Rozdział 4 'Śladami Larry'ego'

19.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Minęło już trochę czasu od mojego ostatniego wpisu, ale uznałem, że pisanie codziennie tego samego nie miałoby sensu. No może nie identycznego, ale bardzo podobnego. Jednak, zdecydowanie nie narzekam. Wręcz przeciwnie, czuję się wspaniale. Louis i ja jesteśmy dobrymi przyjaciółmi, a przecież niedawno uważałem, że powinienem wyrzucić go ze swojej głowy. Spędzam z nim każdą wolną chwilę. Zazwyczaj, kiedy kończę pracę, chłopak czeka na mnie pod supermarketem i razem udajemy się do mojego mieszkania. Uwielbiam z nim rozmawiać dosłownie o wszystkim. Możemy paplać na najbardziej głupie tematy, ale i tak czujemy się świetnie. Oczywiście, czasem potrzebujemy też chwili spokoju, więc wtedy decydujemy się na jakiś film. Jednak, nie wszystko jest tak różowe, jak się wydaje. Już od kilku dni przyglądam się baczniej Tomlinsonowi i śmiało mogę stwierdzić, że coś nie gra. Tylko co? Nie mam zielonego pojęcia.

            Pięć dni temu, kiedy myślałem, że wszystko jest w porządku, zauważyłem pierwsze oznaki jego… zmiany? Tak sądzę. Chłopak uśmiechał się, lecz widziałem w tym sztuczność i wysiłek.

            Cztery dni temu, zauważyłem, że jego oczy były podkrążone, ale nadal udawał. Nie chciałem pytać, wolałem poczekać, aż sam powie, lecz nic takiego nie nastąpiło.

            Trzy dni temu, nawet nie próbował udawać. Był widocznie smutny, więc kiedy tylko go takiego dostrzegłem, mocno go przytuliłem. Louis trochę zdziwił się moją reakcją, ale po chwili wtulił w moje ciało. Zostaliśmy w tej pozycji ponad godzinę, nic nie mówiąc.

            Dwa dni temu… nie czekał na mnie pod supermarketem. Nie czekał również pod blokiem. Nie napisał, nie zadzwonił. Nic.

            Wczoraj… cóż. Wczoraj była sobota, więc postanowiłem do niego zadzwonić i zaproponować mu wspólne wyjście, jednak nie miał okazji nawet odmówić. Nie odebrał.

            A teraz? Jest dwudziesta pierwsza, jutro znowu muszę iść do pracy i jak przypuszczam, nie zastanę po niej Louis’a. Jednak, nie chciałem się poddawać. Nie w takim momencie, kiedy tyle udało mi się zdobyć. Mówiąc zdobyć, mam na myśli szacunek, zaufanie… i przyjaciela.

Wyciągnąłem z kieszeni spodni telefon i chodząc w kółko po salonie wybrałem numer chłopaka.

            -Halo? – usłyszałem szept, a ja zamarłem.

            -Louis? – zapytałem, nie do końca pewny, czy tak piskliwy i słaby głos należał do niego.

            -Tak, Haz. To ja.

            -Co u Ciebie?

            -Dobrze, w porządku.

            -Jesteś pewny?

            -Tak… po prostu, jestem zmęczony.

            -Przez tydzień?

            -Harry.

            -Przyjdziesz jutro?

            -Nie. – krótkie słowo, a potrafiło zadać tyle bólu.

            -Dlaczego?

            -Nie mogę. Przepraszam, muszę kończyć.

            -Lou, poczekaj! – wykrzyknąłem, ale odpowiedziała mi tylko głucha cisza. Odłożyłem komórkę na stolik i usiadłem na kanapę. Przetarłem twarz dłońmi i starałem się choć trochę zrozumieć chłopaka.

20. 07. 1996r.

Drogi pamiętniku!

            Dziś, kiedy skończyłem już pracę, postanowiłem bez zapowiedzi, odwiedzić Louis’a. Nie wiedziałem, czy był to dobry pomysł, ale musiałem dowiedzieć się, co się stało. Z dnia na dzień, chłopak przestał ze mną rozmawiać, a co gorsza był smutny. Przeraźliwie smutny.

            Odnalazłem jego niewielki dom, po czym stanąłem na werandzie i zapukałem do drzwi. Po chwili usłyszałem ciche kroki i zgrzyt, przekręcanego klucza.

            -Harry? Co Ty tu robisz?

            -Miłe powitanie, Lou. Chciałem sprawdzić, co się dzieje.

            -Nic się nie dzieje.

            -Przecież widzę.

            -Wszystko jest w porządku, naprawdę.

            -Przestań do jasnej cholery! – wykrzyknąłem, nie mogąc zapanować już nad emocjami. Chłopak spojrzał na mnie lekko zmieszany, a następnie odsunął się, abym mógł wejść do środka. Poszedłem za nim do jego pokoju, a kiedy byliśmy już na miejscu, usiadłem na dużym łóżku.

            -Lou, powiedz mi, co się dzieje. Od kilku dni jesteś przygnębiony, unikasz mnie.

            -Nie unikam Cię.

            -…

            -Naprawdę Cię nie unikam.

            -… - spojrzałem tylko na niego i pokręciłem, znacząco oczami.

            -Chodzi o to, że… ja miałem kiedyś chłopaka, wiesz?

            -I co z nim?

            -On wrócił.

            -To znaczy?

            -Kiedy z nim zerwałem, miał zniknąć, wyjechać i nigdy już nie miałem go zobaczyć. – mówił szybko, a jego ręce zaczęły trząść się z przerażenia. Podszedłem do niego szybko i przygarnąłem do uścisku.

            -Spokojnie. Nie denerwuj się, ok?

            -Ale on wrócił. Jak ja mam być spokojny?

            -Kim on jest?

            -Ma na imię Mike.

            -Skrzywdził Cię?

            -…

            -Lou?

            -Tak, Haz. – wyszeptał, a ja tylko mocniej go przytuliłem. Gładziłem jedną dłonią jego plecy, aby pomóc mu jakoś opanować nerwy. Po około pół godzinie kołysania się delikatnie i trzymając w objęciach przyjaciela, odsunąłem się od niego i zaprowadziłem na łóżko, abyśmy oboje usiedli. Spojrzałem na przygnębioną twarz Louis’a ze współczuciem i postanowiłem spróbować coś z niego wyciągnąć.

            -Opowiesz mi? – zapytałem cicho z nadzieją.

            -Haz, ja…

            -Okej, nie musisz. – powiedziałem i lekko się uśmiechnąłem.

            -Byłem z nim około rok. – zaczął, a ja spojrzałem na niego nieco zdziwiony, iż chciał podjąć ten temat.

            -Na początku… wydawał się taki idealny. Był bardzo miły, dowcipny, czuły. Po dwóch tygodniach bycia razem wprowadził się do mnie.

            -Wtedy coś się stało?

            -Wtedy jeszcze nie. Przez około cztery miesiące było naprawdę dobrze. Tylko… po prostu… nudziłem się. Nie chodzi o to, że mi się znudził, czy coś w tym stylu. On wracał późno do domu i albo od razu zasypiał albo…

            -Albo?

            -Albo uprawialiśmy seks i koniec. Następnego dnia, zanim się obudziłem już go nie było. Czułem się… wykorzystywany? To trwało trzy miesiące, aż raz powiedziałem, że nie mam ochoty… na no wiesz.

            -Rozumiem.

            -I on się zezłościł. Pokłóciliśmy się i przez tydzień się do mnie nie odezwał. Potem do mnie przyszedł i przeprosił. Żałował, wiedziałem o tym. Wykorzystałem jego chwilę słabości i poruszyłem temat naszego, a raczej jego brak, spędzania wspólnie czasu.

            -I co powiedział?

            -Obiecał, że się zmieni.

            -Zrobił to?

            -Przez miesiąc było wspaniale. Starał się i w ogóle, ale potem…

            -Było tak jak wcześniej?

            -Nie. W tym problem.

            -Dlaczego?

            -Bo było gorzej. Zaczęło się od wymówek, że ma dużo na głowie. Zrozumiałem, ale to działo się zbyt często. No i najpierw było tak, jak wcześniej. Nawet nie czułem tego pociągu do niego, kiedy to robiliśmy. Nie próbował być ponętny, tylko się zaspokoił i zostawił. Tak to wyglądało przez miesiąc, aż znowu podjąłem się rozmowy. Tym razem nie przeprosił, ani nie żałował. Zaczął krzyczeć, miał pretensje, że go nie wspieram i ciągle wymagam. Nie próbowałem dojść do porozumienia, bo nie chciałem. Był dla mnie ciężarem.

            -Postanowiłeś z nim zerwać?

            -Chciałem to zrobić, ale kiedy tylko zacząłem do tego nawiązywać… on mnie uderzył. Tak po prostu.

            -Jak to?

            -Nie mieściło mu się w głowie, że mógłbym chcieć z nim się rozstać. Potraktował mnie jak rzecz.

            -Co było dalej?

            -Nagle znalazł sobie więcej czasu, ale nie po to, by naprawić błędy. Dokuczał mi, a ja po prostu uciekałem. Udawałem, że się uczę, wiesz o co chodzi?

            -Tak, rozumiem.

