnie stwierdził Louis na ostatnim spotkaniu. Boję się nawiązywać nowe znajomości. Czy ja… czy ja zamknąłem się w sobie? Nie, to niemożliwe. Przecież przyjaźniłem się z Niallem, rozmawiałem z rodziną. Tylko jeśli nie to, to co to było?

            -Nie denerwuj się tak. – zaczął Blondyn, gdy usiadłem na łóżku.

            -Czytałem moje sms-y. Jak mam się nie denerwować?

            -Oh, przepraszam. Byłem ciekawy, co wywołało u Ciebie takie zachowanie.

            -Normalnie się zachowałem.

            -Myślę, że nie wszyscy śpią z uśmiechami na twarzy.

            -Odczep się.

            -Chcę tylko pogadać.

            -Nie ma o czym. Idę do domu.

            -Harry.

            -Co?

            -Przepraszam no. – powiedział szczerze, spuszczając głowę w dół i patrząc tępo w podłogę. Momentalnie zmiękłem na ten widok. Horan może i nie był idealny, co do przestrzegania zasad prywatności, ale był wspaniałym przyjacielem. Nie wiem, co bym zrobił, gdyby nie on.

Wstałem i usiadłem obok niego.

            -Dlaczego uważasz, że on mi się podoba? – spytałem bez skrupułów.

            -Uśmiechałeś się.

            -To wszystko?

            -Rzadko się uśmiechasz. Poza tym… Ty mu chyba też się podobasz.

            -Co?

            -Skoro do Ciebie napisał.      

            -Miał powód.

            -Już nie udawaj. Dobrze wiesz, że to był wyssany z palca powód.

            -Może i masz racje, może nie. Tylko Niall… pominęliśmy fakt, że on jest psychologiem, w dodatku moim.

            -To coś zmienia?

            -Dużo.

            -On Ci się podoba, prawda? – utkwiłem wzrok w krześle, stojącym przy biurku Niallera. Nagle wydało mi się tak bardzo interesujące, że nie potrafiłem oderwać od niego wzroku.

            -Harry.

            -Nie wiem. – powiedziałem, wstając. –Chodźmy może zjeść śniadanie, hm?

            -Okej.

Wtorek 17:10

            Zapukałem cicho w drzwi, prowadzące do gabinetu Louisa, a po chwili usłyszałem zaproszenie. Wszedłem więc do niewielkiego pokoju, a moje spojrzenie od razu skierowało się na Louisa. Miał na sobie biały, w czarne wzorki t-shirt, który opinał się na jego ciele za bardzo podkreślając niektóre z jego mięśni. Natychmiast wyrzuciłem w z głowy te myśli i zamknąłem za sobą drzwi.

            -Cześć. – powiedziałem.

            -Witaj, Harry. Cieszę się, że już jesteś.

            -Nie wiem, czy powinienem pytać… ale dlaczego miałem być wcześniej?

            -Jadę o dwudziestej do rodziców i chciałem zdążyć na pociąg zamiast stać w korku.

            -Ok. – pokierowałem się do znanego mi już fotela i usiadłem w nim, patrząc, jak Louis robi to samo.

            -A więc… jak minęły Ci te kilka dni?

            -Nie było tak źle.

            -Coś więcej? – rozmowa z Tomlinsonem wydała mi się nagle dziwnie krępująca. Nie miałem jednak ochoty wyjść z pomieszczenia, wręcz przeciwnie. Pragnąłem zostać tu jak najdłużej, lecz nie chciałem rozmawiać o mnie. Poczułem, że bardziej chciałbym poznać Louisa niż rozpatrywać moje problemy, które w jego towarzystwie znikały.

            -Sobotę spędziłem z Niallem, a w niedziele był rodzinny obiad.

            -I jak było?

            -Dobrze. Żadnego kłopotu. – uśmiechnąłem się, zdając sobie sprawę dopiero teraz, że gdy patrzyłem na kuzyna, nie czułem się w nawet małym stopniu, źle.

            -To się cieszę. Jak poniedziałek i dzisiaj?

            -Nie byłem wczoraj w szkole.

            -Dlaczego?

            -Źle się czułem.

            -A dziś?

