Rozdział 12. 'We're looking for love'

Dobry wieczór / Dzień dobry! ♥

Jestem jeden dzień wcześniej, ale to nie znaczy, że rozdział 13. dodam w piątek. Niestety, ale jestem dopiero w połowie, więc dodam normalnie w sobotę. 

Jako, że jesteśmmy trochę za połową, chciałabym Was bardzo mocno prosić o jakiegokolwiek, nawet wystarczy jedno słowo, komentarza. Jestem bardzo ciekawa, jak do tej pory podobają Wam się moje wypociny i czy w ogóle się podobają. Pragnę poznać Wasze opinię na temat tych 12. rozdziałów. Z góry strasznie Wam dziękuję! <3 

Zaprzaszm do czytania i komentowania! :)

Rozdział 12.

Wtorek 17:30

            Siedziałem przy moim biurku, ciesząc się, że dzisiaj miało odbyć się w końcu moje spotkanie z Harrym. Już od dłuższego czasu chciałem mu coś powiedzieć. Wiedziałem, że to nieodpowiednie, rozmawiać o prywatnych sprawach na sesjach, ale już nie mogłem wytrzymać. Z każdym dniem, czuję jak oddalamy się od siebie coraz bardziej, a nie o to tu chodziło. Pragnąłem wreszcie powiedzieć prawdę. Bez żadnych ogródek, czy wymijania. Prawdę.

Do mojej Sali po krótkim zapukaniu, wszedł Styles z delikatnym zakłopotaniem na twarzy.

            -Cześć, Haz. – zacząłem, uśmiechając się.

            -Hej, Lou. – pokierowałem się w stronę fotela i obaj w nich usiedliśmy.

            -Na początku… wiem, że nie powinienem teraz, ale ja muszę, Lou. Przepraszam Cię, przepraszaj najmocniej jak potrafię.

            -Za co? – spojrzałem, otwierając szerzej oczy.

            -Widziałeś mnie w takim stanie, w jakim nie powinien widzieć mnie nikt.

            -Dlatego przyszedłem… bo nie jestem nikim… znaczy tak mi się wydaję… nie wiem, może źle to ująłem…

            -Wiem o co chodzi. Nie jesteś dla mnie nikim, jesteś moim przyjacielem. – powiedział, a na moją twarz wkradł się niewinny uśmieszek. –Ale i tak nie powinieneś mnie wtedy oglądać. Jednak chciałem też podziękować, że się  mną zająłeś.

            -Nie ma sprawy, Haz. Wszystko w porządku.

            -Nie, ja pamiętam… pamiętam wszystko i nawet nie wiesz… nawet nie wiesz, jak mi głupio. Jak tylko to wspominam, chce mi się płakać. Nie miałem pojęcia, że mógłbym wyprawiać takie rzeczy.

            -Jakie rzeczy? Nic takiego.

            -Płakałem. – wyszeptał.

            -To częste po alkoholu.

            -Na trzeźwo też to robię… z tego samego powodu. – poczułem nagłe kopnięcie w brzuchu i nie mogłem nic z siebie wykrztusić. Jednak, zebrałem wszystkie siły, aby coś wydusić.

            -Jak to?

            -Oh, Lou. – potarł dłońmi swoje skronie.

            -Harry, co się dzieje? Dlaczego płaczesz? Czemu nic mi nie mówisz?

            -W tym cały problem.

            -We mnie?

            -Tak jakby.

            -Ale… ale przecież… co ja zrobiłem… Haz, ja przepraszam…

            -Przestań. Nawet nie wiesz o co chodzi, a przepraszasz.

            -Oświecisz mnie? – zapytałem, ale w tym momencie do mojego gabinetu wszedł chłopak. Odwróciłem głowę i zobaczyłem James-a. Nie, błagam, tylko nie to.

            -Cześć, Louis! – krzyknął, uśmiechając się, a kiedy dostrzegł Hazze, jego radość od razu zniknęła. – Kto to? – zapytał szorstkim tonem. Mój kędzierzawy przyjaciel patrzył się to na mnie, to na chłopaka.

            -Witaj, James. – powiedziałem jego imię, aby Haz miał świadomość z kim ma do czynienia. –To mój klient i przyjaciel.

            -Przyjaciel? – popatrzył na mnie i uniósł jedną brew do góry.

            -Tak… i mamy teraz sesje.

            -Przeszkadzam?

            -Nie o to chodzi, po prostu teraz pracuję.

            -Podobno ja jestem Twoim przyjacielem. – wysyczał.

            -Owszem, jesteś. To nie znaczy, że nie mogę mieć ich kilku.       

            -Co?

            -Czego nie rozumiesz, Kochanie?

            -To dlatego nie masz dla mnie czasu, prawda? To wszystko przez niego!

            -Przestań. Natychmiast wyjdź i jutro mamy spotkanie.

            -Znowu mnie wyganiasz? Pamiętasz, jak to się ostatnio skończyło? – zamknąłem oczy i nagle poczułem ucisk w klatce piersiowej. Ból, który wtedy zadał mi chłopak był nie do opisania.

            -Nie masz prawa tak do mnie mówić. – powiedziałem pewnie i nacisnąłem guziczek przy moim fotelu. Po chwili do pomieszczenia weszli dwaj umięśnieni mężczyźni.

            -Coś nie tak, Panie Tomlinson?

            -Proszę wyprowadzić stąd Jamesa.

            -Coś jeszcze, Panie Tomlinson?

            -Niech uda się do Pana Whitman’a.

            -Do tego Pana Whitman’a? – obaj mężczyźni byli nieźle zszokowani.

            -Najwyższa pora. – ochroniarze wyszli, biorąc za ramiona James’a. Harry patrzył na mnie, będąc w lekkim szoku. Potrząsnął lekko głową, jak to miał w zwyczaju, kiedy chciał przywołać się do rzeczywistości.

            -Kim jest Pan Whitman?

            -Emm… zajmuje się szczególnymi przypadkami.

            -To znaczy?   

            -Kiedy klient wymyka się spod kontroli, przepisuje się go temu Panu na tygodniową kurację, a dopiero potem oddaje w ręce poprzedniego psychologa.

            -Czyli masz tak jakby tydzień wolnego?

            -Tak się cieszę, że w końcu to zrobiłem. – odetchnąłem z ulgą, opierając się wygodniej.

            -Lou, co on Ci zrobił? – zapytał ze zmartwieniem.

            -Nic takiego.

            -Inaczej nie wysyłałbyś go…

            -Wiem. Ja przepraszam, ale nie mogę. – wyszeptałem, pocierając twarz dłońmi.

            -Proszę, powiedz mi.

            -…

            -Lou, błagam..

            -…

            -Przecież ja nikomu nic nie powiem, nikt poza mną się nie dowie, przecież wiesz, że możesz mi ufać.

            -…

            -Ja chcę tylko dobrze.

            -….

            -Proszę Cię.

            -On mnie bije, Harry.

***

            -Co?! – podbiegłem do Louis i ukucnąłem przed nim, układając dłonie na jego kolanach. To w ogóle nie mieściło mi się w głowie! Jak jego własny klient mógł go uderzyć?

            -Proszę Cię, uspokój się.

            -Jakie on ma do tego prawa?! Żadne! Przecież tak nie można! Musisz go przepisać do kogoś innego, nie wiem!

            -Uspokój się! – mój przyjaciel podniósł na mnie wzrok z błagającym spojrzeniem.

            -Nie! Jak ja mam być spokojny? On Cię bije!

            -Uderzył mnie tylko.

            -Tylko?!

            -To nic takiego.

            -Ile razy?

            -Dwa.

            -I o dwa za dużo! Dlaczego nie zrobiłeś nic na początku?

            -Myślałem, że to jednorazowe.

            -Tak to się zawsze zaczyna! Lou, musisz być twardy!

            -Harry! Przestań! – wrzasnął, a z jego oczu wyleciała pojedyncza łza. –Ja wiem! Wiem, że powinienem zareagować wcześniej! Ale tego nie zrobiłem, uczymy się na błędach. Też tego żałuję! Żałuje, że w ogóle mi go przepisali. Mam go dosyć. Ciągle mnie nachodzi i tłumaczy, że skoro jesteśmy przyjaciółmi to nie ma z tym żadnego problemu. Wypisuje do mnie sms-y, że za mną tęskni, a widzieliśmy się godzinę temu. – wyprostowałem się, popatrzyłem chwilę i zdałem sobie sprawę, jak bardzo Lou jest bezradny w tej sytuacji. Nie wiem, co mną wtedy kierowało, ale usiadłem na jego kolanach i mocno go przytuliłem. Od razu to odwzajemnił i przyciągnął bliżej.

