Rozdział 9. 'We're looking for love'

Dobry wieczór! ♥

Niech Wam będzie, dodaję rozdział już dzisiaj. Jak na razie jest to chyba najdłuższy i mam nadzieję, że choć troszkę Wam się spodoba :)

Bardzo dziękuję za wspaniałe komentarze w poprzednich wpisach i jestem mile zaskoczona, bo pobiliście rekord! 19 komentarzy - jak na razie najwięcej. Dziękuję, KOCHAM WAS! <3

Zapraszam do czytania i komentowania :)

Rozdział 9.

            Tak strasznie cieszyłem się na widok radosnej twarzy Harrego, że sam nie mogłem powstrzymać uśmiechu. Kiedy przytuliliśmy się na powitanie, poczułem dreszcze, które przeszły mnie dokładnie od stóp do głowy. To uczucie było nie do opisania.

            -Cześć, Haz. – zacząłem cicho, gdy oderwaliśmy się od siebie.

            -Cześć, Lou. – wyszeptał, ciągle patrząc w moje oczy. Szczerze mówiąc, sam nie mogłem oderwać wzroku od jego zielonych tęczówek. Patrzyliśmy na siebie dobre kilka minut, aż w końcu chłopak westchnął i cicho się zaśmiał.

            -To śmieszne. – powiedział i uroczo się uśmiechnął. Miał na myśli pozytywne śmieszne, byłem tego pewny.

            -Przejdziemy się? – zaproponowałem, wskazując brodą park.

            -Jasne. Po to tu przyszliśmy. – odparł cicho, ciągle się uśmiechając.

Ruszyliśmy jedną z alejek i cieszyliśmy się ze swojego towarzystwa. Między nami znowu nie było żadnego napięcia, było nawet lepiej. Uśmiech nie schodził z twarzy nam obu i właśnie tak powinno być cały czas.

            -Co u Ciebie? – zapytał Hazza.

            -Teraz? Teraz wspaniale. – odpowiedziałem trochę pod wpływem impulsu, ale nie żałowałem tego. Wolałem mówić prawdę, bo właśnie tak się czułem, gdy był obok mnie Harry.

            -Pytam poważnie. – chłopak roześmiał się i spojrzał na mnie z ciekawością.

            -No ale ja mówię poważnie.

            -Oh, Lou. Powiedz mi, co robiłeś przez ten miesiąc.

            -Nudziłem się.

            -Żadnych imprez? – uśmiechnął się zadziornie.

            -Żadnych. – wytknąłem język. – A Ty? Jak spędziłeś te ostatnie dni?

            -Podobnie jak Ty. Nudy.

Gawędziliśmy jeszcze około godzinę, spacerując w słońcu i ciesząc się każdą chwilą spędzoną w swoim towarzystwie. Harry opowiadał mi dużo o Zaynie. O tym, jaki okazał się miły, pomocny i po prostu fajny. Zaprzyjaźnił się z nim i teraz razem z Niallem spędzali mnóstwo czasu. Ja za to… nie umiałem powiedzieć o sobie nic.

            -Teraz Ty opowiadaj.

            -Ja?

            -Zawsze to ja mówię. Chcę się czegoś o Tobie dowiedzieć.

            -Jestem Louis Tomlinson i mam 21 lat. – zaśmialiśmy się oboje, lecz Harry po chwili spoważniał.

            -Naprawdę chciałbym, Lou. Powiedz mi.

            -Powtarzam się pewnie, ale moje życie jest nudne.

            -Z nikim nie spędzasz czasu, poza pracą?

            -Tak było, dopóki nie pojawiłeś się Ty.

            -Mieszkasz sam?

            -Tak.

            -Zawsze tak było? – zapytał, a ja zamarłem. Nie spodziewałem się takiego pytania i kompletnie nie wiedziałem co odpowiedzieć. Z tego wszystkiego zapomniałem, jak stawiać kroki i zatrzymałem się. Tak po prostu.

            -Lou? – zapytał Harry i podszedł do mnie dość blisko. – Wszystko w porządku?

            -Tak. Po prostu… ja. Nie, nie zawsze tak było. – wykrztusiłem wreszcie, lecz nadal nie mogłem się ruszyć. Nie mogłem uwierzyć, że mój przyjaciel mógłby dowiedzieć się o czymś, o czym nikomu nigdy nie mówiłem. O czymś, o czym z nikim na ten temat nawet nie rozmawiałem.

            -Chcesz usiąść? – zapytał, a ja przytaknąłem. Usiedliśmy na najbliżej ławce, a Harry złapał mnie niepewnie za dłoń.

            -Co się dzieję?

            -Nic.

            -Powiedz mi.

            -Harry… ja nie umiem.

            -Dlaczego?

            -Z nikim jeszcze o tym nie rozmawiałem. – odparłem, a Harry spuścił głowę.

            -Rozumiem. – spojrzałem na niego i uniosłem jego twarz, tak aby na mnie spojrzał. W jego oczach był widoczny smutek.

            -To nie tak, że nie chcę Ci powiedzieć.

            -To jak?

            -To trudne. Chodzi o to… że jeszcze rok temu miałem współlokatora.

            -Współlokatora?

            -Miałem najlepszego przyjaciela, Haz. – wyszeptałem, a do moich oczy napłynęły łzy. Od razu przypomniałem sobie noc, w której ostatni raz oglądałem jego zdjęcie na laptopie. Starałem się robić to jak najrzadziej. Jak było mi już naprawdę smutno, jego uśmiech sprawiał cuda. Szkoda tylko, że musiałem oglądać go na ekranie.

            -Miałeś? – zapytał tak cicho, że ledwo go usłyszałem. Był w lekkim szoku.

            -On nie żyje. – wykrztusiłem, a po moim policzku zaczęły spływać łzy. Chłopak od razu mocno mnie do siebie przytulił, a ja rozpłakałem się na dobre.

            -Ciii, już dobrze. Cicho, Lou. – powtarzał w kółko szeptem, ale ja nie potrafiłem się uspokoić. Minął już ponad rok, a ja nie umiałem o tym mówić. Harry zaczął głaskać delikatnie moje plecy, co działało na mnie kojąco. Powoli przestawałem płakać, więc odsunąłem się i wytarłem oczy.

            -Przepraszam.

            -Nie, nie przepraszaj. Nie masz za co.

            -Znałem go od urodzenia. Chodziliśmy razem do przedszkola, podstawówki, gimnazjum i liceum. Kiedy oboje wybraliśmy sobie studia w Londynie, postanowiliśmy razem wynająć mieszkanie. Tak bardzo się cieszyliśmy.

            -Nie musisz mówić, jak nie chcesz, Lou.

            -Uwielbiałem go pod każdym względem. Był dla mnie wzorem. Zawsze tak dobrze się uczył, ale potrafił też nieźle zaszaleć. Kiedy miałem problem, dawał mi świetne rady, a gdy byłem smutny… przytulał mnie w taki sposób, że po chwili było już lepiej. – mówiłem cicho, patrząc tępo w moje dłonie. Chciałem o tym mówić, chciałem to z siebie wyrzucić i cieszyłem się, że mogłem opowiedzieć o tym Harremu. – Przeprowadziliśmy się i zaczęliśmy studia. Początki były ciężkie, ale to chyba normalne. Liam uczył się za dwóch i często mi pomagał.

            -Liam?

            -Tak. Miał na imię Liam. – wyszeptałem i zadrżałem na dźwięk jego imienia. Od czasu jego śmierci nigdy go nie wypowiedziałem.

            -Co się stało?

            -On zachorował. – Harry przytknął dłoń do buzi. – Zdiagnozowano u niego raka… złośliwego. Niestety miał badania dość późno i chemia nie dawała zbyt wiele. Był coraz słabszy. Nie wychodził z domu, a ja przerwałem studia i byłem przy nim. Pomagałem mu, jak tylko mogłem. Z każdym dniem było tylko gorzej. – po moim policzku zaczęła spływać kolejna łza. To było dla mnie przerażające. Czułem się teraz tak, jak wtedy.

            -Tak mi przykro.

            -Kiedy umarł… wycofałem się ze studiów. Nie chciałem już tam chodzić. Wszystkie te ściany, drzwi i znajomi ludzie przypominali mi jego roześmianą twarz, a po chwili przed oczyma miałem jego bladą, zmęczoną buzię. Nie mogłem tam wrócić.

            -Jak zacząłeś pracę jako psycholog?

            -Moja mama mi pomogła. Wiedziała, że mam świetne referencje do tego zawodu, a rady Liama jeszcze bardziej mnie kształtowały. Starałem się o wiele posad, lecz zazwyczaj odmawiali, mówiąc, że bez studiów nie ma mowy o przyjęciu mnie. Wtedy zobaczyłem małe ogłoszenie o próbnym etapie. Zapisałem się i przez pierwszy miesiąc pracownicy mnie tam szkolili i zapisali do mnie jednego klienta, aby zobaczyć, jak sobie radzę. Jak widać, nie było tak źle i przyjęli mnie na pełen etat.

            -Szczęście w nieszczęściu. – wyszeptał.

            -Można tak powiedzieć. – wytarłem oczy, a chłopak jeszcze raz mocno mnie przytulił. Po chwili, wyprostowałem się i położyłem głowę na jego ramieniu, a on objął mnie ręką. Było mi przyjemnie. Bardzo przyjemnie.

***

            -Haz? – wyszeptał.

            -Tak?

            -Wytłumaczysz mi? – zapytał, a ja nagle cały zesztywniałem. Czekałem na to pytanie, lecz to nie znaczy, że umiałem na nie dobrze odpowiedzieć. Wszystko obmyślałem tysiąc razy, ale nie wystarczająco wiele, aby było idealnie. Nigdy nie da się przygotować wszystkiego tak dobrze.

            -Tak jak obiecałem. – odparłem i zacząłem układać sobie w głowie wszystko jeszcze raz. Louis oderwał się ode mnie i usiadł tak, aby miał na mnie dobry widok. Nie potrafiłem na niego spojrzeć.

            -Zacznij, kiedy będziesz gotowy. – uśmiechnął się delikatnie i przebiegł dłonią po moich lokach. Przymknąłem powieki i poczułem rozchodzącą się po całym moim ciele rozkosz. Tak, zwykły dotyk, a tyle przyjemności. Poczułem delikatną ulgę, gdyż atmosfera między nami nieco się rozluźniła. Postanowiłem więc zacząć.

            -Na początek chciałem Cię przeprosić. Tak więc, przepraszam Cię za moje bezmyślne zachowanie. Wiem, że postąpiłem okropnie. Z dnia na dzień stałem się obojętny na Ciebie i Twoje uczucia. Właściwie to nie było tak do końca… chciałem, abyś właśnie tak myślał, ale to nie znaczy, że taki byłem.

            -Słucham? – zapytał cicho niedowierzając.

            -Pragnąłem zdystansować nasze kontakty.

            -Dlaczego?

            -Powoli.

            -Dobrze, dobrze.

            -Lou, to był strasznie głupi pomysł. Tak bardzo lubiłem spędzać z Tobą czas. Kiedy widziałem Twój uśmiech było mi łatwiej… było mi lepiej. Cieszyłem się Twoim szczęściem, tak jakby. Jednak, nie to było problemem.

