Rozdział 14. 'We're looking for love'

Witajcie. ♥

Kolejny rozdział, kolejny raz dzień wcześniej. Jednak, z przykrością muszę stwierdzić, że chyba zawieszam bloga na jakiś czas... nie długi. Obiecuję, że za tydzień - dwa, pojawi się rozdział 15.

Przepraszam naprawdę, ale mam okropnie dużo nauki + dodatkowe lekcje i jeszcze niedługo zaczynam przygotowywać się do egzaminów. Mam nadzieję, że jakoś przebolejecie. 

Zapraszam do czytania i komentowania :)

Rozdział 14.

            -Lou? – usłyszałem w telefonie głos Hazzy i od razu na moją twarz wkradł się uśmiech.

            -Tak?

            -Kiedy Cię w końcu zobaczę?

            -Widzieliśmy się wczoraj. – zaśmiałeś się cicho.

            -No właśnie! – tym razem zachichotaliśmy oboje.

            -Właściwie… też się za Tobą stęskniłem.

            -To jak?

            -Dzisiaj mam czas około szesnastej. Może być?

            -Jak najbardziej. Przyjdę po Ciebie.

            -Dobrze. Do zobaczenia, Haz.

            -Do zobaczenia? Uhm… Lou… nie zamierzam tylko na Ciebie patrzeć. – odparł, rozłączając się, a na moje policzki od razu wlały się rumieńce. Nie wiem, jak on to robił, ale zwykłymi słowami potrafił zamienić mnie w dzikiego zboczeńca. O tak… od kilku dni mam tak ogromną ochotę na Harry’ego, że to nie mieści się w głowie.

Wsunąłem telefon do torby z kluczami i potrzebnymi notatkami, wziąłem łyka herbaty i wyszedłem z domu. Kolejny dzień pracy, którą jednocześnie kochałem i nienawidziłem. Skąd takie odmiennie zdanie? Powód dla którego jestem jej wdzięczny to to, że poznałem tam Hazze, a dlaczego nie miałem ochoty już tam uczęszczać? To proste. James. Ten człowiek miał naprawdę poważne problemy. Wiem, byłem psychologiem i powinienem znać receptę na jego chorobę. Jednak, nie dawałem już sobie rady. Nie chodzi o to, że pragnąłem spokoju i kilka dni tylko dla siebie… no i może jeszcze dla Styles’a. Po prostu to wszystko mnie przerastało. On mnie nachodził, prowokował i szantażował. Właśnie. Jestem skończonym idiotą. Już dawno temu powinienem był zgłosić go do pana Whitman’a.

Wszedłem do dużego budynku, odebrałem klucze w recepcji i udałem się do mojego gabinetu. Skręciłem w korytarz, gdzie znajdowała się moja sala, a pod drzwiami zobaczyłem James’a. Siedział i opierał się o ścianę.

            -Dzień dobry. – powiedziałem oschle, podchodząc do niego. Od razu uniósł głowę i na mnie spojrzał. W jego oczach były łzy, a ja natychmiast zmiękłem. Nienawidziłem, kiedy ktoś cierpiał. Nawet, jeśli była to osoba, uprzykrzająca mi życie.

            Przekręciłem klucz w zamku i pchnąłem drzwi. Zaprosiłem chłopaka do środka i wszedłem za nim, zamykając gabinet.

            -Co się stało? – zapytałem, gdy siedzieliśmy spokojnie w fotelach.

            -Louis… Ja nie wiem od czego zacząć.

            -Najlepiej od początku.

            -Ja Cię tak strasznie przepraszam. – wyszeptał. – Nie chciałem Cię uderzyć. To wszystko te pieprzone emocje. Nie umiem nad nimi panować. Nie potrafię.

            -Spokojnie.

            -Staram się, jak mogę… ale kiedy zobaczyłem Ciebie z tym… Harrym.

            -Cieszę się, że mówisz do niego po imieniu.

            -Wiem, wiem. Należy mu się szacunek, jak każdej osobie na świecie.

            -O, cóż za zmiana. Tylko powiedz mi, co zamierzałeś zrobić mu, gdy zacząłeś się do niego zbliżać?

            -Za to też przepraszam, ale Louis… ja tak bardzo za Tobą tęskniłem.

            -James… byłeś pod wspaniałą opieką.

            -Mam w dupie tą jebaną opiekę! – krzyknął, a ja otworzyłem szerzej oczy ze zdumienia. Przed chwilą był taki spokojny i nagle coś takiego. Właściwie to mogłem się po nim tego spodziewać. James był bardzo upartym i zawziętym człowiekiem. Nawet tygodniowa wizyta u najlepszego lekarza nie była w stanie go zmienić.

            -O co Ci chodzi?

            -Nie chcę opieki! Ja chcę Ciebie.

            -Słucham?

            -Ja nie potrafię bez Ciebie żyć.

            -James.

            -Właśnie… James. I co dalej?

            -Przyszedłeś tu po pomoc, tak? Chciałeś się wyleczyć.

            -Chciałem. Teraz chcę Ciebie. Ty mi wystarczasz. – kompletnie nie wiedziałem, co powiedzieć i zrobić. Byłem w szoku. Totalnym szoku.

            -Powiedz coś. – wyszeptał.

            -Przykro mi, ale… ale jestem psychologiem i mogę zapewnić Ci pomoc.

            -Czy Ty kurwa nie rozumiesz co mówię?! Znowu wszystko prowadzi do tego frajera! On pewnie też był Twoim klientem! Z każdym liżesz się na spotkaniach?

            -Przestań tak mówić!

            -Bo co?

            -James… zrozum. Staram Ci się pomóc. Robię wszystko, co w mojej mocy, aby było lepiej. Pozwól mi do tego dążyć.

            -Wszystko byłoby łatwiejsze, gdybyś mnie teraz przytulił.

            -Nie mogę.

            -Kochasz go, prawda?

            -Słucham?

            -Kochasz tego pieprzonego frajera! To wszystko przez niego! – krzyknął, wstając, po czym opuścił gabinet, trzaskając głośno drzwiami.

16:30

            Siedziałem na kanapie, wpatrując się w mało znaczące reklamy. Minęło pół godziny, od kiedy powinienem wtulać się w Harry’ego. Jednak, nie było go. Nie przyszedł. Może musiał coś załatwić? Może po prostu tylko się spóźni?

Postanowiłem mimo wszystko do niego zadzwonić. Pierwszy sygnał, drugi, trzeci, czwarty, piąty. Cisza. Szósty, siódmy. Nadal nic. Nacisnąłem czerwoną słuchawkę i wstałem. Nie potrafiłem usiedzieć w miejscu. Kręciłem się po mieszkaniu, aby tylko zabić jakoś czas. Nawet wyjrzałem za drzwi, ale nikogo za nimi nie było.

Po piętnastu minutach zadzwoniłem jeszcze raz, ale ponownie usłyszałem tylko ciche sygnały. Zawzięcie czekałem po raz trzeci, czwarty i piąty, aby ktoś odebrał, lecz nic z tych rzeczy. Zacząłem się denerwować, więc wyszedłem z domu i udałem się w stronę mieszkania mojego chłopaka. Szedłem szybko i stawiałem długie kroki. Chciałem, jak najszybciej dowiedzieć się, dlaczego nie mogłem go zobaczyć.

Zapukałem w spore, drewniane drzwi, a po kilkunastu sekundach otworzyła mi Annie.

            -Dzień dobry.

            -Witaj, Louis. – uśmiechnęła się szeroko.    

            -Jest może Harry?

            -Harry? Wyszedł godzinę temu, mówić, że idzie do Ciebie. – powiedziała, unosząc brwi do góry.

            -Uhm… tylko, że nie przyszedł.

            -Może wstąpił do Nialla? Dzwoniłeś do niego?

            -Tak.

            -Czekaj. – odparła, wyjmując z kieszeni telefon. Przyłożyła go po chwili do ucha i po minucie nacisnęła czerwoną słuchawkę. –Nie odbiera.

            -Tylko spokojnie. Poszukam go, zapytam Nialla i jak coś będę wiedział to od razu do pani zadzwonię, zgoda?

            -Dobrze, bardzo Ci dziękuję.

            -Nie ma za co. – odparłem delikatnie się uśmiechając i odszedłem. Nie miałęm pojęcia dokąd mógł pójść Harry, więc wybrałem numer do Horana.

            -Halo?

            -Cześć, Niall. 

            -No hej, Lou!

            -Jest może u Ciebie Harry?

            -Nie, nie ma go.

            -A widziałeś się z nim w ciągu ostatniej godziny?

            -Nie, a coś się stało?

            -Nie, nic. Tak tylko pytam. Dzięki, muszę kończyć, do usłyszenia!

            -Nie ma sprawy, cześć!