            -Nie dawał za wygraną. Pewnego wieczoru przyszedł i zaczął błagać o wybaczenie i drugą szansę. Był pijany. Poradziłem my, aby poszedł spać, ale nagle wybuchnął. Zaczął mnie bić, a potem... cóż… uciekłem i zamknąłem się na noc w łazience. Rano wyjechałem do rodziny, a kiedy po kilku dniach wróciłem było okropnie. Cały czas wrzeszczał, nie dawał mi dojść do słowa, a kiedy krzyknąłem, aby mnie wysłuchał, spoliczkował mnie. Kiedy się uspokoił i schował w swoim pokoju, zadzwoniłem po Zayn’a. Przyjechał po dziesięciu minutach, a Mike jeszcze bardziej się wkurzył na jego widok. Uznał, że go zdradzam. Chciał mnie uderzyć, ale Zayn mu przeszkodził. Zaczęli się bić, a ja nie potrafiłem ich rozdzielić. Boże, kompletnie nie wiedziałem, co zrobić. – Louis chował twarz w dłonie. Był cały roztrzęsiony, więc ponownie go do siebie przytuliłem. –Malik nie wytrzymał i tak mocno go uderzył, że Mike upadł na podłogę, tracąc na chwilę świadomość. Chcieliśmy zadzwonić po policje, ale nam nie pozwolił. Powiedział, że da mi spokój, że wyjedzie, ale nie mamy nigdzie dzwonić.

            -Zgodziliście się, tak?

            -Tak, no i następnego dnia już go nie było. Zacząłem wszystko od początku i, choć było trudno, udało mi się odzyskać dawne życie.

            -Po co wrócił?

            -Powiedział, że chciał przeprosić.

            -Kiedy to było?

            -Tydzień temu, kiedy wracałem rano do domu, bo Zayn pojechał do rodziny i byłem go odprowadzić na autobus.

            -Tak po prostu Cię zaczepił?

            -Czekał przed moim domem, a kiedy go tam zobaczyłem kompletnie nie wiedziałem, co zrobić. Podszedł do mnie i powiedział, że chce tylko przeprosić.

            -Przykro mi, Lou.

            -Chciał wejść, ale powiedziałem, że się spieszę. On do mnie ciągle pisze i wydzwania.

            -Co pisze?

            -Ze chciałby porozmawiać, że nie muszę się go bać.

            -Spotkasz się z nim?

            -Za żadne skarby! Nigdy w życiu! – krzyknął, a jego drżący głos zdradzał przerażenie. Przytuliłem go mocniej, a chłopak zmienił pozycję i wtulił się we mnie całym ciałem. Poczułem przyjemne ciepło i na chwilę przymknąłem powieki i rozpłynąłem się w błogiej przyjemności.

21.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Wczoraj, zostałem u Louis’a do późnego wieczora. Starałem się go jakoś pocieszyć i odciągnąć od przykrych myśli. Sądzę, że nawet nieźle mi poszło, bo po kilku godzinach zaczął się uśmiechać i chichotać. Mam nadzieję, że mu się polepszy, a jeśli ten cały Mike zacznie mu się bardziej narzucać… nie ręczę za siebie. Postanowiłem pomóc mojemu przyjacielowi i nie dopuszczę do tego, aby nadal się smucił.

            Dzisiaj, po pracy, chłopak czekał na mnie pod supermarketem. Obiecał, że przyjdzie, choć sam nie wiem, czy miał na to ochotę. Kiedy nie wiedział, że na niego patrzę był smutny, lecz jak tylko mnie zauważył jego twarzy przyozdobił szeroki uśmiech. Nie mam pojęcia, czy potrafi tak dobrze grać, czy po prostu ucieszył się na mój widok. Mam nadzieję, że jednak to drugie.

Podszedłem do niego szybkim krokiem, po czym niepewnie przytuliłem. Chłopak odwzajemnił pieszczotę, a ja poczułem, jak ogarnia mnie niesamowita radość. Może i nazywałem Louis’a swoim przyjacielem, ale wiadome jest, iż był dla mnie kimś znacznie ważniejszym. Potrafiłem śmiać się z nim dosłownie z niczego, nawet jak nie mieliśmy, co robić nie czułem się znudzony, wystarczyło tylko jego towarzystwo. Uwielbiałem jego niebieskie oczy, a jeszcze bardziej słodkie kurze łapki. Miał niesamowity uśmiech, którym zarażał innych i było w nim coś takiego, co strasznie mnie przyciągało. Może zabrzmi to źle i samolubnie, lecz wykorzystałem fakt, że jest smutny, aby go przytulić. Jasne, chciałem go pocieszyć, to chyba oczywiste, ale przecież jest tyle sposobów na to zamiast uścisku.

            -Co u Ciebie? – zapytałem, kiedy już się od siebie odsunęliśmy.

            -Yhm… jakoś leci.

            -Znowu pisał?

            -Tak. Nalega na spotkanie.

            -Zignorowałeś go?

            -Nie. Zgodziłem się.

            -Co?

            -Jutro spotykamy się w parku.

            -Przecież mówiłeś, że nigdy w życiu nie chcesz go oglądać.

            -Owszem, nie chcę, ale pragnę to zakończyć raz na zawsze.

            -Jesteś pewny?

            -Tak. Wybrałem park specjalnie, bo nic mi nie zrobi w miejscu publicznym.

            -Racja. Przynajmniej będziesz bezpieczny. – powiedziałem cicho, a Louis spojrzał na mnie z delikatnym uśmiechem.

            -Martwisz się o mnie?

            -Może. – zaśmiałem się, po czym pociągnąłem chłopaka za rękę w stronę mojego mieszkania.

            Kiedy byliśmy już w pomieszczeniu, postanowiliśmy obejrzeć jakiś film. Jednak głód trochę nam przeszkodził, także najpierw zajęliśmy się obiadem. Zjedliśmy posiłek w kuchni, rozmawiając na przeróżne tematy, aż jakimś cudem poruszyliśmy temat Mike’a.

            -Co mu jutro powiesz? – zapytałem.

            -Najpierw go wysłucham, a potem powiem, żeby dał mi spokój.

            -Myślisz, że zadziała?

            -Mam taką nadzieje.

            -A co jeśli… jeśli on nie da za wygraną?

            -W jakim sensie?

            -Jeśli będzie chciał znowu z Tobą być?

            -Słucham? Nie ma takiej opcji.

            -Nie tęsknisz za nim czasem?

            -Harry do jasnej cholery, oszalałeś?

            -Nie mówię o tych przykrych sytuacjach. Chodzi o to, czy nie brakuje Ci czasem tego zabawnego i sympatycznego Mike’a?

            -Oh… tak więc… nie, nie brakuje mi go w żadnym stopniu. Był czas, kiedy za tym tęskniłem, ale to minęło. Za bardzo mnie zranił.

            -Rozumiem.

            -…

            -Lou?

            -Tak?

            -Na pewno chcesz tam iść?

            -Muszę to załatwić, Haz.

            -Po prostu… nie chcę, żebyś był ciągle smutny. – powiedziałem cicho, wpatrując się tępo w pusty talerz. Po chwili, poczułem na swoim policzku jego ciepłą dłoń, więc podniosłem wzrok i nasze spojrzenia znów się spotkały.

            -Będzie dobrze. – wyszeptał, gładząc kciukiem moją rozgrzaną skórę. Uśmiechnąłem się lekko, nie mogąc nic z siebie wykrztusić. Dosłownie nie umiałem wypowiedzieć, ani jednego słowa. Potrafiłem tylko wpatrywać się w błyszczące oczy mojego przyjaciela. 

________________________________________________

Cześć wszystkim! <3 Mam to gdzieś, nie bd pisać na zapas, bo po co. Będę dodawać rozdział, jak go napiszę i już. Myślę, że piątka pojawi się najpóźniej w poniedziałek. 

Niestety, to opowiadanie wydaje mi się strasznie nudne, niedopracowane i mdłe. Tak bardzo chciałam napisać coś dobrego, ale chyba nigdy mi nie wyjdzie. 

Byłoby mi miło za jakikolwiek komentarz. Usunęłam weryfikację i moderowanie :) 

Do następnego, kocham Was! xx

INFORMACJA.

Cześć wszystkim ponownie! ♥

Mam dla Was dość ważną informację, więc byłabym wdzięczna za jej przeczytanie. Zauważyłem, że opowiadanie 'Śladami Larry'ego' piszę mi się przeraźliwie ciężko i brakuje mi pomysłów. Myślałam, o zawieszeniu, ale chyba nie jestem do tego zdolna. Niestety, ale jestem zmuszona skrócić tą historię Louis'a i Harry'ego. Wydaję mi się ona bardzo nudna, a sądząc po ilości komenatrzy pod postami, moja teoria się potwierdza. Zaczynam właśnie opisywać pewną akcję i będzie ona jedynym ważnym aspektem. Nie będę tego ciągnąć, bo nie widzę potrzeby. Przykro mi, myślałam, że ten pomysł był naprawdę dobry, ale okazał się chyba niewypałem. Oczywiście, jeśli miałabym cudowną wyobraźnię, na pewno napisałabym dla Was wspaniałe opowiadanie, ale niestety... life is brutal. Poza tym, czytam sporo opowiadań o Larry'm i chcąc napisać dla Was coś oryginalnego, nawet tego nie zauważając, podbieram innym pomysły. Nie robię tego celowo, ale muszę się nieźle napracować, aby wymyślić coś nowego, choć i tak, to co teraz piszę przypomina mi mieszaninę kilku historii. Mam nadzieję, że nie wyjdzie to, aż tak źle i nikt nie osądzi mnie o plagiat, czy coś w tym stylu.