            -A co? – potarłem dłonią czoło i starałem się dobrać właściwie słowa.

            -Z każdym dniem czułem, jak nasza przyjaźń staje się silniejsza. – powiedziałem, lecz po chwili walnąłem się w głowę. – Miałem Cię za przyjaciela, nadal mam tylko, że… to nie było tak samo jak z Niallem.

            -To znaczy? Rozumiem, że nie było między nami takiej więzi, to normalne. Przecież znasz Nialla o wiele dłużej niż mnie.

            -Nie chodzi o to. – spojrzałem ukradkiem na chłopaka. Cały czas mnie obserwował, więc przyłapał mnie na tym. Teraz już nie mogłem tak po prostu odwrócić wzroku. Wyprostowałem się i chrząknąłem, wpatrując się w jego hipnotyzujące oczy. Jego spojrzenie nagle dodało mi odwagi, więc wykorzystałem to i kontynuowałem.

            -W mojej głowie nie byłeś tylko moim przyjacielem. Nie chodzi o lepszego, czy gorszego. Chodzi o to, że dla mnie mógłbyś być kimś znacznie więcej. – powiedziałem na jednym wydechu, a chłopak patrzył na mnie, jak zamurowany. – Od początku naszej znajomości czułem to coś. Kiedy mnie przytulałeś, czułem miłe dreszcze. To chyba nie tak reaguje przyjaciel na przyjaciela. – przerwałem i czekałem, aż chłopak coś powie. Jednak jedyne, co otrzymałem to dłużąca się cisza. – Dlatego właśnie chciałem się od Ciebie oderwać. Nie chciałem popsuć relacji między nami, chociaż zjebałem jeszcze bardziej. Bałem się, jak cholera, że się dowiesz i byłem obojętny w twoich oczach, lecz w środku umierałem. – wyszeptałem. – To chyba wszystko. – powiedziałem i zamilkłem. Patrzyłem na niego, lecz nie doczekałem się najcichszej odpowiedzi. Słyszałem tylko jego nierówne bicie serca.

            -Lou? – cisza.

            -Wiem, że to dziwne, nietypowe. Mówiłem Ci na początku, że jestem gejem. Oboje nie przypuszczaliśmy, że ja… że mógłbym… że mógłbym się w Tobie zakochać. – odważyłem się to powiedzieć i choć byłem z siebie dumny, poczułem narastającą panikę. Louis siedział i nadal nic nie mówił. Patrzyliśmy prosto w swoje oczy, lecz nawet tam nie mogłem doszukać się odpowiedzi. Moje przerażenie urosło, kiedy w końcu odwrócił wzrok. Spuścił głowę i patrzył tępo w chodnik i nadal nic nie mówił. Dopuszczałem do siebie myśl, że mógłby nie czuć tego, co ja, lecz nie wiedziałem, że to aż tak zaboli. W głębi duszy, miałem ogromną nadzieję, że Lou mnie zrozumie i chociaż zechce kontynuować naszą przyjaźń. Jednak, on nawet nic nie powiedział. Żadnego, głupiego słowa. Kaszlnąłem, lecz nie zwrócił na to najmniejszej uwagi. Wstałem i jak najszybszym tempem odszedłem.

Pół godziny później

            Wszedłem do domu, zamykając drzwi na klucz. Nie miałem już siły wejść na górę. Usiadłem w kuchni przy stole i tak po prostu zacząłem płakać. Nie mogłem w to uwierzyć. Powiedziałem mu wszystko, powiedziałem mu prawdę, a on nawet nie zareagował. To było gorsze od samego odrzucenia.

Po dwudziestu minutach, otrząsnąłem się trochę i wszedłem po schodach na górę. Udałem się do łazienki i wziąłem krótki prysznic, po czym ubrałem na siebie czyste bokserki. Pokierowałem się do swojego pokoju i usiadłem na łóżku.

Do „Niall :D” Wszystko jest w porządku.

Wysłałem wiadomość, mimo tego, że wcale nie było dobrze. Nie chciałem martwić przyjaciela, a tym bardziej odciągać od kuzyna. Poza tym, wolałem chyba zostać sam i wszystko na nowo sobie poukładać.  Jednak, wizja poukładania sobie wszystkiego bez Louisa była zbyt trudna. Po tym wszystkim o czym mi opowiedział, o Liamie… sądziłem, ze jednak mnie zrozumie. Myślałem, że mi zaufał. Te myśli nie dawały mi spokoju, ponieważ nie mogłem tego wszystkiego pojąć. Tomlinson zachowywał się przecież tak inaczej. Często mnie przytulał, bawił się moimi loczkami, dotykał tak po prostu. Może jednak to wyolbrzymiałem? Może za każdym razem, gdy był blisko i czułem stado motyli w brzuchu sprawiło, iż czułem, że on choć w małym stopniu odwzajemnia moje uczucia? W rzeczywistości jednak, tak bardzo się myliłem.

Zakopałem się pod kołdrę i mocno nią otuliłem. Było mi strasznie zimno, mimo tego, że był początek czerwca. Czułem się źle. Nie, czułem się okropnie.

Moje powieki po kilku minutach stały się potwornie ciężkie. Miałem już zamknąć oczy i pogrążyć się w głębokim śnie, kiedy usłyszałem pukanie do drzwi. Nie miałem ochoty z nikim rozmawiać, więc zignorowałem to i wsunąłem głowę pod nakrycie.

Jednak pukanie nie ustąpiło. Minęło pięć minut, więc postanowiłem wstać. Zszedłem cicho na dół i zorientowałem się, że nastała cisza.

Wróciłem więc do pokoju, lecz coś znowu nie pozwoliło mi się położyć. Usłyszałem delikatne stukanie w moje okno. Brzmiało jakby ktoś rzucił w nie kilkoma małymi kamyczkami. Podszedłem do parapetu, uniosłem roletę nieco wyżej i zacząłem rozglądać się po podwórku. Moje spojrzenie po sekundzie utkwiło w osobie, która zawzięcie wpatrywała się w moją twarz. Moje oczy rozszerzyły się, ponieważ na trawie, pod moim domem stał Louis. Kompletnie nie wiedziałam, co zrobić.

            -Harry, otwórz mi! – usłyszałem stłumiony krzyk chłopaka. Opuściłem roletę i przetarłem dłońmi twarz. Kiedy dotarło do mnie, że mój ukochany właśnie do mnie przyszedł, zbiegłem szybko ze schodów i otworzyłem drzwi, pod którymi zastałem już chłopaka. Patrzyłem na niego lekko przerażony, nic nie mówiąc.

            -Przepraszam, Haz. Naprawdę bardzo Cię przepraszam!

            -Nie krzycz… może wejdziesz? Nie sądzisz, że to trochę głupio wygląda? – odparłem cicho, a Lou przytaknął i wszedł do mojego domu, zamykając za sobą drzwi.

Zlustrował mnie od stóp do głowy, a jego oczy dziwnie pociemniały. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę, że miałem na sobie tylko bokserki.

            -Wybacz, pójdę się ubrać. – już miałem się odwrócić, kiedy jego ciepła dłoń chwyciła mnie za łokieć.

            -Nie musisz.

Udaliśmy się do mojego pokoju, a ja chcąc pozbyć się nieprzyjemnego uczucia zimna, schowałem się pod kołdrę i oparłem plecy o ścianę.

            -Możesz usiąść. – powiedziałem szorstko i wskazałem brodą na moje łóżko. Chłopak posłusznie usiadł, chowając dłonie między nogami i spuszczając głowę. Siedzieliśmy w ciszy jeszcze kilka minut, kiedy w koncu wyprostował się i spojrzał prosto w moje oczy.

            -Przepraszam Cię. To co zrobiłem było cholernie głupie.

            -Ale Ty nic nie zrobiłeś.

            -Zrobiłem coś, nie robiąc nic, Haz. To jeszcze gorsze.

            -…

            -Ja po prostu… ja nie wiedziałem, co mam Ci odpowiedzieć.

            -Wystarczyło powiedzieć, że traktujesz mnie jak przyjaciela, że nic więcej do mnie nie czujesz, że wyobrażasz sobie życie z kobietą, a nie z takim nieudacznikiem, jak ja.

            -Może powinienem tak powiedzieć. – wyszeptał, a moje oczy nagle stały się mokre. Nie mogłem uwierzyć, ze właśnie to powiedział.

            -Może i powinienem, ale nie chciałem Cię okłamywać. Nie wyobrażam sobie życia z kobietą, chyba że z przyjaciółką, siostrą lub mamą.

            -Słucham? To znaczy, że Ty…

            -Tak, jestem gejem.

            -Jak to?

            -Nigdy nie miałem odwagi Ci tego powiedzieć, mimo, że Ty wyznałeś mi to samo.

            -Nie musisz się przy mnie wstydzić. Przecież siedzę w tym samym, co Ty, więc tym bardziej nie miałeś się czego bać.

            -Tak wiem, ale ja jestem po prostu głupi.

            -Nie mów tak.

            -Taka jest prawda. Zignorowałem Cię, nic nie odpowiedziałem.

            -Nie zignorowałeś mnie, tylko nie znałeś odpowiedzi.

            -Właściwie… ale Harry. Tak bardzo chciałem wykrzyczeć światu…

            -Co chciałeś wykrzyczeć światu?

            -Że dzięki Tobie jestem taki szczęśliwy. – odparł, a moje kąciki ust uniosły się wysoko do góry. – Przepraszam, Haz.

Wysunąłem ręce, tak aby zasugerować chłopakowi, żeby się do mnie przytulił. Zareagował natychmiastowo i wpadł w moje ramiona, chowając twarz w szyję. Poczułem jego ciepły oddech i przyciągnąłem go bliżej. Usadowił się wygodniej i trawiliśmy w tej pozycji dość długo.

            -Tęskniłem za Tobą. – wyszeptał chłopak, a moje serce zaczęło bić jeszcze szybciej, niż było to w ogóle możliwe.

            -Ja też tęskniłem, Lou. – powiedziałem prosto do jego ucha i dokładnie poczułem, jak zadrżał.

            -Dlaczego masz dreszcze? – zapytałem ni stąd ni zowąd.

            -Bo właśnie tak na mnie działasz, nawet wtedy, gdy tylko widzę Twój uśmiech. – odpowiedział, unosząc głowę i wpatrując się w moje oczy.

Zapraszam.

Dobry wieczór! ♥
Zapraszam wszystkich na one shota! :)
Tematyka: Larry Stylinson.
Zawiera treści +18 i jest denny, także uprzedzam.      
One thought, one desire.

Libster Awards.

Dzień dobry wszystkim! :)

Jestem naprawdę wdzięczna wszystkim za czytanie i komentowanie mojego dennego opowiadania. Strasznie się cieszę, że są ludzie, którzy doceniają moje starania. Kocham Was!

