Rozdział 6. 'We're looking for love'

Witam wszystkich! ♥

Macie dzisiaj Wasz poniedziałek i dodaję z dwudniowym wyprzedzeniem rozdział. Cieszycie się? :p

Jednak muszę stwierdzić, że ten wpis jest trochę dupny :/ Był on taki jakby trochę przełomowy i trudno mi się go pisało. Znacznie łatwiej pisze mi się rozdział siódmy, w którym własnie jestem trakcie.

Zapraszam do czytania i komentowania! <3

Rozdział 6.

3 miesiące później.

            Moja znajomość z Louisem przez te trzy miesiące rozkwitała coraz bardziej. Widywaliśmy się dwa razy w tygodniu na spotkaniach i spędzaliśmy razem soboty. Czasami, zdarzało nam się spotykać w tygodniu, jak miałem mniej nauki. Jednak, to że nie mogliśmy widywać się codziennie nie przeszkadzało nam w porozumiewaniu się. Często pisaliśmy sms-y i komunikowaliśmy się na twitterze.

Można by stwierdzić, że byliśmy dość dobrymi przyjaciółmi. Oczywiście nie było to, co z Niallem, ponieważ z nim znam się od bardzo długiego czasu.

Od „Louis :)” Dzień dobry, Hazza. Jak tam u Ciebie? xx

Właśnie, Tomlinson znalazł dla mnie takie jakby przezwisko. Ja mówiłem do niego Lou, a on do mnie Hazza lub Haz. Lubiłem to, nawet bardzo, ale jednak było małe ale.

Byliśmy przyjaciółmi… zawsze mogłem liczyć na Louisa i nigdy w życiu mnie nie wystawił. Jednak, gdy patrzyłem w jego szaroniebieskie oczy, czułem jakbym wpatrywał się w nieziemskie szmaragdy. Zawsze na widok jego uśmiechniętej twarzy, robiło mi się ciepło, a po plechach przebiegał dreszcz. Jego uściski na powitanie oraz pożegnanie przyprawiały mnie o zawroty głowy, nie mówiąc już o tym, kiedy dotykał mnie tak po prostu. Wszystkie emocje, które wtedy we mnie buzowały, nie mogły opisać żadne słowa.

To był właśnie problem, nad którym nie miałem najmniejszego panowania. Wieczorami, gdy zostawałem już sam, zazwyczaj spędzałem najpierw dwie godziny na rozmyślaniu, co powinienem zrobić i dopiero zasypiałem. Oczywiście, nigdy nic nie przychodziło mi do głowy. Jednak wczoraj wieczorem zaświtał mi pewien pomysł. Zastanawiałem się nad nim dość długo i stwierdziłem, że może się udać, mimo cierpienia przez pierwsze dni, tygodnie, a może nawet miesiące.

Postanowiłem zdystansować moje relacje z Louisem. Dzisiaj była sobota. Tak jak co tydzień mieliśmy się spotkać, lecz postanowiłem odmówić.

Do „Louis :)” Cześć. Dobrze. Wiesz, jest mały problem…

Od „Louis :)” Oł, coś się stało?

Do „Louiś :)” Chodzi o to, że nie możemy się dzisiaj spotkać.

Od „Louiś :)” Rozumiem. Coś Ci wypadło?

Do „Louis :)” Muszę pomóc mamie itd.

Od „Louis :)” Ok. Nie ma sprawy ;) Do później. Xx

Tak bardzo bolało mnie to, że musiałem go okłamywać. Tak bardzo było mi źle, że nie mogłem go dzisiaj zobaczyć i przytulić. Jednak musiałem tak postępować. To było dla jego i mojego dobra.

18:48 tego samego dnia

Leżałem na łóżku i najzwyczajniej w świecie się nudziłem. Zapewne w tym czasie, spędzałbym czas z Louisem. To dopiero pierwszy dzień, a już mi go tak brakuje.

            -Harry? – zawołała z dołu mama. Wstałem więc z łóżka i poszedłem do niej, aby dowiedzieć się o co chodzi.

            -Tak mamo?

            -Jesteś w domu?

            -Ee.. no tak.

            -Nigdzie dzisiaj nie wychodzisz?

            -Nie. Muszę się pouczyć.

            -No tak, niedługo matura. Mój zdolny synuś się uczy. – zaśmiała się wesoło, a ja wysiliłem się na uśmiech, który był naprawdę wyzwaniem.

Wróciłem do swojego pokoju, zamykając za sobą drzwi. Właściwie, mama miała rację, niedługo matura, a ja jeszcze nie zacząłem się przygotowywać. Wyciągnąłem z szafki książkę do historii i pogrążyłem się w lekturze.

Niedziela 22:24

Od „Louis :)” Cześć, Haz. Co tam u Ciebie?

Do „Louis :)” Wszystko w porządku. Wybacz, ale już zasypiam. Dobranoc..

Od „Louis :)” Słodkich snów. Xx

Wcale nie zasypiałem. Leżałem i kręciłem się na łóżku, myśląc uparcie, co zrobić, aby nie tęsknić tak za chłopakiem. Tak bardzo pragnąłem zobaczyć jego uśmiechniętą twarz i poczuć się lepiej.

Poniedziałek 13:25

            -Ahh, już zaraz koniec lekcji. – powiedział Niall, siadając obok mnie na trawie.

            -Fajnie, że teraz kończymy tak szybko.

            -Noom. Właśnie, jak było w sobote?

            -Normalnie, jak co dzień.

            -No w sensie z Louisem.

            -Nie spotkałem się z nim.

            -Dlaczego?

            -Aaaa… nooo…

            -Harry, coś się stało? – spojrzał na mnie zmieszany.

            -Nie. Po prostu nie mogliśmy się spotkać.

            -No ok.

Wtorek 17:30

            Wszedłem do gabinetu Louisa, uśmiechając się delikatnie. Nie mogłem uśmiechać się zbyt mocno, lecz nie potrafiłem robić tego w ogóle. Wchodząc do jego Sali, poczułem dziwną ulgę, która opanowała całe moje ciało.

            -Cześć, Haz. – powiedział, uśmiechnięty chłopak, podchodząc do mnie.

            -Cześć. – odparłem, podchodząc do fotela, unikając uścisku z przyjacielem. Był trochę zmieszany, ale nie chcąc tego pokazać, usiadł naprzeciwko mnie w fotelu nic nie mówiąc na ten temat.

            -Jak Ci idzie zmiana nastawienia?

            -Różnie. Raz jest naprawdę dobrze, a za chwilę okropnie.

            -Taka nagła zmiana?

            -Właśnie.

            -Opisz to dokładniej.

            -Na pierwszej przerwie jest okej. Widzę ludzi, którzy się uśmiechają, są mili. Jednak z czasem te twarze stają się groźniejsze, a na drugiej przerwie widzę już wrogów.

            -W takim razie działa, tyle tylko, że chwilowo.

            -No tak jakby.

            -Będzie coraz lepiej.

***

            Harry wyszedł z mojego gabinetu po godzinie rozmowy, twierdząc, że musi się jeszcze pouczyć. Okej, rozumiem. Matura nadchodzi wielkimi krokami i Loczek musiał się do niej dobrze przygotowywać. Jednak miałem wrażenie, że on mnie unikał, a nie musiał się uczyć. Gdyby jego powodem była szkoła, na pewno przytuliłby mnie na powitanie, a nie totalnie zignorował. Nie powiem, poczułem się nieprzyjemnie.

            Wszedłem do domu, zamykając za sobą drzwi na klucz. Zsunąłem ze stóp trampki, po czym udałem się do kuchni nastawić wody na herbatę. Była połowa kwietnia, a na dworze za dnia było tak ciepło, jakby był przynajmniej koniec maja. Lubiłem kiedy było słonecznie, jednak nienawidziłem patrzeć na zachody słońca. Gdy tylko się zbliżały, uciekałem wzrokiem w dół lub kiedy była taka możliwość zamykałem oczy. To było dla mnie zbyt wiele. Nie potrafiłem jeszcze spojrzeć tak daleko we wspomnienia, a wiedziałem, że gdy tylko zobaczę blask słońca, wszystko trafi do mnie z podwójną siłą. Nie chciałem tego, bałem się.

Kiedy czajnik zapiszczał, wyłączyłem go, po czym zalazłem torebkę zielonej herbaty i postawiłem na kubku spodek, aby mogła swobodnie się zaparzyć. Ja tym czasem, pokierowałem się do toalety umyć ręce.

Czwartek 17:30

            -Dzień dobry, Lou. – powiedział Harry, wchodząc do mojego gabinetu. Miał na twarzy szeroki uśmiech i trochę tego nie rozumiałem. Ostatnim razem, gdy tu był, miał zupełnie inny wyraz twarzy, nie mówiąc już o oczach. Nie umiałem go rozgryźć, lecz tak bardzo cieszyłem się, gdy był taki radosny, więc momentalnie poczułem jak moje kąciki ust unoszą się ku górze.

Wstałem i już chciałem iść, aby usiąść na fotel, lecz Hazza podszedł do mnie bliżej.

            -Nie przywitasz się? – zapytał, uśmiechając się głupkowato, po czym przytulił mnie do siebie… o dziwo mocniej niż zwykle.

            -Co u Ciebie? – zapytałem, gdy już usiedliśmy w fotelach.

            -Całkiem dobrze.

            -Jak szkoła, nauka?

            -Ahh, matura już za trzy tygodnie. Pełno nauki.