Bezmyślnie zadzwoniłem znowu na telefon Hazzy, lecz znowu zastałem to co zwykle. Jednak próbowałem kolejny razy i po trzech sygnałach usłyszałem szarpnięcie, jakby ktoś odebrał.

            -Halo? Harry?

            -Dzień dobry.

            -Om, to chyba pomyłka, przepraszam.

            -Nie, nie! Chwila!

            -Tak?

            -Dzwoni Pan do Harry’ego Styles’a?

            -Owszem.

            -Kim Pan dla niego jest?

            -Yyy… przyjacielem. Bardzo bliskim.

            -Pan Harry jest w szpitalu.

            -Słucham?!

***

            Otworzyłem powoli oczy i dostrzegłem zamazaną postać, siedzącą obok mnie. Zamrugałem powiekami i zobaczyłem, że to Louis. Od razu się uśmiechnąłem, lecz gdy poczułem ból w lewym policzku, zasyczałem.

            -Haz?

            -Lou… - wyszeptałem. – Gdzie ja jestem?

            -W szpitalu. – powiedział smutno i dostrzegłem na jego policzku łze.

            -Loueh… nie płacz, proszę.

            -Co się stało?

            -Nic wielkiego.

            -Nic wielkiego? Harry! Ktoś Cię pobił. Masz wszędzie siniaki i wstrząśnienie mózgu.

            -Oh. – wydobyłem z siebie ze zdziwienia i dopiero teraz poczułem ból w każdej części ciała.

            -Proszę, powiedz mi.

            -Ja szedłem do Ciebie. Już miałem skręcić w Twoją ulicę i on mnie złapał. Mocno mnie trzymał i kazał mi iść, bo inaczej nie ręczy za siebie. Na początku się wyrywałem… ale… ale on mnie wtedy bił. Tak mocno.

            -Kto?

            -…

            -Cholera jasna! Kto Ci to zrobił?!

            -James. – wyszeptałem, a Lou wpadł w furię. Zaczął chodzić po całej Sali i krzyczeć. Byłem okropnie zmęczony i moje powieki z każdą sekundą opadały, aż w końcu odpłynąłem w dalekie krainy snu.

Obudziłem się, a nade mną pochylał się mężczyzna w białym fartuchu. Lekarz zaczął powtarzać moje imię, ale musiałem chwilę poczekać, żeby dotarły do mnie jego słowa.

            -Harry? Proszę Pana, słyszy mnie Pan?

            -Ohm, tak. – zachrypiałem.

            -Wspaniale. Jak się Pan czuje?

            -Nienajlepiej.

            -Co Pana boli?

            -Twarz. Po lewej stronie.

            -Tylko?

            -Bolą mnie żebra i ramiona.

            -Coś jeszcze?

            -Kostka. – pokręciłem stopą, lecz natychmiast poczułem paraliżujący ból i aż jęknąłem.

            -Proszę nie ruszać. Jest zwichnięta i za parę dni będzie okej.

            -Strasznie boli mnie głowa.

            -Daliśmy przed chwilą do kroplówki leki przeciwbólowe.

            -Dobrze. – doktor zbadał jeszcze moje ciśnienie, zadał kilka pytać, po czym wyszedł, zostawiając mnie i Louisa samego. Usiadł obok łóżka na małym krzesełku i wpatrywał się we mnie ze zmartwieniem.

            -Harry… tak mi przykro. Nadal nie mogę uwierzyć, że to zrobił.

            -Proszę, nie mów już o nim.

            -Ok, ok. Potrzebujesz czegoś?

            -Napiłbym się wody.

            -Jasne. – chłopak podniósł się i wziął niewielką szklankę z szafeczki, stojącej nieopodal. Przyłożył mi ją do ust i delikatnie uniósł, a ja sączyłem ją małymi łyczkami, by się nie zakrztusić.

            -Dziękuję. – powiedziałem, kiedy odłożył kubek.

            Tomlinson uśmiechnął się lekko i przyłożył dłoń do mojego policzka. Przymknąłem powieki, rozkoszując się jego dotykiem, a on zaczął gładzić wierzch mojej skóry.

            -Lou… - zacząłem.

            -Tak?

            -Przepiszesz go na kogoś innego?

            -Tak, na pewno pójdę do Pana Whitman’a i go o to poproszę. Obiecuję.

            -Nie chce, aby Cię skrzywdził.

            -Oh, Harreh. – wyszeptał załamanym głosem.

            -Ciiii. Spokojnie. Nic wielkiego się nie stało. – powiedziałem spokojnie.

            -Błagam Cię. Nie wciskaj mi takich kitów.

            -Chcesz, żebym poczuł się lepiej?

            -Oczywiście.

            -To zamknij się i mnie pocałuj. – mój przyjaciel od razu uśmiechnął się szerzej na moje słowa po czym pochylili się nade mną. Otarł nosem mój policzek, a ja zadrżałem. Był taki delikatny i ostrożny. Przyłożył w końcu swoje wargi do moich ust, a w mojej głowie zaczęło wirować. Czułem się tak, jakby wszystko co mnie otaczało, przestało nagle istnieć.

Rozdział 13. 'We're looking for love'

Dobry wieczór! ♥
Znowu dodaję rozdział dzień wcześniej, ale już po prosty nie mogłam się powstrzymać. Nie wiem dlaczego. Hahaha, choroba się pogłebią. XD
Ocenę zostawiam Wam i zachęcam do komentowania :)

Miłego czytania! <3

Rozdział 13.

            -Bo Cię kocham, idioto. – odpowiedział Harry, a moje serce omal nie eksplodowało. Mimowolnie, wszystkie moje mięśnie się spięły i kompletnie nie wiedziałem, co powiedzieć. Pragnąłem wyjawić całą prawdą, nie chciałem popełnić znowu tego samego błędu. Nie mogłem dopuścić, aby mój przyjaciel znowu poczuł się odrzucony. Jednak, nie potrafiłem nic z siebie wykrztusić, miałem ogromną gulę w gardle. Patrzyłem, jak zamurowany w oczy Hazzy i byłem, szczerze mówiąc, otumaniony. Jeszcze nikt na świecie nie sprawił mi takiej przyjemności zwykłym towarzystwem.

            Nie miałem pojęcia, co mną kierowało, ale pochyliłem się lekko do przodu, wciąż patrząc w jego tęczówki. Były takie hipnotyzujące. Po chwili, poczułem, jak on również się do mnie zbliżył, a mój oddech od razu przyspieszył. Zmniejszyłem odległość między nami jeszcze bardziej i mogłem poczuć na swoich ustach jego oddech. Od razu zakręciło mi się w głowie, a w podbrzuszu poczułem ucisk. Nigdy w życiu nie byłem jeszcze tak odważny, ale zaryzykowałem. Po kilku sekundach, zlikwidowałem całkowicie przestrzeń między nami i delikatnie przyłożyłem wargi do ust Harrego, przymykając przy tym powieki. Od razu spodobała mi się ich miękkość, a jeszcze bardziej subtelność jaką chłopak odwzajemniał mój pocałunek. Nie sądziłem, że zechce go przedłużyć, ale jak zwykle się myliłem. Muskaliśmy swoje usta, rozkoszując się słodkością tej czułości. To było takie niewinne, a zarazem kuszące. Chłopak zbliżył się do mnie jeszcze bardziej, a ja nie panując nad swoimi ruchami przyciągnąłem go tak, że siedział teraz na moich kolanach. Moje dłonie błądziły po jego talii, a on jedną ręką gładził kciukiem mój policzek, a drugą trzymał na mojej szyi. Pod wpływem jego nieziemskiego i tak bardzo intensywnego zapachu, rozchyliłem nieco wargi. Haz wykorzystał to i po chwili wśliznął do wnętrza mojej buzi, język. Nie miałem pojęcia, że zwykły pocałunek mógłby wywołać u mnie tyle emocji. Ale racja, to nie był zwykły pocałunek. Dlaczego? Dlatego, że był z Harrym – człowiekiem, który sprawiał, że byłem szczęśliwszy i dzięki niemu nie bałem się jutra. Chciałem żyć i się nie poddawać. Dawał mi siłę.

Na kilka sekund, poddałem się pieszczocie Harrego i czułem jego język na moim podniebieniu. To uczucie było nie do opisania. To było coś więcej niż przyjemność. Wszystkie emocje, uczucia splątane ze sobą rozsadzały moją głowę, ale nie przeszkadzało mi to. Mógłbym stwierdzić, że było to nawet fajne. Po chwili, uznałem, że nie będę taki ‘łatwy’ i zacząłem walczyć z nim o dominacje. Nasze języki wiły się wokół siebie, jakby właśnie tańczyły swój najlepszy układ. To było coś niesamowitego. Pamiętam, kiedy byłem mały i wymienianie śliny z drugą osoby było wtedy takie obrzydliwe. A teraz? Moje ciało drży z rozkoszy, jaką daje mi mój ukochany. Śmiało mogłem tak o nim mówić, bo właśnie nim był. Moje uczucia do Hazzy już dawno były jasne, ale bałem się do tego przyznać. Byłem w nim szaleńczo zakochany, a teraz nic nie stawało mi na przeszkodzie.