Mam dla Was również inną informacje, która powinna Was ucieszyć, chociaż sama nie wiem. Jak (może) zauważyliście, w zakładkach jest strona pt. "House of boys'. Będzie to nowe opowiadanie na postawie filmu. Kilka dziewczyn wspominało w komentarzach, że czekają na coś w stylu tego filmu, więc postanowiłam coś wykombinować. Jest to dopiero przedwczesna zapowiedź i zacznę pisać to opowiadanie, dopiero jak skończę 'Śladami Larry'ego'.

Mam nadzieję, że nie jesteście na mnie źli, czy coś.. :/
Kocham Was! ♥

Rozdział 3 'Śladami Larry'ego'

Rozdział 3

03.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Od piątkowego incydentu w supermarkecie, w końcu mogłem czuć się lepiej. Byłem z siebie dumny, że udało mi się normalnie porozmawiać z Louis’em, a co najważniejsze gdzieś go zaprosić. Myślę, że powoli wychodzę na prostą. To wszystko było dla mnie nowe i nieznane. Nie wiedziałem, jak się zachować, więc spanikowałem. Sądzę, że od teraz będzie już o wiele lepiej. Przynajmniej mam taką nadzieję.

            Praca minęła mi niespodziewanie szybko, a wychodząc znowu natknąłem się na Louis’a, co sprawiło, że mój uśmiech nie chciał opuścić mojej twarzy.

            -Cześć, Haz. Jak leci? – zapytał radośnie.

            -Wspaniale. Znaczy… dobrze. – chłopak zachichotał, zapewne ze względu na mój zbyt wielki entuzjazm. –A co u Ciebie?

            -Podobnie. Już skończyłeś pracę?

            -Tak, właśnie wychodzę.

            -Może… Emm… co powiesz, żebym odprowadził Cię do domu?

            -Jasne, czemu nie? – odparłem, nie mogąc uwierzyć w to, jak swobodnie czułem się w towarzystwie chłopaka. Skinął delikatnie głową, po czym ruszyliśmy w stronę wyjścia z supermarketu. Kiedy znaleźliśmy się na świeżym powietrzu, moją twarz owiał chłodny, orzeźwiający wietrzyk. Od razu poczułem się lepiej, a moje ciało zaczęło się powoli rozluźniać.

            -Nie wiem, czy powinienem pytać, ale… jak masz na nazwisko?

            -Tomlinson. – odpowiedział po krótkim namyśle.

            -Louis Tomlinson. – powtórzyłem na głos, choć wcale nie miałem tego w planach.

            -Tak. – zaśmiał się cicho. –Mi właściwie również nie zdradziłeś swojego nazwiska.

            -Styles. – odparłem delikatnie się uśmiechając.

            -Ok. Emm… a co robisz? Znaczy w życiu?

            -Jak na razie staram się trochę zarobić przed studiami.  

            -Na którym jesteś roku?

            -Właściwie to jeszcze na żadnym.

            -Oh, czyli dopiero skończyłeś liceum?

            -Tak. Dopiero? Wnioskuję, że jesteś dużo starszy…?

            -Może nie tak dużo. Teraz będę na drugim roku.

            -No to nie tak źle. A co studiujesz?

            -Stosunki międzynarodowe. Może zabrzmi to śmiesznie, ale chciałbym być dziennikarzem.

            -Dlaczego śmiesznie? Raczej ambitnie. – odparłem, uśmiechając się.

            -Miło, że tak uważasz.

            -Huh…

            -A Ty gdzie się wybierasz?

            -Ja zdecydowanie wolę przedmioty ścisłe, także prawdopodobnie pójdę na ekonomię, jeśli mnie przyjmą.

            -O, podziwiam. Nie mam talentu do matematyki.

            -Oj tam, nie jest wcale taka trudna.

            -Zależy dla kogo. – powiedział, cicho chichocząc.

            -Dobra, są wakacje, więc chyba nie będziemy rozmawiać o szkole.

            -Racja, zgadzam się.

            -Masz jakieś większe plany na wakacje, oprócz pracy?

            -Uhh, trudno powiedzieć. Możliwe, że pojadę gdzieś z Liam’em i Niall’em, ale to nie zajmie dłużej, niż tydzień, może dwa.

            -Liam i Niall? Twoi przyjaciele, bracia?

            -Przyjaciele. – uśmiechnąłem się na samą myśl o tych wspaniałych dwóch idiotach. –A Ty gdzieś wyjeżdżasz?

            -Tak. Podobnie jak ty, na około tydzień z Zayn’em i Eleanor. – znowu to imię. Zayn. Chłopak Louis’a? A kim była Eleanor? Może dziewczyną Zayn’a? A może dziewczyną Louis’a?

            -O czym myślisz?

            -Ehm… kim są Zayn i Eleanor? – zapytałem, czując jak moje policzki zaczynają robić się niebezpiecznie ciepłe.

            -Przyjaciółmi. – odparł, a ja poczułem niewyobrażalnie dużą ulgę.

            -Są parą?

            -Zayn i El?

            -Mhm.

            -O nie. – zaśmiał się głośno. –Coś Ty. Nie nadają się na parę, zdecydowanie.

            -Huh, niby dlaczego?

            -Zayn jest typem lenia, któremu trzeba ciągle dogadzać, jeśli wiesz o co mi chodzi.

            -Yeach.

            -Tak więc, Eleanor jest zupełnie inna. Lubi porządek, punktualność i w ogóle jest z innego świata. Oczywiście, kochają się, ale to czysto braterska miłość.

            -Ok, rozumiem. – powiedziałem, kiwając lekko głową.

            Szliśmy tak obok siebie, ciągle rozmawiając. Zadziwiające było to, jak dużo tematów mieliśmy do rozwinięcia po tylu niezręcznych sytuacjach. Myślałem raczej, że przynajmniej połowę drogi przemierzymy w milczeniu, ale jak miłe było moje zaskoczenie. Louis’owi, tak jak i mi, buzie się nie zamykały, a na dodatek co chwile chichotaliśmy.

Kiedy znaleźliśmy się pod moim blokiem, stanowczo nie miałem ochoty żegnać się z chłopakiem. Rozmawiało nam się naprawdę dobrze, a jeszcze tyle chciałem mu opowiedzieć, jak i o nim dowiedzieć.

            -Może wejdziesz? – zaproponowałem, a chłopak rozejrzał się dookoła, jakby szukał odpowiedzi wśród krzewów i kilku zielonych drzew.

            -Nie wiem. Nie będę przeszkadzał?

            -Jasne, że nie. Będzie mi bardzo miło.

            -Oh, w takim razie dobrze, z chęcią. – odpowiedział, a na jego policzkach zauważyłem niewielkie rumieńce. Kąciki moich ust powędrowały ku górze. Wyglądał tak uroczo, niewinnie i słodko.

            -No nie patrz tak na mnie.

            -Uh, wybacz. Po prostu słodko wyglądasz, kiedy się rumienisz. – powiedziałem zadziornie i wszedłem do klatki schodowej.

            -Nie wiem, czy mogę wyglądać słodko z czerwoną buzią.

            -Oj uwierz, że możesz. – zachichotałem, a po chwili poczułem lekkie uderzenie w ramię.

            -Ej! A to za co? – odwróciłem się, pytając.

            -Za to, że się ze mnie śmiejesz!

            -Wiesz co? Ja się nie śmieje. Tylko powiedziałem, że słodko wyglądasz, a Ty mnie bijesz. Chyba powinienem się obrazić. – odparłem, udając gniewnego.

            -Dramatyzujesz. – powiedział, po czym oboje głośno się zaśmialiśmy. Po chwili dotarliśmy już pod moje drzwi, więc otworzyłem je za pomocą klucza i zaprosiłem chłopaka do środka, po czym wszedłem za nim. Zdjęliśmy buty w przedpokoju, po czym zaprowadziłem gościa do dużego pokoju, który właściwie nie był wielki, ale taką nosił nazwę. Chłopak rozglądał się, a jego twarz zdobił delikatny uśmiech.

            -Przytulnie. – powiedział po dłuższej chwili.

            -Dziękuję. Wiem, że nie jest zbyt nowocześnie, ale nie mam zbyt wielkiego dobytku z pracy w supermarkecie. – zaśmiałem się cicho.

            -Nie ważne, czy jest nowocześnie. Mi się podoba.

            -Huh, miło mi. – kąciki moich ust uniosły się wyżej. –Może chcesz coś do picia, jedzenie?

            -Mógłbym prosić wodę?

            -Jasne. Rozgość się, zaraz do Ciebie wrócę.

            -Okej. – odparł,  a następnie usiadł na kanapie, a ja udałem się do kuchni. Wyjąłem z szafki dwie szklanki i nalałem do nich wodę mineralną. Przystanąłem na chwilę i nabrałem powietrza do płuc, aby zaraz wypuścić je powoli. Jeszcze niedawno świrowałem na punkcie Louis’a, niczym nastolatka w gimnazjum, a teraz siedzi on u mnie w domu. U mnie. W domu. Wziąłem kolejny głęboki wdech, aby unormować puls, wziąłem w dłonie szklanki i skierowałem się do salonu. Położyłem je na małym stoliczku, naprzeciwko kanapy i usiadłem na niej.

Przez kilka minut siedzieliśmy w ciszy, nawet na siebie nie patrząc. Nie było niezręcznie. Było normalnie, a to najbardziej mnie zadziwiało, ale jakże cieszyło. W końcu, Louis postanowił się odezwać, także zwróciłem wzrok na niego.