            -Robiłem to co zwykle. Na każdej przerwie chowałem się za krzakiem i czekałem tam na Niallera.

            -Nie myślałeś, aby poznać kogoś nowego?

            -Nie.

Było naprawdę dziwnie. Nie miałem pojęcia, dlaczego czułem się, aż tak nietypowo. Nie było to przerażenie, które czułem w towarzystwie innych ludzi. Nie był to również dyskomfort… raczej skrępowanie, spowodowane tym, co niedawno powiedział mi Niall.

            -Lou? – zacząłem.

            -Tak?

            -Powiedz mi, co ja mam robić.

            -To znaczy?

            -Co mam robić, aby nie brać każdego przechodnia za wroga?

            -Mogę powiedzieć wiele na ten temat… ale, abyś zaczął tak postępować może minąć naprawdę dużo czasu.

            -Nawet jeśli… chciałbym kiedyś czuć się normalnie.

***

            Rozmowa z Harrym dzisiaj była zupełnie inna niż pozostałe. Nie znałem go jeszcze dobrze, ale mogłem śmiało stwierdzić, że nie zachowywał się jak na co dzień. Może po prostu miał gorszy dzień i nie miał ochoty na rozmowę?

            -Dobrze. Tak więc… zapytam najpierw, co czułem, gdy poznałeś mnie?

            -Cie… ciebie? – zapytał, jąkając się przy tym.

            -Tak. – czułem, wpływające ciepło na moją twarz i modliłem się, aby moje policzki nie zrobiły się czerwone.

            -Sam nie wiem. Byłem inaczej nastawiony, bo miałeś mi pomóc.

            -Chodzi mi o to, że z góry zakładasz, że ludzie, którzy nawet Cię nie znają, są źli.

            -Nie uważam tak.

            -W sensie nie lubią Cię.

            -Właśnie.

            -Zakodowałeś już sobie, że są Twoimi wrogami. Najlepszym rozwiązaniem tego jest zmiana nastawienie, lecz to jest naprawdę trudno. Powinieneś zmusić się do innego myślenia.

            -Tyle tylko, że ja nie umiem.

            -To jest błąd. Każdy to potrafi. Pomyśl na przykład, że znajomi z Twojej szkoły, są tacy jak ja.

            -To znaczy? – zapytał nerwowo.

            -To znaczy, że nie chcą dla Ciebie źle, lecz chcą Ci pomóc. Nie uważają Cię za wroga, lecz za przyjaciela, z którym z chęcią by zawarli nowe kontakty. – powiedziałem płynnie i dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że ostatnie zdanie miało nie być w ogóle wypowiedziane.

            -Masz mnie za przyjaciela? – zapytał.

            -Dlaczego nie? – uśmiechnąłem się, chcąc pozbyć się ten krępującej atmosfery.

            -Chcesz zawrzeć ze mną nowe kontakty? – spytał po chwili, a na jego policzki wstąpiły słodkie, niewielkie rumieńce. Uśmiechnąłem się delikatnie, a następnie zamyśliłem się, co odpowiedzieć.

            -No… znaczy… już chyba zawarliśmy jakieś kontakty.

            -A tak, tak. – poczułem ulgę, gdy Harry zrozumiał, co miałem na myśli. Jednak nie do końca chodziło mi o taką znajomość. Chciałbym go poznać… poznać z innej strony. Tak, jakbyśmy byli przyjaciółmi z innego powodu, niż pragnienia pozbycia się problemu przez Harrego.

Rozmawialiśmy jeszcze około pół godziny, po czym pożegnaliśmy się i Harry opuścił mój gabinet.

23:58 tego samego dnia.

            

            Wiem, że było już późno i powinienem dawno spać, ze względu na zmęczenie podróżą. Wiem, że nie powinienem właśnie teraz myśleć o kędzierzawym osiemnastolatku, który ostatnimi czasy ciągle męczy moją głowę. Nie miałem pojęcia, dlaczego czułem potrzebę porozmawiania z nim, ale nie mogłem nad tym zapanować.

Sięgnąłem więc po telefon i wcisnąłem aplikację sms. Wpatrywałem się w ekran, aż w końcu wystukałem głupie słowa i wysłałem wiadomość.