Oderwałem się od chłopaka, a nasze usta cicho mlasnęły. Nasze twarze były czerwone, a serca biły przynajmniej trzy razy szybciej.

            -Ja Ciebie też kocham. – powiedziałem, delikatnie się uśmiechając. Harry patrzył na mnie jak zaczarowany, a ja cicho się zaśmiałem. On jednak, nadal nic nie powiedział. Pochylił się nade mną i podarował mi kolejny, słodki pocałunek.

            -Jesteś cudowny. – wyszeptał do mojego ucha, a ja poczułem jak tysiące motylków szaleje w moim brzuchu.

            -Nie, Haz. Wręcz przeciwnie. Ty jesteś cudowny.

            -Słodcy, aż do porzygu. – zaśmiał się, a po chwili mu zawtórowałem.

Po kilku sekundach wpatrywania się w siebie, Hazza zszedł ze mnie i usiadł obok. Wtuliliśmy się w siebie, nadal nie wiedząc, co oznaczała akcja sprzed minuty.

            -Lou?

            -Tak?

            -Co teraz będzie?

            -Co masz na myśli?

            -No wiesz…

            -Umm… nie wiem, Haz.

            -Bo Lou… wiesz co? Świetnie całujesz. – powiedział cicho, rumieniąc się, a ja tylko cicho się zaśmiałem.

            -Oj, przestań.

            -Ale to prawda.

            -Tobie wychodzi to lepiej.

            -Kłóciłbym się!

            -No ale ja tylko stwierdzam fakty.

            -Nie, nie, nie!

            -W takim razie chyba musimy ustalić kto lepiej?

            -Tylko, jak my to zrobimy?

            -Musimy to powtórzyć, hm?

            -Myślę, że to będzie najlepsze wyjście.

Oboje głośno się zaśmialiśmy, a po chwili znowu zatopiliśmy wargi w pocałunku. Ten nie był już tak delikatny i ostrożny. Chcieliśmy więcej, o wiele więcej. Wykorzystując to, że pochylałem się nad Harrym, ciężarem swojego ciała naciskałem na niego, aż cały położył się na kanapie. Leżałem na nim, podpierając się łokciami o poduszki. Nasze nogi były ze sobą splątane, co tylko bardziej mnie nakręcało. Muskaliśmy namiętnie nasz usta, a po chwili oboje zdecydowaliśmy to pogłębić. Nasze języki zaczęły się wokół siebie wić i plątać. Sam do końca nie mogłem uwierzyć, że to wszystko było prawdą. Po prostu, bycie tak blisko z Harrym wydawało się takie nierealne. Zbyt piękne.

2 godziny później

            -Nudny jest ten film. – marudził Harry.

            -Przecież sam chciałeś go obejrzeć.

            -No ale już mi się nie chce.

            -To co chcesz robić?

            -Może się przejdziemy? – zaproponował, a ja od razu się zgodziłem.

Po pięciu minutach wyszliśmy na świeże powietrze. Było około dwudziestej, a na dworze nadal było jasno. To chyba oczywiste, jak na początek lipca. Szliśmy przed siebie, nie zważając na to, co wokół nas się działo. Gawędziliśmy radośnie dosłownie o wszystkim. Harry opowiadał mi, że chciałby w te wakacje trochę popracować, bo w roku szkolnym nie miał czasu przez maturę. Mama też miała przecież wydatki i kieszonkowe dla Harrego znacznie zmniejszało się z miesiąca na miesiąc.

            -Louis… - zapytał, kiedy skończyliśmy już dany temat i zapadła między nami chwila ciszy.       

            -Słucham?

            -My… my jesteśmy przyjaciółmi?

            -Oczywiście.

            -Mhm. – odchrząknął, a ja zatrzymałem go, chwytając za dłoń. Rozejrzałem się po okolicy i na dobrą sprawę, nikogo nie było w pobliżu.

            -To źle?

            -Nie, coś Ty.

            -Zawsze będziemy przyjaciółmi, ale Haz…

            -Hm?

            -Możemy być i przyjaciółmi i wiesz…

            -Nie wiem. – zaśmiał się, drocząc się ze mną.

            -Chciałbyś… być no wiesz… chciałbyś, abyśmy byli… razem? – wyjąkałem, a chłopak rzucił mi się na szyję, krzycząc głośne „Tak, Debilu!”

***

            To co zaproponował mi Louis było spełnieniem moich najskrytszych i największych marzeń. Nigdy nie sądziłem, że coś takiego mogłoby się stałć… że jeden człowiek, potrafiłby zrobić ze mnie tak szczęśliwą i pełną życia osobę. Pamiętam, jak chodziłem ze spuszczona głową po korytarzach szkolnych, nie dopuszczając do siebie nikogo innego, oprócz Nialla. Teraz miałem trzech wspaniałych przyjaciół, a w tym cudownego chłopaka. Nie musiałem mijać moich znajomych z licealnych korytarzy i nie miałem styczności z wieloma osobami. Jednak, byłem pewnym w stu procentach, że obecnie, maszerowałbym przed siebie z uniesioną głową i wielkim uśmiechem na twarzy.

Nie miałem urojeń, ani obsesji. Brakowało mi bliskości, pomocy, zrozumienia. Oczywiście dostawałem to ze strony rodziców i Nialla. Jednak, tu chodziło o coś zupełnie innego i Louis pomógł mi to znaleźć.

Wtuliłem się mocno w jego ciało, nie chcąc już nigdy go puszczać.

            -Haz, zaraz mnie udusisz. – wyjęczał Lou, a ja wybuchnąłem śmiechem. Po chwili, z wielkim bólem odsunąłem się od chłopaka i spojrzałem w jego nieziemskie oczy.

            -Wybacz. – powiedziałem cicho, chichocząc. Ruszyliśmy dalej, jak gdyby nigdy nic. Jednak, w środku wszystko było inne. Czułem jak każdy z nas kipiał radością.

            -Lou? – zacząłem.

            -Tak?

            -Co porobimy?

            -Co powiesz na spacer w parku?

            -Central? – uśmiechnąłem się szeroko.

            -Tak. – odpowiedział, po czym skręciliśmy w uliczkę, prowadzącą do parku. Bardzo lubiłem to miejsce. Mimo tego, że po wyznaniu uczuć Louisowi, musiałem stamtąd uciec, kojarzył mi się też dobrze. Tam spotkałem się z nim po raz pierwszy. Mogłem wtedy bez skrupułów spojrzeć w jego oczy i wpatrywać się w nie bez końca.

            Po kilku minutach znaleźliśmy się przed głównym wejściem i powoli weszliśmy do zielonego raju. Między piaszczystymi uliczkami, wznosiła się niewielka, jakże soczyście zielona trawa. Gdzie nie gdzie znajdywały się drewniane ławki, a za nimi kilka wysokich drzew. Poszliśmy w głąb parku i dotarło do nas, że byliśmy sami. Nie byłem do końca dlaczego, ale zatrzymałem się i po kilku sekundach Lou do mnie dołączył.

Spojrzałem prosto w jego tęczówki i delikatnie się uśmiechnąłem. Moja dłoń powędrowała do jego policzka i pogładziła jego wierzch. Chłopak patrzył na mnie, a w jego oczach gościło lekkie zmieszanie. Wtedy uśmiechnąłem się jeszcze szerzej, powodując iż kąciki jego ust uniosły się wyżej.

            -Dziękuję Ci, Lou. – wyszeptałem.

            -Za co? – spytał spokojnie.

            -Za to, że jesteś. Nawet nie wiesz, jak zmieniłeś moje życie. Może i psycholog był dobrym rozwiązaniem… ale tu nie chodziło o sesje… chodziło o Ciebie, Loueh. – mój przyjaciel patrzył we mnie, jak w obrazek. Zaśmiałem się cichutko, nie mogąc opanować radości, która we mnie wstąpiła.

            -Mógłbym powiedzieć bardzo podobnie o Tobie, Haz. – zaczął, wplątując swoje palce między moje loki. Przymknąłem delikatnie powieki, czując przyjemność. – Nie miałem nikogo. Dosłownie. Odmieniłeś mój świat. Wiesz dlaczego? Bo teraz Ty nim jesteś. – ostatnie zdanie powiedział bardzo cicho. Podobno te najważniejsze rzeczy mówi się tak, aby usłyszały tylko te osoby, na których zależy nam najbardziej. Otworzyłem raptownie oczy. Powiedział, że jestem jego światem. Powiedział to. Moje serce zaczęło bić tak szybko, że na pewno nie nadążyłbym z liczeniem tętna samodzielnie.