            -Chciałbym Ci pomóc. – wyszeptałem.

            -Nie ma na to pomocy.

            -Zawsze coś się znajdzie.

            -Już i tak mi pomagasz.

            -Jak? – zapytałem zdziwiony.

            -Po prostu jesteś. Haz, przepraszam, że odwołałem tyle spotkań. On nie dawał mi spokoju, a poza tym… czasami nie miałem już siły i wracałem do domu i od razu szedłem spać.

            -Ciiii. Już dobrze. – powiedziałem cicho i włożyłem palce między jego miękkie włosy. Były takie gładkie, uwielbiałem się nimi bawić. Nagle, usłyszałem ciche mruknięcie, przez co mimowolnie przeszły mnie dreszcze. Uśmiechnąłem się delikatnie, na samą myśl, że to ja sprawiłem mu przyjemność.

            -Chodźmy stąd. – powiedział Tommo, a ja szybko wstałem z jego ud i pociągnąłem go za dłoń. Wyszliśmy z pomieszczenia i właściwie sam nie miałem pojęcia dokąd szliśmy.

            -Gdzie idziemy?

            -Do mnie… jeśli chcesz.

            -Chcę. – uśmiechnąłem się delikatnie i mocniej ścisnąłem rękę Louisa. Spacerowaliśmy ulicą, nie zważając na to, że byliśmy siebie tak blisko. Nie obchodziło nas, że komuś by się to nie spodobało.

            Teraz już wszystko było jasne. Mój przyjaciel miał powód, aby odwoływać spotkania. Bał się. Tak, to właściwie określenie. On bał się tego idioty, który go pobił. Na dodatek, jeszcze ja mu sprawiłem kłopot. Odwróciłem się od niego i nie chciałem do siebie dopuścić.

Doszliśmy do beżowego domu, z niewielkimi brązowymi drzwiami.

            -Tu mieszkam. – odezwał się Lou z małym uśmieszkiem. Puścił moją dłoń, co już nie było przyjemne i poszedł otworzyć drzwi. Weszliśmy do pomieszczenia, a moim oczom ukazał się ładnie i schludnie urządzony przedpokój. Zsunąłem ze stóp trampki, tak jak Tommo i weszliśmy dalej. Znaleźliśmy się w salonie, który był naprawdę przytulny.

            -Ładnie tu. – uśmiechnąłem się szeroko, po czym spojrzałem na chłopaka.

            -Dziękuję. – zaśmiał się cicho i usiadł na kanapie. Poklepał miejsce obok siebie, więc ułożyłem się obok niego. Czułem między nami pewną niezręczność, spowodowaną pewnie tym, że byliśmy dość blisko siebie, a w domu nikogo już nie było. Lou przyciągnął mnie do siebie, a ja wtuliłem się w jego ramię.

            -Lou?

            -Tak?

            -Jak on Cię uderzył?

            -Musimy znowu o tym rozmawiać? – zapytał zmęczonym głosem.

            -Owszem. Proszę, odpowiedz mi.

            -To i tak nic nie zmieni, jak się dowiesz.

            -Błagam Cię no.

            -Pierwszy raz mną szarpnął i uderzył o ścianę… - powiedział cicho. –Kilka dni temu uderzył mnie pięścią w klatkę piersiową. – wydukał, a ja musiałem głęboko oddychać, by się uspokoić.

            -Mam ochotę do niego pójść.

            -Po co?

            -Mam dziwną ochotę go zabić. – Louis roześmiał się cicho, po czym przycisnął mnie do siebie mocniej. W jego objęciach było mi tak ciepło i przyjemnie.

            -Oh,  przestań.

            -Mam przestać? Lou, a jeśli po powrocie nadal będzie Cię bił?

            -To wróci do Pana Whitman’a.

            -I tak w kółko?

            -Tak.

            -Nie możesz go przepisać do kogoś innego?

            -Nie wiem.

            -Spróbuj.

            -Nie jestem pewny, czy mam takie prawo.

            -Prawo? O czym Ty mówisz? On Cię skrzywdził! – podniosłem się, aby móc spojrzeć w jego oczy. Musiałem mu przemówić do rozsądku! Przecież to nienormalne!

            -Haz, uspokój się, hm? Już wszystko w porządku, jest na kuracji.

            -Ale wróci i znowu Cię uderzy!

            -Skąd ta pewność?

            -Tak jest zawsze.

            -Nie prawda. Ludzie się zmieniają.

            -On Cię nachodzi… sam mówiłeś, że masz go dość. Teraz go bronisz?

            -To nie tak, że go bronię. Dobrze, jeśli zacznie robić coś niepokojącego, to spróbuje go przepisać do kogoś innego. – poddał się, a ja delikatnie się uśmiechnąłem.

            -Obiecujesz?

            -Obiecuję.

Wtuliłem się w niego z powrotem i przyłożyłem ucho do jego torsu. Uwielbiałem wsłuchiwać w jego nierównomierne bicie serca. Byłem ciekaw, czy to ja sprawiałem, że było przyspieszone. Na samą myśl, kąciki moich ust uniosły się nieco wyżej.

            -Harry…

            -Słucham?

            -No bo… tak w ogóle… to dlaczego tak się martwisz o moje kontakty z James’em?

            -Dlaczego? Dlatego, że może ponownie Cię skrzywdzić.

            -Nawet jeśli, to co? – zapytał, a ja nie mogłem uwierzyć w jego słowa. Wyprostowałem się i popatrzyłem na niego z niedowierzeniem. Po chwili, ująłem jego twarz w obie dłonie i nieco się do niego zbliżyłem. Czułem, jak lekko drży.

            -Louis, nie wybaczyłbym sobie, gdyby coś Ci się stało.

            -Dlaczego?

            -Bo Cię kocham, idioto.

Rozdział 11. 'We're looking for love'

Ależ Was zakoczyłam, co?! :D 

Tak właśnie! Dzisiaj dodaje 2 rozdziały na raz!

Mam nadzieję, że jakos tam trochę się cieszycie :p

Jednak, 12. rozdział pojawi się najwcześniej za tydzień, we wtorek lub środę.

Byłam bardzo wdzięczna, za komentarz od każdego czytającego. To dla mnie bardzo ważne. ♥

Rozdział 11.

            -Harry? – zapytałem do słuchawki telefonu.

            -Cześć, Lou. – przywitał się zachrypniętym głosem.

            -Wszystko w porządku?

            -Czemu pytasz?

            -Masz chrypkę.

            -Trochę się przeziębiłem, ale nic takiego mi nie jest.

            -Na pewno?

            -Tak, Lou. Wszystko okej.

            -No dobrze. Haz, dzwonie, bo chcę Cię przeprosić.

            -Za co?

            -Nie widzieliśmy się od dwóch tygodni.

            -Da się przywyknąć. – powiedział szorstko, a ja zaniemówiłem. Po chwili usłyszałem pikanie, oznaczające koniec naszej rozmowy.

Położyłem łokcie na blacie mojego biurka i oparłem twarz na otwartych dłoniach. Miałem tyle pracy, robiłem wszystko, co mogłem, a mój przyjaciel, do którego tak naprawdę czułem coś więcej, był na mnie zły. Przecież to nie moja wina, że przepisali na mnie kolesia z takim trudnym przypadkiem. Na dodatek on ciągle do mnie wydzwania. Wina jest jednak też po mojej stronie. Nie powinienem poświęcać tyle mojej uwagi mojemu klientowi. Tak, był poważnie chory, ale zbyt częste wizyta też były złe. Uzależniał się od mojego towarzystwo, to może się źle skończyć, ale ja już nic na to nie poradzę. Kiedy odmawiam spotkania, on popada w panikę, krzyczy i grozi, że się zabiję. Jako psycholog nie mogę na to pozwolić. Tak bardzo bym chciał, aby przydzielili go komuś innemu. Cholernie brakuje mi Harrego i nie widziałem go od ponad dwóch tygodni. Miałem tego dość i najchętniej rzuciłbym wszystko i pobiegł jak najszybciej do mojego ukochanego.

            -Louis? – zapytała osoba, wchodząca bez pukania do mojego gabinetu. Spojrzałem na niego, a moim oczom ukazał się sam James.