            -Haz?

            -Tak?

            -Mogę tak do Ciebie w ogóle mówić?

            -Jasne. – powiedziałem z uśmiechem.

            -Tak więc, Haz, dlaczego mnie unikałeś?

            -Oh… - westchnąłem i lekko się speszyłem. Naprawdę nie miałem jeszcze sensownego wytłumaczenia, a prawda raczej nie sprawiłaby, że chłopak polubiłby mnie bardziej.

            -No powiedz. – zachęcił, słodko się uśmiechając.

            -Po prostu… uhm…

            -Nie musisz się mnie wstydzić.

            -Nie wyśmiejesz mnie?

            -Obiecuję, że nie.

            -Nie uciekniesz?

            -Nie.

            -Ok… w takim razie ja… ja zobaczyłem Cię z tym chłopakiem wtedy w supermarkecie i… nie wiem.

            -To był Zayn. Mów dalej.

            -Myślałem, że łączy Cię coś z Zayn’em i nie chciałem się narzucać, czy coś w tym stylu.

            -Coś w tym stylu?

            -Nie wiem, jak inaczej to ująć.

            -Dobrze. Sprostujmy, nie łączy mnie z Zayn’em nic, prócz przyjaźni. – powiedział, puszczając mi oczko. –Dlaczego od razu założyłeś, że wolę chłopców?

            -Sam nie wiem.

            -A Ty?

            -Hm?

            -Jesteś gejem?

            -Ja… uhm… tak, jestem gejem.

            -Przynajmniej ktoś mnie zrozumie. – uśmiechnął się szczerzej, chcąc chyba mnie pocieszyć, więc uniosłem kąciki ust w górę.

            -Czyli dobrze założyłem?

            -Owszem. – odetchnąłem z ulgą, po czym usadowiłem się wygodniej na kanapie. Oboje napiliśmy się trochę wody, a po kilkunastu sekundach zaczęliśmy nowy temat. Chłopak opowiedział mi dużo o swojej rodzinie. Jego mama wraz z ojczymem i siostrami mieszkali w Doncaster. Jego biologiczny ojciec odszedł, kiedy Lou był jeszcze mały, ale nie miał do niego żalu. Uznał, że ludzie po prostu popełniają błędy i zazwyczaj nie chcą się do nich przyznać. Już dawno mu wybaczył i nie rozpamiętywał sprawy, bo inaczej byłoby mu smutno całe życie. Wsparcie znalazł u Marka, obecnego męża jego matki, i naprawdę dobrze się z nim dogadywał. Bardzo kochał swoją rodzinę i po rozmowie, wnioskuję, że często za nimi tęsknił.

Potem, ja opowiedziałem mu nieco o sobie. Moi rodzice również są rozwiedzieni, a moja mama, jak Louisa, znalazła sobie nowego męża. Jeszcze kilka lat temu mieszkałem z nimi, w Holmes Chapel, ale w Londynie była zdecydowanie lepsza szkoła, także przeprowadziłem się tutaj.

            -A jak poznałeś Niall’a i Liam’a? – zapytał, kiedy już skończyłem.

            -Liam’a poznałem już w gimnazjum. Mieszkał u cioci, bo w jego rodzinnym miasteczku nie chciał chodzić do szkoły. Myślę, że miał trudne dzieciństwo. Znaczy wiem to, ale nigdy nie powiedział mi tego wprost.

            -A co się działo?

            -Jego rówieśnicy go wyśmiewali. Wiesz, jak to czasami jest w podstawówce. No i Liam nie chciał chodzić z nimi do gimnazjum, uparł się i przeprowadził do cioci. Poznaliśmy się i od razu znaleźliśmy wspólny język, więc w krótkim czasie zostaliśmy przyjaciółmi. Potem razem przyjechaliśmy tutaj.

            -Fajnie mieć kogoś tak bliskiego.

            -To znaczy?

            -W sensie przyjaciela tak długo. Ja z Zayn’em poznaliśmy się dopiero w liceum.

            -To tak, jak ja z Niall’em, ale myślę, że nie ma, aż tak wielkiej różnicy. Tak samo, jak Liamowi mu ufam, szanuję go i wprost uwielbiam. Różnimy się od siebie, ale chyba to nas bardziej do siebie zbliża, niż zniechęca.

            -Coś o tym wiem. – zaśmiał się, mając na myśli Eleanor i Zayn’a. –El poznałem w drugiej klasie liceum, bo zmieniła szkołę. Od początku mieszkała w Londynie.

            -A jak się poznaliście?

            -Przyszła do mojej klasy, a że zazwyczaj bywam miły dla nowych, postanowiłem oprowadzić ją po szkole. No i jakoś skończyło się na tym, że rozmawialiśmy codziennie, na każdej przerwie, więc poznałem ją z Zayn’em i w trójkę tworzymy zgraną paczkę.

            Przez kolejną godzinę, rozmawialiśmy na temat naszych przyjaciół i dzieliliśmy się wspomnieniami. Było naprawdę przyjemnie, ale niestety Louis musiał już iść. Na zegarze wybiła siedemnasta, co oznaczało, że przegadaliśmy kilka dobrych godzin, ale nie było mi z tym źle. Wręcz przeciwnie. Dowiedziałem się o nim tylu wspaniałych rzeczy, także śmiało mogłem stwierdzić, iż Tomlinson był niesamowitą osobą. Zabawnie, co nie? Znałem chłopaka trzy tygodnie, a już go uwielbiałem. Z pewnością, z chęcią spędzę z nim więcej czasu.

            -Jutro też pracujesz?

            -Od poniedziałku do piątku.

            -Co powiesz, abym jutro też Cię odprowadził?

            -Będzie mi bardzo miło.

            -W takim razie do zobaczenia, Haz.

            -Do jutra, Lou. – odparłem, a na mojej, jak i jego twarzy, widniały dwa wielkie uśmiechy.

04.07.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Chyba do końca życia będę dziękował Bogu, że właśnie w taki sposób zaplanował sobie mój wczorajszy dzień. Powiadają, że poniedziałek to najgorszy dzień w tygodniu, ale teraz chyba stanie się moim ulubionym. W końcu udało mi się przełamać i nie było wcale tak źle. W towarzystwie Louis’a czułem się już swobodnie i nie plątałem się we własnych słowach. Kiedy tylko Liam i Niall dowiedzieli się o tym, że z pędziłem z nowych kolegom popołudnie, popadli w jakiś szał. Gratulowali mi, jak kobiecie w ciąży i skakali z radości. Nie to, że ja się nie cieszyłem, ale po prostu… nie muszę biegać po całym domu, aby wyrazić moje szczęście.

           

            Wtorkowe popołudnie spędziliśmy równie miło, jak wczoraj. Tym razem postanowiliśmy iść dłuższą drogą, aby skorzystać z przyjemnego słońca. Rozmawialiśmy na tysiące tematów. Od ulubionych książek, do tego, o której zazwyczaj kładziemy się spać. Niby zwyczajne rozmowy, ale podczas nich czułem się niezwykle. Moje usta same wyginały się w ogromnym uśmiechu, a moje ciało było lekkie, jak nigdy dotąd. Czasami, kiedy Louis mówił coś bardziej prywatnego i intymnego, czułem jak na moje policzki wkradają się niewielkie rumieńce. Wiedziałem, że chłopak to zauważał, bo za każdym razem słodko się uśmiechał. Jednak, nigdy tego nie komentował, ani się nie śmiał, co czyniło go jeszcze bardziej uroczym. Wiem, że nie zabrzmi to skromnie, ale podobne reakcje spostrzegałem u niego. Stwierdziłem, że wezmę przykład z kolegi i również o tym nie wspominałem. Było naprawdę miło. Cudownie.

05.07.1997r.

Drogi pamiętniku!

            Myślę, że jest coraz lepiej. Tak strasznie się cieszę! Dzisiaj, ponownie, Louis czekał na mnie pod sklepem, nic wcześniej nie mówiąc. Zaskoczył mnie tym, ale uważam to za niesamowicie wspaniałą niespodziankę.

            Na niebie tworzyły się ciemne chmury, więc tym razem nie mogliśmy pozwolić sobie na dłuższy spacer. Udaliśmy się od razu do mojego domu, a kiedy zamknąłem za nami drzwi, jak na zawołanie usłyszeliśmy krople, spadającego deszczu. Usiedliśmy, jak zwykle, na kanapie w salonie i zagłębiliśmy się w pogawędce. Po godzinie, zauważyłem, że deszcz wcale nie chce ustąpić, więc dłużej nie zwlekałem i zaproponowałem gościowi obiad.

            -Myślę, że niegrzeczne by było wypuszczać Cię z domu w ulewę, więc co powiesz, abyśmy zrobili coś na obiad?

            -Brzmi nieźle. Tylko jest pewien problem.

            -Co takiego?

            -Nie gotuje zbyt dobrze.

            -Tym się nie martw. – uśmiechnąłem się pocieszająco, a następnie oboje pokierowaliśmy się do kuchni.

            -Na co masz ochotę? – zapytałem, zaglądając do lodówki.

            -A co proponujesz?

            -Możemy zrobić spaghetti albo lasagne.

            -Chyba lepiej wychodzi mi spaghetti.

            -Okej. Bolonese?

            -Tak, jasne. – wyciągnąłem z lodówki jogurt naturalny i serek śmietankowy, a z szafki makaron oraz pomidory w puszce.