            -Nie wątpię. – zaśmiałem się, po czym zaczęliśmy temat jego lęków.

Niecały miesiąc później, wtorek 17:30

            Harry wbiegł do mojego gabinetu i zatrzasnął za sobą drzwi. Spojrzałem na niego przestraszony.

            -Powiedziałeś mu! – krzyknął.

            -Słucham? – powiedziałem, lecz Harry zbył mnie gestem dłoni, a dopiero po chwili zorientowałem się, że rozmawia przez telefon. Odetchnąłem z ulgą, po czym powędrowałem na fotel.

Styles był już po maturze, cieszył się, ponieważ uznał, że nie było tak źle. Jednak, o wiele lepiej poszło mu w pisaniu niż w egzaminie słownym. Mimo tego, od pierwszego odwołania spotkania w sobotę, nie spotkałem się z Harrym już w nią ani razu. Ciągle wymyślał nowe powody, że musi pomóc mamie, że jedzie do kuzyna, że jego ciocia urodziła córeczkę i musi się nią opiekować. Domyślałem się, że z pewnością były to kłamstwa. Było mi źle, że byłem oszukiwany, jednak nie miałem na tyle odwagi, aby przyznać się, że mu nie wierzę.

Bardziej przejmowałem się jednak tym, iż nie mogłem go zobaczyć. Bardzo lubiłem, nie, ja uwielbiałem jego towarzystwo. Zawsze śmialiśmy się do upadłego, potrafiliśmy rozmawiać o niczym, a czasami cisza w zupełności nam wystarczała. Tęskniłem za nim. Nie tylko za jego widokiem, lecz za tym starym Harrym, z którym rozmawiałem niecałe cztery miesiące temu.

            -Wybacz za to. – zaczął, po czym usiadł naprzeciwko mnie.

            -Co się stało?

            -Niall.

            -Dalej.

            -On poznał jakiegoś Zayna.

            -No i?

            -Lubię go, jest okej. Jesteśmy na bliskim etapie do zaprzyjaźnienia się, lecz Horan czegoś nie rozumie. On już myśli, że może powiedzieć mu wszystko, że może ufać mu bezgranicznie.

            -Co zrobił?

            -Powiedział mu. O wszystkim, o moich problemach, o tym, że płacze.

            -Płaczesz?

            -Nie. Znaczy no… kiedyś. Nie, nie płacze. – coś mi tu nie pasowało. Harry najpierw powiedział to z takim przekonaniem, a po chwili zdecydowanie temu zaprzeczył.

            -Haz?

            -Nie mów tak do mnie. – powiedział groźnie. Spojrzałem na niego wielkimi oczami, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie usłyszałem… i zobaczyłem. Chłopak patrzył na mnie ze złością. Nigdy jeszcze tak na mnie nie patrzył. W życiu nie widziałem go, aby był na mnie wściekły.

            -Harry…

            -Co?

            -O co Ci chodzi?

            -Mi? O nic.

            -Od jakiegoś czasu nie jesteś sobą.

            -Jestem sobą w stu procentach.

            -Aha.

            -…

            -Czyli na początku naszej znajomości nie byłeś sobą? Udawałeś tylko, że mnie lubisz i że chcesz się ze mną spotykać? – trafiłem. Harry spojrzał na mnie z bólem, wstał i wyszedł.

Chciałem za nim wybiec i go przeprosić, lecz zdałem sobie sprawę, że nie miałem za co. Nie byłem na niego zły. Byłem raczej przygnębiony faktem, że mnie oszukał. Czułem się okropnie, więc schowałem telefon do kieszeni, zamknąłem swój gabinet i ruszyłem w stronę domu.

Idąc ulicą, znajoma postać mignęła mi przed oczami. Odwróciłem się i zobaczyłem Nialla. Przez ten czas, widzieliśmy się kilka razy i zdążyłem już polubić tego kolesia.

            -Cześć, Niall. – powiedziałem radośnie.

            -O, Louis. Witaj. – odparł, uśmiechając się krzywo.

            -Wiesz… Emm… wiesz może co stało się Harremu? – zapytałem nie owijając w bawełnę.

            -Właśnie nie. Jest dziwny. Zachowuje się zupełnie, jak nie Harry. Jednegoo dnia chodzi po szkole zły i wściekły, a drugiego jakiś smutny. Nie poznaje go.

            -Ja też. – wyszeptałem.

            -Wybacz, ale muszę się spieszyć. Do zobaczenia! – krzyknął, oddalając się.

            -Paa!

15 minut później

            Usiadłem na kanapie, a na kolanach położyłem laptopa. Wszedłem na twittera i zobaczyłem kilku nowych obserwujących. Odwdzięczyłem się im szybko tym samym, a po chwili zobaczyłem nową prywatną wiadomość.

„Harry Styles” Lou, przepraszam za moje dzisiejsze zachowanie. Mam zły dzień.

„Louis William Tomlinson” Rozumiem, każdy czasem tak ma.

„Harry Styles” Dlaczego podkreśliłeś ‘czasem’?

„Louis William Tomlinson” Spotkałem Nialla, kiedy wracałem do domu. Rozmawiałem z nim chwilę i wywnioskowałem, że te gorsze dni bywają zbyt często.

„Harry Styles” Nialla? Pewnie jechał do Zayna…

„Louis William Tomlinson” Źle Ci z tym?

„Harry Styles” Nie. Źle mi z tym, jak go potraktowałem. Krzyczałem na niego.

„Louis William Tomlinson” Może go przeproś?

„Harry Styles” Właśnie do niego dzwonie.

Rozdział 5. 'We're looking for love'

Dzień dobry, Kochani! ♥

Tym razem dodaję rozdział dzień wcześniej, mam nadzieję, że choć troszkę się cieszycie. Z okazji tego, że mam ferie i przy okazji więcej czasu, piszę szybciej. Na dodatek mam trochę lepszą wenę, niż ostatnio :p

Następny rozdział dodam chyba w poniedziałek.

Zapraszam do czytania i komentowania! ♥

Rozdział 5.

            -Naprawdę się spotykacie?! – krzyknął Niall prosto w moją twarz.

            -Nie drzyj się tak. To zwykłe spotkanie.

            -Harry idzie na randkę! Harry idzie na randkę! – tym razem nie mogłem powstrzymać uśmiechu i moje usta wygięły się w ogromne i szerokie półkole. Niall, biegający po pokoju wyglądał tak komicznie i na dodatek z takiego powodu. Nigdy nie przypuszczałem, że mój przyjaciel mógłby zachowywać się w taki sposób. Cieszył się, jakby był dziewczyną, której przyjaciółka umówiła się na randkę z najlepszym kolesiem w szkole. A prawda była taka, że zdecydowanie było inaczej. Ze względu na to, że piątkowe spotkanie nie miało szansy się odbyć, postanowiliśmy po prostu spotkać się w sobotę. Może i nie miało to charakteru psychologicznego, ale zawsze coś.

Właściwie, gdy Louis zaproponował mi wspólne wyjście… nie mogłem opanować, buzujących we mnie emocji i roześmiałem się do ekranu telefonu. Oczywiście, nie było to wyśmianie go, broń boże. Po prostu uśmiech nie wystarczał, aby opisać to co czułem. Byłem szczęśliwy, choć w ogóle tego nie rozumiałem.

            -Już się uspokój. – powiedziałem po kilku minutach wariacji przyjaciela.

            -Jak Ty możesz siedzieć tak spokojnie?

            -Nie zamierzam zachowywać się tak jak Ty. – powiedziałem z drwiącym uśmiechem.

            -Sugerujesz mi coś?! – roześmiałem się, a Niall podszedł do mnie bliżej.

            -Nie rozumiem Cię. Przecież On Ci się podoba, umówiliście się na randkę, a Ty jesteś taki opanowany.

            -Oh, przestań! On mi się nie podoba, rozumiesz?

            -Dlaczego, gdy to mówię, tak bardzo się irytujesz?

            -Mieszasz mi w głowie, Niall. Odkąd stwierdziłeś, że mi się podoba, czuję się w jego towarzystwie trochę niezręcznie.

            -Może dlatego, że uświadomiłem Ci prawdę?

            -Nie wiem.

            -Haz. – powiedział, unosząc moją głowę wyżej, trzymając ją za podbródek.

            -Hm?

            -Wyluzuj się. Nie przejmuj się tak wszystkim, żyj chwilą i nie myśl o tym, co będzie jutro. Popatrz, wszystko zaczyna się układać.

            -Problem w tym, że się mylisz.

            -Co masz na myśli? – zapytał, przekręcając głowę w bok.

            -Chodzi o to… że w towarzystwie Louisa czuję się inaczej, niż wtedy gdy go nie ma. – powiedziałem na jednym wydechu, pozbywając się ciężaru.

            -Hmm… - zamyślił się, po czym usiadł obok  mnie. – To znaczy, że gdy jesteś obok niego czujesz się lepiej, tak?

            -Tak jakby.

            -To stąd ten uśmiech po waszej rozmowie na telefonie?

            -Sam nie wiem.

            -Lubisz go, prawda?

            -Yep.

            -Teraz tylko się zastanów, czy za to, że pozwala Ci zapomnieć o kłopotach, czy za to, że po prostu jest. – powiedział, po czym schował komórkę do kieszeni spodni i wstał. – Ja już spadam. Jutro szkoła i muszę się przygotować.

            -Mhm.

            -To do jutra. Trzymaj się. – powiedział z uśmiecham.

            -Do zobaczenia. – odwzajemniłem uśmiech i odprowadziłem go do drzwi.