            -Cześć, Jam. Spotkanie mamy jutro, zapomniałeś? – zapytałem z troską i sztucznym uśmiechem na twarzy.

            -Tak, wiem, ale ja już nie mogłem wytrzymać.

            -To znaczy? Co się dzieję?

            -Nic. Znaczy… chciałem z Tobą posiedzieć?

            -James, wysłuchaj mnie. – podszedłem do chłopaka i chwyciłem jego dłonie.

            -Tak?

            -Nie możesz tak po prostu przychodzić do mnie, kiedy tylko chcesz. Mamy spotkania bardzo często.

            -Mówiłeś, że jesteśmy przyjaciółmi.

            -Owszem, ale ja pracuję.

            -Ale ja cierpię, kiedy Cię nie widzę. – zamknąłem oczy i skupiłem się, aby dobrać słowa jak najdelikatniej.

            -Kochanie, wiem, że Ci ciężko… ale tak nie można.

            -Jak to nie można? To nawet nie mogę porozmawiać z moim przyjacielem? Chyba, że mnie okłamałeś?

            -Oczywiście, że nie. Już, spokojnie, wdech wydech.

            -Nie uspokajaj mnie!

            -James, nie krzycz.

            -Bo co?

            -To bardzo brzydko krzyczeć na przyjaciela.

            -Nie masz nawet dla mnie czasu. – powiedział, a ja czułem jak zalewa mnie krew. Czasami już nie miałem siły na tego człowieka.

            -Pracuję. P. R. A. C. U. J. Ę.

            -Rozumiem.

            -Dlatego nie możemy widywać się codziennie. Przychodzisz do mnie trzy razy w tygodniu i to musi Ci wystarczyć.

            -Ale nie wystarcza.

            -Przykro mi, ale musisz się do tego zmusić.

            -Nie będę się do niczego zmuszać! Ty po prostu nie chcesz mnie widzieć! Ja tu czuję! Nie, ja to wiem! OKŁAMUJESZ MNIE! – zagrzmiał, a ja aż podskoczyłem.

            -Uspokój się.

            -NIE!

            -Wyjdź proszę.

            -Wyganiasz mnie?!

            -James. Masz iść teraz do domu i przemyśleć swoje zachowanie.

            -Moje zachowanie jest bardzo odpowiednie! Za to Twoje KARYGODNE!

            -Jeśli stąd nie wyjdziesz, zawołam ochroniarza.

            -Jeszcze mi grozisz?! Tak nie robię przyjaciele.

            -Zaraz mam klienta.

            -Kogo?

            -Nie znasz.

            -Oczywiście, że nie znam! Ukrywasz coś przede mną!

            -James, takie są zasady. Jestem psychologiem i każdy mój klient potrzebuje mojej uwagi. Muszę mieć czas dla wszystkich, więc doceń to, że poświęcam Ci go i tak za dużo.

            -ZA DUŻO?!

            -W sensie więcej niż dla innych.

            -Wcale tak nie powiedziałeś.

            -To miałem na myśli.

            -Nie prawda! – krzyknął i zamachnął się ręką, ale ja w odpowiedniej chwili mocno go chwyciłem.

            -Przestań.

            -NIE! ZASŁUŻYŁEŚ NA KARE! – wykręcił swoją dłoń z moich rąk i ponownie się zamachnął. Tym razem już nie zdążyłem i po chwili poczułem przeszywający ból, rozrywający moją klatkę piersiową. Ułamek sekundy, chwila nieuwagi, a ja już leżałem na podłodzie, zwijając się z bólu.

2 dni później – zakończenie roku szkolnego

            -Lou? – zapytał Harry, patrząc na mnie z niedowierzeniem. – Co Ty tu robisz?

            -Cześć, Haz. Przyszedłem po Ciebie. – uśmiechnąłem się, lecz chłopak spojrzał na mnie obojętnie i już chciał odejść.

            -Harry! Zaczekaj, proszę. – krzyknąłem, ale on mnie nie słuchał. – Błagam Cię, daj mi chociaż wytłumaczyć. – wszystko na nic. On już zniknął w tłumie absolwentów, nie dając nawet opowiedzieć mi o tym, co działo się z mojej pracy. Wiedziałem dobrze, że to nie było żadne wytłumaczenie, ale chciałem po prostu, aby wiedział, dlaczego nie mogłem się z nim spotykać.

***

            Kiedy zobaczyłem Louis pod moją szkoła, nie mogłem w to uwierzyć. Moje serce niezmiernie się radowało i kazało podejść do niego i mocno przytulić. Jednak, rozum uznał, że nie powinienem być tak ‘łatwy’. Tommo nie miał dla mnie czasu. Praca pochłaniała go całkowiecie… albo po prostu nie chciał spędzać ze mną czasu. Sam już nie wiedziałem, co było prawdą. Bałem się, że wolał spotykać się z innymi i tłumaczył się pracą. Może poznał nowego klienta, która okazał się gejem? Który jest ładniejszy, mądrzejszy, zabawniejszy i po prostu lepszy ode mnie? Przecież to nie trudne.

Wróciłem do domu dość późno. Było już po dwudziestej trzeciej. Udałem się z Niallem i Zaynem na kilka piw, aby zakończyć liceum małym toastem. W mojej głowie już delikatnie mi się kręciło, ale nie było aż tak źle. Przecież trzy piwa to nie dużo.

Wszedłem do domu i zamknąłem za sobą drzwi, przekręcając zamek. Moja mama znowu wyjechała w delegację i wcale mi to nie przeszkadzało. Kochałem ją i to bardzo, ale wiadome było, że wolna chata było zawsze plusem.

Pokierowałem się do salonu i zacząłem przeszukiwać szafki z alkoholami. Miałem ochotę napić się choć trochę czegoś mocniejszego. Moje oczy napotkały Jack’a Daniel’sa, więc sięgnąłem go i nalazłem do małego kieliszka. Połknąłem zawartość, popijając szybko colą. Potem drugi, trzeci i czwarty bez jakiejkolwiek popitki. Napój już nie palił mojego gardła, tak jak na początku, więc wstałem, aby odłożyć colę do lodówki. Jednak mój plan się nie powiódł i mocno się zatoczyłem, opadając ponownie na kanapę, na której usiadłem przed zaczęciem picia. Roześmiałem się głośno, nie panując nad moimi emocjami. Sam do końca nie wiedziałem z czego się cieszyłem, ale było to niezłe uczucie. Abym mógł poczuć się lepiej, nalałem do pełna kolejny kieliszek i za jednym zamachem połknąłem całą zawartość. Zrobiłem to jeszcze trzy razy, aż w mojej głowie zaczęło wirować jeszcze bardziej. Po około dziesięciu minutach moje rozbawienie ustąpiło, a zastąpił je smutek. Zdałem sobie sprawę, że GO straciłem. Odepchnąłem Louisa, bo mnie ranił. Każdą odmową spotkania, każdym uśmiechem, każdym słowem. Kiedy go słyszałem w moim sercu wypalała się jeszcze większa dziura. Dlaczego? Bo słyszałem go tak rzadko. Prawie w ogóle.

Nagle usłyszałem dzwonek mojego telefonu. Był jakiś zniekształcony, ale uznałem, że to skutki zbyt wielkiej ilości alkoholu. Nie mogłem sobie poradzić z odczytaniem, kto do mnie telefonował, więc nacisnąłem tylko zieloną słuchawkę i przyłożyłem ją do ucha.

            -Słucham? – powiedziałem, wysilając się, aby zabrzmiało to normalnie.

            -Harry?

            -Tak, kto mówi?

            -Eee.. no to ja, Louis.

            -Aaa…

            -Wszystko ok?

            -Pewka.

            -Czy Ty jesteś pijany?

            -Skądże znowu! Jakie Ty głupoty pleciesz?

            -Gdzie jesteś?

            -W domku.

            -Sam?

            -Dokładnie.

            -Zaraz u Ciebie będę. Nie ruszaj się stamtąd.

            -Po co?

            -Po prostu na mnie poczekaj. – rozłączył się, a ja odłożyłem telefon obok, na łóżko. Znowu zacząłem się śmiać, a po chwili wybuchnąłem niepohamowanym płaczem. Chcąc jakoś temu zaradzić, sięgnąłem po kolejny kieliszek, i następny.