            -Mógłbyś wyjąć garnek i nalać do połowy wody?

            -Jasne, gdzie jest?

            -Szafka na dole, obok tej pod zlewem. – chłopak schylił się i po chwili wyjął odpowiedni garnek. Ja zająłem się rozdrabnianiem pomidorów. Kiedy woda już bulgotała chłopak wsypał do niej makaron, wcześniej łamiąc go na pół.

            -Robisz to jak moja mama. – powiedział, uśmiechając się.

            -To źle?

            -Nie! Wręcz przeciwnie.

            -Huh.

Kiedy sos i makaron były już gotowe, nałożyliśmy do misek dwie porcje i usiedliśmy do stołu. Jak się okazało nie wyszło wcale tak źle, a Louis był zachwycony sosem. Było mi bardzo przyjemnie, bo zazwyczaj nie dostawałem zbyt wiele pochwał. Naprawdę spodobało mi się przebywanie w towarzystwie Louis’a. Najlepsze było to, że wszystko wskazywało na to, że jemu również było przy mnie dobrze. 

______________________________________________________________

Cześć wszystkim! ♥ Postanowiłam dodać dzisiaj rozdział, bo kilka osób strasznie się niecierpliwi, także taka mała niespodzianka ode mnie :) Następny pojawi się, jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli, za około tydzień, a wtedy zacznę dodawać regularnie. xx

Informacja.

Witajcie Kochani! ♥

Wiem, że jesteście niecierpliwi. Wiem również, że bardzo chcecie przeczytać już 3. rozdział, sądząc po przeczytaniu Waszych komentarzy, ale proszę Was! Poczekajcie jeszcze trochę. Obiecuję, że za 2 tygodnie zacznę dodawać regularnie rozdziały, co 3-4 dni. Mam teraz znowu dużo nauki, ale za tydzień będzie juz luźniej. Uzbrojcie się w cierpliwość, byłabym wdzięczna.

Kocham Was. ♥

Rozdział 2 'Śladami Larry'ego'

Rozdział 2

            26.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Dzisiaj kolejny poniedziałek, więc, choć z trudem, musiałem wstać z łóżka i ruszyć do pracy. Mimo faktu, iż na dworze było ciepło i słonecznie, byłem zmęczony po wczorajszym wieczorze. Wróciłem do domu w środku nocy, ale na szczęście nie wypiłem na tyle dużo, aby teraz bolała mnie głowa. Nie byłem zły na przyjaciół, że przez większość czasu rozmawialiśmy o Louis’ie. Byłem już przyzwyczajony na ich reakcje, kiedy dowiadywali się, że kogoś poznałem. Problem w tym, że przez nich zaczynałem świrować. Za każdym razem wmawiają mi, że mnie lubi, że mu się podobam, a prawda jest zupełnie inna. Poznałem Lou przez przypadek i myślę, że ta znajomość nie przerodzi się w nic większego. Ba! Ja to wiem. Nigdy jeszcze nie wyszło mi… z nikim, więc jakim prawem miałoby wyjść mi tym razem?

            Około godziny jedenastej, kiedy kończyłem układanie napojów, ktoś delikatnie szarpnął moje plecy. Odwróciłem się automatycznie, a przed oczami ujrzałem uśmiechniętą twarz Boo Bear’a.

            -Witaj ponownie. – przywitał się, cicho chichocząc.

            -Cześć. – odparłem z szerokim uśmiechem. –Co Cię tak śmieszy?

            -Nic. Po prostu cieszę się, że Cię widzę. – odpowiedział, a moje serce zabiło sto razy szybciej. Jeszcze nigdy w życiu nikt nie powiedział mi czegoś tak miłego. Na dodatek zrobił to chłopak, który był nieziemsko przystojny.

            -M… mnie?

            -Tak. – zaśmiał się melodyjnie. –To takie dziwne?

            -Nie wiem… chyba.

            -Ehm… po prostu dawno się nie widzieliśmy…

            -Rozumiem. – przerwałem mu szybko, przywracając się do porządku. –Mi też jest miło, że Cię widzę. – powiedziałem, a niebieskooki uśmiechnął się jeszcze szerzej.

            -Jak Ci minął pobyt u rodziny? – zapytałem, przerywając ciążącą trochę ciszę.

            -Bardzo dobrze. W końcu zjadłem coś normalnego.

            -Kuchnia mamy?

            -O tak. Po tylu miesiącach jedzenia odgrzewanych, gotowych dniach, nawet najzwyklejsza zupa ugotowana przez moją mamę smakuje nieziemsko.

            -Hah, świetnie Cię rozumiem.

            -W takim razie wnioskuję, że mieszkasz sam?

            -Em.. tak. Na to wygląda.

            -Ja mieszkam z Zayn’em, ale to i tak wiele nie zmienia. Muszę tylko więcej sprzątać i robić za niego zakupy.

            -Zayn’em?

            -Tak. Wybacz, ale muszę już iść. Do zobaczenia!

            -Pa.

Stałem w bez ruchu, patrząc na odchodzącą postać Louis’a. Zayn? Kto to Zayn? Jego przyjaciel? Może brat? Jestem taki naiwny… to z pewnością jego chłopak. Westchnąłem cicho, po czym odwróciłem się i kontynuowałem swoją pracę. Próbowałem wyrzucić z głowy uroczą buzię Louis’a, lecz i tak wszystkie starania szły na nic. Byłem już pewny, że ja i Louis w jednym zdaniu mogłoby współgrać tylko ze słowami ‘znajomość’ lub ewentualnie ‘przyjaźń’. Tylko dlaczego nie umiałem się z tym pogodzić? Zazwyczaj nie miałem problemów z wyrzucaniem osób z mojej głowy, więc czemu tym razem było inaczej? Ten chłopak wydawał się być taki miły i uroczy, ale w końcu naprawdę dużo było takich ludzi. Miał tak piękne, niebieskie oczy, pod którymi tworzyły się słodkie kurze łapki, kiedy się uśmiechał. Wszystko było tak normalne, a zarazem niezwykle cudowne.

            George przerwał na chwilę czytanie, aby rozejrzeć się dookoła. Nadal był sam w pokoju i dziękował Bogu, że nikt go nie nakrył. Podczas śledzenia losów ojca, w tym momencie, zrobiło mu się smutno. Oczywiście, był oczarowany przebiegiem wydarzeń, ale było mu żal Harry’ego. Od zawsze pamiętał go uśmiechniętego i pełnego życia, lecz po tylu przeczytanych słowach wiedział, że wcześniej było zupełnie inaczej. Nie miał pojęcia, dlaczego ludzie byli tak nietolerancyjni i wścibscy. Mimo, że miał już swoje naście lat, nie wiedział wiele o tym, jak człowiek potrafi być chamski. Otaczało go mnóstwo wspaniałych znajomych, którzy bardzo go lubili i szanowali bez względu na to, iż jego rodzicami byli dwaj mężczyźni. Może kiedyś było inaczej? Może kiedy Harry i Louis byli młodzi homoseksualizm był niedozwolony? Po chwili, chłopak odrzucił od siebie pytania i wrócił do czytania wspaniałej historii.

27.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Dzisiaj nie wydarzyło się nic wielkiej… chyba. Przynajmniej staram się sobie tak wmawiać, jednak nie idzie mi najlepiej. Kiedy kończyłem już układanie ostatnich towarów, usłyszałem znajomy głos. Odwróciłem się w stronę, skąd dochodził i już chciałem się uśmiechnąć na widok roześmianej twarzy Louis’a, kiedy zauważyłem osobę, stojącą obok niego. Patrzyli na siebie tym wzrokiem pełnym zamiłowania i zapamiętania. To musiał być Zayn. Jego chłopak…

Szybko odwróciłem się tyłem do nich i dokończyłem w kilka sekund swoją pracę. Cofnąłem się trochę od półki, złapałem duży wózek, po czym pociągnąłem go za sobą w stronę magazynu. Odstawiłem go w wyznaczone miejsce, a następnie ubrałem swoją bluzkę, pozbywając się zarazem firmowej. Upewniłem się, że telefon nadal leży w kieszeni moich spodni i wyszedłem z pomieszczenia. Ostrożnie wymijałem regały z produktami, aby zostać niezauważonym przez Louis’a i jego towarzysza. Kiedy w końcu znalazłem się na powietrzu, odetchnąłem z ulgą i wolnym krokiem zacząłem iść w stronę mojego domu. Nie chciałem spędzać reszty dnia sam. Wolałem tego uniknąć, bo wiedziałem, że siedziałabym do wieczora na kanapie i rozmyślał kim był chłopak, z którym Lou przyszedł do supermarketu. Wyjąłem więc z kieszeni komórkę i wybrałem numer Nialla.

            -Cześć Harry. – usłyszałem radosne powitanie przyjaciela.

            -Cześć Niall. Co dziś robisz?

            -Jak na razie jem, a potem może… coś zjem.

            -Huh, może chciałbyś gdzieś ze mną wyskoczyć?

            -Czuję się, jakbyś zapraszał mnie na randkę.

            -Mrrr, Nialler.

            -Haz! – roześmiałem się głośno, aż niektórzy przechodnie odwrócili się w moją stronę.

            -No co?

            -Idiota. Gdzie chcesz wyjść?

            -Nie mam pojęcia, co proponujesz?

            -Może po prostu chodźmy do klubu, hm?