Jego słowa wywołały w mojej głowie lekkie zamieszanie. Może i miał racje? Może lubiłem Louisa tylko dlatego, że pomagał mi zapomnieć o problemach? Tylko jak on to robił? Jeszcze nigdy w życiu nie spotkałem osoby, która byłaby w stanie odpędzić mnie od złych myśli.

Środa 22:38.

Do „Louis :)” Dobry wieczór : ) Jak minął dzień?

Od „Louis :)” Dobry : ) Nawet dobrze, tylko znowu jestem potwornie zmęczony.

Do „Louis :)” A co takiego robiłeś?

Od „Louis :)” Mam sporo małych sióstr. Nie dają mi spokoju.

Do „Louis :)” Nie dziwie im się.

Od „Louis :)” To znaczy?

Do „Louis :)” Ja Tobie też nie daję spokoju.

Od „Louis :)” Co Ty wygadujesz? Urozmaicasz tylko mój nudny wieczór :)

Do „Louis :)” Oo, w takim razie jestem Twoim jedynym ratunkiem? :p

Od „Louis :)” Można tak powiedzieć…

Do „Louis :)” Powiedziałem coś nie tak?

Od „Louis :)” Nie, skądże. Opowiadaj lepiej, co u Ciebie. Jak w szkole?

Do „Louis :)” Twój pomysł nie był taki zły. Staram się zmieniać nastawienie i nieźle mi to wychodzi.

Od „Louis :)” Naprawdę? Tak szybko?

Do „Louis :)” No ale to nie znaczy, że w pełni da się to zrobić. Pogadamy kiedy indziej, bo jutro szkoła i muszę iść spać, ok?

Od „Louis :)” Jasne. Śpij dobrze, Harry. ; ))

Do „Louis :)” Dobranoc, Lou. Xx

Piątek 17:30

            Leżałem na łóżku, patrząc w sufit i myśląc o tym, co może wydarzyć się jutro. Oczywiście, miałem na myśli spotkanie z Louisem. Właściwie… to nigdy jeszcze nie czułem czegoś podobnego do drugiej osoby. Owszem, byłem gejem, ale to nie oznaczało, że musiał uświadomić mi to pewien chłopak. Po prostu, nie pociągały mnie dziewczyny i tyle. W mojej podświadomości, kobieta była przyjaciółką, jeśli już miałbym z nią rozmawiać. Nie czułem do nich żadnej odrazy, czy coś w tym stylu. Nic z tych rzeczy. Najzwyczajniej w świecie, nie widziałem w płci przeciwnej mojej miłości.

Od „Louis :)” Tak właściwie to o której jutro się spotykamy?

Czytając wiadomość uśmiechałem się jak zwykle do ekranu telefonu. Właśnie tego nie rozumiałem. Mimo iż, nawet jeszcze nie znałem treści, cieszyłem się, że nadawcą sms-a był Tomlinson.

Do „Louis :)” Nie mam pojęcia. O której Ci pasuje?

Od „Louis :)” Może być 18?

Do „Louis :)” Pewnie :) Do jutra. Xx

Od „Louis :)” Do usłyszenia : ))

Sobota 10:27

            Wstałem ociężale z łóżka, po czym udałem się do łazienki. Wziąłem ciepły prysznic, założyłem stałe dresy, po czym umyłem zęby przy umywalce.

Zszedłem na dół w celu zrobienia sobie śniadania. Przy stole zastałem mamę, czytającą poranną gazetę.

            -Cześć, Kochanie. Wyspałeś się? – zaczęła.

            -Cześć. – odpowiedziałem z uśmiechem. – Tak, a Ty?

            -Jakoś nie mogłam spać.

            -Dlaczego? – nie odpowiedziała. Wyjąłem z szafki miskę, mleko i płatki. Nasypałem i nalałem produkty do naczynia, a następnie usiadłem naprzeciwko mamy.

            -Dlaczego? – spytałem ponownie, biorąc pełną łyżkę do buzi.

            -Harry… powiedz mi.

            -Ale co?

            -Jak Ci idzie? Czy te spotkania z psychologiem pomagają?

            -Owszem. – uśmiechnąłem się, połykając zawartość kolejnej łyżki. –Przez to nie możesz spać?

            -Martwię się o Ciebie. – powiedziała i położyła dłoń na mojej ręce.

            -Mamo, proszę Cię. Nie przejmuj się tak, jest coraz lepiej. Sama zobacz. – uśmiechnąłem się jak najszerzej potrafiłem. Zaśmiała się krótko, po czym, wnioskując po jej minie, wpadło jej coś do głowy.

            -A wczoraj? Nie byłeś u niego.

            -Wyjechał do rodziny. Dzisiaj się z nim spotykam.

            -W soboty też pracuje? – zapytała, a ja zacząłem przeklinać się w myślach. Po co ja to powiedziałem, po co?

            -Nie.

            -To nie rozumiem.

            -Po prostu idziemy… gdzieś. Jak z kumplem, rozumiesz?

            -Z psychologiem?!

            -Oh, mamooo. On jest tylko trzy lata ode mnie starszy. Też potrzebuje rozrywki, a nie tylko praca i praca.

            -No ale to jest Twój psycholog. Nie będzie Ci dziwnie? – oj będzie dziwnie i to bardzo.

            -Nie. Traktuje go jak kolegę. – powiedziałem i dokończyłem szybko posiłek.

***

            Kręciłem się od rana po domu i nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Sam nie miałem pojęcia, dlaczego umówiłem się z Harrym dopiero o osiemnastej. Mogłem spotkać się z nim o wiele wcześniej. Może po prostu nie chciałem zabierać mu całej soboty.

Gdy nadeszła już szesnasta, postanowiłem wziąć długi prysznic. Kiedy wyszedłem z łazienki było już kilka minut po siedemnastej. Szybko zwinąłem wszystkie potrzebne rzeczy i dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że nie umówiłem się z chłopakiem w żadnym konkretnym miejscu.

Niepewnie wybrałem jego numer, nacisnąłem zieloną słuchawkę i przyłożyłem telefon do ucha. Po trzech sygnałach, usłyszałem ten głos z delikatną chrypką i cudownym brzmieniem.

            -Halo?

            -Cześć Harry.

            -No hej.

            -Bo wiesz… wyszło na to, że nie umówiliśmy się w żadnym konkretnym miejscu. – zaśmialiśmy się oboje.

            -Co powiesz na kawiarnie przy Central Parku?

            -Tam jest sporo kawiarń.

            -To spotkajmy się przy głównym wejściu parku.

            -Dobrze.

            -To pa.

            -Cześć. – moje serce biło zbyt szybko. O wiele, wiele za szybko. Nie czułem się tak już od bardzo dawna i sam nie byłem pewien, czy to było dobre, czy złe. Bałem się.

18:10 przy głównym wejściu Central Park-u

            -Cześć, Lou. – usłyszałem zza pleców i odwróciłem się momentalnie. – Wybacz za spóźnienie, ale te autobusy są przeklęte.

            -Cześć. – uśmiechnąłem się na widok przyjaciela. – Nie ma sprawy. To dokąd idziemy? – zapytałem, po czym pokierował mnie do niewielkiej, przytulnej kawiarenki. Było tu cicho i spokojnie. Lubiłem takie miejsca, chociaż kojarzyły mi się z przeszłością, co już nie było fajne.

Usiedliśmy przy stoliku, a ja ciągle jak idiota patrzyłem na mojego towarzysza. Jego loki były dzisiaj bardziej pokręcone niż zazwyczaj, a oczy bardziej zielone. Miał na sobie czerwono, granatowo, białą koszulę w kratę, która wspaniale kontrastowała z jego bladą skórą. Do tego dobrał czarne, zwężane spodnie, a na nadgarstku miał kilka bransoletek z muliny.

Ja zaś założyłem dżinsową koszulę, pod którą miałem biały t-shirt. Na dolną partię mojego ciała, wybrałem stałe czerwone rurki oraz czarne tomsy.

            -Coś podać? – zapytał kelner, przychodząc dosłownie po sekundzie.

            -Poproszę colę. – powiedział melodyjnie Harry, a ja na ponowne usłyszenie jego głosu, zadrżałem.

            -A pan? – zwrócił się do mnie mężczyzna.

            -Umm.. ja też poproszę colę. – powiedziałem, po czym znowu zostaliśmy sami.

Spojrzałem na Harrego, którego właśnie przyłapałem na wpatrywaniu się we mnie. Uśmiechnąłem się nieśmiało, na co chłopak zareagował podobnie. Ughh, to było zbyt słodkie. On był zbyt słodki.

            -Jak minął pobyt u rodziny?

            -Nieźle, ale siostry mnie wykończyły.  A Tobie jak poszło w szkole?

            -Nadal stosuję się do Twojej zasady. Chyba jest coraz lepiej.

            -To się cieszę. – podchodzący kelner chyba rozładował trochę napięcie. Przynajmniej czułem się tak jakby bardziej swobodnie, kiedy dostaliśmy już swoje szklanki. Moje przypuszczenia się potwierdziły, ponieważ po chwili zaczęliśmy czuć się coraz lepiej i lepiej. Rozmawialiśmy dużo o moich siostrach i o tym, jak bardzo są słodkie. Harry opowiedział mi o Gemmie, jego siostrze oraz o rodzicach i ojczymie. Niby podstawowe informacje, lecz każdy z nas urozmaicał i dodawał od siebie jeszcze wiele powodów do innych tematów. Co kilka minut rozpoczynaliśmy nowy i śmialiśmy się, gdy musieliśmy wrócić do poprzedniego, bo przecież go nie zakończyliśmy.