Nagle po całym mieszkaniu rozległo się głośne pukanie do moich drzwi. Zbierając wszystkie siły, jakie mi jeszcze pozostały wstałem powoli i podszedłem, chwiejąc się, do ściany. Po omacku, choć z otwartymi oczami doszedłem do drzwi, przekręciłem zamek i nacisnąłem klamkę. Louis wtargnąłem do mojego pokoju, a ja odskoczyłem od drzwi i zatoczyłem się do tyłu prawie upadając. Na szczęście, w odpowiednim momencie, Tomlinson złapał mnie i przyciągnął do siebie. Nie panując nad tym, co robiłem, wtuliłem się w jego ciepły tors.

            -Harry, boże! Co Ty brałeś?

            -Nic. – wykrztusiłem zniekształcone słowo.

            -Piłeś?

            -Tyko troe.

            -Właśnie widzę. Już. Podnoś się, idziemy.

            -Nieeeeee. Jeteś taki miękki.

            -Przestań, jesteś totalnie pijany.

            -Co z tego?

            -Musisz się położyć.

            -Jeśli Ty poożysz się obok mnie.

            -Zdecydowanie potrzebujesz odpoczynku. Gdzie się tak urządziłeś? – zapytał, odrywając mnie od siebie i przekręcając tak, że złapał mnie jedną ręką w talii, a drugą pomógł sobie, abym oplótł jego szyję.

            -Byłem z Niallem i Zaynem na piwie.

            -Jednym?

            -Na trzech.

            -To wszystko?

            -Tak jakby.

            -Harry!

            -No co?

            -Odpowiedz mi w pełni na pytanie.

            -Zajrzyj do salonu. – Lou zaprowadził mnie do dużego pokoju i posadził na kanapie, na której wcześniej piłem.

            -Boże, ile Ty tego wypiłeś?

            -Nie liczyłem.

            -Oszalałeś?

            -Może.

            -Po co?

            -Co po co?

            -Po co piłeś?

            -Bo tak mi się chciało. Nie udawaj, że Cie to obchodzi.

            -Harry, sprostujmy coś. – powiedział, kucając przede mną i łapiąc moją twarz w dłonie. – Może i nie będziesz tego jutro pamiętał, ale zrozum, że jesteś dla mnie cholernie ważny. Tak bardzo pragnę mieć więcej czasu, ale James… on wymyka się spod kontroli.

            -James?

            -Tak ma na imię ten klient…

            -który chciał się zabić dwa razy?

            -Tak.

            -Co takiego robi?

            -Ja nie mam już siły.

            -Co robi?

            -Nie mogę, Haz. Tak jak bardzo chcę Ci powiedzieć, tak bardzo nie mogę tego zrobić.

            -Idź już.

            -Słucham?

            -Idź stąd.

            -Jesteś pijany, chcę Ci pomóc.

            -Musisz stąd wyjść.

            -Harry, o czym Ty mówisz? – do moich oczu nalewało się coraz więcej łez. Czułem, jak zaraz wybuchnę ponownie płaczem, a tak bardzo nie chciałem, aby Lou musiał to oglądać. Moje emocje były teraz trzy razy silniejsze. Pragnąłem wiedzieć, co się dzieje z moim przyjacielem. Byłem pewny, że coś było nie tak, ponieważ mówił, że ma dość. On nie dawał już sobie rady, chciałem mu pomóc. Problem w tym, że nie wiedziałem w czym.

            -Proszę Cię, wyjdź. – krzyknąłem, ale z moich oczy zaczęły wypływać powoli łzy. Schowałem twarz w dłoniach, nie mogąc dłużej się powstrzymywać. –Proszę.

Jednak Louis nie wyszedł, wręcz przeciwnie. Usiadł obok mnie i mocno mnie przytulił. Automatycznie wtuliłem się w niego, jak małe dziecko, potrzebujące ochrony matki.

            -Haz, co jest? Dlaczego płaczesz?

            -Ja też już nie daję rady. – wydukałem i rozpłakałem się na dobre.

Rozdział 10. 'We're looking for love'

Dobry wieczór! ♥

Ostatnio dodałam najdłuższy rozdział, a dzisiaj z kolei będzie najkrótszy. Niestety nie miała wielkiego pomysłu na niego, dlatego byłam zmuszona go skrócić. Nie wiem, czy Wam się spodoba. Według mnie jest nudny, denny itd. itp. :p

Jeśli chodzi o 11. Rozdział, nie wiem, czy dodam go w sobotę. Wyjeżdżam w piątek rano i chyba wrócę dopiero w nidzielę. Postaram się coś wykombinować, ale nic nie obiecuję.

Zapraszam do czytania i komentowania :)

Rozdział 10.

            -Bo właśnie tak na mnie działasz, nawet wtedy, gdy tylko widzę Twój uśmiech. – powiedziałem, wtulając się mocniej w ciało Harrego. Przy nim czułem się taki bezpieczny i lepszy.

            -Dlaczego nie powiedziałeś tego od razu? – zapytał.

            -Bałem się. Nie mogłem nic wykrztusić. Przepraszam.

            -Nie przepraszaj. – wyszeptał i pocałował mnie w czubek głowy.

Trwaliśmy w tej pozycji dość długo, aż zaczęło mi być trochę niewygodnie. Kręciłem się trochę, starając znaleźć lepsze miejsce.

            -Połóż się obok mnie. – powiedział cicho Hazza, a ja spojrzałem nie go, niedowierzając. –Będzie Ci wygodniej. – dodał i uśmiechnął się.

Położyliśmy się i nakryliśmy kołdrą, ponieważ mój przyjaciel był w samej bieliźnie. Szczerze mówiąc, lepiej, że był okryty, bo kiedy moje oczy dostrzegały choć mały skrawek jego tak umięśnionego i dobrze zbudowanego torsu, kręciło mi się w głowie.

Gdy wszedłem do jego mieszkania i zlustrowałem go całego od dołu do góry, myślałem, że padnę przed nim na zawał serca. Miałem ochotę rzucić się na niego i całować bez opamiętania. Pragnąłem poznać każdy szczegół jego nieziemsko pięknego ciała, lecz wiedziałam, że byłoby to niestosowne.

            -Lou?

            -Tak?

            -Powiedz mi coś więcej o Liamie. – wyszeptał, a ja oniemiałem.

            -Dlaczego?

            -Był Twoim przyjacielem. Chciałbym go poznać… poniekąd.

            -Rozumiem.

            -To opowiesz mi o nim?

            -Jasne. – wyszeptałem, po czym zacząłem chwilę rozmyślać, od czego zacząć. – Jak już wiesz, poznaliśmy się w przedszkolu. Zaczęło się od zwykłej zabawy w berka na podwórku, a skończyliśmy w jednym mieszkaniu, uczęszczając na studia. Uwielbiałem go. Był taki… opiekuńczy i dobry. Zawsze chciał, jak najlepiej dla dosłownie wszystkich, bez wyjątków. Oczywiście, miał też wady, jak każdy. Kiedy byłem chory był zbyt natarczywy. Co chwilę przychodził, aby zapytać jak się czuje, czy czegoś potrzebuję i tak dalej. – przerwałem na chwilę i cicho się zaśmiałem. – Ale nie przeszkadzało mi to. Przynajmniej teraz nie, wtedy dostawałem szału. Pamiętam, jak zaczął się umawiać z jedną dziewczyną. Boże, co to było! Z dnia na dzień świat przestał dla niego istnieć.

            -Jak miała na imię?

            -Danielle. Jest tancerką, świetną. Mieszka nadal w Londynie i mam z nią kontakt, ale bardzo słaby. Kiedy Liam odszedł… nie było jej łatwo. Byli razem prawie dwa lata i jego nagła choroba już ją załamała, a co dopiero, kiedy zmarł. Z tego co wiem dopiero miesiąc temu ponownie zawitała na treningu.

            -To musiało być dla niej straszne.

            -Owszem. Jak już nie dawałem rady, ona przeprowadziła się do nas na jakiś czas. Pomagała mi, a ja choć na chwilę mogłem odetchnąć.

            -Myślałeś, żeby się z nią spotkać?

            -Widziałem się z nią, ale dawno. Nie wiem, czy by chciała, nie chcę zawracać jej głowy. Pewnie zaczęła nowe życie i ja tylko przypomniałbym jej o Liamie.

            -Może… nie wiem.