Do „Harry : )” Dobry wieczór J Można?

Skarciłem się w myślach, bo co ja właściwie teraz robiłem? Harry był moim klientem, któremu miałem pomóc. Byłem dla niego psychologiem. Straszą osobą, która miała mu doradzić, a nie pisać po nocach.

Od „Harry : )” Cześć J Oczywiście, zawsze! Co u Ciebie? Dlaczego nie śpisz?

Zdziwiłem się trochę na jego słowa. Nie myślałem, że zareaguje na mojego sms-a tak entuzjastycznie, ale podobało mi się to.

Do „Harry : )” Jakoś znowu nie mogę zasnąć. Niby dobrze, ale jestem zmęczony podróżą.

Od „Harry : )” Niby? To znaczy? Coś się stało?

Tak, Ty się stałeś.

Do „Harry : )” Wszystko w porządku. Po prostu denerwuje mnie fakt, że jestem zmęczony, a nie mogę zasnąć :p A Co u Ciebie?

Od „Harry : )” Jakoś żyję. Trochę nudno. Jutro szkoła… nie chcę.

Do „Harry : )” Dasz radę. Pamiętaj, co Ci mówiłem. Pomyśl, że inni chcą dobrze.

Od „Harry : )” Tego, czego chcesz Ty?

Do „Harry : )” Właśnie..

Od „Harry : )” O jakich kontaktach mówiłeś? Nie miałeś na myśli tego, że jesteś moim psychologiem.

Do „Harry : )” Od jakiegoś czasu dziwnie na mnie działasz, wiesz? Chciałbym Cię poznać bliżej. Nie rozumiem, dlaczego tak bardzo tego pragnę.

Wpatrywałem się w napisane przed chwilą zdania, po czym szybko je usunąłem i zabrałem się za pisanie 

czegoś bardziej sensownego.

Do „Harry : )” Po prostu chcę Ci pomóc i lubię Cię.

Od „Harry : )” Też Cię lubię.

Zaryzykowałem i napisałem to, co nagle wpadło mi do głowy. Wiem, że zapewne odmówi, ale nie będę żałował, że nie spróbowałem.

Do „Harry : )” Może pójdziemy gdzieś? W sensie gdzieś, gdzie nie będzie tych niewygodnych foteli i nie będziemy musieli rozmawiać na trudne tematy.

Od „Harry : )” Z wielką chęcią. J Kiedy wracasz do domu?

Do „Harry : )” W piątek wieczorem. Właśnie… chyba niestety nasze piątkowe spotkanie będzie odwołane :/

Od „Harry : )” To może w zamian pójdziemy gdzieś w sobotę?

Do „Harry : )” Świetny pomysł. Do usłyszenia J

Od „Harry : )” Już nie mogę się doczekać. Dobranoc, Lou. Xx

Moje serce waliło, jak oszalałe, gdy czytałem naszą rozmowę jeszcze raz. Nie mogłem uwierzyć, że zebrałem się na taką odwagę i zaproponowałem Harremu wspólne wyjście. Właściwie… kiedyś byłoby to całkiem normalne, ale przecież kiedyś to nie dziś. Może jednak wrócę jeszcze do starej formy? Może uda mi się zapomnieć o przeszłości i żyć chwilą. Może.

Rozdział 3. 'We're looking for love'

Cześć wszystkim! ♥

Poniższy rozdział stanowczo mi się nie podoba, a Wam? Co o nim sądzicie? Bo ja jestem z nim zdołowana. Czuję się, jakby zepsuła całe opowiadanie :/ Niby mam już plan na czwarty, ale jakoś tak... mam wrażenie, że za szybko zaczynam wprowadzać Larrego. Nie wiem, nie wiem. Sami oceńcie.

Miłego czytania! <3

Rozdział 3.

Piątek, 17:20.

            -Cześć, Louis. – powitał mnie chłopak z burzą, cudownych loków, po czym powędrował na fotel z niewinnym uśmiechem.

            -Witaj, Harry. – powiedziałem trochę zmieszany jego zachowaniem. Zawsze przychodził pięć minut później, a dzisiaj był dziesięć wcześniej. Na dodatek uśmiechał się. To było niespotykane.