Myślę, że jak na razie to spotkanie było dobrym pomysłem. Dowiedzieliśmy się o sobie więcej i nasza rozmowa nie polegała tylko na pytaniach i trudnych odpowiedziach. Czuliśmy się jak dobrzy znajomi i bez skrupułów o wszystkim sobie opowiadaliśmy. Oczywiście, były tematy, których zapewne nigdy nie podejmiemy. Na przykład przeszłość, która i tak będzie chodzić za mną dzień w dzień. Przyzwyczaiłem się już, że pewne rzeczy po prostu nie chcą iść w zapomniane. Może dlatego, że nie powinienem o tym zapominać, choć czasem chciałabym po prostu wymazać to z pamięci i żyć, jakby nic nigdy się nie stało.

            -Może przejdziemy się po parku? – zaproponował kędzierzawy.

            -Jasne, czemu nie? – odparłem, po czym zapłaciłem za rachunek i wyszliśmy z pomieszczenia. Na dworze było już ciemno i z ciekawości spojrzałem na zegarek. Nie miałem pojęcia, jak ten czas zleciał tak szybko, było kilka minut przed dwudziestą pierwszą.

            -Późno już, nie?

            -Zaraz będzie dwudziesta pierwsza. Strasznie szybko leci ten czas.

            -W dobrym towarzystwie zazwyczaj tak się dzieje. – zaśmiał się, a ja mu zawtórowałem.

Weszliśmy do dużego parku i skręciliśmy w mało tłoczną, a tak właściwie pustą uliczkę. To było nasze pierwsze spotkanie, jako koledzy, a czułem się, jakbyśmy znali się od dłuższego czasu. Może i na początku było trochę krępująco, lecz teraz oboje czuliśmy się swobodnie.

            -Opowiedz mi coś więcej o sobie. – zaczął Harry.

            -Ja?

            -Tak. – zaśmiał się. –Zazwyczaj to ja mówię o sobie. Dzisiaj kolej na Ciebie. – problem w tym, że nie mam o czym opowiadać. Moje życie jest nudne i pozbawione wszelkich emocji… odkąd poznałem Harrego.

            -Umm… a co byś chciał wiedzieć?

            -Wszystko.     

            -Jestem nudny, w moim życiu nic się nie dzieje.

            -Nie mów tak. Nikt nie jest nudny.

            -Teraz tak mówisz? – spojrzałem na niego, uśmiechając się ironicznie.

            -Oj no, nie czepiaj się. – zachichotał. – Po prostu… przy Tobie jest inaczej.

            -To znaczy?

            -Przy Tobie jest mi łatwiej. – powiedział, a moje serce prawie eksplodowało.

Rozdział 4. 'We're looking for love"

Witajcie ponownie! ♥

Tym razem rozdział trochę szybciej niż poprzednio :) Mam nadzieję, że się cieszycie. Jednak nie jestem do konca z niego zadowolona. Mam zamiar napisać dzisiaj jeszcze 5. rozdział i być trochę wprzód, aby nie robić wszytkiego na ostatnią chwilę.

Zapraszam do czytania i komentowania! <3

Rozdział 4.

            Obudziłem się w zbyt dobrym humorze i zaciągnąłem się mocno ciepłym powietrzem. Powoli otworzyłem oczy i tuż przed sobą zobaczyłem postać, patrzącą w telefon. Podniosłem się i dopiero po chwili dotarło do mnie, że Niall siedział i czytał moje wiadomości, na moim telefonie.

            -Niall! – krzyknąłem i rzuciłem się na niego, jednak mój przyjaciel był szybszy. Uciekł w kąt pokoju i czytał dalej. Wygrzebałem się błyskawicznie spod kołdry i z największą siłą, na jaką było mnie stać wyrwałem telefon z rąk chłopaka.

Blondyn tylko śmiał się, jakby usłyszał najlepszy dowcip w swoim życiu.

            -Z czego się śmiejesz, durniu? – zawołałem, a po chwili uspokoił się i spojrzał na mnie z uśmiechem.

            -On Ci się podoba.

            -Co? Kto?

            -Nie udawaj głupka!

            -Nie denerwuj mnie!

            -Louis.

            -Co?! Nie!

            -To jak wytłumaczysz, że spałeś z uśmiechem na twarzy i przyciskałem telefon do swojej piersi? – naprawdę jeszcze nigdy nie myślałem o tym, czy Louis mi się podoba. Rozważałem to, że dziwne było uśmiechanie się na jego widok, ale słowa Nialla nieco zbiły mnie z tropu… a może na niego naprowadziły? Nie, nie, nie. Louis mi się nie podoba. To mój znajomy, a raczej psycholog, który tylko pomaga rozwiązać mój kłopotliwy problem.

            -Bo tak wyszło. – powiedziałem cicho.

            -Jasne, jasne.

            -Zamknij się. – powiedziałem donośnym tonem, biorąc swoje ubrania na zmianę i udałem się do łazienki.

Gdy wróciłem do pokoju Nialla, łóżka były już pościelone, a chłopak zdążył się ubrać. Nagle, dopadły mnie głupie myśli, co by było, gdyby Lou mi się podobał. Jak wyglądałyby nasze spotkania i czy byłoby tak, jak wcześniej. Może i nie mieliśmy okazji spędzić ze sobą dużo czasu, ale mogłem już stwierdzić, iż było przyjemnie. Czułem się swobodnie i opowiadałem mu o tym, co leżało mi na sercu. Może o to własnie chodziło… aby pozbyć się problemu, mówiąc o nich komuś. Tak właśnie stwierdził Louis na ostatnim spotkaniu. Boję się nawiązywać nowe znajomości. Czy ja… czy ja zamknąłem się w sobie? Nie, to niemożliwe. Przecież przyjaźniłem się z Niallem, rozmawiałem z rodziną. Tylko jeśli nie to, to co to było?

            -Nie denerwuj się tak. – zaczął Blondyn, gdy usiadłem na łóżku.

            -Czytałem moje sms-y. Jak mam się nie denerwować?

            -Oh, przepraszam. Byłem ciekawy, co wywołało u Ciebie takie zachowanie.

            -Normalnie się zachowałem.

            -Myślę, że nie wszyscy śpią z uśmiechami na twarzy.

            -Odczep się.

            -Chcę tylko pogadać.

            -Nie ma o czym. Idę do domu.

            -Harry.

            -Co?

            -Przepraszam no. – powiedział szczerze, spuszczając głowę w dół i patrząc tępo w podłogę. Momentalnie zmiękłem na ten widok. Horan może i nie był idealny, co do przestrzegania zasad prywatności, ale był wspaniałym przyjacielem. Nie wiem, co bym zrobił, gdyby nie on.

Wstałem i usiadłem obok niego.

            -Dlaczego uważasz, że on mi się podoba? – spytałem bez skrupułów.

            -Uśmiechałeś się.

            -To wszystko?

            -Rzadko się uśmiechasz. Poza tym… Ty mu chyba też się podobasz.

            -Co?

            -Skoro do Ciebie napisał.      

            -Miał powód.

            -Już nie udawaj. Dobrze wiesz, że to był wyssany z palca powód.

            -Może i masz racje, może nie. Tylko Niall… pominęliśmy fakt, że on jest psychologiem, w dodatku moim.

            -To coś zmienia?

            -Dużo.

            -On Ci się podoba, prawda? – utkwiłem wzrok w krześle, stojącym przy biurku Niallera. Nagle wydało mi się tak bardzo interesujące, że nie potrafiłem oderwać od niego wzroku.

            -Harry.

            -Nie wiem. – powiedziałem, wstając. –Chodźmy może zjeść śniadanie, hm?

            -Okej.

Wtorek 17:10

            Zapukałem cicho w drzwi, prowadzące do gabinetu Louisa, a po chwili usłyszałem zaproszenie. Wszedłem więc do niewielkiego pokoju, a moje spojrzenie od razu skierowało się na Louisa. Miał na sobie biały, w czarne wzorki t-shirt, który opinał się na jego ciele za bardzo podkreślając niektóre z jego mięśni. Natychmiast wyrzuciłem w z głowy te myśli i zamknąłem za sobą drzwi.

            -Cześć. – powiedziałem.

            -Witaj, Harry. Cieszę się, że już jesteś.

            -Nie wiem, czy powinienem pytać… ale dlaczego miałem być wcześniej?

            -Jadę o dwudziestej do rodziców i chciałem zdążyć na pociąg zamiast stać w korku.

            -Ok. – pokierowałem się do znanego mi już fotela i usiadłem w nim, patrząc, jak Louis robi to samo.

            -A więc… jak minęły Ci te kilka dni?

            -Nie było tak źle.

            -Coś więcej? – rozmowa z Tomlinsonem wydała mi się nagle dziwnie krępująca. Nie miałem jednak ochoty wyjść z pomieszczenia, wręcz przeciwnie. Pragnąłem zostać tu jak najdłużej, lecz nie chciałem rozmawiać o mnie. Poczułem, że bardziej chciałbym poznać Louisa niż rozpatrywać moje problemy, które w jego towarzystwie znikały.

            -Sobotę spędziłem z Niallem, a w niedziele był rodzinny obiad.

            -I jak było?

            -Dobrze. Żadnego kłopotu. – uśmiechnąłem się, zdając sobie sprawę dopiero teraz, że gdy patrzyłem na kuzyna, nie czułem się w nawet małym stopniu, źle.