Odnośnie Libster Awards... zostałam już nominowana 3 razy! Jestem wzruszona i naprawdę Wam dziękuję. Nie spodziewałam się tego.
Miałam mało czasu i nie zdążyłam odpowiedzieć na wszystkie i z przykrością musze stwierdzić, że teraz też nie odpowiem. To było już kilka miesięcy temu i pytania na Waszych blogach pewnie są daleko daleko w tyle. Naprawdę byłoby miło odpisać Wam na nominację, ale jestem strasznym leniem. Mam nadzieję, że jakoś mi wybaczycie :)
Owdzięcze się opowiadaniami! <3

Rozdział 8. 'We're looking for love'

Witajcie! ♥

Znowu dodaję rozdział o dzień wcześniej, mimo że nie zdobyliście 25 lajków. Mam takie dobre serduszko, że jak już zrobiłam Wam nadzieję, to musiałam dodać i już. 

Odnośnie rozdziału, jest trochę dłuższy, ale nie wiem czy jest dobry. Ocena już należy do Was ;)

Następny wpis dodam chyba dopiero w poniedziałek lub niedzielę. Pożyjemy, zobaczymy.

Zapraszam do czytania i komentowania! <3

Rozdział 8.

            Kręciłem się w łóżku, nie mogąc usadowić się w wygodnej pozycji, nie mówiąc już o możliwości zaśnięcia. W mojej głowie ciągle krążyły nie wyjaśnione słowa Harrego. Niedawno prosił mnie, abym coś zrozumiał. Miałem zrozumieć jego zachowanie, które zastanawiało mnie codziennie. Z dnia na dzień stał się dla mnie niedostępny. Nie pozwalał mi siebie dotykać, ani do siebie dojść. Doprowadzało mnie to do szaleństwa.

Odpuszczając już sobie sen, podniosłem się, siadając i położyłem na swoich udach laptopa. Była już druga piętnaście.

Wszedłem na twittera, lecz świeciły tam pustki. Jednak w małym kąciku zobaczyłem wiadomość prywatną.

„Harry Styles” Lou, przepraszam. Wiem, że nie potrafisz mnie zrozumieć i jestem zupełnie inny, niż wcześniej. Chciałbym, abyś wiedział, że to nie jest tak, że Cię nie lubię. Po prostu zaczęło się coś, co nie może mieć dobrego zakończenia. Dla mnie to też jest trudne. Lepiej będzie, jak po prostu zmienię psychologa i nie będę zaprzątał Ci głowy.

Spojrzałem na datę i zdałem sobie sprawę, że napisał do mnie zaledwie trzy minuty temu. Wziąłem się zatem za pisanie odpowiedzi.

„Louis William Tomlinson” Haz, proszę nie rób tego. Pomogę Ci. Przejdziemy przez to razem. Chcę Ci pomóc. Proszę, pozwól mi do siebie dotrzeć.

„Harry Styles” Potrzebuję czasu. Spotkajmy się za miesiąc.

„Louis William Tomlinson” Miesiąc? Co ze spotkaniami? To cały cykl i wgl.

„Harry Styles” Poradzę sobie. Będę stosował się do Twoich zasad i będę robił wszystko, abym dążył do celu.

„Louis William Tomlinson” Dobrze, ale obiecaj mi jedno.

„Harry Styles” Okej, obiecuję.

Zdziwiło mnie, że chłopak tak mi ufał. Jednak z drugiej strony, strasznie ucieszył mnie ten fakt i na samą myśl lekko się uśmiechnąłem.

„Louis William Tomlinson” Za miesiąc, gdy się spotkamy… powiesz mi wszystko, dlaczego mnie od siebie odpychałeś i uciekałeś przede mną.

„Harry Styles” Dobrze. Wtedy wszystko Ci wytłumaczę. Tylko daj mi miesiąc.

„Louis Wiliam Tomlinson” Ok. W takim razie… ciężko mi to nawet pisać, ale do za miesiąc, Haz. Powodzenia. Xx

„Harry Styles” Mi też jest ciężko, uwierz. Do zobaczenia. Xx

Moje serce galopowało, jak oszalałe i za wszelką cenę nie chciało się uspokoić. Harry był dla mnie taki, jak kiedyś. Ta rozmowa uświadomiła mi, że był powód, dla którego mój przyjaciel zachowywał się tak wobec mnie. Musiał sobie wszystko poukładać i wtedy wytłumaczy mi, co było nie tak i znowu będzie dobrze. Oby.

            Zamknąłem twittera i wszedłem w swój folder ze zdjęciami. Otworzyłem portret z jasną twarzą chłopaka, a do moich oczy napłynęły łzy. Tak bardzo tęskniłem za jego idealnymi rysami i gładką skórą. Chciałem znowu poczuć jego miękkie, jasne włosy pod swoją skórą. Tak bardzo brakowało mi jego porad i tego, jak przytulał mnie, kiedy byłem smutny.

            -Ty  byś mi pomógł. Ty byś wiedział, co powinienem zrobić. – wyszeptałem, wycierając wierzchem dłoni łzę, która zaczęła spływać wolno po moim policzku.

Położyłem drugą dłoń na ekranie laptopa, gdzie znajdował się jego policzek. Zamknąłem oczy, z których uparcie zaczęły wypływać łzy.

            -Tęsknie za Tobą. – powiedziałem cicho, otwierając oczy i znowu widząc jego piękny uśmiech. Zamknąłem plik i wyłączyłem laptopa. Przykryłem się kołdrą po sam czubek nosa i wkrótce zasnąłem.

3 tygodnie później

            Chodziłem po domu, nie mogąc opanować emocji. Kompletnie nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Czułem się samotny, a co gorsza odrzucony. Wiedziałem, że muszę poczekać, że już za tydzień wszystkiego się dowiem, lecz to nic nie dawało.

Chciałem go zobaczyć, pragnąłem go przytulić i pocałować. Tak, Harry był dla tak strasznie ważną osobą i nie potrafiłem tak po prostu czekać. Czas dłużył mi się w nieskończoność, a minuta ciągnęła się, jakby mijała godzina. Miałem dość czekania, miałem ochotę pobiec do jego domu i pieprzyć zasady. Już nie chodziło mi o to, aby poznać prawdę. Wystarczyłoby, gdybym zobaczył jego uśmiech. To dałoby mi siłę, aby czekać wytrwale dalej. Jednak, obiecałem, że dam mu cały miesiąc i musiałem tego dotrzymać.

Wtorek 16:58

            Pożegnałem ostatniego klienta i wróciłem, aby usiąść przy swoim biurku. Znowu to uczucie… jakby zaraz miał tu wpaść mój przyjaciel. Zaczęlibyśmy sesję i znowu dawałbym mu denne rady, jak zrobić, aby było lepiej. Jednak rzeczywistość była zupełnie inna. Dobijała mnie z każdej strony i nie potrafiłem się jej postawić.

Zwinąłem swoje rzeczy i wyszedłem z pomieszczenia, kierując się szybkim krokiem w stronę domu.

Byłem już zmęczony. Nie tylko pracą, lecz czekaniem. Postanowiłem więc zamienić pół godzinny spacer na dziesięciominutową przejażdżkę autobusem.

Wsiadłem do pojazdu, kupiłem bilet w biletomacie i usiadłem na siedzeniu, znajdującym się mniej więcej po środku.

Patrzyłem tępo w podłogę i zdałem sobie sprawę, ze musiałbym zrobić jakieś spożywcze zakupy. W mojej lodówce już od kilku dni świeciły pustki, a mój brzuch domagał się normalnego jedzenia, a nie tylko wody i kilku marchewek na dzień.

Autobus zatrzymał się na przystanku, a do środka weszło kilka osób. W pewnej chwili czułem się, jakbym miał zwidy. Jednym z nowych pasażerów był człowiek niezmiernie podobny do Harrego. Zamknąłem i po chwili ponownie otworzyłem oczy i zobaczyłem jego twarz. Tak, jego zielone tęczówki nie były porównywalne z żadnymi innymi. Chłopak również mnie zauważył, ponieważ w jednej sekundzie cały zesztywniał i stał, trzymając się poręczy i ciągle się we mnie wpatrywał.

Nie miałem pojęcia, co powinienem zrobić i czy mogłem do niego podejść. Obiecałem mu miesiąc wolności ode mnie, lecz ta sytuacja była zupełnie inna. Jednak zdałem sobie sprawę, że nie znacznie na wydarzenie musiałem dotrzymać słowa i wytrzymać.

Kędzierzawy potrząsnął głową, aby wrócić do rzeczywistości i na chwile odwrócił wzrok. Po chwili nasze spojrzenia znowu się spotkały, a Harry lekko się do mnie uśmiechnął. W jego oczach widziałem znaczny smutek, lecz lekko błyszczały. Mógłbym stwierdzić, że ucieszył się na mój widok, lecz przerastało go przerażenie. Sam nie wiem, co powinienem o tym myśleć. Uśmiechnąłem się do niego nieśmiało, a jego kąciki uniosły się na to jeszcze wyżej.

Trwaliśmy w takiej pozycji, aż nie zorientowałem się, że jesteśmy na moim przystanku. Oderwałem wzrok od cudownych oczu chłopaka i udałem się do wyjścia, zbliżając się przy tym do niego. Starałem się na niego nie patrzeć, jednak w ostateczności poświęciłem mu chwilę swojej uwagi. Następnie odwróciłem się bokiem i już chciałem wyjść, kiedy poczułem delikatne muśnięcie na mojej ręce. Styles otarł kciukiem wierzch mojej dłoni, a ja pod wpływem tego zadrżałem. Na moje policzki wpłynęły soczyste rumieńce. Wyszedłem z autobusu i odwróciłem się ostatni raz przodem do chłopaka i mógłbym przysiądz, że w jego oczach były łzy.

***

            Po incydencie w autobusie, zmieniłem kurs, wychodząc przystanek wcześniej i pobiegłem szybko do Nialla. Tak bardzo cieszyłem się, że w końcu mogłem go zobaczyć. Jego nieziemskie, szmaragdowe oczy, pochłaniały moją uwagę bardziej niż zwykle. Czułem się źle, kiedy już wychodził i nie mogąc się powstrzymać, przejechałem kciukiem po całej linii jego dłoni. Widziałem, jak w tym miejscu przeszły go ciarki. Prawdę mówiąc, również poczułem miłe dreszcze i nie umiałem tak po prostu o nim zapomnieć. Niby to tylko kilka minut, ale dało mi to takiego kopa, jak nigdy dotąd.

            -Niall! Widziałem go! On tam był! – wydyszałem, wchodząc do domu chłopaka.

            -Boże! Kogo i gdzie?! – wziąłem głęboki wdech, po czym powoli wypuściłem powietrze z płuc. Zdjąłem ze stóp moje białe conversy i poszliśmy do jego pokoju.

            -Widziałem Louisa w autobusie.

            -Jezuu, ale mnie wystraszyłeś. – odetchnął z ulgą.

            -Wyglądał pięknie. Miał na sobie czerwone rurki i tą dżinsową koszulę. Był ubrany tak, jak na naszym pierwszym spotkaniu.

            -Zakochany Hazza jest taki uroczy. – zaśmiał się cicho, a ja szturchnąłem go lekko w bok.

            -Nie naśmiewaj się ze mnie! – krzyknąłem rozpaczliwie.

            -No ale ja tylko stwierdzam fakty. Miło Cię widzieć takiego zadowolonego. – odparł, na co cicho się zaśmiałem.