            -Dobrze, niech będzie.

            -Za godzinę po Ciebie wpadnę.

            -Ok, do zobaczenia.

Kiedy byłem już po prysznicu i założyłem świeże ubrania, jak na zawołanie usłyszałem pukanie do drzwi. Poszedłem więc jak najszybciej, aby je otworzyć. Wpuściłem do środka Nialla, po czym schowałem portfel i telefon do kieszeni i oboje wyszliśmy z mieszkania. Autobusem dotarliśmy do klubu, który odwiedzaliśmy najczęściej. Zamówiliśmy po drinku, a Blondyn od razu wyczuł, że coś jest nie tak.

            -A teraz mów, co się dzieję.

            -Dlaczego miałoby coś się stać?

            -Zazwyczaj nie prosisz mnie tak nagle o spotkanie.

            -Po prostu nie chciało mi się siedzieć w domu.

            -Oj Harry, proszę Cię.

            -No bo on ma chyba chłopaka.

            -Louis?

            -Tak.

            -Skąd taki pomysł?

            -Widziałem go dzisiaj z jakimś chłopakiem, a wcześniej mówił o Zayn’ie, kimkolwiek on jest.

            -Gdzie ich widziałeś?

            -W supermarkecie.

            -Mogli robić po prostu zakupy.

            -No ale patrzyli na siebie… tak inaczej.

            -Nie dramatyzuj, Haz. Myślę, że trochę przesadzasz.

            -Po prostu… dziwnie się czuję.

            -To znaczy jak?

            -Pamiętasz Ben’a?

            -Tak. Podobał Ci się trochę.

            -Właśnie. Wolał dziewczyny.

            -Do czego zmierzasz?

            -Chodzi mi o to, że pozbyłem się go szybko z moich myśli. Wmawiałem sobie, że nie jest dla mnie, że i tak nic z tego nie będzie i mi przeszło.

            -Z Louis’em jest inaczej? O to chodzi?

            -Chyba…

            -Może to znak, żebyście się bliżej poznali, hm?

            -A co jeśli tylko się zbłaźnię przed nim i jego chłopakiem?

            -To spytaj kim jest dla niego ten Zayn.

            -Przecież nie musi mi się spowiadać.

            -Harry… nie przejmuj się, proszę. To, że jesteś gejem, nie czyni Cię gorszym. Tyle razy Ci już to powtarzałem. Masz prawo, jak każdy inny, aby się w kimś zakochać.

            -Ale ja nie jestem zakochany!

            -Tak, wiem, ale zauroczony.

            -Coś w tym stylu. Chyba… przecież ja go nie znam.

            -Nie szkodzi. Wiesz przecież, że nie da się panować nad uczuciami. I tak podziwiam Cię za to, że potrafisz tak po prostu wymazać kogoś z pamięci.

            -Uznałem, że właśnie takie jest moje przeznaczenie. – wyrwało mi się cicho, lecz Niall niestety usłyszał moje słowa.

            -Słucham? Co Ty powiedziałeś?

            -Nic.

            -Ej, spójrz na mnie. – zwróciłem wzrok na przyjaciela.

            -A co? Niby nie? Nie rozumiem tego. Chciałbym być normalny, Niall. Mam już tego dość. Nie pasuje tu.

            -Przestań do jasnej cholery! Jesteś wspaniały, okej? W. s. p. a. n. i. a. ł. y.

            -Ty tak uważasz, bo mnie znasz, a problem w tym, ze ludzie nawet nie chcą mnie poznać.

            -Może daj im się poznać, hm? A teraz zapomnij o tym i wypij ze mną whiskey. – zaproponował na co zgodziłem się i szeroko uśmiechnąłem. Co jak co, ale Nialler potrafił podnieść na duchu. Znał mnie już dość długi czas i wiedziałem, że mogłem mu ufać bezgranicznie. Owszem, był czasem wrednym kutasem, ale nadal mnie kochał, a ja jego. Był tak jak Liam, moim najlepszym przyjacielem i naprawdę nie mam pojęcia, co bym bez nich zrobił.

27.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Widziałem go dzisiaj. Przechadzał się między regałami… a ja? Uciekłem. Znowu. Był sam,, ale co z tego? W domu czekał na niego Zayn. Jego Zayn. Nie ja.

28.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Zaczynam świrować. Za każdym razem, kiedy dostrzegam w oddali jego brązową czuprynę, odwracam się tyłem i uciekam. Sam do końca nie wiem, dlaczego to robię. Może po prostu się boję? Pragnę uniknąć rozczarowania. Nie chcę dowiedzieć się, że Zayn to chłopak Louis’a. Chyba lepiej jest w niepewności.

28.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Życie w niepewności jednak nie jest lepsze. Czasami odnoszę wrażenie, że zachowuję się jak chory psychicznie dzieciak. Znam go trochę ponad dwa tygodnie, nie przeprowadziłem z nim normalnej rozmowy. Przecież nawet nie znam jego nazwisko. Jednak, gdy widzę te jego lazurowe, duże oczy, czuję coś zupełnie mi obcego. Chciałbym go poznać. Tak zwyczajnie, jak poznaje się nowych ludzi.

            29.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            O dziwo nie widziałem dzisiaj Louis’a. Nawet z oddali. Nie mam pojęcia, dlaczego, czuję się winny. To chore.

            30.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Uznałem, że najwyższy czas, aby się ogarnąć. Nie uciekałem dzisiaj. Mimo, że nie robiłem nic, aby Go znaleźć i tak na siebie wpadliśmy. Nigdy wcześniej nie cieszyłem się tak bardzo na widok drugiego człowieka.

            -Cześć, Lou. – powiedziałem radośnie, na co chłopak szeroko się uśmiechnął.

            -Cześć.

            -Co u Ciebie?

            -Jakoś leci…

            -Coś się stało?

            -Nie, nic takiego… po prostu… zastanawiam się, dlaczego mnie unikasz.

            -Ja?

            -Nie udawaj, proszę.

            -Ale…

            -Za każdym razem, kiedy Cię spostrzegam, widzę oddalające się ode mnie plecy.

            -Może… to po prostu zbieg okoliczności? – zapytałem, jąkając się głupi, co było dowodem, że z pewnością kłamię.

            -Zbieg okoliczności? Może po prostu mnie nie lubisz?

            -Co?

            -Nie wiem. Czuję się dziwnie.

            -Ja też. – odparłem.

            -Może już pójdę. – powiedział i już się odwracał, kiedy postanowiłem w końcu zrobić coś sensownego.

            -Poczekaj.

            -Tak? – spojrzał na mnie, a w jego oczach mogłem dojrzeć zmieszanie i… nadzieję?

            -Lubię Cię. Znaczy… nie mam powodów, aby Cię nie lubić.

            -To czemu mnie unikasz? – zapytał zaciekawiony.

            -Nie wiem.

            -Czyli to robisz.

            -Oh, znaczy, nie… ja… - moje policzki przybierały powoli czerwonej barwy, a ja w tym momencie miałem ochotę zapaść się pod ziemię.

            -Nie zaprzeczaj.

            -Tak, dobrze. Unikałem Cię. – przyznałem, spuszczając głowę w dół, nagle zafascynowany czubkami moich butów.

            -Nie rozumiem Cię trochę. – wziąłem głęboki wdech, aby powoli wypuścić powietrze z płuc. Podniosłem wzrok na Louis’a i mimo ogromnych trudności musiałem to zrobić.

            -Co powiesz, abyśmy gdzieś razem wyszli? – zapytałem na jednym wydechu. Chłopak zaśmiał się cicho, na co kąciki moich ust mimowolnie powędrowały ku górze.

            -Z chęcią. – odpowiedział tylko, a ja tępo wpatrywałem się w jego oczy. Czułem się, jakbym był zaczarowany.

            -Ehm… co powiesz na piątek? – odezwałem się po dłuższej chwili milczenia.

            -Jasne, piątek mam wolny.

            -Ok. To… zgadamy się dokładniej przez telefon?

            -Dobrze. – odpowiedziałem uśmiechem, dalej zahipnotyzowany jego spojrzeniem. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że od kilku minut stoimy naprzeciwko siebie, nic nie mówiąc. Odchrząknąłem cicho, przywołując się jednocześnie do rzeczywistości.

            -To do zobaczenia. – powiedział i cicho westchnął.

            -Lou?

            -Hm?

            -Przepraszam, że Cię unikałem. – wypaliłem nagle, a moja twarz przypominała pewnie dojrzałego pomidora.

            -I tak wyciągnę z Ciebie, dlaczego to robiłeś. – zachichotał, po czym odwrócił się na pięcie i po prostu odszedł. 

___________________________________

Spięłam dupkę i udało mi się na dzisiaj napisać 2. rozdział. Nie jest dobry, ani nawet niezły. Wybaczcie, że musieliście tak długo czekać. Gdyby zależało to ode mnie, to zapewne całe opowiadanie było już opublikowane, ale naprawdę brakuję mi czasu! Jest już po egzaminach, mam zmieniony plan, więc postaram się jak najszybciej pisać. Niestety, jutro wyjeżdżam i nie będę miala dostępu do internetu, ani nawet do laptopa, aby coś napisać. 

Dodaję dzisiaj ten wpis, ponieważ wiem, iż bardzo długo już czekaliście. Obiecuję, że jeśli skończę pisać 5-6 rozdział, zacznę publikowanie regularnie. Mam nadzieję, że wytrwacie. Kocham Was. ♥

Zapraszam do komentowania, będzie mi miło.