            -To się cieszę. Jak poniedziałek i dzisiaj?

            -Nie byłem wczoraj w szkole.

            -Dlaczego?

            -Źle się czułem.

            -A dziś?

            -Robiłem to co zwykle. Na każdej przerwie chowałem się za krzakiem i czekałem tam na Niallera.

            -Nie myślałeś, aby poznać kogoś nowego?

            -Nie.

Było naprawdę dziwnie. Nie miałem pojęcia, dlaczego czułem się, aż tak nietypowo. Nie było to przerażenie, które czułem w towarzystwie innych ludzi. Nie był to również dyskomfort… raczej skrępowanie, spowodowane tym, co niedawno powiedział mi Niall.

            -Lou? – zacząłem.

            -Tak?

            -Powiedz mi, co ja mam robić.

            -To znaczy?

            -Co mam robić, aby nie brać każdego przechodnia za wroga?

            -Mogę powiedzieć wiele na ten temat… ale, abyś zaczął tak postępować może minąć naprawdę dużo czasu.

            -Nawet jeśli… chciałbym kiedyś czuć się normalnie.

***

            Rozmowa z Harrym dzisiaj była zupełnie inna niż pozostałe. Nie znałem go jeszcze dobrze, ale mogłem śmiało stwierdzić, że nie zachowywał się jak na co dzień. Może po prostu miał gorszy dzień i nie miał ochoty na rozmowę?

            -Dobrze. Tak więc… zapytam najpierw, co czułem, gdy poznałeś mnie?

            -Cie… ciebie? – zapytał, jąkając się przy tym.

            -Tak. – czułem, wpływające ciepło na moją twarz i modliłem się, aby moje policzki nie zrobiły się czerwone.

            -Sam nie wiem. Byłem inaczej nastawiony, bo miałeś mi pomóc.

            -Chodzi mi o to, że z góry zakładasz, że ludzie, którzy nawet Cię nie znają, są źli.

            -Nie uważam tak.

            -W sensie nie lubią Cię.

            -Właśnie.

            -Zakodowałeś już sobie, że są Twoimi wrogami. Najlepszym rozwiązaniem tego jest zmiana nastawienie, lecz to jest naprawdę trudno. Powinieneś zmusić się do innego myślenia.

            -Tyle tylko, że ja nie umiem.

            -To jest błąd. Każdy to potrafi. Pomyśl na przykład, że znajomi z Twojej szkoły, są tacy jak ja.

            -To znaczy? – zapytał nerwowo.

            -To znaczy, że nie chcą dla Ciebie źle, lecz chcą Ci pomóc. Nie uważają Cię za wroga, lecz za przyjaciela, z którym z chęcią by zawarli nowe kontakty. – powiedziałem płynnie i dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że ostatnie zdanie miało nie być w ogóle wypowiedziane.

            -Masz mnie za przyjaciela? – zapytał.

            -Dlaczego nie? – uśmiechnąłem się, chcąc pozbyć się ten krępującej atmosfery.

            -Chcesz zawrzeć ze mną nowe kontakty? – spytał po chwili, a na jego policzki wstąpiły słodkie, niewielkie rumieńce. Uśmiechnąłem się delikatnie, a następnie zamyśliłem się, co odpowiedzieć.

            -No… znaczy… już chyba zawarliśmy jakieś kontakty.

            -A tak, tak. – poczułem ulgę, gdy Harry zrozumiał, co miałem na myśli. Jednak nie do końca chodziło mi o taką znajomość. Chciałbym go poznać… poznać z innej strony. Tak, jakbyśmy byli przyjaciółmi z innego powodu, niż pragnienia pozbycia się problemu przez Harrego.

Rozmawialiśmy jeszcze około pół godziny, po czym pożegnaliśmy się i Harry opuścił mój gabinet.

23:58 tego samego dnia.

            

            Wiem, że było już późno i powinienem dawno spać, ze względu na zmęczenie podróżą. Wiem, że nie powinienem właśnie teraz myśleć o kędzierzawym osiemnastolatku, który ostatnimi czasy ciągle męczy moją głowę. Nie miałem pojęcia, dlaczego czułem potrzebę porozmawiania z nim, ale nie mogłem nad tym zapanować.

Sięgnąłem więc po telefon i wcisnąłem aplikację sms. Wpatrywałem się w ekran, aż w końcu wystukałem głupie słowa i wysłałem wiadomość.

Do „Harry : )” Dobry wieczór J Można?

Skarciłem się w myślach, bo co ja właściwie teraz robiłem? Harry był moim klientem, któremu miałem pomóc. Byłem dla niego psychologiem. Straszą osobą, która miała mu doradzić, a nie pisać po nocach.

Od „Harry : )” Cześć J Oczywiście, zawsze! Co u Ciebie? Dlaczego nie śpisz?

Zdziwiłem się trochę na jego słowa. Nie myślałem, że zareaguje na mojego sms-a tak entuzjastycznie, ale podobało mi się to.

Do „Harry : )” Jakoś znowu nie mogę zasnąć. Niby dobrze, ale jestem zmęczony podróżą.

Od „Harry : )” Niby? To znaczy? Coś się stało?

Tak, Ty się stałeś.

Do „Harry : )” Wszystko w porządku. Po prostu denerwuje mnie fakt, że jestem zmęczony, a nie mogę zasnąć :p A Co u Ciebie?

Od „Harry : )” Jakoś żyję. Trochę nudno. Jutro szkoła… nie chcę.

Do „Harry : )” Dasz radę. Pamiętaj, co Ci mówiłem. Pomyśl, że inni chcą dobrze.

Od „Harry : )” Tego, czego chcesz Ty?

Do „Harry : )” Właśnie..

Od „Harry : )” O jakich kontaktach mówiłeś? Nie miałeś na myśli tego, że jesteś moim psychologiem.

Do „Harry : )” Od jakiegoś czasu dziwnie na mnie działasz, wiesz? Chciałbym Cię poznać bliżej. Nie rozumiem, dlaczego tak bardzo tego pragnę.

Wpatrywałem się w napisane przed chwilą zdania, po czym szybko je usunąłem i zabrałem się za pisanie 

czegoś bardziej sensownego.

Do „Harry : )” Po prostu chcę Ci pomóc i lubię Cię.

Od „Harry : )” Też Cię lubię.

Zaryzykowałem i napisałem to, co nagle wpadło mi do głowy. Wiem, że zapewne odmówi, ale nie będę żałował, że nie spróbowałem.

Do „Harry : )” Może pójdziemy gdzieś? W sensie gdzieś, gdzie nie będzie tych niewygodnych foteli i nie będziemy musieli rozmawiać na trudne tematy.

Od „Harry : )” Z wielką chęcią. J Kiedy wracasz do domu?

Do „Harry : )” W piątek wieczorem. Właśnie… chyba niestety nasze piątkowe spotkanie będzie odwołane :/

Od „Harry : )” To może w zamian pójdziemy gdzieś w sobotę?

Do „Harry : )” Świetny pomysł. Do usłyszenia J

Od „Harry : )” Już nie mogę się doczekać. Dobranoc, Lou. Xx

Moje serce waliło, jak oszalałe, gdy czytałem naszą rozmowę jeszcze raz. Nie mogłem uwierzyć, że zebrałem się na taką odwagę i zaproponowałem Harremu wspólne wyjście. Właściwie… kiedyś byłoby to całkiem normalne, ale przecież kiedyś to nie dziś. Może jednak wrócę jeszcze do starej formy? Może uda mi się zapomnieć o przeszłości i żyć chwilą. Może.

Rozdział 3. 'We're looking for love'

Cześć wszystkim! ♥

Poniższy rozdział stanowczo mi się nie podoba, a Wam? Co o nim sądzicie? Bo ja jestem z nim zdołowana. Czuję się, jakby zepsuła całe opowiadanie :/ Niby mam już plan na czwarty, ale jakoś tak... mam wrażenie, że za szybko zaczynam wprowadzać Larrego. Nie wiem, nie wiem. Sami oceńcie.

Miłego czytania! <3

Rozdział 3.

Piątek, 17:20.

            -Cześć, Louis. – powitał mnie chłopak z burzą, cudownych loków, po czym powędrował na fotel z niewinnym uśmiechem.

            -Witaj, Harry. – powiedziałem trochę zmieszany jego zachowaniem. Zawsze przychodził pięć minut później, a dzisiaj był dziesięć wcześniej. Na dodatek uśmiechał się. To było niespotykane.

            -Przeszkadzam? Wiem, że jestem za wcześnie, ale widziałem w Twoim grafiku, że i tak w tym czasie nic nie robisz. Znaczy może i robisz, ale nie masz żadnego spotkania…

            -Nie, nie przeszkadzasz. – przerwałem mu rozbawiony jego słowotokiem. Wstałem powoli i udałem się na fotel, znajdujący się naprzeciwko Styles-a.

            -Rozmawiałem z mamą. – powiedział, nie czekając na moje pytania. – Powiedziałem jej. Wszystko.

            -Wszystko? – zapytałem zdumiony. Skąd taka zmiana? Nie mogłem pojąć, jak Harry zmienił się od ostatniego spotkania. Na początku widziałem w jego oczach zagubienie, niepokój. Teraz widniał w nich spokój i opanowanie. Można było nawet dojrzeć w nich trochę radości.