            Wsunąłem dłonie na talię Louisa i przyciągnąłem go bliżej. Wtuliłem się w jego miękkie i silne ramiona, zatapiając się w jego bliskości. On nadal bawił się subtelnie moimi lokami, a drugą ręką objął moje ramiona. Czułem się bezpieczny. Czułem się taki szczęśliwy. Jedna osoba. Kilka słów. Tysiące motylków w brzuchu.

Przy tym chłopaku stawałem się zupełnie innym człowiekiem. Nie ważne, że znaliśmy się niecały rok. Nie ważne, że jesteśmy razem od pół godziny. Boże… dla mnie fakt, że jesteśmy razem jest taki niemożliwy. Znowu to śmieszne uczucie, jakby to wszystko było tylko snem.

Położyłem głowę w zagłębieniu jego szyi i delikatnie pocałowałem jego skórę. Była taka ciepła i miła w dotyku. Dokładnie poczułem, jak lekko zadrżał. Uśmiechnąłem się i wyprostowałem się, aby spojrzeć w jego oczy. Błyszczały.

            Zbliżyłem się w do niego i zatopiłem usta w jego nieziemskich wargach.

            -Pojedziemy gdzieś jutro? – zapytałem, gdy już oderwaliśmy się od siebie.

            -Gdzie?

            -Gdziekolwiek. – zaśmiałem się cicho.

            -Bardzo bym chciał, naprawdę, ale nie mogę. – odparł smutno.

            -Dlaczego?

            -Pracuję do dwudziestej pierwszej.

            -Jak można tyle pracować? Nie możesz zrobić sobie wolnego dnia?

            -Wiesz dobrze, że wręcz tego pragnę.

            -Ejejej… skoro jutro pracujesz tak długo… czy to znaczy, że się nie zobaczymy w ogóle? – Lou skinął delikatnie głową, a jego twarz lekko się skrzywiła.

Tydzień później.

            Wbiegłem do gabinetu mojego chłopaka i prawie aż się na niego rzuciłem. Zaczął się śmiać i mocno mnie objął.

            -Boże… trzy dni. To takie straszne. – powiedział smutny.

            -Ale już jestem! – krzyknąłem zachwycony jego obecnością.

            -Nawet nie wiesz, jak się cieszę. – wyszeptał, po czym wpił się w moje wargi. Moje ciało w jednej sekundzie przeszły dzikie dreszcze, a w głowie wirowało mi tornado. Tommo uwielbiał obdarowywać mnie pocałunkami, ale teraz przeszedł samego siebie. Jego usta pieściły moje z taką namiętnością, ale też z uczuciem. Moje nogi powoli robiły się jak z waty, więc popchnąłem go na fotel i usiadłem na nim okrakiem. Spojrzałem w jego błękitne tęczówki, uśmiechnąłem się lekko, a następnie wróciłem do całowania.

Nagle usłyszałem, jak drzwi o Sali się otwierają. Oderwałem się z bólem od mojego przyjaciela i odwróciłem wzrok. Kogo zobaczyłem w wejściu? James’a.

            Odskoczyłem szybko od Tomlinson’a i usiadłem w fotelu naprzeciwko. Chłopak patrzył na nas zszokowany, a jego żebra unosiły się i opadały coraz szybciej. Louis wstał i podszedł powoli do swojego klienta.

            -Dzień dobry, James. – przywitał się z uśmiechem.

            -Dobry? Nie było mnie tydzień… siedem dni! A Ty już obściskujesz się z jakimś frajerem!

            -Słucham? – zapytał, niedowierzając mój ukochany.

            -To co słyszałeś.

            -Po pierwsze… Harry nie jest frajerem, a po drugie wydaje mi się, że mogę robić, co uważam za stosowne.

            -To jest stosowne?

            -Jak najbardziej.

            -To przez niego, prawda?

            -Nie rozumiem.

            -Zmieniłeś się. Nie miałeś dla mnie czasu. Przez niego.

James wyminął Louisa i zaczął zmierzać w moją stronę, a ja zamarłem. Trzymałem się kurczowo materiału fotela, czując jak moje dłonie pokrywa cienka warstwa potu.

            -Wracaj tu! – krzyknął Lou, lecz chłopak to zignorował.

            -JAMES! – ryknął, a on odwrócił się w jego stronę.

            -Coś nie tak?

            -Masz zamiar znowu wylądować u Pana Whitman’a? – James nagle cały zesztywniał. Mój przyjaciel odnalazł czuły punkt. Odetchnąłem jak najciszej z ulgą, kiedy zobaczyłem, jak mężczyzna się cofa i opuszcza gabinet. 

Rozdział 12. 'We're looking for love'

Dobry wieczór / Dzień dobry! ♥

Jestem jeden dzień wcześniej, ale to nie znaczy, że rozdział 13. dodam w piątek. Niestety, ale jestem dopiero w połowie, więc dodam normalnie w sobotę. 

Jako, że jesteśmmy trochę za połową, chciałabym Was bardzo mocno prosić o jakiegokolwiek, nawet wystarczy jedno słowo, komentarza. Jestem bardzo ciekawa, jak do tej pory podobają Wam się moje wypociny i czy w ogóle się podobają. Pragnę poznać Wasze opinię na temat tych 12. rozdziałów. Z góry strasznie Wam dziękuję! <3 

Zaprzaszm do czytania i komentowania! :)

Rozdział 12.

Wtorek 17:30

            Siedziałem przy moim biurku, ciesząc się, że dzisiaj miało odbyć się w końcu moje spotkanie z Harrym. Już od dłuższego czasu chciałem mu coś powiedzieć. Wiedziałem, że to nieodpowiednie, rozmawiać o prywatnych sprawach na sesjach, ale już nie mogłem wytrzymać. Z każdym dniem, czuję jak oddalamy się od siebie coraz bardziej, a nie o to tu chodziło. Pragnąłem wreszcie powiedzieć prawdę. Bez żadnych ogródek, czy wymijania. Prawdę.

Do mojej Sali po krótkim zapukaniu, wszedł Styles z delikatnym zakłopotaniem na twarzy.

            -Cześć, Haz. – zacząłem, uśmiechając się.

            -Hej, Lou. – pokierowałem się w stronę fotela i obaj w nich usiedliśmy.

            -Na początku… wiem, że nie powinienem teraz, ale ja muszę, Lou. Przepraszam Cię, przepraszaj najmocniej jak potrafię.

            -Za co? – spojrzałem, otwierając szerzej oczy.

            -Widziałeś mnie w takim stanie, w jakim nie powinien widzieć mnie nikt.

            -Dlatego przyszedłem… bo nie jestem nikim… znaczy tak mi się wydaję… nie wiem, może źle to ująłem…

            -Wiem o co chodzi. Nie jesteś dla mnie nikim, jesteś moim przyjacielem. – powiedział, a na moją twarz wkradł się niewinny uśmieszek. –Ale i tak nie powinieneś mnie wtedy oglądać. Jednak chciałem też podziękować, że się  mną zająłeś.

            -Nie ma sprawy, Haz. Wszystko w porządku.

            -Nie, ja pamiętam… pamiętam wszystko i nawet nie wiesz… nawet nie wiesz, jak mi głupio. Jak tylko to wspominam, chce mi się płakać. Nie miałem pojęcia, że mógłbym wyprawiać takie rzeczy.

            -Jakie rzeczy? Nic takiego.

            -Płakałem. – wyszeptał.

            -To częste po alkoholu.

            -Na trzeźwo też to robię… z tego samego powodu. – poczułem nagłe kopnięcie w brzuchu i nie mogłem nic z siebie wykrztusić. Jednak, zebrałem wszystkie siły, aby coś wydusić.

            -Jak to?

            -Oh, Lou. – potarł dłońmi swoje skronie.

            -Harry, co się dzieje? Dlaczego płaczesz? Czemu nic mi nie mówisz?

            -W tym cały problem.

            -We mnie?

            -Tak jakby.

            -Ale… ale przecież… co ja zrobiłem… Haz, ja przepraszam…

            -Przestań. Nawet nie wiesz o co chodzi, a przepraszasz.

            -Oświecisz mnie? – zapytałem, ale w tym momencie do mojego gabinetu wszedł chłopak. Odwróciłem głowę i zobaczyłem James-a. Nie, błagam, tylko nie to.

            -Cześć, Louis! – krzyknął, uśmiechając się, a kiedy dostrzegł Hazze, jego radość od razu zniknęła. – Kto to? – zapytał szorstkim tonem. Mój kędzierzawy przyjaciel patrzył się to na mnie, to na chłopaka.

            -Witaj, James. – powiedziałem jego imię, aby Haz miał świadomość z kim ma do czynienia. –To mój klient i przyjaciel.

            -Przyjaciel? – popatrzył na mnie i uniósł jedną brew do góry.

            -Tak… i mamy teraz sesje.

            -Przeszkadzam?