Nagle, Harry przekręcił się na bok, patrząc w moje oczy. Przybliżył się całym ciałem i mocno mnie przytulił. Wtuliłem się w niego obejmując ramionami. Poczułem pod moimi palcami jego nagą, rozgrzaną skórę i w ciągu jednej sekundy zrobiło mi się przeraźliwie gorąco. Ułożył głowę w zagłębienie w mojej szyi, a ja mogłem poczuć jego oddech, łaskoczący moją skórę. Nie mam pojęcia dlaczego, ale poczułem nagle ulgę. Tak jakby jakiś ciężar opadł z moim ramion. Kiedy miałem przy sobie Styles-a wszystko wydawało się być takie proste i łatwe. Nie wiem, co takiego miał w sobie ten chłopak, ale przy nim było mi tak przyjemnie.

            -Harry, nigdy więcej już tego nie rób. – wyszeptałam wprost do jego ucha.

            -Przepraszam. Ja wtedy nie widziałem innego wyjścia.

            -Proszę.

            -Obiecuję, Lou. – powiedział, podnosząc głowę. Po chwili zbliżył się, a jego wargi złożyły delikatny pocałunek na moim policzku. – Obiecuję.

Następnego dnia rano

            Obudziłem się, nadal leżąc w objęciach Harrego. Nie pamiętam kiedy zasnąłem, ale najprawdopodobniej chłopak nie miał serca mnie wyrzucać. Na samą myśl uśmiechnąłem się delikatnie i uniosłem głowę, aby spojrzeć na mojego przyjaciela. Miał nie do końca przymknięte powieki i lekko rozchylone wargi. Ten widok był tak strasznie słodki, że kąciki moich ust uniosły się jeszcze wyżej.

Powędrowałem wzrokiem na zegar, wiszący po lewej stronie pokoju i zdałem sobie sprawę, ze było jeszcze naprawdę wcześnie. Po kilku minutach wpatrywania się w cudowną twarz mojego towarzysza, znowu odpłynąłem w dalekie krainy snu.

09:43

            Otworzyłem delikatnie oczy, lecz tym razem nie poczułem ciepłego i tak bardzo przyjemnego dotyku Hazzy. Rozejrzałem się po pokoju, lecz był pusty, a drzwi lekko uchylone. Już chciałem wstać i ruszyć w poszukiwania, jednak chłopak wpadł do pomieszczenia z szerokim uśmiechem na twarzy.

            -Nigdzie się nie wybierasz. – powiedział zadowolony, a ja po chwili zauważyłem, że w rękach trzymał tackę.

            -Mmm, śniadanie do łóżka?

            -Dokładnie. – zaśmiał się i usiadł obok mnie, wślizgując się pod kołdrę. Spojrzałem na tackę, leżały na niej dwa niewielkie talerzyki z rogalikami i szklankami soku pomarańczowego. Zaciągnąłem się i poczułem słodką woń, przez co zrobiłem się strasznie głodny.

Harry urwał kawałek rogalika i wepchnął mi go do buzi. Zaśmiałem się cicho, po czym zacząłem rozkoszować się doskonałym smakiem posiłku. Po chwili urwał kolejny kawałek.

            -Otwieraj buźkę! – wykrzyczał radośnie, a ja posłusznie otworzyłem usta i po sekundzie poczułem na języku rogalika.

Wieczorem

            Dzień zleciał nam spokojnie i po śniadaniu oboje ubraliśmy świeże ubrania. Nie miałem nic na zmianę, więc byłem zmuszony pożyczyć kilka rzeczy z garderoby Hazzy, ale jakoś nie przeszkadzało mi to. Wręcz przeciwnie, mogłem dzięki temu napawać się jego zapachem, nawet wtedy, kiedy musiał ode mnie odejść.

            -Idziemy się przejść? – zapytałem.

            -Jasne, czemu nie?

Wyszliśmy z domu i oboje uśmiechaliśmy się, jak debile. Nie musieliśmy nic mówić, wszystko było takie niesamowite. Jednak było coś, co nie dawało mi spokoju. To chyba oczywiste, że nic nie jest idealne. Harry był obok mnie, traktowaliśmy się tak jak wcześniej, a nawet lepiej. Tylko żaden z nas nie wrócił do naszej rozmowy w parku. Hazza przyznał, że się we mnie zakochał. Boże, jak tylko o tym pomyślę, robi mi się słabo. Tak bardzo pragnąłem mu powiedzieć, iż czuję to samo i mocno go przytulić. Chciałem poczuć jego usta na moich i usłyszeć słowa, które sprawią, że poczuję się najszczęśliwszą osobą na świecie. Jednak to nie było nam pisane. Wszystko zdarzy się w swoim czasie, a na nas on jeszcze nie nadszedł. Męczyło mnie tylko, dlaczego.

***

            Co chwile wymienialiśmy przelotne spojrzenia, uśmiechy, przez co chichotaliśmy non stop. Jednak ten cudowny moment musiał niestety dobiec końca, gdyż dźwięk telefonu Louisa przerwał nasze zaloty.

            -Halo? – powiedział Lou do słuchawki.

            -Teraz?

            -No ale…

            -Dobrze, zaraz będę. –rozłączył się i spojrzał na mnie przepraszająco.

            -Co się stało? – spytałem.

            -Muszę iść, Haz. Przepraszam.

            -Ale gdzie?

            -Trzy tygodnie temu zapisali do mnie nowego klienta i on ma poważny problem. Jest bardzo chory i muszę mu teraz pomóc.

            -Teraz? Jest sobota.

            -Wiem, ale to nagły przypadek. Wiem, że nie powinienem Ci mówić, ale on chciał popełnić samobójstwo.

            -Oh. – moje oczy rozszerzyły się z przerażenia, a dłoń automatycznie powędrowała do ust, aby je zatkać.

            -Tak, to straszne. Nie mam pojęcia, dlaczego akurat mi przepisali kogoś w tak złym staniem.

            -Może pójdę z Tobą? – zaproponowałem. Chciałem być przy nim i mu pomóc, chociaż i tak wiele bym nie zdziałał.

            -Przykro mi, ale nie możesz. – skrzywił się. – To moja praca i nie powinienem nikogo przyprowadzać.

            -Ugh… rozumiem. – poddałem się i spojrzałem na niego ze zmartwieniem.

            -Spotkamy się jutro. Do zobaczenia, Haz. – podszedł do mnie i mocno mnie przytulił, a ja poczułem się nagle o wiele lepiej. Uwielbiałem czuć jego ramiona, tulące mnie do siebie. Czułem się wtedy tak dobrze i bezpiecznie.

            -Do usłyszenia i powodzenia. – wyszeptałem do jego ucha, po czym pocałowałem go lekko w policzek. Poczułem, jak pod wpływem tej czułości zadrżał, a ja delikatnie się uśmiechnąłem.

            -Oh, Harry. Zabiję Cię kiedyś. – oboje się zaśmialiśmy, a po chwili Lou już zniknął za zakrętem.

Następnego dnia po południu

Do „Louis :)” Cześć Lou, co u Ciebie?

Od „Louis :)” O, dzień dobry, Haz! Jestem strasznie zmęczony, dopiero co wstałem. Wróciłem do domu przed 4.

Do „Louis :)” Było aż tak źle?

Od „Louis :)” Niestety, zaraz znowu muszę jechać.

Do „Louis :)” Mieliśmy się spotkać…

Od „Louis :)” Wiem, Harry. Przepraszam. Nic nie mogę na to poradzić.

Do „Louis :)” Ok, ok. Mam nadzieję, że niedługo się zobaczymy. Powodzenia. Xx

Od „Louis :)” Do zobaczenia. Xx

Usiadłem na kanapie i pogrążyłem się w myślach. Nagle zdanie ‘w życiu piękne są tylko chwile’ nabrało większego sensu w mojej głowie. Wczoraj, spędziłem z Louisem taki cudowny, prawie, cały dzień. Rozumiem, że pracował i miał teraz ciężki przypadek, ale podobno weekendy miał mieć wolne. Mimo, że nie widziałem go tylko dobę, brakowało mi go.

2 tygodnie później

            -Niall? – zapytałem, słysząc głosy po drugiej stronie komórki.

            -Tak. Co tam? – zapytał radośnie.

            -Co robisz?

            -Nudzę się.

            -Przyjdź do mnie.

            -Coś się stało?

            -Właśnie chyba…

            -Ok, zaraz będę.

Już po chwili usłyszałem pukanie do drzwi, więc podbiegłem do drzwi i zaprosiłem Blondyna do środka. Zdjął szybko trampki i pokierował się za mną do salonu, siadając obok mnie na kanapie.