            -Tak jakby. Przyszła do mnie wieczorem i zapytała tylko co u mnie. Wiedziałem, że się martwi. Raz słyszałem, jak płakała. Ona rzadko płacze. Tylko wtedy, gdy jest naprawdę źle.

            -Dlatego postanowiłeś jej powiedzieć?

            -Poniekąd.

            -To znaczy?

            -Rozmawiałem z Niallem i on też przyznał, że powinienem powiedzieć mamie o wszystkim. W dodatku jej smutek… musiałem.

            -Co dokładnie jej powiedziałeś?

            -Zacząłem od tego, że prawie nikogo nie znam w tej szkole. Moim jedynym przyjacielem jest Niall. – chłopak mówił wszystko w szczegółach i nie wątpię, że właśnie tak opowiadał to również Pani Annie. Podzielił się z nią swoim problemem i mimo, że on uważał, iż to nic nie zmieni, ja wiedziałam, że jednak zmieni dużo. Harry, mówiąc o tym komuś innemu niż Niallowi, pozbywał się ciężaru. Nie obarczał nim nikogo innego, a pomagał sobie. O to właśnie chodziło.

            -Bardzo się cieszę. – powiedziałem, gdy już skończył.

            -Że powiedziałem o tym mamie?

            -Tak. Chodzi o to, że boisz się nawiązywać kontaktów z ludźmi. Zatrzymujesz wszystko dla siebie, a Twoje obawy przez to rosną.

            -Mówię dużo Niallowi.

            -Tak, ale jesteś do tego przyzwyczajony. Niall był przy Tobie od lat i mówienie mu o tym jest dla Ciebie czymś normalnym, oczywistym, nie prawdaż?

            -Umm… właściwie tak.

            -No właśnie. Teraz podzieliłeś się problemem ze swoją mamą, a to coś nowego. Zaufałeś jej do takiego stopnia, że potrafiłeś to z siebie wydusić.

            -Wcześniej, powiedziałem jeszcze Tobie. – nigdy nie miałem trudności w rozmowach z Harrym. Jednak teraz, musiałem po prostu spuścić wzrok z jego oczu.

            -Tak, ale ja jestem psychologiem, więc gdybyś mi tego nie powiedział, byłoby głupstwem przychodzenie tu.

            -Nie powiedziałbym Ci, gdybym Ci nie ufał.

            -Ty mi… ufasz? Mi? Louisowi? Nie psychologowi? – zapytałem, unosząc automatycznie głowę.

            -To dziwnie, nie? Zaufałem Tobie na pierwszym spotkaniu. Louisowi, nie psychologowi. – powiedział z uśmieszkiem.

21:38 tego samego dnia.

            Szedłem ciemną drogą, skręcając w moją ulicę. Już za chwilę będę mógł w końcu odpocząć i zatonąć w wygodnej kanapie. Tak bardzo lubiłem wracać do domu, choć nikt tam na mnie nie czekał. Żyłem sam. Moja rodzina mieszkała w Doncaster, a ja przeprowadziłem się tu. Do deszczowego, choć pięknego Londynu.

Przekręciłem klucz w zamku i pchnąłem drzwi, a po chwili znalazłem się w ciepłym pomieszczeniu. Już miałem zdejmować buty, kiedy usłyszałem dźwięk mojego telefonu. Na ekranie wyświetlał się numer nieznany, ale postanowiłem to odebrać.

            -Halo? – powiedziałem, gdy po kilku sekundach nadal nikt nic nie mówił.

            -Louis?

            -Tak.

            -Tu Niall.

            -Niall? Przyjaciel Harrego?

            -Właśnie.

            -Coś się stało?

            -Kiedy skończyliście spotkanie?

            -Po dziewiętnastej.

            -Nie ma go u mnie.

            -Może jest w domu u siebie?

            -Miał dzisiaj spać u mnie.

            -Może zmienił zdanie?

            -Harry nie zmienia zdania. Go nie ma. Gdzie on jest?

            -Dzwoniłeś do niego?

            -Chyba tysiąc razy.

            -Gdzie jesteś?

            -W parku w dzielnicy Battersea.

            -Dobrze, zaraz tam będę.

***

            Siedziałem na brzegu niewielkiego jeziora, rozmyślając nad moim beznadziejnym żywotem. Niby było coraz lepiej, chociaż tak naprawdę, nie widziałem żadnej różnicy. Nadal nie potrafiłem patrzeć ludziom w twarz. Jednak, był wyjątek. Nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego inaczej traktowałem Louisa. Powinienem tak jak innych, bać się go i unikać, a ja zamiast tego, pragnąłem spotykać go jeszcze częściej. Nie miałem pojęcia, jak to się działo, że gdy tylko go widziałem, miałem ochotę się uśmiechać. Dzisiaj, nie mogłem już wytrzymać i przyjechałem wcześniej. Chciałem go zobaczyć i poczuć ulgę. Tak, to strasznie zadziwiające, ale gdy go widziałem, czułem, jakby ciężar nagle spadał z moich ramion. Robiło mi się lepiej, o wiele. Nie miałem pojęcia, jak to się działo, ale tak naprawdę miałem to gdzieś. Liczyło się to, że mogłem go zobaczyć. Może właśnie o to w tym wszystkim chodziło? Może taki był cykl spotkań z psychologami? Tylko co będzie, kiedy stwierdzi, że już jestem zdrowy i poradzę sobie bez niego? Problemy wrócą? Myślę, że nie na tym rzecz polega. Chyba z jednego problemu zrobiły się dwa. Owszem, byłem gejem. Jakoś się tym nie przejmowałem, bo w liceum ludzie nie zwracają na to tak uwagi, jak w gimnazjum. Teoretycznie tu jest łatwiej. Tylko gdyby jeszcze nie to, że nie potrafię patrzeć na tych wszystkich ludzi. Co jest ze mną nie tak? Dlaczego? Dlaczego, patrząc na ludzi widzę w nich wrogów?

Nagle, usłyszałem za plecami dźwięk, zbliżających się do mnie kroków. Odwróciłem się raptownie i z początku myślałem, że to po prostu jakiś przechodzeń, lecz gdy spojrzałem dokładniej… czy w moim kierunku właśnie szedł Louis?

            -Witaj ponownie. – powiedział, kiedy był już obok mnie.

            -Co Ty tu robisz? – spytałem, nie mając pojęcia, dlaczego stał za mną.

            -U mnie w porządku, dzięki, że pytasz.

            -…

            -Ja chyba powinienem zapytać, co tu robisz. Nie powinieneś być przypadkiem u Nialla? – a co go to obchodziło, gdzie miałem być? Jednak, po chwili zdałem sobie sprawę, że nie uprzedziłem przyjaciela o późniejszym powrocie. Wstałem szybko i zrobiłem krok do tyłu, ponieważ Lou był stanowczo za blisko. Nie, że mi się to nie podobało. Problem w tym, że w towarzystwie Tomlinsona czułem się zbyt dobrze.

            -Tak, masz rację… ale skąd o tym wiesz?

            -Dzwonił do mnie i pytał, kiedy skończyliśmy spotkanie. Martwił się o Ciebie.

            -Gdzie On jest?

            -Zaraz przyjdzie. Napisałem mu wiadomość. – jak na zawołanie, zobaczyłem zmierzającego, szybkim krokiem, w moją stronę Horana. Nie był zły, jego oczy raczej wyrażały zmartwienie. Podszedł do mnie i mocno mnie przytulił.

            -Debilu, mogłeś chociaż napisać.

            -Wiem, przepraszam.

            -Mhm… pogadamy o tym w domu. – zaśmiałem się cicho, bo już mogłem wyobrażać sobie krzyki Niallera. Niby brzmiało groźnie, ale on tak śmiesznie wyglądał, kiedy się złościł. Oderwał się ode mnie i stanął przodem do Louisa, który patrzył się na nas dziwnym wzrokiem. Nie było to negatywne spojrzenie, wręcz przeciwnie. Patrzył tak, jakbyśmy robili coś niewyobrażalnie uroczego.

            -Dziękuję Ci i przepraszam za kłopot. – zwrócił się Blondyn do starszego.

            -Żaden kłopot. – uśmiechnął się, puszczając oczko. Mogłem dojrzeć, jak zamiast patrzeć się na Nialla, Louis skierował na sekundę swój wzrok na mnie. Już mieliśmy odejść, kiedy nie mogłem się po prostu ruszyć. Cieszyłem się na widok mojego psychologa i nie chciałem odchodzić. To było dziwne…

            -Do widzenia, Lou. – powiedziałem i poszliśmy razem z Niallem w stronę jego domu.

01:54

            Gdy wróciliśmy do domu, Niall oczywiście żalił się, że go nie uprzedziłem, że wyszedł na idiotę itd. Jednak po kilkunastu minutach doszliśmy do porozumienia i postanowiliśmy obejrzeć film. Nie był zły, ale ja po prostu nie przepadałem za filmami o tematyce kryminalnej. W takich filmach nie do końca było wiadome o co tak naprawdę chodzi. Wolałem coś konkretnego, albo komedie, albo horrory.

Następnie, po kolei wzięliśmy prysznice i położyliśmy się do łóżek. Horan spał już od dobrej godziny, a ja nadal się kręciłem. Gdy znowu zmieniłem pozycje, usłyszałem krótkie wibracje, dochodzące z mojego telefonu. Wyjąłem go spod poduszki i odczytałem sms-a, którego nadawcą był… Louis?

Od „Louis J” Śpisz?

Do „Louis J” Nie mogę zasnąć. Coś się stało, że piszesz?

Od „Louis J” Nic się nie stało. Może przeszkadzam?