            -Przeszkadzam? Wiem, że jestem za wcześnie, ale widziałem w Twoim grafiku, że i tak w tym czasie nic nie robisz. Znaczy może i robisz, ale nie masz żadnego spotkania…

            -Nie, nie przeszkadzasz. – przerwałem mu rozbawiony jego słowotokiem. Wstałem powoli i udałem się na fotel, znajdujący się naprzeciwko Styles-a.

            -Rozmawiałem z mamą. – powiedział, nie czekając na moje pytania. – Powiedziałem jej. Wszystko.

            -Wszystko? – zapytałem zdumiony. Skąd taka zmiana? Nie mogłem pojąć, jak Harry zmienił się od ostatniego spotkania. Na początku widziałem w jego oczach zagubienie, niepokój. Teraz widniał w nich spokój i opanowanie. Można było nawet dojrzeć w nich trochę radości.

            -Tak jakby. Przyszła do mnie wieczorem i zapytała tylko co u mnie. Wiedziałem, że się martwi. Raz słyszałem, jak płakała. Ona rzadko płacze. Tylko wtedy, gdy jest naprawdę źle.

            -Dlatego postanowiłeś jej powiedzieć?

            -Poniekąd.

            -To znaczy?

            -Rozmawiałem z Niallem i on też przyznał, że powinienem powiedzieć mamie o wszystkim. W dodatku jej smutek… musiałem.

            -Co dokładnie jej powiedziałeś?

            -Zacząłem od tego, że prawie nikogo nie znam w tej szkole. Moim jedynym przyjacielem jest Niall. – chłopak mówił wszystko w szczegółach i nie wątpię, że właśnie tak opowiadał to również Pani Annie. Podzielił się z nią swoim problemem i mimo, że on uważał, iż to nic nie zmieni, ja wiedziałam, że jednak zmieni dużo. Harry, mówiąc o tym komuś innemu niż Niallowi, pozbywał się ciężaru. Nie obarczał nim nikogo innego, a pomagał sobie. O to właśnie chodziło.

            -Bardzo się cieszę. – powiedziałem, gdy już skończył.

            -Że powiedziałem o tym mamie?

            -Tak. Chodzi o to, że boisz się nawiązywać kontaktów z ludźmi. Zatrzymujesz wszystko dla siebie, a Twoje obawy przez to rosną.

            -Mówię dużo Niallowi.

            -Tak, ale jesteś do tego przyzwyczajony. Niall był przy Tobie od lat i mówienie mu o tym jest dla Ciebie czymś normalnym, oczywistym, nie prawdaż?

            -Umm… właściwie tak.

            -No właśnie. Teraz podzieliłeś się problemem ze swoją mamą, a to coś nowego. Zaufałeś jej do takiego stopnia, że potrafiłeś to z siebie wydusić.

            -Wcześniej, powiedziałem jeszcze Tobie. – nigdy nie miałem trudności w rozmowach z Harrym. Jednak teraz, musiałem po prostu spuścić wzrok z jego oczu.

            -Tak, ale ja jestem psychologiem, więc gdybyś mi tego nie powiedział, byłoby głupstwem przychodzenie tu.

            -Nie powiedziałbym Ci, gdybym Ci nie ufał.

            -Ty mi… ufasz? Mi? Louisowi? Nie psychologowi? – zapytałem, unosząc automatycznie głowę.

            -To dziwnie, nie? Zaufałem Tobie na pierwszym spotkaniu. Louisowi, nie psychologowi. – powiedział z uśmieszkiem.

21:38 tego samego dnia.

            Szedłem ciemną drogą, skręcając w moją ulicę. Już za chwilę będę mógł w końcu odpocząć i zatonąć w wygodnej kanapie. Tak bardzo lubiłem wracać do domu, choć nikt tam na mnie nie czekał. Żyłem sam. Moja rodzina mieszkała w Doncaster, a ja przeprowadziłem się tu. Do deszczowego, choć pięknego Londynu.

Przekręciłem klucz w zamku i pchnąłem drzwi, a po chwili znalazłem się w ciepłym pomieszczeniu. Już miałem zdejmować buty, kiedy usłyszałem dźwięk mojego telefonu. Na ekranie wyświetlał się numer nieznany, ale postanowiłem to odebrać.