            -Boję się tego spotkania. Nie wiem, jak on zareaguje…

            -Harry, spokojnie. Pamiętaj, co mu obiecałeś. Musisz mu wszystko wytłumaczyć. Jestem pewien, że zrozumie.

            -Nie jest głupi… ale nie wiem, jak to odbierze.

            -Okaże się.

            -Niall…

            -Słucham?

            -Powiedz, że będzie dobrze.

            -Mam nadzieję.

            -Powiedz, że na pewno będzie.

            -…

            -Niall! Proszę.

            -Harry, przepraszam, ale ja tego nie wiem.

            -Agh… wiem, rozumiem. Po prostu się denerwuję.

            -No nie dziwię Ci się. – usiadł trochę bliżej mnie i objął ramieniem. – Ważne, że w końcu sobie wszystko wyjaśnicie.

2 dni do spotkania

            Siedziałem w dużym pokoju, patrząc w ekran telewizora. Nie widziałem w tym najmniejszego sensu, gdyż nawet nie zwracałem uwagi na puszczany program. Moje myśli były całkowicie zawładnięte Louisem i nic nie mogłem na to poradzić. Ciągle zastanawiałem się, co mu powiedzieć i jak zacząć. Cholernie bałem się, jak zareaguje na moje słowa, więc musiałem dobrać je rozważnie i mądrze. Wszystko miało być idealne i z pewnością nic nie mogłem powiedzieć pochopnie. Każdy wyraz, każde zdanie powinno brzmieć delikatnie i na tyle zrozumiale, aby Tomlinson wiedział o co chodzi. Nie chciałem powiedzieć mu tego wszystkiego tak prosto z mostu. To by zbyt nim wstrząsnęło i uciekłby. Przynajmniej ja myślałem o tym w ten sposób. Nie przeżyłbym tego, gdyby mnie zostawił. Dobrze wiedziałem, że był teraz totalnie zmieszany i gdyby przeżył taki szok odszedłby bez słowa. W końcu po co poświęcać czas komuś takiemu jak ja? Byłem nieudacznikiem, który zadawał ból innym. Po pierwsze, nie umiałem pogodzić się z faktem, że Zayn Malik również może być przyjacielem moim i Nialla. Po drugie, zraniłem Louisa i traciłem go coraz bardziej z dnia na dzień. Daliśmy sobie miesiąc i nie mogłem tego zepsuć.

Cały ten czas poświęciłem na rozmyślanie o tym, co tak naprawdę czuję do tego chłopaka. Nie znaliśmy się długo, lecz mi wystarczyło tyle, aby móc się w nim zakochać. Tak, zakochać. Nie byłem głupi i umiałem odróżnić zauroczenie od zakochania. Kiedy ktoś mi się po prostu podobał z pewnością nie czułem stado motylków w brzuchu, a pod wpływem jego dotyku nie wirowało mi w głowie. Identycznie było z Lou. Działał na mnie niesamowicie i z początku nie mogłem tego zrozumieć. Nie dopuszczałem do siebie myśli, że mógłbym zakochać się we własnym psychologu. A jednak.

Dzień spotkania

            Kręciłem się po domu już od rana, bo nie mogłem usiedzieć na tyłku. Co chwile zmieniałem swój strój na dzisiejsze spotkanie, lecz po chwili wracałem do starej stylizacji. Było zaledwie południe, a mnie już kusiło, aby wyjść i tyle ile miałem sił w nogach poświęcić na bieg do chłopaka. Tak bardzo pragnąłem go zobaczyć i za wszystko przeprosić. Moje głupkowate zachowanie sprawiło, że był smutny, a co gorsza robiłem mu mętlik w głowie. Pora to wszystko wyjaśnić.

            -Cześć, Harry. – usłyszałem głos Nialla po drugiej stronie telefonu.

            -No cześć.

            -Jak tam? Gotowy?

            -Jeszcze pytasz?

            -O której się widziecie?

            -Tak właściwie to nawet tego nie ustaliliśmy.

            -Oh, Hazza. Martwisz się, co mu powiedzieć, a nawet nie wiesz, gdzie się zobaczycie. – zaśmiał się cicho.

            -Jejku no, napiszę mu sms-a za chwilkę.

            -Ok, ok. Denerwujesz się mocno?

            -Ohh, nic mi nie mów o nerwach. Przechodzę jakiś napad. Od rana biegam po schodach, jak chory. Tak strasznie się boję, ale mimo wszystko nie mogę się już doczekać.

            -Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze.

            -Ja też.

            -Napisz, a najlepiej zadzwoń, jak już wrócisz do domu, ok?

            -Może wpadniesz na noc? Moja mama wyjechała w delegację.

            -Uhh, bardzo bym chciał, ale jest u mnie kuzyn, Matt. Mówiłem Ci już. Tak głupio go zostawiać samego.

            -A no tak, zapomniałem. Nie ma sprawy. Dam radę. – zaśmiałem się cicho.

            -W razie czego… ja nie chcę nic mówić czy coś… ale Harry… proszę obiecaj mi, że nic sobie nie zrobisz.

            -Niall…

            -Błagam Cię.

            -Dopuszczam do siebie myśl, że mnie odrzuci, ale… ale nie wiem, co zrobię, jeśli tak się właśnie wydarzy.

            -Obiecaj mi, proszę.

            -Nialler…

            -Przestań powtarzać moje imię do jasnej cholery, tylko powiedz to głupie ‘obiecuję’ i będzie po sprawię! Albo nie! Od razu masz do mnie zadzwonić, rozumiesz? Bez względu na to, co się wydarzy masz się odezwać i koniec. Wtedy przyjdę nawet bez zastanowienia.

            -No uspokój się już. – zachichotałem. – Obiecuję, że się odezwę.

            -Chociaż to. No dobrze, szykuj się.

            -Ok. ok.

            -Powodzenia!!! – krzyknął prosto do słuchawki, a ja aż musiałem oderwać ją od ucha na 10 cm.

            -Nie dziękuję. – zaśmiałem się, po czym rozłączyłem się z przyjacielem.

16:00

Do „Louis :)” Spotkajmy się przy głównym wejściu Central Park-u za godzinę, ok?

Od „Louis :)” Dobrze.

Niemal po kilkunastu sekundach dostałem odpowiedź i uśmiechnąłem się wprost do komórki.

Wstałem i poszedłem na górę. Jeszcze raz wszystko sprawdziłem, po czym zacząłem ubierać uszykowane wcześniej ubrania. Zdążyłem wziąć już porządny prysznic, który na szczęście zabił trochę czasu.

Był początek czerwca, a na dworze panował upał. Wybrałem dżinsowe spodnie do kolan, które na końcu były dwa razy podwinięte. Do tego dobrałem zwykły siwy t-shirt. Wróciłem do łazienki i psiknąłem szyję moim najlepszym perfumem. Ułożyłem na koniec sterczące kosmyki loków i ponownie udałem się do swojego pokoju. Wsunąłem do kieszeni spodni mój telefon, a do tylnej wsadziłem portfel i byłem gotowy.

Zszedłem szybko na dół, założyłem krótkie, białe conversy i wyszedłem z domu. Zamknąłem drzwi na klucz, który po chwili znalazł się w jednej z moich kieszeni. Miałem jeszcze pół godziny, więc postanowiłem pójść na pieszo.

Mijałem tak wiele zakochanych par, które tak kurczowo trzymały się za dłonie lub przytulały się do siebie. Mimo, iż nie doświadczyłem podobnej miłości, co oni strasznie im zazdrościłem. Tak bardzo chciałbym poczuć, że druga osoba troszczy się o mnie tak bardzo jak ja o niego. Pragnąłem, aby tą osobą był Louis.

25 minut później

            Dotarłem do miejsca, w którym się umówiliśmy, a moje serce waliło, jak opętane. Usiadłem na ławce, ponieważ Louisa jeszcze nie było. Podziwiałem natomiast, jakie drzewa były soczysto zielone, a trawa bardzo przypominała kolor ich liści. Wyglądało jak krajobraz lub widoki najpiękniejszego miasta na ziemi. Jednak to był zwykły Londyn, który tak bardzo kochałem.

Po chwili zwróciłem wzrok na przechodniów i zobaczyłem jego. Miał na sobie jasnobrązowe spodnie do kolan, a do tego biały t-shirt. Jego zestaw był równie zwykły, co mój, a jednak wyglądał powalająco. Rozglądał się na wszystkie strony, a po chwili dostrzegł mnie, siedzącego na ławce pod drzewem. Uśmiechnął się do mnie, a moje serce zaczęło stu kilometrowy maraton. Czułem paraliżujący mnie stres, lecz mimo wszystko starałem się być opanowany. Uśmiechnąłem się szeroko, a Lou podszedł bliżej mnie. Wstałem i ryzykując przytuliłem się do niego, marząc, aby już nigdy nie wypuszczał mnie z ramion. W końcu czułem się dobrze. Tak dobrze, jak nigdy, chociaż nie wymieniliśmy jeszcze ani jednego słowa.

Rozdział 7. 'We're looking for love'

Witam wszystkich! ♥

Jak to mam w zwyczaju, znowu dodaję rozdział dzień wcześniej :D Mam nadzieję, że choć troszkę się cieszycie, hm? 

Chciałam bardzo bardzo bardzo podziękować wszystkim za czytanie i komentowanie tego opowiadania. Jest mi niezmiernie miło, gdy czytam te wszystkie pochlebne opinie. Jesteście wspaniali, naprawdę! <3

Mam do Was jedną, małą prośbę. Czy każdy kto czyta ten rozdział, mógłby zostawić pod nim chociaż króki komentarz? Jestem strasznie ciekawa, ile tak naprawdę Was jest, a ile tylko przez przypadek otwiera tą stronę. Byłabym bardzo bardzo wdzięczna! ♥

Tak więc zapraszam do komentowania i czytania! :)

Rozdział 7.

2 tygodnie później

            Siedziałem na łóżku, podpierając głowę na otwartych dłoniach. W mojej głowie wirowało stado myśli, które nie mogły skleić się w całość. Nie miałem pojęcia, co zrobiłem źle. Chciałem dobrze. Pragnąłem tylko, aby każdy z nas był szczęśliwy. Jednak było zupełnie odwrotnie. Louis był na mnie zły i sprawiałem mu przykrość, a ja… ja czułem się, jakby rozrywało mnie coś od środka. Nigdy nie sądziłem, że mógłbym przywiązać się tak szybko do drugiej osoby. Nie wiedziałem, że nie potrafiłbym przestać myśleć o tej osobie.

Do moich drzwi zadzwonił dzwonek. Nie miałem ochoty otwierać. Dopiero wróciłem ze szkoły, nikogo nie było w domu, więc miałem chwilę dla siebie. Jednak ktoś zawzięcie chciał dostać się do mojego mieszkania, nieustannie pukając i dzwoniąc. Wstałem i zszedłem powoli na dół, mając nadzieję, że osoba już się ulotniła. Myliłem się, gdyż otwierając drzwi ujrzałem w nich człowieka, którego nigdy nie spodziewałbym się tu zobaczyć. Moje oczy zabłyszczały, a w podbrzuszu poczułem ucisk.

            -Co Ty tu robisz? – wykrztusiłem.