Do „Louis J” Nie. Co robisz?

W ciągu paru minut, zrobiło mi się dziwnie ciepło i nie mogłem nad tym zapanować. Nawet, kiedy się odkryłem, było mi zbyt gorąco.

Nie miałem pojęcia, dlaczego Louis pisał do mnie o drugiej w nocy. Poza tym, on nigdy do mnie nie pisał. Bałem się trochę, ponieważ nie znałem go na tyle dobrze, aby wiedzieć, co chodzi mu po głowie.

Od „Louis J” Leże i nie mogę zasnąć :p Mam do Ciebie pytanie.

Do „Louis J” No dawaj.

Od „Louis J” Powiedziałeś do mnie Lou?

Do „Louis J” Tak, a co?

Od „Louis J” Nikt tak do mnie nie mówił, odkąd skończyłem 10 lat.

Do „Louis J” Om, przepraszam.

Od „Louis J” Nie mam do Ciebie pretensji! Źle mnie zrozumiałeś, podoba mi się ; )

Do „Louis J” Podoba? Czyli mogę tak mówić? :D

Od „Louis J” Jasne : ))

Czułem coraz większe zmieszanie i teraz nie miałem pojęcia, co mu odpisać. Czy Lou właśnie napisał do mnie, aby zapytać tylko, jak do niego mówię? Czy to nie było dziwne? Owszem, było… ale cały czas, pisząc z nim uśmiechałem się do ekranu komórki. Denerwowało mnie to niesamowicie, bo chyba nigdy w życiu nie czułem czegoś podobnego. Tak jakby, nagle z rzeczywistości trafiam do raju. Boże, nie wierze, że właśnie przyrównałem rozmowę z Louisem do raju.

Od „Louis J” Dobranoc : ))

Do „Louis J” Dobranoc :3

Rozdział 2. 'We're looking for love'

Cześć wszystkim! ♥

Ten rozdział trochę dłuższy od poprzedniego, ale zapewne nudny. No niestety początki zawsze są trudne, bo przecież nie można przechodzić od razu do konkretów (If you know what I mean) :D

Jutro mam urodzinki! <3 16 lat, ale ze mnie stara dupa. Hahaha :p

3. rozdział będzie najszybciej w poniedziałek.

Jak Wam podoba się ten poniższy? :3

Miłego czytania! <3

Rozdział 2.

            Wróciłem w końcu do domu i pierwsze, co zrobiłem to padłem na kanapę. Byłem totalnie zmęczony. Poniedziałki były najgorsze, nie tylko dlatego, że zaczynały dni pracy, lecz miałem wtedy najwięcej roboty. Spotkania trwały, aż do dwudziestej pierwszej i niesamowicie się dłużyły. Na szczęście nie musiałem wstawać bardzo wcześnie. Pracowałem do późna, lecz miałem dopiero na jedenastą, czasem dwunastą. Jednak wiele bym zrobił za kilka wieczorów tylko dla siebie.

Zsunąłem ze stóp czarne trampki i ułożyłem się wygodnie na tapczanie. Poczułem wielką ulgę, która uwolniła mnie od nałogowego bólu pleców. Moje krzesło, a nawet fotel w sali, były wyjątkowo niewygodne. Zdecydowanie nie działało to dobrze na mój kręgosłup.

Godzinę później.

            Zerwałem się z łóżka, słysząc głośny dźwięk mojego telefonu. Uspokoiłem szybko oddech i przyłożyłem komórkę do ucha.

            -Słucham?

            -Dzień dobry. Tu Anne Styles.

            -Dobry wieczór. – powiedziałem trochę przerażony. Dopiero po kilku sekundach przypomniałem sobie o Harrym, który miał identyczne nazwisko. Jednak nie miałem pojęcia, kto zechciał do mnie dzwonić po dwudziestej drugiej.

            -Z tej strony mama Harrego.

            - A tak, dobrze. W czym mogę pomóc?

            -To prawda, że On do Pana przychodzi?

            -Emm.. no tak.

            -Dlaczego?

            -No bo się zapisał. – nie za bardzo rozumiałem o co chodziło tej kobiecie. Na dodatek była trochę późno, więc mój mózg nie pracował dość szybko.

            -Co mu jest, że do Pana uczęszcza?

            -Niestety, tego nie mogę powiedzieć.

            -Jestem jego matką!

            -Takie są zasady, przykro mi.

            -Proszę Pana… to mój jedyny syn. Zawsze myślałam, że u niego wszystko w porządku. Mam z nim przecież dobre kontakty, dlatego nie rozumiem o co chodzi.

            -Może niech Pani, zapyta Harrego.

            -Myśli Pan, że mi powie?

            -Skoro mają państwo dobre kontakty, to po jakimś upływie czasu, powie.

            -Jest Pan pewien?

            -Niczego nie mogę Pani obiecać.

            -No dobrze, dziękuję w każdym bądź razie.

            -Nie ma sprawy.

            -Dobranoc.

            -Do widzenia. – nacisnąłem czerwoną słuchawkę, po czym usiadłem w moim ulubionym fotelu, naprzeciwko telewizora. Zaczęły męczyć mnie niektóre nieprawidłowości. Skąd mama Harrego dowiedziała się o spotkaniach? Przecież mówił, że nikt z jego rodziny o tym nie wie. Jutro się wszystkiego dowiem. Chyba.

Wtorek, 17:30.

            Do mojego gabinetu, punktualnie o siedemnastej trzydzieści, wkroczył Harry Styles. Nie wyglądał na zadowolonego, ale też na smutnego. Raczej był zły.

            -Cześć, Harry. – przywitałem go miło.

            -Dzień dobry. – wysyczał i podszedł bliżej do mojego biurka. – Podobno na tych spotkaniach, wszystko zostaje w tym pokoju? Czy nie tak mówił Pan na początku? Może Pan zapomniał?

            -Proszę, nie mów do mnie Pan, nie lubię tego.

            -Pf! A ja nie lubię kłamania!

            -Uspokój się. Powiedz może, co się stało.

            -Powiedziałeś mojej matce!

            -Nic nie powiedziałem Twojej mamie. – chłopak wyglądał naprawdę groźnie. Patrzył na mnie z wielką pogardą i tak, jakbym wyrządził mu największą krzywdę na świecie. Przecież nie zdradziłem żadnych jego sekretów, nic nie powiedziałem Pani Anne. – Zadzwoniła do mnie wczoraj po dwudziestej drugiej i pytała, dlaczego do mnie przychodzisz. Nic jej nie powiedziałem.

            -Jak to? – spojrzał na mnie zdziwiony.

            -Tak to. Nigdy w życiu nie wydałbym problemów moich klientów.

            -To w takim razie, skąd ona wie?

            -Nie mam pojęcia.

            -Oh, przepraszam, że tak wybuchnąłem.

            -Nie ma sprawy. – puściłem mu oczko, po czym usiadłem w bordowym fotelu, a po chwili dołączył do mnie Harry.

            -Ona wczoraj do mnie przyszła, jak już kładłem się spać. Zaczęła mnie przytulać i pytać, czy u mnie wszystko w porządku. W końcu pękła i powiedziała, że wie o naszych spotkaniach.

            -Co było dalej?

            -Zapytałem, skąd wie, ale zbyła mnie. Była bardzo zmartwiona i chciała się dowiedzieć, co jest nie tak. Potem się rozpłakała. – zauważyłem, że chłopakowi nie było łatwo o tym mówić. Był przygnębiony. – Nie lubię, gdy mama płacze. Zawsze staram się, aby było dobrze, aby nie musiała się o mnie martwić.

            -Dlatego jej nie powiedziałeś?

            -Tak. Przytuliłem ją i powiedziałem, że wszystko jest w porządku, że nie musi się martwić, ale ona nie słuchała. Zawzięcie zgadywała, co jest.

            -Co wtedy mówiła?

            -Pytała, czy jacyś koledzy mnie biją, czy nauczyciele są okej itd. Mówiłem jej, że to nic takiego, że po prostu potrzebuję malutkiej pomocy, ale ona nadal stawiała na swoim. – w jego oczach widziałem łzy. W tym momencie, czułem, jak moje serce pękało. Matka, która tak bardzo kochała swojego syna i chciała uchronić go od złego i syn, który tak bardzo martwił się o mamę i robił wszystko, aby nie cierpiała.

Harry szybko podniósł rękę i starł z oka łzę, która natarczywie pchała mu się do oka.

            -Spokojnie, Harry. Mama po prostu była przerażona i nie wiedziała, co się dzieje. Nie na co dzień, mama dowiaduje się, że jej syn chodzi do psychologa. Wiesz o co mi chodzi, prawda?

            -Niby tak. Ja po prostu… ja nie chce dłużej taki być. Chcę być normalny. – nagle schował twarz w dłoniach i zaczął trząść się, tak jakby płakał.

Podszedłem do niego szybko, usiadłem na skraju fotela i po prostu objąłem go, przyciągając bliżej siebie. Wiem, że psycholodzy nie powinni robić czegoś podobnego, lecz ja musiałem. Musiałem go pocieszyć i za wszelką cenę chciałbym powiedzieć mu, że wszystko będzie dobrze. Jednak nie mogę mu tego obiecać. Oczywiście pomogę mu, lecz nie wiem, czy mi się to uda.

Styles, ku mojemu zdziwieniu, przyciągnął mnie bliżej i mocno się we mnie wtulił. Po chwili, poczułem jak moja koszulka robi się mokra.