            -Nie o to chodzi, po prostu teraz pracuję.

            -Podobno ja jestem Twoim przyjacielem. – wysyczał.

            -Owszem, jesteś. To nie znaczy, że nie mogę mieć ich kilku.       

            -Co?

            -Czego nie rozumiesz, Kochanie?

            -To dlatego nie masz dla mnie czasu, prawda? To wszystko przez niego!

            -Przestań. Natychmiast wyjdź i jutro mamy spotkanie.

            -Znowu mnie wyganiasz? Pamiętasz, jak to się ostatnio skończyło? – zamknąłem oczy i nagle poczułem ucisk w klatce piersiowej. Ból, który wtedy zadał mi chłopak był nie do opisania.

            -Nie masz prawa tak do mnie mówić. – powiedziałem pewnie i nacisnąłem guziczek przy moim fotelu. Po chwili do pomieszczenia weszli dwaj umięśnieni mężczyźni.

            -Coś nie tak, Panie Tomlinson?

            -Proszę wyprowadzić stąd Jamesa.

            -Coś jeszcze, Panie Tomlinson?

            -Niech uda się do Pana Whitman’a.

            -Do tego Pana Whitman’a? – obaj mężczyźni byli nieźle zszokowani.

            -Najwyższa pora. – ochroniarze wyszli, biorąc za ramiona James’a. Harry patrzył na mnie, będąc w lekkim szoku. Potrząsnął lekko głową, jak to miał w zwyczaju, kiedy chciał przywołać się do rzeczywistości.

            -Kim jest Pan Whitman?

            -Emm… zajmuje się szczególnymi przypadkami.

            -To znaczy?   

            -Kiedy klient wymyka się spod kontroli, przepisuje się go temu Panu na tygodniową kurację, a dopiero potem oddaje w ręce poprzedniego psychologa.

            -Czyli masz tak jakby tydzień wolnego?

            -Tak się cieszę, że w końcu to zrobiłem. – odetchnąłem z ulgą, opierając się wygodniej.

            -Lou, co on Ci zrobił? – zapytał ze zmartwieniem.

            -Nic takiego.

            -Inaczej nie wysyłałbyś go…

            -Wiem. Ja przepraszam, ale nie mogę. – wyszeptałem, pocierając twarz dłońmi.

            -Proszę, powiedz mi.

            -…

            -Lou, błagam..

            -…

            -Przecież ja nikomu nic nie powiem, nikt poza mną się nie dowie, przecież wiesz, że możesz mi ufać.

            -…

            -Ja chcę tylko dobrze.

            -….

            -Proszę Cię.

            -On mnie bije, Harry.

***

            -Co?! – podbiegłem do Louis i ukucnąłem przed nim, układając dłonie na jego kolanach. To w ogóle nie mieściło mi się w głowie! Jak jego własny klient mógł go uderzyć?

            -Proszę Cię, uspokój się.

            -Jakie on ma do tego prawa?! Żadne! Przecież tak nie można! Musisz go przepisać do kogoś innego, nie wiem!

            -Uspokój się! – mój przyjaciel podniósł na mnie wzrok z błagającym spojrzeniem.

            -Nie! Jak ja mam być spokojny? On Cię bije!

            -Uderzył mnie tylko.

            -Tylko?!

            -To nic takiego.

            -Ile razy?

            -Dwa.

            -I o dwa za dużo! Dlaczego nie zrobiłeś nic na początku?

            -Myślałem, że to jednorazowe.

            -Tak to się zawsze zaczyna! Lou, musisz być twardy!

            -Harry! Przestań! – wrzasnął, a z jego oczu wyleciała pojedyncza łza. –Ja wiem! Wiem, że powinienem zareagować wcześniej! Ale tego nie zrobiłem, uczymy się na błędach. Też tego żałuję! Żałuje, że w ogóle mi go przepisali. Mam go dosyć. Ciągle mnie nachodzi i tłumaczy, że skoro jesteśmy przyjaciółmi to nie ma z tym żadnego problemu. Wypisuje do mnie sms-y, że za mną tęskni, a widzieliśmy się godzinę temu. – wyprostowałem się, popatrzyłem chwilę i zdałem sobie sprawę, jak bardzo Lou jest bezradny w tej sytuacji. Nie wiem, co mną wtedy kierowało, ale usiadłem na jego kolanach i mocno go przytuliłem. Od razu to odwzajemnił i przyciągnął bliżej.

            -Chciałbym Ci pomóc. – wyszeptałem.

            -Nie ma na to pomocy.

            -Zawsze coś się znajdzie.

            -Już i tak mi pomagasz.

            -Jak? – zapytałem zdziwiony.

            -Po prostu jesteś. Haz, przepraszam, że odwołałem tyle spotkań. On nie dawał mi spokoju, a poza tym… czasami nie miałem już siły i wracałem do domu i od razu szedłem spać.

            -Ciiii. Już dobrze. – powiedziałem cicho i włożyłem palce między jego miękkie włosy. Były takie gładkie, uwielbiałem się nimi bawić. Nagle, usłyszałem ciche mruknięcie, przez co mimowolnie przeszły mnie dreszcze. Uśmiechnąłem się delikatnie, na samą myśl, że to ja sprawiłem mu przyjemność.

            -Chodźmy stąd. – powiedział Tommo, a ja szybko wstałem z jego ud i pociągnąłem go za dłoń. Wyszliśmy z pomieszczenia i właściwie sam nie miałem pojęcia dokąd szliśmy.

            -Gdzie idziemy?

            -Do mnie… jeśli chcesz.

            -Chcę. – uśmiechnąłem się delikatnie i mocniej ścisnąłem rękę Louisa. Spacerowaliśmy ulicą, nie zważając na to, że byliśmy siebie tak blisko. Nie obchodziło nas, że komuś by się to nie spodobało.

            Teraz już wszystko było jasne. Mój przyjaciel miał powód, aby odwoływać spotkania. Bał się. Tak, to właściwie określenie. On bał się tego idioty, który go pobił. Na dodatek, jeszcze ja mu sprawiłem kłopot. Odwróciłem się od niego i nie chciałem do siebie dopuścić.

Doszliśmy do beżowego domu, z niewielkimi brązowymi drzwiami.

            -Tu mieszkam. – odezwał się Lou z małym uśmieszkiem. Puścił moją dłoń, co już nie było przyjemne i poszedł otworzyć drzwi. Weszliśmy do pomieszczenia, a moim oczom ukazał się ładnie i schludnie urządzony przedpokój. Zsunąłem ze stóp trampki, tak jak Tommo i weszliśmy dalej. Znaleźliśmy się w salonie, który był naprawdę przytulny.

            -Ładnie tu. – uśmiechnąłem się szeroko, po czym spojrzałem na chłopaka.

            -Dziękuję. – zaśmiał się cicho i usiadł na kanapie. Poklepał miejsce obok siebie, więc ułożyłem się obok niego. Czułem między nami pewną niezręczność, spowodowaną pewnie tym, że byliśmy dość blisko siebie, a w domu nikogo już nie było. Lou przyciągnął mnie do siebie, a ja wtuliłem się w jego ramię.

            -Lou?

            -Tak?

            -Jak on Cię uderzył?

            -Musimy znowu o tym rozmawiać? – zapytał zmęczonym głosem.

            -Owszem. Proszę, odpowiedz mi.

            -To i tak nic nie zmieni, jak się dowiesz.

            -Błagam Cię no.

            -Pierwszy raz mną szarpnął i uderzył o ścianę… - powiedział cicho. –Kilka dni temu uderzył mnie pięścią w klatkę piersiową. – wydukał, a ja musiałem głęboko oddychać, by się uspokoić.

            -Mam ochotę do niego pójść.

            -Po co?

            -Mam dziwną ochotę go zabić. – Louis roześmiał się cicho, po czym przycisnął mnie do siebie mocniej. W jego objęciach było mi tak ciepło i przyjemnie.

            -Oh,  przestań.

            -Mam przestać? Lou, a jeśli po powrocie nadal będzie Cię bił?

            -To wróci do Pana Whitman’a.

            -I tak w kółko?

            -Tak.

            -Nie możesz go przepisać do kogoś innego?

            -Nie wiem.

            -Spróbuj.

            -Nie jestem pewny, czy mam takie prawo.

            -Prawo? O czym Ty mówisz? On Cię skrzywdził! – podniosłem się, aby móc spojrzeć w jego oczy. Musiałem mu przemówić do rozsądku! Przecież to nienormalne!

            -Haz, uspokój się, hm? Już wszystko w porządku, jest na kuracji.

            -Ale wróci i znowu Cię uderzy!

            -Skąd ta pewność?

            -Tak jest zawsze.

            -Nie prawda. Ludzie się zmieniają.

            -On Cię nachodzi… sam mówiłeś, że masz go dość. Teraz go bronisz?