            -Halo? – powiedziałem, gdy po kilku sekundach nadal nikt nic nie mówił.

            -Louis?

            -Tak.

            -Tu Niall.

            -Niall? Przyjaciel Harrego?

            -Właśnie.

            -Coś się stało?

            -Kiedy skończyliście spotkanie?

            -Po dziewiętnastej.

            -Nie ma go u mnie.

            -Może jest w domu u siebie?

            -Miał dzisiaj spać u mnie.

            -Może zmienił zdanie?

            -Harry nie zmienia zdania. Go nie ma. Gdzie on jest?

            -Dzwoniłeś do niego?

            -Chyba tysiąc razy.

            -Gdzie jesteś?

            -W parku w dzielnicy Battersea.

            -Dobrze, zaraz tam będę.

***

            Siedziałem na brzegu niewielkiego jeziora, rozmyślając nad moim beznadziejnym żywotem. Niby było coraz lepiej, chociaż tak naprawdę, nie widziałem żadnej różnicy. Nadal nie potrafiłem patrzeć ludziom w twarz. Jednak, był wyjątek. Nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego inaczej traktowałem Louisa. Powinienem tak jak innych, bać się go i unikać, a ja zamiast tego, pragnąłem spotykać go jeszcze częściej. Nie miałem pojęcia, jak to się działo, że gdy tylko go widziałem, miałem ochotę się uśmiechać. Dzisiaj, nie mogłem już wytrzymać i przyjechałem wcześniej. Chciałem go zobaczyć i poczuć ulgę. Tak, to strasznie zadziwiające, ale gdy go widziałem, czułem, jakby ciężar nagle spadał z moich ramion. Robiło mi się lepiej, o wiele. Nie miałem pojęcia, jak to się działo, ale tak naprawdę miałem to gdzieś. Liczyło się to, że mogłem go zobaczyć. Może właśnie o to w tym wszystkim chodziło? Może taki był cykl spotkań z psychologami? Tylko co będzie, kiedy stwierdzi, że już jestem zdrowy i poradzę sobie bez niego? Problemy wrócą? Myślę, że nie na tym rzecz polega. Chyba z jednego problemu zrobiły się dwa. Owszem, byłem gejem. Jakoś się tym nie przejmowałem, bo w liceum ludzie nie zwracają na to tak uwagi, jak w gimnazjum. Teoretycznie tu jest łatwiej. Tylko gdyby jeszcze nie to, że nie potrafię patrzeć na tych wszystkich ludzi. Co jest ze mną nie tak? Dlaczego? Dlaczego, patrząc na ludzi widzę w nich wrogów?

Nagle, usłyszałem za plecami dźwięk, zbliżających się do mnie kroków. Odwróciłem się raptownie i z początku myślałem, że to po prostu jakiś przechodzeń, lecz gdy spojrzałem dokładniej… czy w moim kierunku właśnie szedł Louis?

            -Witaj ponownie. – powiedział, kiedy był już obok mnie.

            -Co Ty tu robisz? – spytałem, nie mając pojęcia, dlaczego stał za mną.

            -U mnie w porządku, dzięki, że pytasz.

            -…

            -Ja chyba powinienem zapytać, co tu robisz. Nie powinieneś być przypadkiem u Nialla? – a co go to obchodziło, gdzie miałem być? Jednak, po chwili zdałem sobie sprawę, że nie uprzedziłem przyjaciela o późniejszym powrocie. Wstałem szybko i zrobiłem krok do tyłu, ponieważ Lou był stanowczo za blisko. Nie, że mi się to nie podobało. Problem w tym, że w towarzystwie Tomlinsona czułem się zbyt dobrze.

            -Tak, masz rację… ale skąd o tym wiesz?

            -Dzwonił do mnie i pytał, kiedy skończyliśmy spotkanie. Martwił się o Ciebie.

            -Gdzie On jest?

            -Zaraz przyjdzie. Napisałem mu wiadomość. – jak na zawołanie, zobaczyłem zmierzającego, szybkim krokiem, w moją stronę Horana. Nie był zły, jego oczy raczej wyrażały zmartwienie. Podszedł do mnie i mocno mnie przytulił.