Śladami Larry'ego

Cześć wszystkim! ♥

Chciałam ostatnio zabrać się trochę za pisanie i tworzenie planu na kolejne rozdziały. Jednak, jak na przekór, nie mam pomysłów, ani weny :C Nie wiem, co się dzieję, ale nie mam pojęcia, o czym pisać. Czy bylibyście tak mili i podsunęli mi jakieś pomysły? Może troszkę pomożecie, hm?

Kocham. xx

Rozdział 1 'Śladami Larry'ego'

Rozdział 1

            George czytał każde zdanie z zapartym tchem. W jego żyłach krew pulsowała od nadmiaru emocji. Był uradowany, że wreszcie mógł dowiedzieć się nieco więcej o swoich rodzicach. Wiedział, że czytanie czyjegoś pamiętnika jest niegrzeczne, ale nie mógł się powstrzymać. Ciekawość była silniejsza od niego i nie umiał nad nią zapanować.

16.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Nie wiem dlaczego wydaję mi się to dziwne, ale tym razem nie spotkałem Louis’a w supermarkecie. Nie potrafię również zrozumieć, dlaczego było mi z tego powodu smutno, ale inaczej nie mógłbym określić tego uczucia. Tak bardzo chciałem zobaczyć znowu jego promienny uśmiech. Czy to nie było chore? Znałem chłopaka zaledwie kilka dni i wiedziałem tylko jak ma na imię, a już pragnąłem ponownie go spotkać. Owszem, byłem gejem, ale to nie znaczyło, iż zakochiwałem się w pierwszym lepszym facecie. Oczywiście, nie zakochałem się, ale takie odczucia do tego prowadziły, czyż nie? Sam nie wiem, co o tym myśleć. Tak jakby… to wszystko było dla mnie nowe. Jeszcze nigdy nie zachowywałem się w ten sposób. Nigdy nie przywiązywałem tak dużej uwagi do drugiej osoby. Byli chłopcy, którzy mi się podobali, ale to było tylko chwilowe zauroczenie. Musiałem wybijać ich sobie z głowy, bo i tak woleli dziewczyny. To takie przykre, prawda? Kiedy chłopak zakocha się w dziewczynie, powie jej to, a za jakiś czas będą razem, lub odwrotnie. A ja? Co ja mogłem zrobić? Jedynie zapomnieć.

17.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Sobota minęła mi tak straszliwie szybko. Wstałem przed dziewiątą, umyłem się i zjadłem śniadanie przed telewizorem. Nagle wybiła jedenasta, więc pobiegłem na siłownie, jak co tydzień. Ostatnio zacząłem się zastanawiać, czy nie chodzić na nią częściej. Skoro pracuję do czternastej, mógłbym od razu z supermarketu iść trochę poćwiczyć. W końcu mięśnie same się nie zrobią :)

19.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Znowu poniedziałek. Niby większość ludzi narzeka, ale szczerze mówiąc szedłem do pracy z uśmiechem na twarzy… i z nadzieją. I stało się! Spotkałem wreszcie Louis’a! Przeraża mnie trochę mój entuzjazm i obawiam się, że może to się źle skończyć. Złamanym sercem czy coś w tym stylu. Chyba, że znowu postaram się zapomnieć i wybić go sobie z głowy. Nie wiem co mam robić! Tyle myśli błądzi w mojej głowie i nic nie chce scalić się w jedną całość, aby dać mi jakąś radę. Tydzień. Znam go siedem dni. Jestem psychiczny.

            Kiedy wszedłem rano do supermarketu, pokierowałem się jak zwykle do pokoju dla pracowników. Ubrałem firmową koszulkę i podreptałem z wielkim wózkiem, aby poustawiać nowy towar na półkach. Tym razem trafiły mi się żele pod prysznic i szampony. Oprócz tego, czekały mnie jeszcze trzy takie partie. Czym prędzej wziąłem się do roboty, aby nie siedzieć tu po godzinach.

            Jakiś czas później, zaczynałem już rozpakowywać drugi wózek, kiedy kątem oka zauważyłem postać. Osoba stała i zdecydowanie mi się przyglądała, jak wtedy, tydzień temu. Tym razem odwróciłem głowę i zauważyłem nikogo innego, jak Louis’a. Uśmiechnąłem się szeroko na jego widok, a policzki chłopaka lekko się zarumieniły. Podszedł do mnie bliżej, trochę niepewnym krokiem.

            -Cześć, Louis. – zacząłem.

            -Cześć, Harry. Znowu się spotykamy. – zaśmiał się cicho.

            -Yeach… a Ty znowu mi się przyglądałeś. – zauważyłem, na co chłopak jeszcze bardziej się zaczerwienił. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę z tego co powiedziałem i zrobiło mi się głupio. Może to było tylko moje wyobrażenie i wcale się na mnie nie patrzył, hm? Beznadziejny Styles.

            -Tak bardzo to widać? – zapytał z lekkim skrzywieniem, ale też rozbawieniem. Od razu mi ulżyło i cicho odetchnąłem.

            -No wiesz… jestem spostrzegawczy.

            -Da się zauważyć.

            -Jestem czymś ubrudzony albo dziwnie się zachowuje? – zapytałem bez skrupułów.

            -Yyy… nie, dlaczego pytasz?

            -Próbuje się dowiedzieć, dlaczego na mnie patrzyłeś. – odparłem z uśmiechem.

            -Oh, nie! Wszystko z Tobą w porządku. To ja jestem głupi… znaczy no…

            -Spokojnie, nie tłumacz się. – uspokoiłem go, a moje kąciki ust uniosły się jeszcze wyżej. Ten chłopak tak niesamowicie na mnie działał. Kiedy tylko go widziałem, chciało mi się uśmiechać, śmiać i skakać. Kolejny powód, przez który mogę z łatwością stwierdzić, iż jestem psychiczny.

            -Jakoś tak wyszło.

            -Przecież to nic takiego. – puściłem mu oczko, aż w końcu trochę się rozluźnił.

            -Ok.

            -Może w czymś pomóc? – zaproponowałem, a mój towarzysz cicho zachichotał.

            -Szukam jakiegoś żelu pod prysznic.

            -Mhm, zaraz coś znajdziemy. – popatrzyłem na półki, aż w końcu wypatrzyłem mój ulubiony żel. Wziąłem go do ręki i podałem Louis’owi.

            -Ten jest dobry.

            -Mówisz tak, żebym sobie poszedł czy poważnie?

            -Nie, nie chcę, żebyś poszedł… znaczy, nie spławiam Cię. To mój ulubiony żel i polecam Ci go. – powiedziałem trochę dukając, na co chłopak cicho się zaśmiał.

            -Dobrze, dziękuję. – odparł, po czym podarował mi ten uśmiech, który sprawiał, że nic nie potrafiłem powiedzieć. Jego oczy lekko błyszczały, a policzki tak słodko się okrągliły. Poczułem nagle lekki ucisk w moim podbrzuszu, a nieco wyżej wirowanie, przypominające stado rozszalałych motylków.

            -Halo! Mówię do Ciebie!

            -Oh, przepraszam. Zamyśliłem się. – powiedziałem szybko, rumieniąc się.

            -Huh, dobrze. W takim razie nie przeszkadzam Ci już w pracy.

            -Nie przeszkadzasz.

            -Rozmawiasz ze mną i nie rozkładasz towaru.

            -A, no tak. – zaśmiałem się i wróciłem do pracy. –Zobacz, teraz pracuję i mogę z Tobą rozmawiać.

            -Nie uważasz, że to trochę dziwne?

            -Co takiego?

            -Stoimy w supermarkecie, Ty pracujesz, ja kupuję…

            -Rozumiem. Nie zatrzymuję Cię. – odparłem z delikatnym uśmiechem na twarzy, lecz w głębi czułem zawód.

            -Nie chodzi o to. Z chęcią bym został, ale może wyglądać to trochę dziwnie dla osób trzecich.

            -Chyba masz rację. – zachichotałem.

            -Ehm… co powiesz na… może spotkamy się kiedyś? W sensie nie tutaj…

            -Myślę, że to niezły pomysł. – pokiwałem głową z trochę za dużym entuzjazmem.

            -To podam Ci mój numer i jak zachcesz gdzieś wyjść to napisz lub zadzwoń, hm?

            -Ok. – pisnąłem z ogromnych uśmiechem, po czym podałem telefon koledze. Wpisał szybko numer, a następnie oddał mi sprzęt. Pożegnaliśmy się szybko, a po chwili zostałem już sam.

Zerknąłem na ekran telefonu, a moje usta wygięły się w jeszcze większym uśmiechu o ile to było możliwe. Nad numerem widniała nazwa kontaktu, którą Louis również wypełnił: „Boo Bear <3”.

23.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Nie pisałem przez te cztery dni, bo byłem totalnie wymęczony. Myślałem, że ten pomysł z siłownią był trafny, lecz jak zwykle okazał się do bani. Wykupiłem sobie mini karnet na tydzień i od razu po pracy szedłem poćwiczyć na dwie godziny. Wracałem do domu, jadłem obiadokolacje i nie miałem siły na nic więcej, prócz przełączanie kanałów w telewizji. Dzisiaj sobie odpuściłem, chociaż i tak jestem nadal zmęczony. Myślę, że będę odwiedzał siłownie trzy razy w tygodniu i to mi w zupełności wystarczy.