            -To nie tak, że go bronię. Dobrze, jeśli zacznie robić coś niepokojącego, to spróbuje go przepisać do kogoś innego. – poddał się, a ja delikatnie się uśmiechnąłem.

            -Obiecujesz?

            -Obiecuję.

Wtuliłem się w niego z powrotem i przyłożyłem ucho do jego torsu. Uwielbiałem wsłuchiwać w jego nierównomierne bicie serca. Byłem ciekaw, czy to ja sprawiałem, że było przyspieszone. Na samą myśl, kąciki moich ust uniosły się nieco wyżej.

            -Harry…

            -Słucham?

            -No bo… tak w ogóle… to dlaczego tak się martwisz o moje kontakty z James’em?

            -Dlaczego? Dlatego, że może ponownie Cię skrzywdzić.

            -Nawet jeśli, to co? – zapytał, a ja nie mogłem uwierzyć w jego słowa. Wyprostowałem się i popatrzyłem na niego z niedowierzeniem. Po chwili, ująłem jego twarz w obie dłonie i nieco się do niego zbliżyłem. Czułem, jak lekko drży.

            -Louis, nie wybaczyłbym sobie, gdyby coś Ci się stało.

            -Dlaczego?

            -Bo Cię kocham, idioto.

Rozdział 11. 'We're looking for love'

Ależ Was zakoczyłam, co?! :D 

Tak właśnie! Dzisiaj dodaje 2 rozdziały na raz!

Mam nadzieję, że jakos tam trochę się cieszycie :p

Jednak, 12. rozdział pojawi się najwcześniej za tydzień, we wtorek lub środę.

Byłam bardzo wdzięczna, za komentarz od każdego czytającego. To dla mnie bardzo ważne. ♥

Rozdział 11.

            -Harry? – zapytałem do słuchawki telefonu.

            -Cześć, Lou. – przywitał się zachrypniętym głosem.

            -Wszystko w porządku?

            -Czemu pytasz?

            -Masz chrypkę.

            -Trochę się przeziębiłem, ale nic takiego mi nie jest.

            -Na pewno?

            -Tak, Lou. Wszystko okej.

            -No dobrze. Haz, dzwonie, bo chcę Cię przeprosić.

            -Za co?

            -Nie widzieliśmy się od dwóch tygodni.

            -Da się przywyknąć. – powiedział szorstko, a ja zaniemówiłem. Po chwili usłyszałem pikanie, oznaczające koniec naszej rozmowy.

Położyłem łokcie na blacie mojego biurka i oparłem twarz na otwartych dłoniach. Miałem tyle pracy, robiłem wszystko, co mogłem, a mój przyjaciel, do którego tak naprawdę czułem coś więcej, był na mnie zły. Przecież to nie moja wina, że przepisali na mnie kolesia z takim trudnym przypadkiem. Na dodatek on ciągle do mnie wydzwania. Wina jest jednak też po mojej stronie. Nie powinienem poświęcać tyle mojej uwagi mojemu klientowi. Tak, był poważnie chory, ale zbyt częste wizyta też były złe. Uzależniał się od mojego towarzystwo, to może się źle skończyć, ale ja już nic na to nie poradzę. Kiedy odmawiam spotkania, on popada w panikę, krzyczy i grozi, że się zabiję. Jako psycholog nie mogę na to pozwolić. Tak bardzo bym chciał, aby przydzielili go komuś innemu. Cholernie brakuje mi Harrego i nie widziałem go od ponad dwóch tygodni. Miałem tego dość i najchętniej rzuciłbym wszystko i pobiegł jak najszybciej do mojego ukochanego.

            -Louis? – zapytała osoba, wchodząca bez pukania do mojego gabinetu. Spojrzałem na niego, a moim oczom ukazał się sam James.

            -Cześć, Jam. Spotkanie mamy jutro, zapomniałeś? – zapytałem z troską i sztucznym uśmiechem na twarzy.

            -Tak, wiem, ale ja już nie mogłem wytrzymać.

            -To znaczy? Co się dzieję?

            -Nic. Znaczy… chciałem z Tobą posiedzieć?

            -James, wysłuchaj mnie. – podszedłem do chłopaka i chwyciłem jego dłonie.

            -Tak?

            -Nie możesz tak po prostu przychodzić do mnie, kiedy tylko chcesz. Mamy spotkania bardzo często.

            -Mówiłeś, że jesteśmy przyjaciółmi.

            -Owszem, ale ja pracuję.

            -Ale ja cierpię, kiedy Cię nie widzę. – zamknąłem oczy i skupiłem się, aby dobrać słowa jak najdelikatniej.

            -Kochanie, wiem, że Ci ciężko… ale tak nie można.

            -Jak to nie można? To nawet nie mogę porozmawiać z moim przyjacielem? Chyba, że mnie okłamałeś?

            -Oczywiście, że nie. Już, spokojnie, wdech wydech.

            -Nie uspokajaj mnie!

            -James, nie krzycz.

            -Bo co?

            -To bardzo brzydko krzyczeć na przyjaciela.

            -Nie masz nawet dla mnie czasu. – powiedział, a ja czułem jak zalewa mnie krew. Czasami już nie miałem siły na tego człowieka.

            -Pracuję. P. R. A. C. U. J. Ę.

            -Rozumiem.

            -Dlatego nie możemy widywać się codziennie. Przychodzisz do mnie trzy razy w tygodniu i to musi Ci wystarczyć.

            -Ale nie wystarcza.

            -Przykro mi, ale musisz się do tego zmusić.

            -Nie będę się do niczego zmuszać! Ty po prostu nie chcesz mnie widzieć! Ja tu czuję! Nie, ja to wiem! OKŁAMUJESZ MNIE! – zagrzmiał, a ja aż podskoczyłem.

            -Uspokój się.

            -NIE!

            -Wyjdź proszę.

            -Wyganiasz mnie?!

            -James. Masz iść teraz do domu i przemyśleć swoje zachowanie.

            -Moje zachowanie jest bardzo odpowiednie! Za to Twoje KARYGODNE!

            -Jeśli stąd nie wyjdziesz, zawołam ochroniarza.

            -Jeszcze mi grozisz?! Tak nie robię przyjaciele.

            -Zaraz mam klienta.

            -Kogo?

            -Nie znasz.

            -Oczywiście, że nie znam! Ukrywasz coś przede mną!

            -James, takie są zasady. Jestem psychologiem i każdy mój klient potrzebuje mojej uwagi. Muszę mieć czas dla wszystkich, więc doceń to, że poświęcam Ci go i tak za dużo.

            -ZA DUŻO?!

            -W sensie więcej niż dla innych.

            -Wcale tak nie powiedziałeś.

            -To miałem na myśli.

            -Nie prawda! – krzyknął i zamachnął się ręką, ale ja w odpowiedniej chwili mocno go chwyciłem.

            -Przestań.

            -NIE! ZASŁUŻYŁEŚ NA KARE! – wykręcił swoją dłoń z moich rąk i ponownie się zamachnął. Tym razem już nie zdążyłem i po chwili poczułem przeszywający ból, rozrywający moją klatkę piersiową. Ułamek sekundy, chwila nieuwagi, a ja już leżałem na podłodzie, zwijając się z bólu.

2 dni później – zakończenie roku szkolnego

            -Lou? – zapytał Harry, patrząc na mnie z niedowierzeniem. – Co Ty tu robisz?

            -Cześć, Haz. Przyszedłem po Ciebie. – uśmiechnąłem się, lecz chłopak spojrzał na mnie obojętnie i już chciał odejść.

            -Harry! Zaczekaj, proszę. – krzyknąłem, ale on mnie nie słuchał. – Błagam Cię, daj mi chociaż wytłumaczyć. – wszystko na nic. On już zniknął w tłumie absolwentów, nie dając nawet opowiedzieć mi o tym, co działo się z mojej pracy. Wiedziałem dobrze, że to nie było żadne wytłumaczenie, ale chciałem po prostu, aby wiedział, dlaczego nie mogłem się z nim spotykać.

***

            Kiedy zobaczyłem Louis pod moją szkoła, nie mogłem w to uwierzyć. Moje serce niezmiernie się radowało i kazało podejść do niego i mocno przytulić. Jednak, rozum uznał, że nie powinienem być tak ‘łatwy’. Tommo nie miał dla mnie czasu. Praca pochłaniała go całkowiecie… albo po prostu nie chciał spędzać ze mną czasu. Sam już nie wiedziałem, co było prawdą. Bałem się, że wolał spotykać się z innymi i tłumaczył się pracą. Może poznał nowego klienta, która okazał się gejem? Który jest ładniejszy, mądrzejszy, zabawniejszy i po prostu lepszy ode mnie? Przecież to nie trudne.

Wróciłem do domu dość późno. Było już po dwudziestej trzeciej. Udałem się z Niallem i Zaynem na kilka piw, aby zakończyć liceum małym toastem. W mojej głowie już delikatnie mi się kręciło, ale nie było aż tak źle. Przecież trzy piwa to nie dużo.