            -Co jest? – spytał w końcu chłopak, pochylając się w moją stronę.

            -Louis… on nie ma dla mnie czasu.

            -Przecież mówiłeś ostatnio, że wszystko między Wami w porządku.

            -Niall… mówiłem to dwa tygodnie temu, kiedy się pogodziliśmy.

            -No tak. – zamyślił się na chwilę, po czym ponownie zwrócił na mnie uwagę. – Co jest teraz?

            -On ciągle gdzieś jeździ. Tłumaczy, że ma straszny przypadek u jednego klienta, ale sam nie wiem.

            -Chyba nie sądzisz, że Cię okłamuje.

            -Nie, skądże. Po prostu… od tamtego czasu widziałem go tylko dwa razy. Nawet odwołał nasze sesje.

            -Jak to?

            -Powiedział, że ten mężczyzna, który potrzebuje pomocy znowu chciał to zrobić.

            -Co?

            -Chciał się zabić.

            -Boże.

            -Wiem, że to straszne. Rozumiem go, nie trzymam go przecież na siłę, ale Niall… to go pochłania. Martwię się o niego.

            -Co masz na myśli?

            -Boję się, że jeśli będzie spędzał z tym kolesiem tak dużo czasu…

            -Nie kończ, rozumiem. – chłopak momentalnie mnie objął, a ja wtuliłem się w niego mocno. Potrzebowałem go teraz, jak nigdy i dziękowałem losowi, ze mogłem spotkać go na mojej drodze życia. 

Rozdziały.

Cześć wszystkim. ♥

Dziękuję po raz tysięczny za wszystkie przemiłe komentarze i tyle obserwujących :)
Niestety moje ferie dobiegają końca i jutro idę już do szkoły :C Na dodatek zaczynam sprawdzianem z angola i prawdopodobnie kartkówką z fizyki -.-
Tak więc nie będę dodawać rozdziałów już tak często i jak to miałam w zwyczaju dzień przed umownym terminem :/
Ustaliłam, że wpisy będą pojawiać się w środy i soboty. Jestem do przodu jak na razie tylko z jednym rozdziałem, więc inaczej się nie da. Właśnie! Na pewno dodam 10. rozdział w środę, ale  nie wiem, czy uda mi się dodać w sobotę 11., ze względu na to, ze muszę wyjechać na kilka dni do rodziny. Mam nadzieję, że jakoś to przetrwacie i przyzwyczaicie do nowych terminów :)

Pozdrawiam! ♥

Rozdział 9. 'We're looking for love'

Dobry wieczór! ♥

Niech Wam będzie, dodaję rozdział już dzisiaj. Jak na razie jest to chyba najdłuższy i mam nadzieję, że choć troszkę Wam się spodoba :)

Bardzo dziękuję za wspaniałe komentarze w poprzednich wpisach i jestem mile zaskoczona, bo pobiliście rekord! 19 komentarzy - jak na razie najwięcej. Dziękuję, KOCHAM WAS! <3

Zapraszam do czytania i komentowania :)

Rozdział 9.

            Tak strasznie cieszyłem się na widok radosnej twarzy Harrego, że sam nie mogłem powstrzymać uśmiechu. Kiedy przytuliliśmy się na powitanie, poczułem dreszcze, które przeszły mnie dokładnie od stóp do głowy. To uczucie było nie do opisania.

            -Cześć, Haz. – zacząłem cicho, gdy oderwaliśmy się od siebie.

            -Cześć, Lou. – wyszeptał, ciągle patrząc w moje oczy. Szczerze mówiąc, sam nie mogłem oderwać wzroku od jego zielonych tęczówek. Patrzyliśmy na siebie dobre kilka minut, aż w końcu chłopak westchnął i cicho się zaśmiał.

            -To śmieszne. – powiedział i uroczo się uśmiechnął. Miał na myśli pozytywne śmieszne, byłem tego pewny.

            -Przejdziemy się? – zaproponowałem, wskazując brodą park.

            -Jasne. Po to tu przyszliśmy. – odparł cicho, ciągle się uśmiechając.

Ruszyliśmy jedną z alejek i cieszyliśmy się ze swojego towarzystwa. Między nami znowu nie było żadnego napięcia, było nawet lepiej. Uśmiech nie schodził z twarzy nam obu i właśnie tak powinno być cały czas.

            -Co u Ciebie? – zapytał Hazza.

            -Teraz? Teraz wspaniale. – odpowiedziałem trochę pod wpływem impulsu, ale nie żałowałem tego. Wolałem mówić prawdę, bo właśnie tak się czułem, gdy był obok mnie Harry.

            -Pytam poważnie. – chłopak roześmiał się i spojrzał na mnie z ciekawością.

            -No ale ja mówię poważnie.

            -Oh, Lou. Powiedz mi, co robiłeś przez ten miesiąc.

            -Nudziłem się.

            -Żadnych imprez? – uśmiechnął się zadziornie.

            -Żadnych. – wytknąłem język. – A Ty? Jak spędziłeś te ostatnie dni?

            -Podobnie jak Ty. Nudy.

Gawędziliśmy jeszcze około godzinę, spacerując w słońcu i ciesząc się każdą chwilą spędzoną w swoim towarzystwie. Harry opowiadał mi dużo o Zaynie. O tym, jaki okazał się miły, pomocny i po prostu fajny. Zaprzyjaźnił się z nim i teraz razem z Niallem spędzali mnóstwo czasu. Ja za to… nie umiałem powiedzieć o sobie nic.

            -Teraz Ty opowiadaj.

            -Ja?

            -Zawsze to ja mówię. Chcę się czegoś o Tobie dowiedzieć.

            -Jestem Louis Tomlinson i mam 21 lat. – zaśmialiśmy się oboje, lecz Harry po chwili spoważniał.

            -Naprawdę chciałbym, Lou. Powiedz mi.

            -Powtarzam się pewnie, ale moje życie jest nudne.

            -Z nikim nie spędzasz czasu, poza pracą?

            -Tak było, dopóki nie pojawiłeś się Ty.

            -Mieszkasz sam?

            -Tak.

            -Zawsze tak było? – zapytał, a ja zamarłem. Nie spodziewałem się takiego pytania i kompletnie nie wiedziałem co odpowiedzieć. Z tego wszystkiego zapomniałem, jak stawiać kroki i zatrzymałem się. Tak po prostu.

            -Lou? – zapytał Harry i podszedł do mnie dość blisko. – Wszystko w porządku?

            -Tak. Po prostu… ja. Nie, nie zawsze tak było. – wykrztusiłem wreszcie, lecz nadal nie mogłem się ruszyć. Nie mogłem uwierzyć, że mój przyjaciel mógłby dowiedzieć się o czymś, o czym nikomu nigdy nie mówiłem. O czymś, o czym z nikim na ten temat nawet nie rozmawiałem.

            -Chcesz usiąść? – zapytał, a ja przytaknąłem. Usiedliśmy na najbliżej ławce, a Harry złapał mnie niepewnie za dłoń.

            -Co się dzieję?

            -Nic.

            -Powiedz mi.

            -Harry… ja nie umiem.

            -Dlaczego?

            -Z nikim jeszcze o tym nie rozmawiałem. – odparłem, a Harry spuścił głowę.

            -Rozumiem. – spojrzałem na niego i uniosłem jego twarz, tak aby na mnie spojrzał. W jego oczach był widoczny smutek.

            -To nie tak, że nie chcę Ci powiedzieć.

            -To jak?

            -To trudne. Chodzi o to… że jeszcze rok temu miałem współlokatora.

            -Współlokatora?

            -Miałem najlepszego przyjaciela, Haz. – wyszeptałem, a do moich oczy napłynęły łzy. Od razu przypomniałem sobie noc, w której ostatni raz oglądałem jego zdjęcie na laptopie. Starałem się robić to jak najrzadziej. Jak było mi już naprawdę smutno, jego uśmiech sprawiał cuda. Szkoda tylko, że musiałem oglądać go na ekranie.

            -Miałeś? – zapytał tak cicho, że ledwo go usłyszałem. Był w lekkim szoku.

            -On nie żyje. – wykrztusiłem, a po moim policzku zaczęły spływać łzy. Chłopak od razu mocno mnie do siebie przytulił, a ja rozpłakałem się na dobre.