            -Ej, nie płacz. – wykrztusiłem, choć wydało mi się to strasznie głupie.

            -Jak? Jak mam nie płakać? Jestem skończonym idiotą. – wydukał i rozpłakał się jeszcze bardziej. Tak, byłem naprawdę dobrym pocieszaczem.

            -Nie mów tak. Nie jesteś idiotą!

            -…

            -Pomogę Ci, Harry. Zrobię wszystko co w mojej mocy, aby było dobrze. – chłopak przycisnął mnie jeszcze bardziej, lecz nie przeszkadzało mi to. Wyciągnąłem ręce, aby było mi wygodniej i ułożyłem je na plecach Styles-a. Gładziłem je delikatnie wzdłuż, chcąc go tym jakoś udobruchać. Już nic nie mówiliśmy. Po prostu czekałem, aż się uspokoi.

Po jakichś 3 minutach przestał płakać, ale nadal mnie nie puścił. Nawet było mi to na rękę. W jego objęciach było mi niesamowicie ciepło, a co dziwniejsze… dobrze. Nie rozumiałem tego trochę, lecz gdy chłopak się ode mnie oderwał, odsunąłem te myśli na później.

***

            Głupio mi było płakać przy Louisie, ale nie mogłem się dłużej powstrzymywać. To wszystko było dla mnie zbyt trudne i nie umiałem sobie z tym poradzić. Na dodatek, gdy mnie przytulił, rozkleiłem się jeszcze bardziej. Jednak, gdy delikatnie gładził moje plecy, zaczynałem się uspokajać. Tak jakby jego towarzystwo i dotyk sprawiały, iż czułem się lepiej. Znałem go zaledwie tydzień, a działał na mnie w taki sposób.

Z lekkim bólem, odkleiłem się od niego i wytarłem oczy. Wyprostowałem się i usiadłem z powrotem w fotelu, a po krótkiej chwili, chłopak wrócił na swoje miejsce. Patrzył na mnie ze zmartwieniem, a zarazem lekkim przerażeniem.

            -Może powiedz o tym swojej mamie? – zaproponował.

            -Nie chce jej martwić, jak już mówiłem.

            -No ale skoro już wie o spotkaniach. Może wyobrażać sobie nie wiadomo co i będzie martwić się jeszcze bardziej. Myślę, że byłaby spokojniejsza, gdybyś jej powiedział.

            -Jesteś pewien?

            -W stu procentach.

            -Tylko… jak ona zareaguje?

            -Tego nie wiem. Miejmy nadzieję, że nie źle. Wątpię, żeby była zła, raczej będzie chciała Ci pomóc.

Środa, 07:40

-Jak to nie idziesz do szkoły? – prawie wykrzyczałem do słuchawki.

-Jestem chory, Haz. – powiedział spokojnie Niall. Czułem się, jakby ktoś w tym momencie zadał mi niewyobrażalną krzywdę. Nienawidziłem chodzić do szkoły sam. Wtedy czułem się totalnie, jak ktoś obcy. Nie miałem z kim porozmawiać i nie było kogoś, kto mógłby odwrócić moją uwagę od nieprzyjemnych twarzy innych ludzi. Byłem przerażony, choć jeszcze nie było mnie w szkole.

-Co Ci jest? – zapytałem.

            -Gorączka, ból głowy i gardło.

            -Zaraz u Ciebie będę.

            -Harry, nie!

            -Chce Ci pomóc.

            -Nie możesz tego robić. Poradzę sobie. Masz iść do szkoły.

            -Ale Niall… sam wiesz, że to jest zbyt trudne. – ostatnie dwa słowa wypowiedziałem tak cicho, że miałem wątpliwości, czy Blondyn je w ogóle usłyszał.

            -Wiem, że Ci trudno, ale musisz się w końcu przełamać. Co CI mówił psycholog?

            -O tym jak mam sobie radzić sam w szkole?

            -Właśnie.

            -O tym nic.

            -Jak to?

            -Tak to. Już do Ciebie idę.

            -NIE! – krzyknął, a ja aż odsunąłem telefon od ucha.

            -Niall, błagam.

            -Zrób to dla mnie i chociaż spróbuj tam iść. Proszę.

            -Ugh, no dobrze. – powiedziałem po dłuższej chwili, po czym pożegnałem się z przyjacielem.

Wszedłem do dużego pomieszczenia i czym prędzej udałem się do mojej szafki. Wyjąłem moje książki od angielskiego i na moje szczęście zadzwonił dzwonek, więc udałem się na lekcje. Nie było nawet tak źle, patrzyłem ciągle w podręcznik, lecz gdy lekcja dobiegła końca zaczęły się schody. Nie mogłem patrzeć nigdzie indziej, tylko na twarze, przechodzące obok mnie. Niektóre były uśmiechnięte, lecz te niby pozbawione emocji, wydawały mi się groźne. Skierowane na mnie oczy były nasiąknięte nienawiścią. Powoli zaczynało mi się kręcić w głowie i co gorsza, z każdą chwilą byłem bardziej przerażony. Chyba jeszcze nigdy nie czułem się tak źle. Zamknąłem oczy i zacisnąłem mocno powieki, po czym je otworzyłem. O dziwo pomogło, więc wykorzystałem to, aby ulotnić się z tego przeludnionego miejsca.

Jak zwykle udałem się na dziedziniec i schowałem się za krzewem, podciągając nogi pod samą brodę.

Na kolejnych przerwach było tylko gorzej. Po trzeciej, mocne zaciskanie oczu przestało działać i nie tylko czułem się nieswojo, lecz wręcz okropnie. Pod żadnym względem tu nie pasowałem, a co gorsza nie wiedziałem, jak mógłbym to zmienić. Niektórzy ludzie, przechodzący obok mnie uśmiechali się do mnie pogodnie, a ja nie potrafiłem tego odwzajemnić. Czułem się beznadziejnie. Chodzę do liceum już trzeci rok i za niedługo skończę 19 lat, a nie umiem się nawet normalnie zachowywać.

Ten ranek i południe dłużyły mi się chyba, jak jeszcze nigdy w moim życiu. Na szczęście po długiej udręce zadzwonił ostatni dzwonek i wybiegłem ile sił w nogach z budynku. Miałem gdzieś, że potrącam przy tym uczniów, chciałem po prostu wydostać się z tego więzienia. Szkoła była moim najgorszym miejscem. Nie lubiłem go, ponieważ tu skupiało się najwięcej ludzi. Tam gdzie byli ludzie, tam było źle.

Zamiast pokierować się od razu do domu, skręciłem w lewą uliczkę i udałem się do domu Nialla. Otworzył mi sam on, więc wnioskuje, iż był sam w domu.

            -Nigdy więcej mi tego nie rób. – powiedziałem groźnie na powitanie.

            -Cześć, Harry. – wszedłem do pomieszczenia i zacząłem wyjmować z plecaka zeszyty dla przyjaciela.

            -Nigdy, rozumiesz?

            -Było, aż tak źle?

            -Niall! Było okropnie!

            -Kiedy widzisz się z psychologiem?

            -Ma na imię Louis.

            -Dobrze, w takim razie kiedy widzisz się z Louisem?

            -W piątek.

            -Może powiedz mu o dzisiejszym dniu i niech chociaż spróbuje Ci doradzić, jak masz się zachować w takich okolicznościach?

            -Nie omieszkam tego zrobić. Nie zapomnę też wspomnieć, że mój najlepszy przyjaciel mnie wystawił!

            -Jestem chory, przepraszam no. Naprawdę, chciałem iść do szkoły, ale miałem prawie trzydzieści dziewięć stopni. Przecież wiesz, że zawsze robię wszystko, aby móc być przy Tobie i Ci pomagać.

            -Tak. Wiem. – powiedziałem po dłuższej chwili. – Przepraszam.

            -Nie masz za co przepraszać, Haz. – powiedział i uśmiechnął się szeroko.

            -Tak właściwie, to o czym Ty rozmawiasz z tym Louisem? – zapytał Niall, gdy skończyłem opowiadać mu, co było na lekcjach i co musi zrobić na jutro.

            -O różnych rzeczach.

            -O Twoim problemie też? – spytał z wątpliwością.

            -Niall… Louis nie jest głupi.

            -Nie powiedziałem tego. No ale, skoro nie rozmawialiście o tym, jak masz się zachować, gdy jest tak jak było dzisiaj…

            -Po prostu… dochodzimy do wszystkiego powoli. Poza tym… moja mama dowiedziała się o spotkaniach.

            -Jak to? Dlaczego mi nie powiedziałeś?

            -Jakoś nie było okazji.

            -Harry, do tego nie jest potrzebna okazja.

            -Nie ważne, chodzi o to, że wie.

            -Ale skąd?

            -Zostawiłem moją kartę na biurku i chyba ją zobaczyła.

            -Jaką kartę?

            -Każdemu klientowi wręczają kartę, aby było wiadomo, że nie przychodzą tam niezapisani ludzie.

            -Mhmm. Co powiedział Ci Louis na temat mamy?

            -Stwierdził, że powinienem jej o wszystkim powiedzieć.

            -Zrobisz to?

            -Chyba tak.

            -Łoł… naprawdę to zrobisz? – zaśmiałem się cicho.

            -Nieprawdopodobne, nie?

            -Zdecydowanie. Kiedy?

            -Jak wrócę do domu. Czym szybciej, tym lepiej. – puściłem mu oczko, pożegnałem się, po czym wyszedłem z jego domu i udałem się spokojnym krokiem do swojego.