Wszedłem do domu i zamknąłem za sobą drzwi, przekręcając zamek. Moja mama znowu wyjechała w delegację i wcale mi to nie przeszkadzało. Kochałem ją i to bardzo, ale wiadome było, że wolna chata było zawsze plusem.

Pokierowałem się do salonu i zacząłem przeszukiwać szafki z alkoholami. Miałem ochotę napić się choć trochę czegoś mocniejszego. Moje oczy napotkały Jack’a Daniel’sa, więc sięgnąłem go i nalazłem do małego kieliszka. Połknąłem zawartość, popijając szybko colą. Potem drugi, trzeci i czwarty bez jakiejkolwiek popitki. Napój już nie palił mojego gardła, tak jak na początku, więc wstałem, aby odłożyć colę do lodówki. Jednak mój plan się nie powiódł i mocno się zatoczyłem, opadając ponownie na kanapę, na której usiadłem przed zaczęciem picia. Roześmiałem się głośno, nie panując nad moimi emocjami. Sam do końca nie wiedziałem z czego się cieszyłem, ale było to niezłe uczucie. Abym mógł poczuć się lepiej, nalałem do pełna kolejny kieliszek i za jednym zamachem połknąłem całą zawartość. Zrobiłem to jeszcze trzy razy, aż w mojej głowie zaczęło wirować jeszcze bardziej. Po około dziesięciu minutach moje rozbawienie ustąpiło, a zastąpił je smutek. Zdałem sobie sprawę, że GO straciłem. Odepchnąłem Louisa, bo mnie ranił. Każdą odmową spotkania, każdym uśmiechem, każdym słowem. Kiedy go słyszałem w moim sercu wypalała się jeszcze większa dziura. Dlaczego? Bo słyszałem go tak rzadko. Prawie w ogóle.

Nagle usłyszałem dzwonek mojego telefonu. Był jakiś zniekształcony, ale uznałem, że to skutki zbyt wielkiej ilości alkoholu. Nie mogłem sobie poradzić z odczytaniem, kto do mnie telefonował, więc nacisnąłem tylko zieloną słuchawkę i przyłożyłem ją do ucha.

            -Słucham? – powiedziałem, wysilając się, aby zabrzmiało to normalnie.

            -Harry?

            -Tak, kto mówi?

            -Eee.. no to ja, Louis.

            -Aaa…

            -Wszystko ok?

            -Pewka.

            -Czy Ty jesteś pijany?

            -Skądże znowu! Jakie Ty głupoty pleciesz?

            -Gdzie jesteś?

            -W domku.

            -Sam?

            -Dokładnie.

            -Zaraz u Ciebie będę. Nie ruszaj się stamtąd.

            -Po co?

            -Po prostu na mnie poczekaj. – rozłączył się, a ja odłożyłem telefon obok, na łóżko. Znowu zacząłem się śmiać, a po chwili wybuchnąłem niepohamowanym płaczem. Chcąc jakoś temu zaradzić, sięgnąłem po kolejny kieliszek, i następny.

Nagle po całym mieszkaniu rozległo się głośne pukanie do moich drzwi. Zbierając wszystkie siły, jakie mi jeszcze pozostały wstałem powoli i podszedłem, chwiejąc się, do ściany. Po omacku, choć z otwartymi oczami doszedłem do drzwi, przekręciłem zamek i nacisnąłem klamkę. Louis wtargnąłem do mojego pokoju, a ja odskoczyłem od drzwi i zatoczyłem się do tyłu prawie upadając. Na szczęście, w odpowiednim momencie, Tomlinson złapał mnie i przyciągnął do siebie. Nie panując nad tym, co robiłem, wtuliłem się w jego ciepły tors.

            -Harry, boże! Co Ty brałeś?

            -Nic. – wykrztusiłem zniekształcone słowo.

            -Piłeś?

            -Tyko troe.

            -Właśnie widzę. Już. Podnoś się, idziemy.

            -Nieeeeee. Jeteś taki miękki.

            -Przestań, jesteś totalnie pijany.

            -Co z tego?

            -Musisz się położyć.

            -Jeśli Ty poożysz się obok mnie.

            -Zdecydowanie potrzebujesz odpoczynku. Gdzie się tak urządziłeś? – zapytał, odrywając mnie od siebie i przekręcając tak, że złapał mnie jedną ręką w talii, a drugą pomógł sobie, abym oplótł jego szyję.

            -Byłem z Niallem i Zaynem na piwie.

            -Jednym?

            -Na trzech.

            -To wszystko?

            -Tak jakby.

            -Harry!

            -No co?

            -Odpowiedz mi w pełni na pytanie.

            -Zajrzyj do salonu. – Lou zaprowadził mnie do dużego pokoju i posadził na kanapie, na której wcześniej piłem.

            -Boże, ile Ty tego wypiłeś?

            -Nie liczyłem.

            -Oszalałeś?

            -Może.

            -Po co?

            -Co po co?

            -Po co piłeś?

            -Bo tak mi się chciało. Nie udawaj, że Cie to obchodzi.

            -Harry, sprostujmy coś. – powiedział, kucając przede mną i łapiąc moją twarz w dłonie. – Może i nie będziesz tego jutro pamiętał, ale zrozum, że jesteś dla mnie cholernie ważny. Tak bardzo pragnę mieć więcej czasu, ale James… on wymyka się spod kontroli.

            -James?

            -Tak ma na imię ten klient…

            -który chciał się zabić dwa razy?

            -Tak.

            -Co takiego robi?

            -Ja nie mam już siły.

            -Co robi?

            -Nie mogę, Haz. Tak jak bardzo chcę Ci powiedzieć, tak bardzo nie mogę tego zrobić.

            -Idź już.

            -Słucham?

            -Idź stąd.

            -Jesteś pijany, chcę Ci pomóc.

            -Musisz stąd wyjść.

            -Harry, o czym Ty mówisz? – do moich oczu nalewało się coraz więcej łez. Czułem, jak zaraz wybuchnę ponownie płaczem, a tak bardzo nie chciałem, aby Lou musiał to oglądać. Moje emocje były teraz trzy razy silniejsze. Pragnąłem wiedzieć, co się dzieje z moim przyjacielem. Byłem pewny, że coś było nie tak, ponieważ mówił, że ma dość. On nie dawał już sobie rady, chciałem mu pomóc. Problem w tym, że nie wiedziałem w czym.

            -Proszę Cię, wyjdź. – krzyknąłem, ale z moich oczy zaczęły wypływać powoli łzy. Schowałem twarz w dłoniach, nie mogąc dłużej się powstrzymywać. –Proszę.

Jednak Louis nie wyszedł, wręcz przeciwnie. Usiadł obok mnie i mocno mnie przytulił. Automatycznie wtuliłem się w niego, jak małe dziecko, potrzebujące ochrony matki.

            -Haz, co jest? Dlaczego płaczesz?

            -Ja też już nie daję rady. – wydukałem i rozpłakałem się na dobre.

Rozdział 10. 'We're looking for love'

Dobry wieczór! ♥

Ostatnio dodałam najdłuższy rozdział, a dzisiaj z kolei będzie najkrótszy. Niestety nie miała wielkiego pomysłu na niego, dlatego byłam zmuszona go skrócić. Nie wiem, czy Wam się spodoba. Według mnie jest nudny, denny itd. itp. :p

Jeśli chodzi o 11. Rozdział, nie wiem, czy dodam go w sobotę. Wyjeżdżam w piątek rano i chyba wrócę dopiero w nidzielę. Postaram się coś wykombinować, ale nic nie obiecuję.

Zapraszam do czytania i komentowania :)

Rozdział 10.

            -Bo właśnie tak na mnie działasz, nawet wtedy, gdy tylko widzę Twój uśmiech. – powiedziałem, wtulając się mocniej w ciało Harrego. Przy nim czułem się taki bezpieczny i lepszy.

            -Dlaczego nie powiedziałeś tego od razu? – zapytał.

            -Bałem się. Nie mogłem nic wykrztusić. Przepraszam.

            -Nie przepraszaj. – wyszeptał i pocałował mnie w czubek głowy.

Trwaliśmy w tej pozycji dość długo, aż zaczęło mi być trochę niewygodnie. Kręciłem się trochę, starając znaleźć lepsze miejsce.

            -Połóż się obok mnie. – powiedział cicho Hazza, a ja spojrzałem nie go, niedowierzając. –Będzie Ci wygodniej. – dodał i uśmiechnął się.

Położyliśmy się i nakryliśmy kołdrą, ponieważ mój przyjaciel był w samej bieliźnie. Szczerze mówiąc, lepiej, że był okryty, bo kiedy moje oczy dostrzegały choć mały skrawek jego tak umięśnionego i dobrze zbudowanego torsu, kręciło mi się w głowie.