            -Ciii, już dobrze. Cicho, Lou. – powtarzał w kółko szeptem, ale ja nie potrafiłem się uspokoić. Minął już ponad rok, a ja nie umiałem o tym mówić. Harry zaczął głaskać delikatnie moje plecy, co działało na mnie kojąco. Powoli przestawałem płakać, więc odsunąłem się i wytarłem oczy.

            -Przepraszam.

            -Nie, nie przepraszaj. Nie masz za co.

            -Znałem go od urodzenia. Chodziliśmy razem do przedszkola, podstawówki, gimnazjum i liceum. Kiedy oboje wybraliśmy sobie studia w Londynie, postanowiliśmy razem wynająć mieszkanie. Tak bardzo się cieszyliśmy.

            -Nie musisz mówić, jak nie chcesz, Lou.

            -Uwielbiałem go pod każdym względem. Był dla mnie wzorem. Zawsze tak dobrze się uczył, ale potrafił też nieźle zaszaleć. Kiedy miałem problem, dawał mi świetne rady, a gdy byłem smutny… przytulał mnie w taki sposób, że po chwili było już lepiej. – mówiłem cicho, patrząc tępo w moje dłonie. Chciałem o tym mówić, chciałem to z siebie wyrzucić i cieszyłem się, że mogłem opowiedzieć o tym Harremu. – Przeprowadziliśmy się i zaczęliśmy studia. Początki były ciężkie, ale to chyba normalne. Liam uczył się za dwóch i często mi pomagał.

            -Liam?

            -Tak. Miał na imię Liam. – wyszeptałem i zadrżałem na dźwięk jego imienia. Od czasu jego śmierci nigdy go nie wypowiedziałem.

            -Co się stało?

            -On zachorował. – Harry przytknął dłoń do buzi. – Zdiagnozowano u niego raka… złośliwego. Niestety miał badania dość późno i chemia nie dawała zbyt wiele. Był coraz słabszy. Nie wychodził z domu, a ja przerwałem studia i byłem przy nim. Pomagałem mu, jak tylko mogłem. Z każdym dniem było tylko gorzej. – po moim policzku zaczęła spływać kolejna łza. To było dla mnie przerażające. Czułem się teraz tak, jak wtedy.

            -Tak mi przykro.

            -Kiedy umarł… wycofałem się ze studiów. Nie chciałem już tam chodzić. Wszystkie te ściany, drzwi i znajomi ludzie przypominali mi jego roześmianą twarz, a po chwili przed oczyma miałem jego bladą, zmęczoną buzię. Nie mogłem tam wrócić.

            -Jak zacząłeś pracę jako psycholog?

            -Moja mama mi pomogła. Wiedziała, że mam świetne referencje do tego zawodu, a rady Liama jeszcze bardziej mnie kształtowały. Starałem się o wiele posad, lecz zazwyczaj odmawiali, mówiąc, że bez studiów nie ma mowy o przyjęciu mnie. Wtedy zobaczyłem małe ogłoszenie o próbnym etapie. Zapisałem się i przez pierwszy miesiąc pracownicy mnie tam szkolili i zapisali do mnie jednego klienta, aby zobaczyć, jak sobie radzę. Jak widać, nie było tak źle i przyjęli mnie na pełen etat.

            -Szczęście w nieszczęściu. – wyszeptał.

            -Można tak powiedzieć. – wytarłem oczy, a chłopak jeszcze raz mocno mnie przytulił. Po chwili, wyprostowałem się i położyłem głowę na jego ramieniu, a on objął mnie ręką. Było mi przyjemnie. Bardzo przyjemnie.

***

            -Haz? – wyszeptał.

            -Tak?

            -Wytłumaczysz mi? – zapytał, a ja nagle cały zesztywniałem. Czekałem na to pytanie, lecz to nie znaczy, że umiałem na nie dobrze odpowiedzieć. Wszystko obmyślałem tysiąc razy, ale nie wystarczająco wiele, aby było idealnie. Nigdy nie da się przygotować wszystkiego tak dobrze.

            -Tak jak obiecałem. – odparłem i zacząłem układać sobie w głowie wszystko jeszcze raz. Louis oderwał się ode mnie i usiadł tak, aby miał na mnie dobry widok. Nie potrafiłem na niego spojrzeć.

            -Zacznij, kiedy będziesz gotowy. – uśmiechnął się delikatnie i przebiegł dłonią po moich lokach. Przymknąłem powieki i poczułem rozchodzącą się po całym moim ciele rozkosz. Tak, zwykły dotyk, a tyle przyjemności. Poczułem delikatną ulgę, gdyż atmosfera między nami nieco się rozluźniła. Postanowiłem więc zacząć.

            -Na początek chciałem Cię przeprosić. Tak więc, przepraszam Cię za moje bezmyślne zachowanie. Wiem, że postąpiłem okropnie. Z dnia na dzień stałem się obojętny na Ciebie i Twoje uczucia. Właściwie to nie było tak do końca… chciałem, abyś właśnie tak myślał, ale to nie znaczy, że taki byłem.

            -Słucham? – zapytał cicho niedowierzając.

            -Pragnąłem zdystansować nasze kontakty.

            -Dlaczego?

            -Powoli.

            -Dobrze, dobrze.

            -Lou, to był strasznie głupi pomysł. Tak bardzo lubiłem spędzać z Tobą czas. Kiedy widziałem Twój uśmiech było mi łatwiej… było mi lepiej. Cieszyłem się Twoim szczęściem, tak jakby. Jednak, nie to było problemem.

            -A co? – potarłem dłonią czoło i starałem się dobrać właściwie słowa.

            -Z każdym dniem czułem, jak nasza przyjaźń staje się silniejsza. – powiedziałem, lecz po chwili walnąłem się w głowę. – Miałem Cię za przyjaciela, nadal mam tylko, że… to nie było tak samo jak z Niallem.

            -To znaczy? Rozumiem, że nie było między nami takiej więzi, to normalne. Przecież znasz Nialla o wiele dłużej niż mnie.

            -Nie chodzi o to. – spojrzałem ukradkiem na chłopaka. Cały czas mnie obserwował, więc przyłapał mnie na tym. Teraz już nie mogłem tak po prostu odwrócić wzroku. Wyprostowałem się i chrząknąłem, wpatrując się w jego hipnotyzujące oczy. Jego spojrzenie nagle dodało mi odwagi, więc wykorzystałem to i kontynuowałem.

            -W mojej głowie nie byłeś tylko moim przyjacielem. Nie chodzi o lepszego, czy gorszego. Chodzi o to, że dla mnie mógłbyś być kimś znacznie więcej. – powiedziałem na jednym wydechu, a chłopak patrzył na mnie, jak zamurowany. – Od początku naszej znajomości czułem to coś. Kiedy mnie przytulałeś, czułem miłe dreszcze. To chyba nie tak reaguje przyjaciel na przyjaciela. – przerwałem i czekałem, aż chłopak coś powie. Jednak jedyne, co otrzymałem to dłużąca się cisza. – Dlatego właśnie chciałem się od Ciebie oderwać. Nie chciałem popsuć relacji między nami, chociaż zjebałem jeszcze bardziej. Bałem się, jak cholera, że się dowiesz i byłem obojętny w twoich oczach, lecz w środku umierałem. – wyszeptałem. – To chyba wszystko. – powiedziałem i zamilkłem. Patrzyłem na niego, lecz nie doczekałem się najcichszej odpowiedzi. Słyszałem tylko jego nierówne bicie serca.

            -Lou? – cisza.

            -Wiem, że to dziwne, nietypowe. Mówiłem Ci na początku, że jestem gejem. Oboje nie przypuszczaliśmy, że ja… że mógłbym… że mógłbym się w Tobie zakochać. – odważyłem się to powiedzieć i choć byłem z siebie dumny, poczułem narastającą panikę. Louis siedział i nadal nic nie mówił. Patrzyliśmy prosto w swoje oczy, lecz nawet tam nie mogłem doszukać się odpowiedzi. Moje przerażenie urosło, kiedy w końcu odwrócił wzrok. Spuścił głowę i patrzył tępo w chodnik i nadal nic nie mówił. Dopuszczałem do siebie myśl, że mógłby nie czuć tego, co ja, lecz nie wiedziałem, że to aż tak zaboli. W głębi duszy, miałem ogromną nadzieję, że Lou mnie zrozumie i chociaż zechce kontynuować naszą przyjaźń. Jednak, on nawet nic nie powiedział. Żadnego, głupiego słowa. Kaszlnąłem, lecz nie zwrócił na to najmniejszej uwagi. Wstałem i jak najszybszym tempem odszedłem.