            -Miłe powitanie, Haz.

            -Przepraszam. – powiedziałem, otrząsając się.

            -Wyciągnąłem od Nialla Twój adres. Nie miej mu tego za złe, chciałem tylko porozmawiać.

            -Rozmawiamy dwa razy w tygodniu, Lou. – wycedziłem, nie zważając na słowa.

            -Chyba źle zrobiłem. – wyszeptał, po czym odwrócił się i chciał odejść. W ostatnim momencie chwyciłem go za łokieć i odwróciłem do siebie przodem. Staliśmy o wiele bliżej siebie niż przed chwilą, a ja nie mogąc tego wytrzymać wpadłem w jego ramiona.

            -Przepraszam, Lou. Nie chciałem, żeby tak to zabrzmiało. – powiedziałem w jego szyję. Pod wpływem mojego ciepłego oddechu na jego skórze, poczułem jak chłopak zadrżał.

            -Ostatnio cały czas tak brzmisz. – odparł smutno.

            -Wiem, ale ja muszę.

            -Co? – prawie krzyknął, a jego dłonie powędrowały na moje ramiona, aby oderwać mnie od jego ciała. Spojrzał prosto w moje oczy, nie miał o niczym pojęcia.

            -Zrozum, Lou. – wykrztusiłem, czując, jak w kącikach powiek zbierają mi się łzy.

            -Harry, wytłumacz mi. Co się dzieje? – zapytał, lecz ja wyrwałem się z jego rąk i zamknąłem się w domu. Pobiegłem do salonu, aby znaleźć się jak najdalej drzwi i ukucnąłem, a z moich oczu zaczęły wylewać się strumienie słonych łez.

Piątek 17:30

            Wszedłem niepewnie do gabinetu chłopaka, kierując się od razu na fotel. Ochłonąłem od naszego ostatniego spotkania i obiecałem sobie nie działać już pod wpływem impulsu. Tomlinson nie mógł o niczym wiedzieć, a ja dałem mu już dwa powody, aby miał nad czym się zastanawiać. Teraz już nie mogło tak być, musiałem być silny i działać po staremu. Żadnych uczuć, totalna obojętność, a łzy popłyną, gdy będę już sam.

            -Dzień dobry. – powiedział Louis, a ja patrzyłem dalej w podłogę.

            -Cześć. – wykrztusiłem wreszcie, wysilając się na normalny ton. Mój psycholog usiadł naprzeciwko mnie i patrzył się ze zmartwieniem. Nie mogłem nic powiedzieć na temat naszej przyjaźni. Nic.

            -Dobrze, Haz. Powiedz mi, jak Ci idzie zmiana nastawienia?

            -Właściwie… nie zwracam już uwagi na ludzi.

            -Słucham?

            -Mam to gdzieś za kogo oni mnie mają. Nie obchodzi mnie ich zdanie.

            -Harry powiedz mi, co się dzieje?

            -Nic.

            -Coś nie tak z maturą?

            -Matura? Ona poszła mi dobrze. Niedługo będą wyniki.

            -Powiesz mi, jak Ci poszło, kiedy je otrzymasz?

            -Jasne.

            -Cieszę się. – między nami zapadła ponownie cisza. Myślałem już od kilku dni, aby zmienić psychologa, jednak wiedziałem, że nie zniósłbym takiego rozstania. Mimo tego, że nie rozmawialiśmy tak swobodnie jak kiedyś, nadal dawał mi powody do uśmiechu. Może i musiałem się powstrzymywać, lecz w myślach, uśmiechałem się, gdy widziałem jego błyszczące oczy. Teraz nasze kontakty wzrokowe były tak rzadkie, że moja poprawa humoru była minimalna. Gdybym zrezygnował ze wszelkich spotkań, nie wytrzymałbym tego.

            -W takim razie… skąd wzięła Ci się taka nagła zmiana zdania?

            -Chodzi o to, że mam ich wszystkich gdzieś?

            -Tak. – dlatego, że dla mnie liczysz się tylko Ty.

            -Nie wiem. Po prostu.

            -Dlaczego nie chcesz powiedzieć mi co jest nie tak? Jeszcze niedawno wszystko szło dobrze. Widziałeś powoli w ludziach swoich dobrych znajomych, a teraz masz ich gdzieś. Nie rozumiem.

            -Ja też.

            -Pomyśl proszę, co się stało i porozmawiamy o tym we wtorek. Do widzenia, Harry. – spojrzałem na niego i dzisiaj po raz pierwszy nasze oczy się spotkały. On nie żartował. Właśnie po trzydziestu minutach rozmowy, zakończył nasze spotkanie i pożegnał się. Miał poważny wyraz twarzy, na której nie było ani śladu uśmiechu czy radości. Ten widok jakoś mnie nie zadawalał. Było mi źle, że to ja doprowadziłem go do takiego stanu. Wstałem i wyszedłem.

Wieczorem tego samego dnia

            -Niall? – powiedziałem do telefonu, gdy usłyszałem dźwięk, przypominający odbieranie.

            -Tak, tak. Co tam, Harry?

            -Przyszedłbyś do mnie?

            -Wiesz… bo u mnie jest Zayn.

            -Przeszkadzam Wam.

            -Nie. Po prostu nie wiem, czy chcesz go widzieć i boję się, że nie będziesz mnie już lubił.

            -Słucham? Niall, nie bój się o to. Jesteś moim najlepszym przyjacielem i nikt tego nie zmieni Przyjdźcie oboje, co Ty na to?

            -No dobrze, z chęcią. – odparł, a ja słyszałem w jego głosie ulgę i radość.

Po 15 minutach usłyszałem pukanie do drzwi, więc podbiegłem do nich i zaprosiłem chłopców do środka.

Poszliśmy na górę i schowaliśmy się w moim pokoju.

            -Zayn… - zacząłem. – Wybacz, że źle zaczęliśmy. Ostatnio nie było ze mną dobrze. – wykrztusiłem z siebie.

            -Nie ma sprawy. – puścił mi oczko.

            -No no, Haz. – zaśmiał się Niall, a moje oczy posmutniały. Powiedział do mnie tak, jak zawsze mówił do mnie Louis.

            -Wszystko w porządku? – zapytał Zayn i Niall jednocześnie, na co delikatnie się uśmiechnąłem.

            -Właśnie nie. Chciałem z Wami o tym pogadać. – wyszeptałem. – Już nie mam siły.

            -Oh, Harry! W końcu się przekonałeś, aby o tym porozmawiać! – zapiszczał Blondyn i mocno mnie do siebie przytulił. Wtuliłem się w niego mocno i poczułem minimalną ulgę.

Usiedliśmy w trójkę na łóżku i na początek rozmawialiśmy tak po prostu o życiu. Wspominaliśmy też maturę, aż w końcu zeszliśmy na temat moich spotkań z Louisem.

            -Dlaczego spotykacie się tylko we wtorki i piątki? – zapytał Niall.

            -Ja musiałem to zrobić.

            -Ale co?

            -To by się źle skończyło.

            -Harry, o czym Ty mówisz?

            -Bo ja… Niall ja nie umiem tego powiedzieć. – wyrzuciłem z siebie, a po moim policzku spłynęła łza.

            -Nie płacz. Błagam. – powiedział cicho Zayn, powodując, że na niego spojrzałem. Nie spodziewałem się po nim takiej reakcji.

            -Ja coś do niego czuję. – wyszeptałem na jednym wydechu i schowałem twarz w dłoniach. Nie płakałem. Po prostu nie umiałem spojrzeć im w oczy.

Po chwili poczułem, jak oboje z każdej strony przytulają mnie. Ciepło owinęło całe moje plecy, a co najważniejsze poczułem się lepiej, mówiąc o tym na głos.

***

            Siedziałem na łóżku wpatrzony w ekran laptopa, co chwile odświeżając twittera. Głęboko w głowie siedziała mała nadzieja, że może Harry jeszcze napisze. Jednak za każdym razem tak bardzo się myliłem.

Nie miałem pojęcia, co tak mocno przyciągało mnie do Styles-a. Polubiłem go już od początku i byłem pewny, że teraz udawał. To nie był ten sam chłopak, który przyszedł do mnie na pierwsze spotkanie. Jego zachowanie znacznie się zmieniło, a co gorsza nie znałem przyczyny tej zmiany.

Jednak nie to było największym problemem. Szybko przywiązywałem się do ludzi i to było moją straszną wadą. Nie potrafiłem przestać myśleć o Hazzie i o tym, dlaczego z dnia na dzień stał się taki… inny. To chyba było najlepsze określenie. Przez trzy miesiące był dla mnie taki miły. Bardzo lubił ze mną rozmawiać i spotykać się. Często wystarczało nam tylko towarzystwo zamiast rozmowy.

Szczerze? Myślę, że od początku nasza znajomość była nietypowa. Nie zmierzało to ku przyjaźni. Nasze spojrzenia lub czułe słówka przypominały bardziej zaloty, a nie zabawę. Czasami oboje rumieniliśmy się w swoim towarzystwie, co z pewnością nie było normalne, jak na przyjaciół.

Tak jak już mówiłem, lubiłem Harrego. Nie. Ja ewentualnie lubiłem na niego patrzeć, ponieważ jako osobę, uwielbiałem go. Był słodki, uroczy, kochany i taki pocieszny. Właśnie, był. Teraz zachowuje się, jak zupełnie ktoś inny. Na dodatek nie da do siebie dotrzeć i nie chce rozmawiać ze mną normalnie. Mam powoli tego dość i ta sytuacja zaczyna mnie przerastać.

Złapałem telefon i wykręciłem jego numer. Nikt nie odebrał. Zadzwoniłem jeszcze raz i po pięciu sygnałach usłyszałem ciche ‘halo?’

            -Harry?

            -Tak.

            -Śpisz?

            -Nie… ja po prostu nie mogę teraz rozmawiać.

            -Jak zwykle.

            -Nie. Zadzwoń za dwie godziny, dobrze?

            -Do… dobrze. – w jego głosie wyczułem smutek i przygnębienie. Bardzo zaciekawiło mnie, dlaczego nie mógł akurat teraz rozmawiać. Jednak bardziej byłem zdziwiony, że kazał mi do siebie w ogóle zadzwonić. Chciał ze mną porozmawiać.

Kiedy zdałem sobie z tego sprawę, moje serce zaczęło bić chyba tysiąc razy na minutę.

2 godziny później

            Siedziałem nadal w tej samej pozycji, co chwile zerkając na zegarek. Minęło dokładnie dwie godziny od mojego telefonu do Harrego. Wykręciłem powoli numer, zastanawiając się tak w ogóle, co ja mam mu powiedzieć. Zadzwoniłem do niego pod wpływem chwili i chciałem wygarnąć mu, że za kogo on się uważa. Dlaczego ciągle mnie zbywa i zachowuje się do siebie niepodobnie. Jednak, gdy usłyszałem jego smutny głos, od razu zapomniałem o tym, jaki był nie w porządku wobec mnie.

Mimo wszystko, pragnąłem wytłumaczyć z nim kilka spraw. Chciałem dowiedzieć się, o co mu chodziło i dlaczego taki jest. Nacisnąłem zieloną słuchawkę i już po pierwszym sygnale odebrał.