            Nie ma dnia, abym nie wpatrywał się tępo w numer Louis’a w moim telefonie. W ciągu tych paru dni spotkałem go tylko raz, a mianowicie we wtorek. Potem nie pokazał się już w ogóle. Było mi z tego powodu źle i choć miałem wątpliwości, czy to dobry pomysł postanowiłem, że do niego napiszę.

Do Boo Bear <3 „Dobry wieczór, Lou. Co u Ciebie słychać?”

Na odpowiedź nie musiałem czekać długo, już po niespełna minucie usłyszałem charakterystyczny dźwięk telefonu.

Od Boo Bear <3 “Witaj, Haz. Nudno, a co u Ciebie? Co Cię skusiło, że jednak się odezwałeś?”

Do Boo Bear <3 „Podobnie. Co znaczy jednak?”

Od Boo Bear <3 „No bo nie pisałeś od poniedziałku…”

Do Boo Bear <3 „Oh, miałem dużo pracy i zajęte popołudnia :(„

Od Boo Bear <3 „Pewnie dziewczyna?”

Do Boo Bear <3 „Jeśli nazywać siłownię dziewczyną :D”

Od Boo Bear <3 „Haha.. wnioskuję, że masz niezłe mięśnie :]”

Do Boo Bear <3 „Raczej przeciętne. Jeśli chodzi o dziewczynę to jej nie mam.”

Od Boo Bear <3 „Oh, dlaczego? Tylko nie mów, że nie masz czasu, bo w to już nie uwierzę.”

Do Boo Bear <3 „Po prostu, jakoś tak… dlaczego pytasz?”

Od Boo Bear <3 „Wiesz… jesteś dość przystojnym chłopakiem i dziwi mnie to, że nikogo nie masz.”

Do Boo Bear <3 „Pytałeś o dziewczynę, a nie o kogoś.”

Od Boo Bear <3 „Czy… masz chłopaka?”

Do Boo Bear <3 „Hahaha, nie :p”

Od Boo Bear <3 „To dlaczego wprowadzasz mnie w błąd?!”

Do Boo Bear <3 „No ale nic takiego nie powiedziałem :(„

Od Boo Bear <3 „Dałeś mi do zrozumienia, że nie jesteś heteroseksualny…”

Do Boo Bear <3 „Myślisz, że to wprowadzanie w błąd, tylko dlatego, że nie mam chłopaka?”

Od Boo Bear <3 „Nie wiem… Jesteś… gejem albo Bi?”

Do Boo Bear <3 „Hm… chyba wolałbym nie poruszać takich tematów przez telefon. Oczywiście, jeśli nie masz nic przeciwko?”

Od Boo Bear <3 „Jasne, że nie mam. Skoro nie na telefon to… proponujesz coś?”

Do Boo Bear <3 „Owszem :] Co powiesz na kawę? Jutro?”

Od Boo Bear <3 „Cholera… jadę na weekend do rodziny. Przepraszam.”

Od Boo Bear <3 „Nie masz za co ;) Innym razem. Kończę, jestem padnięty! Dobranoc, Boo Bear. Xx”

Do Boo Bear <3 „Oh! Mówisz tak do mnie, jakie to urocze <3 Słodkich snów. Xx

25.06.1996r.

Drogi pamiętniku!

            Postanowiłem ostatni dzień weekendu wykorzystać w inny sposób, niż nudzenie się przed telewizorem. Umówiłem się z Liam’em oraz Niall’em – moimi najlepszymi dwoma przyjaciółmi i poszliśmy do baru. Rozmawialiśmy dosłownie o wszystkim, popijając przy tym najróżniejsze drinki.

            -Jak Ci idzie nowa pracy, Haz? – zapytał mnie Liam.

            -Nieźle, myślałem, że będzie gorzej.

            -Co Ty tam w ogóle robisz? – dopytywał niebieskooki Blondyn.

            -Zazwyczaj rozkładam lub układam towar, a czasem szef przydziela mnie na kasę.

            -Ile czasu tam spędzasz?

            -Pięć godzin.

            -Pięć godzin w supermarkecie?! Boże, zanudziłbym się na śmierć. – powiedział Niall.

            -E tam, nie narzekam.

            -Mhm. – zamyślił się Liam. –Może jest jakiś powód? Konkretniejszy, hm?

            -Zarabiam pieniądze, to bardzo konkretne. – odparłem, szczerząc się ja głupi. Oboje już wiedzieli, że coś jest na rzeczy.

            -Harry! Kto to jest! Powiedz nam! – pisnął podniecony Irlandczyk.

            -Dlaczego z góry zakładacie, że musiałem się zakochać?

            -Haz… nie chcę nic mówić. – wtrącił Payne. –Ale my nic nie mówiliśmy o zakochaniu się.

            -Stary, masz chłopaka? – zapytał Niall, otwierając szerzej oczy.

            -Nie! Przestańcie!

            -To dlaczego nawiązałeś do miłości?

            -Przecież to mieliście na myśli i nie róbcie ze mnie głupka.

            -Oj tam. Nie robię z Ciebie głupka, tylko chcę się dowiedzieć, kto jest obiektem Twoich westchnień. – sprostował Li.

            -Nie jest żadnym obiektem moich westchnień! Dopiero go poznałem.

            -Spokojnie, nie denerwuj się tak. Chyba możesz nam o nim opowiedzieć, huh?

            -Dobrze, już dobrze.

            -Jak ma na imię?

            -Louis.

            -Ile go znasz?

            -Tydzień.

            -Opisz nam jego wygląd! – poprosił entuzjastycznie Niall.

            -Naprawdę? Przyszliśmy tu, aby rozmawiać akurat o Louis’ie?

            -TAK! – powiedzieli na raz, przez co cicho zachichotałem.

            -Jest szatynem. Ma niebieskie oczy… Boże, mógłbym przysiądz, że jak na nie patrzę, to się rozpływam. – rozmarzyłem się i dopiero po chwili dotarło do mnie, co powiedziałem. –Znaczy nie! Ehm… po prostu ma ładne oczy…

            -Oh, Harry. Już i tak wiemy, że Ci się podoba. – droczył się ze mną Niall, ale tym razem postanowiłem się nie kłócić.

            -Opowiadaj dalej. – zachęcił mnie Liam.

            -No więc… jest starszy ode mnie o dwa lata, choć jest niższy.

            -O ile?

            -Siedemnaście centymetrów przecinek dwadzieścia sześć. – powiedziałem z ironią.

            -Oj no, na oko. Chcemy wiedzieć! – zagruchał Blondyn.

            -O niecałą głowę.

            -Okej. Co dalej?

            -Nic.

            -Jak to nic?!

            -Co mam Wam jeszcze powiedzieć?

            -Jak się poznaliście?

            -Chłopcy… proszę Was! Nie przyszedłem tu, aby o nim mówić.

            -My też Cię prosimy! Jesteśmy Twoimi przyjaciółmi, chcemy wiedzieć, kto będzie Twoim przyszłym chłopakiem. – odparł Niall, a we mnie zaczęło, aż się gotować. Już chciałem krzyknąć, kiedy Liam mnie wyprzedził.

            -Spokojnie! Niall, przestań! Żaden chłopak, dopiero go poznałeś, rozumiem. Ale i tak mógłbyś choć troszkę nam o nim zdradzić, hm?

            -Dobra. – burknąłem, po czym nabrałem powietrza do płuc, aby po chwili powoli je wypuścić i opanować emocje. –Tak więc… poznałem go przez przypadek, ponieważ skręcając w korytarz, zderzyliśmy się o siebie. Chwilkę porozmawialiśmy i się pożegnaliśmy. Potem czasem widywaliśmy się i zdarzyło nam się zamienić parę słów, ale że pracowałem, nie mieliśmy wiele czasu. Zaproponował mi spotkanie i podał mi swój numer, abym się odezwał, jak zechcę gdzieś wyjść.

            -I co? Byliście już gdzieś?

            -Nie.

            -Dlaczego?!

            -Napisałem do niego dopiero po kilku dniach, chciałem spotkać się z nim w sobotę, ale wyjechał na weekend do rodziny.

            -Cholera.

            -Innym razem. – puściłem im oczko, a oni uśmiechnęli się szeroko.

            -On Cię lubi, wiesz o tym, prawda?

            -Co? Nie, znowu zaczynacie?

            -Haz, on dał Ci swój numer, po tym jak zaproponował randkę!

            -Czasami, rozmawiając z Wami, czuję się, jakbym mówił do psa. – oboje wybuchli śmiechem, a ja tylko pokręciłem znacząco oczami.

____________________________________________

Jest źle! Bardzo źle! Za 2 tygodnie piszę egzaminy gimnazjalne, a za cholerę nic nie umiem! Na dodatek nauczyciele robią nam sprawdziany powtórzeniowe, więc mam więcej nauki, niż te trzy lata razem wzięte! Umieram x.x Niestety, nie mogę napisać, że zacznę publikować regularnie rodziały, gdyż udało mi się napisać tylko i wyłącznie powyższy wpis. Obiecuję, że po testach wezmę się w garść i zacznę nadrabiać, będę pisać codziennie i myślę, iż najpóźniej za miesiąc zacznę wstawiać posty. Mam nadzieję, że wytrzymacie i nie zniechęcicie się do kolejnej historii o Larry'm. Kocham Was. xx

PS. Zachęcam do klikania w rekację oraz byłabym bardzo wdzięczna za jakiegokolwiek komentarze, opinie. :)