Pół godziny później

            Wszedłem do domu, zamykając drzwi na klucz. Nie miałem już siły wejść na górę. Usiadłem w kuchni przy stole i tak po prostu zacząłem płakać. Nie mogłem w to uwierzyć. Powiedziałem mu wszystko, powiedziałem mu prawdę, a on nawet nie zareagował. To było gorsze od samego odrzucenia.

Po dwudziestu minutach, otrząsnąłem się trochę i wszedłem po schodach na górę. Udałem się do łazienki i wziąłem krótki prysznic, po czym ubrałem na siebie czyste bokserki. Pokierowałem się do swojego pokoju i usiadłem na łóżku.

Do „Niall :D” Wszystko jest w porządku.

Wysłałem wiadomość, mimo tego, że wcale nie było dobrze. Nie chciałem martwić przyjaciela, a tym bardziej odciągać od kuzyna. Poza tym, wolałem chyba zostać sam i wszystko na nowo sobie poukładać.  Jednak, wizja poukładania sobie wszystkiego bez Louisa była zbyt trudna. Po tym wszystkim o czym mi opowiedział, o Liamie… sądziłem, ze jednak mnie zrozumie. Myślałem, że mi zaufał. Te myśli nie dawały mi spokoju, ponieważ nie mogłem tego wszystkiego pojąć. Tomlinson zachowywał się przecież tak inaczej. Często mnie przytulał, bawił się moimi loczkami, dotykał tak po prostu. Może jednak to wyolbrzymiałem? Może za każdym razem, gdy był blisko i czułem stado motyli w brzuchu sprawiło, iż czułem, że on choć w małym stopniu odwzajemnia moje uczucia? W rzeczywistości jednak, tak bardzo się myliłem.

Zakopałem się pod kołdrę i mocno nią otuliłem. Było mi strasznie zimno, mimo tego, że był początek czerwca. Czułem się źle. Nie, czułem się okropnie.

Moje powieki po kilku minutach stały się potwornie ciężkie. Miałem już zamknąć oczy i pogrążyć się w głębokim śnie, kiedy usłyszałem pukanie do drzwi. Nie miałem ochoty z nikim rozmawiać, więc zignorowałem to i wsunąłem głowę pod nakrycie.

Jednak pukanie nie ustąpiło. Minęło pięć minut, więc postanowiłem wstać. Zszedłem cicho na dół i zorientowałem się, że nastała cisza.

Wróciłem więc do pokoju, lecz coś znowu nie pozwoliło mi się położyć. Usłyszałem delikatne stukanie w moje okno. Brzmiało jakby ktoś rzucił w nie kilkoma małymi kamyczkami. Podszedłem do parapetu, uniosłem roletę nieco wyżej i zacząłem rozglądać się po podwórku. Moje spojrzenie po sekundzie utkwiło w osobie, która zawzięcie wpatrywała się w moją twarz. Moje oczy rozszerzyły się, ponieważ na trawie, pod moim domem stał Louis. Kompletnie nie wiedziałam, co zrobić.

            -Harry, otwórz mi! – usłyszałem stłumiony krzyk chłopaka. Opuściłem roletę i przetarłem dłońmi twarz. Kiedy dotarło do mnie, że mój ukochany właśnie do mnie przyszedł, zbiegłem szybko ze schodów i otworzyłem drzwi, pod którymi zastałem już chłopaka. Patrzyłem na niego lekko przerażony, nic nie mówiąc.

            -Przepraszam, Haz. Naprawdę bardzo Cię przepraszam!

            -Nie krzycz… może wejdziesz? Nie sądzisz, że to trochę głupio wygląda? – odparłem cicho, a Lou przytaknął i wszedł do mojego domu, zamykając za sobą drzwi.

Zlustrował mnie od stóp do głowy, a jego oczy dziwnie pociemniały. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę, że miałem na sobie tylko bokserki.

            -Wybacz, pójdę się ubrać. – już miałem się odwrócić, kiedy jego ciepła dłoń chwyciła mnie za łokieć.

            -Nie musisz.

Udaliśmy się do mojego pokoju, a ja chcąc pozbyć się nieprzyjemnego uczucia zimna, schowałem się pod kołdrę i oparłem plecy o ścianę.

            -Możesz usiąść. – powiedziałem szorstko i wskazałem brodą na moje łóżko. Chłopak posłusznie usiadł, chowając dłonie między nogami i spuszczając głowę. Siedzieliśmy w ciszy jeszcze kilka minut, kiedy w koncu wyprostował się i spojrzał prosto w moje oczy.

            -Przepraszam Cię. To co zrobiłem było cholernie głupie.

            -Ale Ty nic nie zrobiłeś.

            -Zrobiłem coś, nie robiąc nic, Haz. To jeszcze gorsze.

            -…

            -Ja po prostu… ja nie wiedziałem, co mam Ci odpowiedzieć.

            -Wystarczyło powiedzieć, że traktujesz mnie jak przyjaciela, że nic więcej do mnie nie czujesz, że wyobrażasz sobie życie z kobietą, a nie z takim nieudacznikiem, jak ja.

            -Może powinienem tak powiedzieć. – wyszeptał, a moje oczy nagle stały się mokre. Nie mogłem uwierzyć, ze właśnie to powiedział.

            -Może i powinienem, ale nie chciałem Cię okłamywać. Nie wyobrażam sobie życia z kobietą, chyba że z przyjaciółką, siostrą lub mamą.

            -Słucham? To znaczy, że Ty…

            -Tak, jestem gejem.

            -Jak to?

            -Nigdy nie miałem odwagi Ci tego powiedzieć, mimo, że Ty wyznałeś mi to samo.

            -Nie musisz się przy mnie wstydzić. Przecież siedzę w tym samym, co Ty, więc tym bardziej nie miałeś się czego bać.

            -Tak wiem, ale ja jestem po prostu głupi.

            -Nie mów tak.

            -Taka jest prawda. Zignorowałem Cię, nic nie odpowiedziałem.

            -Nie zignorowałeś mnie, tylko nie znałeś odpowiedzi.

            -Właściwie… ale Harry. Tak bardzo chciałem wykrzyczeć światu…

            -Co chciałeś wykrzyczeć światu?

            -Że dzięki Tobie jestem taki szczęśliwy. – odparł, a moje kąciki ust uniosły się wysoko do góry. – Przepraszam, Haz.

Wysunąłem ręce, tak aby zasugerować chłopakowi, żeby się do mnie przytulił. Zareagował natychmiastowo i wpadł w moje ramiona, chowając twarz w szyję. Poczułem jego ciepły oddech i przyciągnąłem go bliżej. Usadowił się wygodniej i trawiliśmy w tej pozycji dość długo.

            -Tęskniłem za Tobą. – wyszeptał chłopak, a moje serce zaczęło bić jeszcze szybciej, niż było to w ogóle możliwe.

            -Ja też tęskniłem, Lou. – powiedziałem prosto do jego ucha i dokładnie poczułem, jak zadrżał.

            -Dlaczego masz dreszcze? – zapytałem ni stąd ni zowąd.

            -Bo właśnie tak na mnie działasz, nawet wtedy, gdy tylko widzę Twój uśmiech. – odpowiedział, unosząc głowę i wpatrując się w moje oczy.

Zapraszam.

Dobry wieczór! ♥
Zapraszam wszystkich na one shota! :)
Tematyka: Larry Stylinson.
Zawiera treści +18 i jest denny, także uprzedzam.      
One thought, one desire.

Libster Awards.

Dzień dobry wszystkim! :)

Jestem naprawdę wdzięczna wszystkim za czytanie i komentowanie mojego dennego opowiadania. Strasznie się cieszę, że są ludzie, którzy doceniają moje starania. Kocham Was!

Odnośnie Libster Awards... zostałam już nominowana 3 razy! Jestem wzruszona i naprawdę Wam dziękuję. Nie spodziewałam się tego.
Miałam mało czasu i nie zdążyłam odpowiedzieć na wszystkie i z przykrością musze stwierdzić, że teraz też nie odpowiem. To było już kilka miesięcy temu i pytania na Waszych blogach pewnie są daleko daleko w tyle. Naprawdę byłoby miło odpisać Wam na nominację, ale jestem strasznym leniem. Mam nadzieję, że jakoś mi wybaczycie :)
Owdzięcze się opowiadaniami! <3