            -Debilu, mogłeś chociaż napisać.

            -Wiem, przepraszam.

            -Mhm… pogadamy o tym w domu. – zaśmiałem się cicho, bo już mogłem wyobrażać sobie krzyki Niallera. Niby brzmiało groźnie, ale on tak śmiesznie wyglądał, kiedy się złościł. Oderwał się ode mnie i stanął przodem do Louisa, który patrzył się na nas dziwnym wzrokiem. Nie było to negatywne spojrzenie, wręcz przeciwnie. Patrzył tak, jakbyśmy robili coś niewyobrażalnie uroczego.

            -Dziękuję Ci i przepraszam za kłopot. – zwrócił się Blondyn do starszego.

            -Żaden kłopot. – uśmiechnął się, puszczając oczko. Mogłem dojrzeć, jak zamiast patrzeć się na Nialla, Louis skierował na sekundę swój wzrok na mnie. Już mieliśmy odejść, kiedy nie mogłem się po prostu ruszyć. Cieszyłem się na widok mojego psychologa i nie chciałem odchodzić. To było dziwne…

            -Do widzenia, Lou. – powiedziałem i poszliśmy razem z Niallem w stronę jego domu.

01:54

            Gdy wróciliśmy do domu, Niall oczywiście żalił się, że go nie uprzedziłem, że wyszedł na idiotę itd. Jednak po kilkunastu minutach doszliśmy do porozumienia i postanowiliśmy obejrzeć film. Nie był zły, ale ja po prostu nie przepadałem za filmami o tematyce kryminalnej. W takich filmach nie do końca było wiadome o co tak naprawdę chodzi. Wolałem coś konkretnego, albo komedie, albo horrory.

Następnie, po kolei wzięliśmy prysznice i położyliśmy się do łóżek. Horan spał już od dobrej godziny, a ja nadal się kręciłem. Gdy znowu zmieniłem pozycje, usłyszałem krótkie wibracje, dochodzące z mojego telefonu. Wyjąłem go spod poduszki i odczytałem sms-a, którego nadawcą był… Louis?

Od „Louis J” Śpisz?

Do „Louis J” Nie mogę zasnąć. Coś się stało, że piszesz?

Od „Louis J” Nic się nie stało. Może przeszkadzam?

Do „Louis J” Nie. Co robisz?

W ciągu paru minut, zrobiło mi się dziwnie ciepło i nie mogłem nad tym zapanować. Nawet, kiedy się odkryłem, było mi zbyt gorąco.

Nie miałem pojęcia, dlaczego Louis pisał do mnie o drugiej w nocy. Poza tym, on nigdy do mnie nie pisał. Bałem się trochę, ponieważ nie znałem go na tyle dobrze, aby wiedzieć, co chodzi mu po głowie.

Od „Louis J” Leże i nie mogę zasnąć :p Mam do Ciebie pytanie.

Do „Louis J” No dawaj.

Od „Louis J” Powiedziałeś do mnie Lou?

Do „Louis J” Tak, a co?

Od „Louis J” Nikt tak do mnie nie mówił, odkąd skończyłem 10 lat.

Do „Louis J” Om, przepraszam.

Od „Louis J” Nie mam do Ciebie pretensji! Źle mnie zrozumiałeś, podoba mi się ; )

Do „Louis J” Podoba? Czyli mogę tak mówić? :D

Od „Louis J” Jasne : ))

Czułem coraz większe zmieszanie i teraz nie miałem pojęcia, co mu odpisać. Czy Lou właśnie napisał do mnie, aby zapytać tylko, jak do niego mówię? Czy to nie było dziwne? Owszem, było… ale cały czas, pisząc z nim uśmiechałem się do ekranu komórki. Denerwowało mnie to niesamowicie, bo chyba nigdy w życiu nie czułem czegoś podobnego. Tak jakby, nagle z rzeczywistości trafiam do raju. Boże, nie wierze, że właśnie przyrównałem rozmowę z Louisem do raju.

Od „Louis J” Dobranoc : ))

Do „Louis J” Dobranoc :3