            -Cześć, Lou. – zaczął tym samym smutnym głosem.

            -Cześć, Haz. – powiedziałem, przypominając sobie, jak zawsze witaliśmy się naszymi wymyślonymi pseudonimami.

            -Co u Ciebie? – zapytał, co trochę mnie zdziwiło.

            -Odpowiedziałbym, że dobrze, ale tak nie jest.

            -Dlaczego?

            -Ty mi lepiej powiedz. – odparłem smutno.

            -…

            -Dlaczego? Dlaczego traktujesz mnie, jakbyś mnie nie znał?

            -Lou…

            -Powiedz mi.

            -Nie mogę.

            -Dlaczego? O co chodzi, Haz?! Ciągle tłumaczysz, że nie możesz mi powiedzieć! – krzyknąłem, nie panując nad emocjami. Słowa zaczeły same ze mnie wypływać i nie mogłem już nic cofnać.

Nagle, po drugiej stronie słuchawki usłyszałem ciche pociągnięcie nosem.

            -Ty płaczesz? – zapytałem, lecz odpowiedziała mi tylko cisza. – Harry ja przepraszam. Nie powinienem krzyczeć. Nie mam pojęcia o co chodzi…

            -Przestań.

            -Słucham?

            -Przestań mówić. – zamilkłem, a po kilkunastu sekundach usłyszałem chrząknięcie.

            -Chodzi o to… że nie możemy się dłużej spotykać, Louis. – powiedział powoli, a w oddali usłyszałem ciche odgłosy.

            -Aha…

            -Nie myśl, że Cię nie lubię.

            -To co mam myśleć?

            -Nie wiem, Lou. Po prostu spróbuj mnie zrozumieć w jakiś sposób. Będę przychodził dwa razy w tygodniu na Twoje spotkania. Tyle.

            -Tak po prostu mamy na nich ze sobą rozmawiać? Bez wyjaśnień Twojego zachowania.

            -Mojego zachowania?

            -Odpychasz mnie, ignorujesz. Uciekasz przede mną, jakbyś się czegoś bał. – i właśnie teraz do mojej głowy wpadła pewna myśl. Harry się czegoś bał. Nie chciał, abym się dowiedział, dlatego mnie unikał. Tylko, co to było? Co sprawiało, że musiał mnie od siebie odsuwać?

            -Dobranoc, Lou. – usłyszałem, po czym chłopak najzwyczajniej w świecie rozłączył się.

Rozdział 6. 'We're looking for love'

Witam wszystkich! ♥

Macie dzisiaj Wasz poniedziałek i dodaję z dwudniowym wyprzedzeniem rozdział. Cieszycie się? :p

Jednak muszę stwierdzić, że ten wpis jest trochę dupny :/ Był on taki jakby trochę przełomowy i trudno mi się go pisało. Znacznie łatwiej pisze mi się rozdział siódmy, w którym własnie jestem trakcie.

Zapraszam do czytania i komentowania! <3

Rozdział 6.

3 miesiące później.

            Moja znajomość z Louisem przez te trzy miesiące rozkwitała coraz bardziej. Widywaliśmy się dwa razy w tygodniu na spotkaniach i spędzaliśmy razem soboty. Czasami, zdarzało nam się spotykać w tygodniu, jak miałem mniej nauki. Jednak, to że nie mogliśmy widywać się codziennie nie przeszkadzało nam w porozumiewaniu się. Często pisaliśmy sms-y i komunikowaliśmy się na twitterze.

Można by stwierdzić, że byliśmy dość dobrymi przyjaciółmi. Oczywiście nie było to, co z Niallem, ponieważ z nim znam się od bardzo długiego czasu.

Od „Louis :)” Dzień dobry, Hazza. Jak tam u Ciebie? xx

Właśnie, Tomlinson znalazł dla mnie takie jakby przezwisko. Ja mówiłem do niego Lou, a on do mnie Hazza lub Haz. Lubiłem to, nawet bardzo, ale jednak było małe ale.

Byliśmy przyjaciółmi… zawsze mogłem liczyć na Louisa i nigdy w życiu mnie nie wystawił. Jednak, gdy patrzyłem w jego szaroniebieskie oczy, czułem jakbym wpatrywał się w nieziemskie szmaragdy. Zawsze na widok jego uśmiechniętej twarzy, robiło mi się ciepło, a po plechach przebiegał dreszcz. Jego uściski na powitanie oraz pożegnanie przyprawiały mnie o zawroty głowy, nie mówiąc już o tym, kiedy dotykał mnie tak po prostu. Wszystkie emocje, które wtedy we mnie buzowały, nie mogły opisać żadne słowa.

To był właśnie problem, nad którym nie miałem najmniejszego panowania. Wieczorami, gdy zostawałem już sam, zazwyczaj spędzałem najpierw dwie godziny na rozmyślaniu, co powinienem zrobić i dopiero zasypiałem. Oczywiście, nigdy nic nie przychodziło mi do głowy. Jednak wczoraj wieczorem zaświtał mi pewien pomysł. Zastanawiałem się nad nim dość długo i stwierdziłem, że może się udać, mimo cierpienia przez pierwsze dni, tygodnie, a może nawet miesiące.

Postanowiłem zdystansować moje relacje z Louisem. Dzisiaj była sobota. Tak jak co tydzień mieliśmy się spotkać, lecz postanowiłem odmówić.

Do „Louis :)” Cześć. Dobrze. Wiesz, jest mały problem…

Od „Louis :)” Oł, coś się stało?

Do „Louiś :)” Chodzi o to, że nie możemy się dzisiaj spotkać.

Od „Louiś :)” Rozumiem. Coś Ci wypadło?

Do „Louis :)” Muszę pomóc mamie itd.

Od „Louis :)” Ok. Nie ma sprawy ;) Do później. Xx

Tak bardzo bolało mnie to, że musiałem go okłamywać. Tak bardzo było mi źle, że nie mogłem go dzisiaj zobaczyć i przytulić. Jednak musiałem tak postępować. To było dla jego i mojego dobra.

18:48 tego samego dnia

Leżałem na łóżku i najzwyczajniej w świecie się nudziłem. Zapewne w tym czasie, spędzałbym czas z Louisem. To dopiero pierwszy dzień, a już mi go tak brakuje.

            -Harry? – zawołała z dołu mama. Wstałem więc z łóżka i poszedłem do niej, aby dowiedzieć się o co chodzi.

            -Tak mamo?

            -Jesteś w domu?

            -Ee.. no tak.

            -Nigdzie dzisiaj nie wychodzisz?

            -Nie. Muszę się pouczyć.

            -No tak, niedługo matura. Mój zdolny synuś się uczy. – zaśmiała się wesoło, a ja wysiliłem się na uśmiech, który był naprawdę wyzwaniem.

Wróciłem do swojego pokoju, zamykając za sobą drzwi. Właściwie, mama miała rację, niedługo matura, a ja jeszcze nie zacząłem się przygotowywać. Wyciągnąłem z szafki książkę do historii i pogrążyłem się w lekturze.

Niedziela 22:24

Od „Louis :)” Cześć, Haz. Co tam u Ciebie?

Do „Louis :)” Wszystko w porządku. Wybacz, ale już zasypiam. Dobranoc..

Od „Louis :)” Słodkich snów. Xx

Wcale nie zasypiałem. Leżałem i kręciłem się na łóżku, myśląc uparcie, co zrobić, aby nie tęsknić tak za chłopakiem. Tak bardzo pragnąłem zobaczyć jego uśmiechniętą twarz i poczuć się lepiej.

Poniedziałek 13:25

            -Ahh, już zaraz koniec lekcji. – powiedział Niall, siadając obok mnie na trawie.

            -Fajnie, że teraz kończymy tak szybko.

            -Noom. Właśnie, jak było w sobote?

            -Normalnie, jak co dzień.

            -No w sensie z Louisem.

            -Nie spotkałem się z nim.

            -Dlaczego?

            -Aaaa… nooo…

            -Harry, coś się stało? – spojrzał na mnie zmieszany.

            -Nie. Po prostu nie mogliśmy się spotkać.

            -No ok.

Wtorek 17:30

            Wszedłem do gabinetu Louisa, uśmiechając się delikatnie. Nie mogłem uśmiechać się zbyt mocno, lecz nie potrafiłem robić tego w ogóle. Wchodząc do jego Sali, poczułem dziwną ulgę, która opanowała całe moje ciało.

            -Cześć, Haz. – powiedział, uśmiechnięty chłopak, podchodząc do mnie.

            -Cześć. – odparłem, podchodząc do fotela, unikając uścisku z przyjacielem. Był trochę zmieszany, ale nie chcąc tego pokazać, usiadł naprzeciwko mnie w fotelu nic nie mówiąc na ten temat.

            -Jak Ci idzie zmiana nastawienia?

            -Różnie. Raz jest naprawdę dobrze, a za chwilę okropnie.

            -Taka nagła zmiana?

            -Właśnie.

            -Opisz to dokładniej.

            -Na pierwszej przerwie jest okej. Widzę ludzi, którzy się uśmiechają, są mili. Jednak z czasem te twarze stają się groźniejsze, a na drugiej przerwie widzę już wrogów.

            -W takim razie działa, tyle tylko, że chwilowo.

            -No tak jakby.

            -Będzie coraz lepiej.

***

            Harry wyszedł z mojego gabinetu po godzinie rozmowy, twierdząc, że musi się jeszcze pouczyć. Okej, rozumiem. Matura nadchodzi wielkimi krokami i Loczek musiał się do niej dobrze przygotowywać. Jednak miałem wrażenie, że on mnie unikał, a nie musiał się uczyć. Gdyby jego powodem była szkoła, na pewno przytuliłby mnie na powitanie, a nie totalnie zignorował. Nie powiem, poczułem się nieprzyjemnie.

            Wszedłem do domu, zamykając za sobą drzwi na klucz. Zsunąłem ze stóp trampki, po czym udałem się do kuchni nastawić wody na herbatę. Była połowa kwietnia, a na dworze za dnia było tak ciepło, jakby był przynajmniej koniec maja. Lubiłem kiedy było słonecznie, jednak nienawidziłem patrzeć na zachody słońca. Gdy tylko się zbliżały, uciekałem wzrokiem w dół lub kiedy była taka możliwość zamykałem oczy. To było dla mnie zbyt wiele. Nie potrafiłem jeszcze spojrzeć tak daleko we wspomnienia, a wiedziałem, że gdy tylko zobaczę blask słońca, wszystko trafi do mnie z podwójną siłą. Nie chciałem tego, bałem się.

Kiedy czajnik zapiszczał, wyłączyłem go, po czym zalazłem torebkę zielonej herbaty i postawiłem na kubku spodek, aby mogła swobodnie się zaparzyć. Ja tym czasem, pokierowałem się do toalety umyć ręce.

Czwartek 17:30

            -Dzień dobry, Lou. – powiedział Harry, wchodząc do mojego gabinetu. Miał na twarzy szeroki uśmiech i trochę tego nie rozumiałem. Ostatnim razem, gdy tu był, miał zupełnie inny wyraz twarzy, nie mówiąc już o oczach. Nie umiałem go rozgryźć, lecz tak bardzo cieszyłem się, gdy był taki radosny, więc momentalnie poczułem jak moje kąciki ust unoszą się ku górze.

Wstałem i już chciałem iść, aby usiąść na fotel, lecz Hazza podszedł do mnie bliżej.

            -Nie przywitasz się? – zapytał, uśmiechając się głupkowato, po czym przytulił mnie do siebie… o dziwo mocniej niż zwykle.

            -Co u Ciebie? – zapytałem, gdy już usiedliśmy w fotelach.

            -Całkiem dobrze.

            -Jak szkoła, nauka?

            -Ahh, matura już za trzy tygodnie. Pełno nauki.

            -Nie wątpię. – zaśmiałem się, po czym zaczęliśmy temat jego lęków.

Niecały miesiąc później, wtorek 17:30

            Harry wbiegł do mojego gabinetu i zatrzasnął za sobą drzwi. Spojrzałem na niego przestraszony.

            -Powiedziałeś mu! – krzyknął.

            -Słucham? – powiedziałem, lecz Harry zbył mnie gestem dłoni, a dopiero po chwili zorientowałem się, że rozmawia przez telefon. Odetchnąłem z ulgą, po czym powędrowałem na fotel.

Styles był już po maturze, cieszył się, ponieważ uznał, że nie było tak źle. Jednak, o wiele lepiej poszło mu w pisaniu niż w egzaminie słownym. Mimo tego, od pierwszego odwołania spotkania w sobotę, nie spotkałem się z Harrym już w nią ani razu. Ciągle wymyślał nowe powody, że musi pomóc mamie, że jedzie do kuzyna, że jego ciocia urodziła córeczkę i musi się nią opiekować. Domyślałem się, że z pewnością były to kłamstwa. Było mi źle, że byłem oszukiwany, jednak nie miałem na tyle odwagi, aby przyznać się, że mu nie wierzę.

Bardziej przejmowałem się jednak tym, iż nie mogłem go zobaczyć. Bardzo lubiłem, nie, ja uwielbiałem jego towarzystwo. Zawsze śmialiśmy się do upadłego, potrafiliśmy rozmawiać o niczym, a czasami cisza w zupełności nam wystarczała. Tęskniłem za nim. Nie tylko za jego widokiem, lecz za tym starym Harrym, z którym rozmawiałem niecałe cztery miesiące temu.

            -Wybacz za to. – zaczął, po czym usiadł naprzeciwko mnie.

            -Co się stało?

            -Niall.

            -Dalej.

            -On poznał jakiegoś Zayna.

            -No i?

            -Lubię go, jest okej. Jesteśmy na bliskim etapie do zaprzyjaźnienia się, lecz Horan czegoś nie rozumie. On już myśli, że może powiedzieć mu wszystko, że może ufać mu bezgranicznie.

            -Co zrobił?

            -Powiedział mu. O wszystkim, o moich problemach, o tym, że płacze.

            -Płaczesz?

            -Nie. Znaczy no… kiedyś. Nie, nie płacze. – coś mi tu nie pasowało. Harry najpierw powiedział to z takim przekonaniem, a po chwili zdecydowanie temu zaprzeczył.

            -Haz?

            -Nie mów tak do mnie. – powiedział groźnie. Spojrzałem na niego wielkimi oczami, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie usłyszałem… i zobaczyłem. Chłopak patrzył na mnie ze złością. Nigdy jeszcze tak na mnie nie patrzył. W życiu nie widziałem go, aby był na mnie wściekły.

            -Harry…

            -Co?

            -O co Ci chodzi?

            -Mi? O nic.

            -Od jakiegoś czasu nie jesteś sobą.

            -Jestem sobą w stu procentach.

            -Aha.

            -…

            -Czyli na początku naszej znajomości nie byłeś sobą? Udawałeś tylko, że mnie lubisz i że chcesz się ze mną spotykać? – trafiłem. Harry spojrzał na mnie z bólem, wstał i wyszedł.

Chciałem za nim wybiec i go przeprosić, lecz zdałem sobie sprawę, że nie miałem za co. Nie byłem na niego zły. Byłem raczej przygnębiony faktem, że mnie oszukał. Czułem się okropnie, więc schowałem telefon do kieszeni, zamknąłem swój gabinet i ruszyłem w stronę domu.

Idąc ulicą, znajoma postać mignęła mi przed oczami. Odwróciłem się i zobaczyłem Nialla. Przez ten czas, widzieliśmy się kilka razy i zdążyłem już polubić tego kolesia.

            -Cześć, Niall. – powiedziałem radośnie.

            -O, Louis. Witaj. – odparł, uśmiechając się krzywo.

            -Wiesz… Emm… wiesz może co stało się Harremu? – zapytałem nie owijając w bawełnę.

            -Właśnie nie. Jest dziwny. Zachowuje się zupełnie, jak nie Harry. Jednegoo dnia chodzi po szkole zły i wściekły, a drugiego jakiś smutny. Nie poznaje go.

            -Ja też. – wyszeptałem.

            -Wybacz, ale muszę się spieszyć. Do zobaczenia! – krzyknął, oddalając się.

            -Paa!

15 minut później

            Usiadłem na kanapie, a na kolanach położyłem laptopa. Wszedłem na twittera i zobaczyłem kilku nowych obserwujących. Odwdzięczyłem się im szybko tym samym, a po chwili zobaczyłem nową prywatną wiadomość.

„Harry Styles” Lou, przepraszam za moje dzisiejsze zachowanie. Mam zły dzień.

„Louis William Tomlinson” Rozumiem, każdy czasem tak ma.

„Harry Styles” Dlaczego podkreśliłeś ‘czasem’?

„Louis William Tomlinson” Spotkałem Nialla, kiedy wracałem do domu. Rozmawiałem z nim chwilę i wywnioskowałem, że te gorsze dni bywają zbyt często.

„Harry Styles” Nialla? Pewnie jechał do Zayna…

„Louis William Tomlinson” Źle Ci z tym?

„Harry Styles” Nie. Źle mi z tym, jak go potraktowałem. Krzyczałem na niego.

„Louis William Tomlinson” Może go przeproś?

„Harry Styles” Właśnie do niego dzwonie.

Rozdział 5. 'We're looking for love'

Dzień dobry, Kochani! ♥

Tym razem dodaję rozdział dzień wcześniej, mam nadzieję, że choć troszkę się cieszycie. Z okazji tego, że mam ferie i przy okazji więcej czasu, piszę szybciej. Na dodatek mam trochę lepszą wenę, niż ostatnio :p

Następny rozdział dodam chyba w poniedziałek.

Zapraszam do czytania i komentowania! ♥

Rozdział 5.

            -Naprawdę się spotykacie?! – krzyknął Niall prosto w moją twarz.

            -Nie drzyj się tak. To zwykłe spotkanie.

            -Harry idzie na randkę! Harry idzie na randkę! – tym razem nie mogłem powstrzymać uśmiechu i moje usta wygięły się w ogromne i szerokie półkole. Niall, biegający po pokoju wyglądał tak komicznie i na dodatek z takiego powodu. Nigdy nie przypuszczałem, że mój przyjaciel mógłby zachowywać się w taki sposób. Cieszył się, jakby był dziewczyną, której przyjaciółka umówiła się na randkę z najlepszym kolesiem w szkole. A prawda była taka, że zdecydowanie było inaczej. Ze względu na to, że piątkowe spotkanie nie miało szansy się odbyć, postanowiliśmy po prostu spotkać się w sobotę. Może i nie miało to charakteru psychologicznego, ale zawsze coś.

Właściwie, gdy Louis zaproponował mi wspólne wyjście… nie mogłem opanować, buzujących we mnie emocji i roześmiałem się do ekranu telefonu. Oczywiście, nie było to wyśmianie go, broń boże. Po prostu uśmiech nie wystarczał, aby opisać to co czułem. Byłem szczęśliwy, choć w ogóle tego nie rozumiałem.

            -Już się uspokój. – powiedziałem po kilku minutach wariacji przyjaciela.

            -Jak Ty możesz siedzieć tak spokojnie?

            -Nie zamierzam zachowywać się tak jak Ty. – powiedziałem z drwiącym uśmiechem.

            -Sugerujesz mi coś?! – roześmiałem się, a Niall podszedł do mnie bliżej.

            -Nie rozumiem Cię. Przecież On Ci się podoba, umówiliście się na randkę, a Ty jesteś taki opanowany.

            -Oh, przestań! On mi się nie podoba, rozumiesz?

            -Dlaczego, gdy to mówię, tak bardzo się irytujesz?

            -Mieszasz mi w głowie, Niall. Odkąd stwierdziłeś, że mi się podoba, czuję się w jego towarzystwie trochę niezręcznie.

            -Może dlatego, że uświadomiłem Ci prawdę?

            -Nie wiem.

            -Haz. – powiedział, unosząc moją głowę wyżej, trzymając ją za podbródek.

            -Hm?

            -Wyluzuj się. Nie przejmuj się tak wszystkim, żyj chwilą i nie myśl o tym, co będzie jutro. Popatrz, wszystko zaczyna się układać.

            -Problem w tym, że się mylisz.

            -Co masz na myśli? – zapytał, przekręcając głowę w bok.

            -Chodzi o to… że w towarzystwie Louisa czuję się inaczej, niż wtedy gdy go nie ma. – powiedziałem na jednym wydechu, pozbywając się ciężaru.

            -Hmm… - zamyślił się, po czym usiadł obok  mnie. – To znaczy, że gdy jesteś obok niego czujesz się lepiej, tak?

            -Tak jakby.

            -To stąd ten uśmiech po waszej rozmowie na telefonie?

            -Sam nie wiem.

            -Lubisz go, prawda?

            -Yep.

            -Teraz tylko się zastanów, czy za to, że pozwala Ci zapomnieć o kłopotach, czy za to, że po prostu jest. – powiedział, po czym schował komórkę do kieszeni spodni i wstał. – Ja już spadam. Jutro szkoła i muszę się przygotować.

            -Mhm.

            -To do jutra. Trzymaj się. – powiedział z uśmiecham.

            -Do zobaczenia. – odwzajemniłem uśmiech i odprowadziłem go do drzwi.

Jego słowa wywołały w mojej głowie lekkie zamieszanie. Może i miał racje? Może lubiłem Louisa tylko dlatego, że pomagał mi zapomnieć o problemach? Tylko jak on to robił? Jeszcze nigdy w życiu nie spotkałem osoby, która byłaby w stanie odpędzić mnie od złych myśli.

Środa 22:38.

Do „Louis :)” Dobry wieczór : ) Jak minął dzień?

Od „Louis :)” Dobry : ) Nawet dobrze, tylko znowu jestem potwornie zmęczony.

Do „Louis :)” A co takiego robiłeś?

Od „Louis :)” Mam sporo małych sióstr. Nie dają mi spokoju.

Do „Louis :)” Nie dziwie im się.

Od „Louis :)” To znaczy?

Do „Louis :)” Ja Tobie też nie daję spokoju.

Od „Louis :)” Co Ty wygadujesz? Urozmaicasz tylko mój nudny wieczór :)

Do „Louis :)” Oo, w takim razie jestem Twoim jedynym ratunkiem? :p

Od „Louis :)” Można tak powiedzieć…

Do „Louis :)” Powiedziałem coś nie tak?

Od „Louis :)” Nie, skądże. Opowiadaj lepiej, co u Ciebie. Jak w szkole?

Do „Louis :)” Twój pomysł nie był taki zły. Staram się zmieniać nastawienie i nieźle mi to wychodzi.

Od „Louis :)” Naprawdę? Tak szybko?

Do „Louis :)” No ale to nie znaczy, że w pełni da się to zrobić. Pogadamy kiedy indziej, bo jutro szkoła i muszę iść spać, ok?

Od „Louis :)” Jasne. Śpij dobrze, Harry. ; ))

Do „Louis :)” Dobranoc, Lou. Xx

Piątek 17:30

            Leżałem na łóżku, patrząc w sufit i myśląc o tym, co może wydarzyć się jutro. Oczywiście, miałem na myśli spotkanie z Louisem. Właściwie… to nigdy jeszcze nie czułem czegoś podobnego do drugiej osoby. Owszem, byłem gejem, ale to nie oznaczało, że musiał uświadomić mi to pewien chłopak. Po prostu, nie pociągały mnie dziewczyny i tyle. W mojej podświadomości, kobieta była przyjaciółką, jeśli już miałbym z nią rozmawiać. Nie czułem do nich żadnej odrazy, czy coś w tym stylu. Nic z tych rzeczy. Najzwyczajniej w świecie, nie widziałem w płci przeciwnej mojej miłości.

Od „Louis :)” Tak właściwie to o której jutro się spotykamy?

Czytając wiadomość uśmiechałem się jak zwykle do ekranu telefonu. Właśnie tego nie rozumiałem. Mimo iż, nawet jeszcze nie znałem treści, cieszyłem się, że nadawcą sms-a był Tomlinson.

Do „Louis :)” Nie mam pojęcia. O której Ci pasuje?

Od „Louis :)” Może być 18?

Do „Louis :)” Pewnie :) Do jutra. Xx

Od „Louis :)” Do usłyszenia : ))

Sobota 10:27

            Wstałem ociężale z łóżka, po czym udałem się do łazienki. Wziąłem ciepły prysznic, założyłem stałe dresy, po czym umyłem zęby przy umywalce.

Zszedłem na dół w celu zrobienia sobie śniadania. Przy stole zastałem mamę, czytającą poranną gazetę.

            -Cześć, Kochanie. Wyspałeś się? – zaczęła.

            -Cześć. – odpowiedziałem z uśmiechem. – Tak, a Ty?

            -Jakoś nie mogłam spać.

            -Dlaczego? – nie odpowiedziała. Wyjąłem z szafki miskę, mleko i płatki. Nasypałem i nalałem produkty do naczynia, a następnie usiadłem naprzeciwko mamy.

            -Dlaczego? – spytałem ponownie, biorąc pełną łyżkę do buzi.

            -Harry… powiedz mi.

            -Ale co?

            -Jak Ci idzie? Czy te spotkania z psychologiem pomagają?

            -Owszem. – uśmiechnąłem się, połykając zawartość kolejnej łyżki. –Przez to nie możesz spać?

            -Martwię się o Ciebie. – powiedziała i położyła dłoń na mojej ręce.

            -Mamo, proszę Cię. Nie przejmuj się tak, jest coraz lepiej. Sama zobacz. – uśmiechnąłem się jak najszerzej potrafiłem. Zaśmiała się krótko, po czym, wnioskując po jej minie, wpadło jej coś do głowy.

            -A wczoraj? Nie byłeś u niego.

            -Wyjechał do rodziny. Dzisiaj się z nim spotykam.

            -W soboty też pracuje? – zapytała, a ja zacząłem przeklinać się w myślach. Po co ja to powiedziałem, po co?

            -Nie.

            -To nie rozumiem.

            -Po prostu idziemy… gdzieś. Jak z kumplem, rozumiesz?

            -Z psychologiem?!

            -Oh, mamooo. On jest tylko trzy lata ode mnie starszy. Też potrzebuje rozrywki, a nie tylko praca i praca.

            -No ale to jest Twój psycholog. Nie będzie Ci dziwnie? – oj będzie dziwnie i to bardzo.

            -Nie. Traktuje go jak kolegę. – powiedziałem i dokończyłem szybko posiłek.

***

            Kręciłem się od rana po domu i nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Sam nie miałem pojęcia, dlaczego umówiłem się z Harrym dopiero o osiemnastej. Mogłem spotkać się z nim o wiele wcześniej. Może po prostu nie chciałem zabierać mu całej soboty.

Gdy nadeszła już szesnasta, postanowiłem wziąć długi prysznic. Kiedy wyszedłem z łazienki było już kilka minut po siedemnastej. Szybko zwinąłem wszystkie potrzebne rzeczy i dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że nie umówiłem się z chłopakiem w żadnym konkretnym miejscu.

Niepewnie wybrałem jego numer, nacisnąłem zieloną słuchawkę i przyłożyłem telefon do ucha. Po trzech sygnałach, usłyszałem ten głos z delikatną chrypką i cudownym brzmieniem.

            -Halo?

            -Cześć Harry.

            -No hej.

            -Bo wiesz… wyszło na to, że nie umówiliśmy się w żadnym konkretnym miejscu. – zaśmialiśmy się oboje.

            -Co powiesz na kawiarnie przy Central Parku?

            -Tam jest sporo kawiarń.

            -To spotkajmy się przy głównym wejściu parku.

            -Dobrze.

            -To pa.

            -Cześć. – moje serce biło zbyt szybko. O wiele, wiele za szybko. Nie czułem się tak już od bardzo dawna i sam nie byłem pewien, czy to było dobre, czy złe. Bałem się.

18:10 przy głównym wejściu Central Park-u

            -Cześć, Lou. – usłyszałem zza pleców i odwróciłem się momentalnie. – Wybacz za spóźnienie, ale te autobusy są przeklęte.

            -Cześć. – uśmiechnąłem się na widok przyjaciela. – Nie ma sprawy. To dokąd idziemy? – zapytałem, po czym pokierował mnie do niewielkiej, przytulnej kawiarenki. Było tu cicho i spokojnie. Lubiłem takie miejsca, chociaż kojarzyły mi się z przeszłością, co już nie było fajne.

Usiedliśmy przy stoliku, a ja ciągle jak idiota patrzyłem na mojego towarzysza. Jego loki były dzisiaj bardziej pokręcone niż zazwyczaj, a oczy bardziej zielone. Miał na sobie czerwono, granatowo, białą koszulę w kratę, która wspaniale kontrastowała z jego bladą skórą. Do tego dobrał czarne, zwężane spodnie, a na nadgarstku miał kilka bransoletek z muliny.

Ja zaś założyłem dżinsową koszulę, pod którą miałem biały t-shirt. Na dolną partię mojego ciała, wybrałem stałe czerwone rurki oraz czarne tomsy.

            -Coś podać? – zapytał kelner, przychodząc dosłownie po sekundzie.

            -Poproszę colę. – powiedział melodyjnie Harry, a ja na ponowne usłyszenie jego głosu, zadrżałem.

            -A pan? – zwrócił się do mnie mężczyzna.

            -Umm.. ja też poproszę colę. – powiedziałem, po czym znowu zostaliśmy sami.

Spojrzałem na Harrego, którego właśnie przyłapałem na wpatrywaniu się we mnie. Uśmiechnąłem się nieśmiało, na co chłopak zareagował podobnie. Ughh, to było zbyt słodkie. On był zbyt słodki.

            -Jak minął pobyt u rodziny?

            -Nieźle, ale siostry mnie wykończyły.  A Tobie jak poszło w szkole?

            -Nadal stosuję się do Twojej zasady. Chyba jest coraz lepiej.

            -To się cieszę. – podchodzący kelner chyba rozładował trochę napięcie. Przynajmniej czułem się tak jakby bardziej swobodnie, kiedy dostaliśmy już swoje szklanki. Moje przypuszczenia się potwierdziły, ponieważ po chwili zaczęliśmy czuć się coraz lepiej i lepiej. Rozmawialiśmy dużo o moich siostrach i o tym, jak bardzo są słodkie. Harry opowiedział mi o Gemmie, jego siostrze oraz o rodzicach i ojczymie. Niby podstawowe informacje, lecz każdy z nas urozmaicał i dodawał od siebie jeszcze wiele powodów do innych tematów. Co kilka minut rozpoczynaliśmy nowy i śmialiśmy się, gdy musieliśmy wrócić do poprzedniego, bo przecież go nie zakończyliśmy.

Myślę, że jak na razie to spotkanie było dobrym pomysłem. Dowiedzieliśmy się o sobie więcej i nasza rozmowa nie polegała tylko na pytaniach i trudnych odpowiedziach. Czuliśmy się jak dobrzy znajomi i bez skrupułów o wszystkim sobie opowiadaliśmy. Oczywiście, były tematy, których zapewne nigdy nie podejmiemy. Na przykład przeszłość, która i tak będzie chodzić za mną dzień w dzień. Przyzwyczaiłem się już, że pewne rzeczy po prostu nie chcą iść w zapomniane. Może dlatego, że nie powinienem o tym zapominać, choć czasem chciałabym po prostu wymazać to z pamięci i żyć, jakby nic nigdy się nie stało.

            -Może przejdziemy się po parku? – zaproponował kędzierzawy.

            -Jasne, czemu nie? – odparłem, po czym zapłaciłem za rachunek i wyszliśmy z pomieszczenia. Na dworze było już ciemno i z ciekawości spojrzałem na zegarek. Nie miałem pojęcia, jak ten czas zleciał tak szybko, było kilka minut przed dwudziestą pierwszą.

            -Późno już, nie?

            -Zaraz będzie dwudziesta pierwsza. Strasznie szybko leci ten czas.

            -W dobrym towarzystwie zazwyczaj tak się dzieje. – zaśmiał się, a ja mu zawtórowałem.

Weszliśmy do dużego parku i skręciliśmy w mało tłoczną, a tak właściwie pustą uliczkę. To było nasze pierwsze spotkanie, jako koledzy, a czułem się, jakbyśmy znali się od dłuższego czasu. Może i na początku było trochę krępująco, lecz teraz oboje czuliśmy się swobodnie.

            -Opowiedz mi coś więcej o sobie. – zaczął Harry.

            -Ja?

            -Tak. – zaśmiał się. –Zazwyczaj to ja mówię o sobie. Dzisiaj kolej na Ciebie. – problem w tym, że nie mam o czym opowiadać. Moje życie jest nudne i pozbawione wszelkich emocji… odkąd poznałem Harrego.

            -Umm… a co byś chciał wiedzieć?

            -Wszystko.     

            -Jestem nudny, w moim życiu nic się nie dzieje.

            -Nie mów tak. Nikt nie jest nudny.

            -Teraz tak mówisz? – spojrzałem na niego, uśmiechając się ironicznie.

            -Oj no, nie czepiaj się. – zachichotał. – Po prostu… przy Tobie jest inaczej.

            -To znaczy?

            -Przy Tobie jest mi łatwiej. – powiedział, a moje serce prawie eksplodowało.