Gdy wszedłem do jego mieszkania i zlustrowałem go całego od dołu do góry, myślałem, że padnę przed nim na zawał serca. Miałem ochotę rzucić się na niego i całować bez opamiętania. Pragnąłem poznać każdy szczegół jego nieziemsko pięknego ciała, lecz wiedziałam, że byłoby to niestosowne.

            -Lou?

            -Tak?

            -Powiedz mi coś więcej o Liamie. – wyszeptał, a ja oniemiałem.

            -Dlaczego?

            -Był Twoim przyjacielem. Chciałbym go poznać… poniekąd.

            -Rozumiem.

            -To opowiesz mi o nim?

            -Jasne. – wyszeptałem, po czym zacząłem chwilę rozmyślać, od czego zacząć. – Jak już wiesz, poznaliśmy się w przedszkolu. Zaczęło się od zwykłej zabawy w berka na podwórku, a skończyliśmy w jednym mieszkaniu, uczęszczając na studia. Uwielbiałem go. Był taki… opiekuńczy i dobry. Zawsze chciał, jak najlepiej dla dosłownie wszystkich, bez wyjątków. Oczywiście, miał też wady, jak każdy. Kiedy byłem chory był zbyt natarczywy. Co chwilę przychodził, aby zapytać jak się czuje, czy czegoś potrzebuję i tak dalej. – przerwałem na chwilę i cicho się zaśmiałem. – Ale nie przeszkadzało mi to. Przynajmniej teraz nie, wtedy dostawałem szału. Pamiętam, jak zaczął się umawiać z jedną dziewczyną. Boże, co to było! Z dnia na dzień świat przestał dla niego istnieć.

            -Jak miała na imię?

            -Danielle. Jest tancerką, świetną. Mieszka nadal w Londynie i mam z nią kontakt, ale bardzo słaby. Kiedy Liam odszedł… nie było jej łatwo. Byli razem prawie dwa lata i jego nagła choroba już ją załamała, a co dopiero, kiedy zmarł. Z tego co wiem dopiero miesiąc temu ponownie zawitała na treningu.

            -To musiało być dla niej straszne.

            -Owszem. Jak już nie dawałem rady, ona przeprowadziła się do nas na jakiś czas. Pomagała mi, a ja choć na chwilę mogłem odetchnąć.

            -Myślałeś, żeby się z nią spotkać?

            -Widziałem się z nią, ale dawno. Nie wiem, czy by chciała, nie chcę zawracać jej głowy. Pewnie zaczęła nowe życie i ja tylko przypomniałbym jej o Liamie.

            -Może… nie wiem.

Nagle, Harry przekręcił się na bok, patrząc w moje oczy. Przybliżył się całym ciałem i mocno mnie przytulił. Wtuliłem się w niego obejmując ramionami. Poczułem pod moimi palcami jego nagą, rozgrzaną skórę i w ciągu jednej sekundy zrobiło mi się przeraźliwie gorąco. Ułożył głowę w zagłębienie w mojej szyi, a ja mogłem poczuć jego oddech, łaskoczący moją skórę. Nie mam pojęcia dlaczego, ale poczułem nagle ulgę. Tak jakby jakiś ciężar opadł z moim ramion. Kiedy miałem przy sobie Styles-a wszystko wydawało się być takie proste i łatwe. Nie wiem, co takiego miał w sobie ten chłopak, ale przy nim było mi tak przyjemnie.

            -Harry, nigdy więcej już tego nie rób. – wyszeptałam wprost do jego ucha.

            -Przepraszam. Ja wtedy nie widziałem innego wyjścia.

            -Proszę.

            -Obiecuję, Lou. – powiedział, podnosząc głowę. Po chwili zbliżył się, a jego wargi złożyły delikatny pocałunek na moim policzku. – Obiecuję.

Następnego dnia rano

            Obudziłem się, nadal leżąc w objęciach Harrego. Nie pamiętam kiedy zasnąłem, ale najprawdopodobniej chłopak nie miał serca mnie wyrzucać. Na samą myśl uśmiechnąłem się delikatnie i uniosłem głowę, aby spojrzeć na mojego przyjaciela. Miał nie do końca przymknięte powieki i lekko rozchylone wargi. Ten widok był tak strasznie słodki, że kąciki moich ust uniosły się jeszcze wyżej.

Powędrowałem wzrokiem na zegar, wiszący po lewej stronie pokoju i zdałem sobie sprawę, ze było jeszcze naprawdę wcześnie. Po kilku minutach wpatrywania się w cudowną twarz mojego towarzysza, znowu odpłynąłem w dalekie krainy snu.

09:43

            Otworzyłem delikatnie oczy, lecz tym razem nie poczułem ciepłego i tak bardzo przyjemnego dotyku Hazzy. Rozejrzałem się po pokoju, lecz był pusty, a drzwi lekko uchylone. Już chciałem wstać i ruszyć w poszukiwania, jednak chłopak wpadł do pomieszczenia z szerokim uśmiechem na twarzy.

            -Nigdzie się nie wybierasz. – powiedział zadowolony, a ja po chwili zauważyłem, że w rękach trzymał tackę.

            -Mmm, śniadanie do łóżka?

            -Dokładnie. – zaśmiał się i usiadł obok mnie, wślizgując się pod kołdrę. Spojrzałem na tackę, leżały na niej dwa niewielkie talerzyki z rogalikami i szklankami soku pomarańczowego. Zaciągnąłem się i poczułem słodką woń, przez co zrobiłem się strasznie głodny.

Harry urwał kawałek rogalika i wepchnął mi go do buzi. Zaśmiałem się cicho, po czym zacząłem rozkoszować się doskonałym smakiem posiłku. Po chwili urwał kolejny kawałek.

            -Otwieraj buźkę! – wykrzyczał radośnie, a ja posłusznie otworzyłem usta i po sekundzie poczułem na języku rogalika.

Wieczorem

            Dzień zleciał nam spokojnie i po śniadaniu oboje ubraliśmy świeże ubrania. Nie miałem nic na zmianę, więc byłem zmuszony pożyczyć kilka rzeczy z garderoby Hazzy, ale jakoś nie przeszkadzało mi to. Wręcz przeciwnie, mogłem dzięki temu napawać się jego zapachem, nawet wtedy, kiedy musiał ode mnie odejść.

            -Idziemy się przejść? – zapytałem.

            -Jasne, czemu nie?

Wyszliśmy z domu i oboje uśmiechaliśmy się, jak debile. Nie musieliśmy nic mówić, wszystko było takie niesamowite. Jednak było coś, co nie dawało mi spokoju. To chyba oczywiste, że nic nie jest idealne. Harry był obok mnie, traktowaliśmy się tak jak wcześniej, a nawet lepiej. Tylko żaden z nas nie wrócił do naszej rozmowy w parku. Hazza przyznał, że się we mnie zakochał. Boże, jak tylko o tym pomyślę, robi mi się słabo. Tak bardzo pragnąłem mu powiedzieć, iż czuję to samo i mocno go przytulić. Chciałem poczuć jego usta na moich i usłyszeć słowa, które sprawią, że poczuję się najszczęśliwszą osobą na świecie. Jednak to nie było nam pisane. Wszystko zdarzy się w swoim czasie, a na nas on jeszcze nie nadszedł. Męczyło mnie tylko, dlaczego.

***

            Co chwile wymienialiśmy przelotne spojrzenia, uśmiechy, przez co chichotaliśmy non stop. Jednak ten cudowny moment musiał niestety dobiec końca, gdyż dźwięk telefonu Louisa przerwał nasze zaloty.

            -Halo? – powiedział Lou do słuchawki.

            -Teraz?

            -No ale…

            -Dobrze, zaraz będę. –rozłączył się i spojrzał na mnie przepraszająco.

            -Co się stało? – spytałem.

            -Muszę iść, Haz. Przepraszam.

            -Ale gdzie?

            -Trzy tygodnie temu zapisali do mnie nowego klienta i on ma poważny problem. Jest bardzo chory i muszę mu teraz pomóc.

            -Teraz? Jest sobota.

            -Wiem, ale to nagły przypadek. Wiem, że nie powinienem Ci mówić, ale on chciał popełnić samobójstwo.

            -Oh. – moje oczy rozszerzyły się z przerażenia, a dłoń automatycznie powędrowała do ust, aby je zatkać.

            -Tak, to straszne. Nie mam pojęcia, dlaczego akurat mi przepisali kogoś w tak złym staniem.

            -Może pójdę z Tobą? – zaproponowałem. Chciałem być przy nim i mu pomóc, chociaż i tak wiele bym nie zdziałał.

            -Przykro mi, ale nie możesz. – skrzywił się. – To moja praca i nie powinienem nikogo przyprowadzać.

            -Ugh… rozumiem. – poddałem się i spojrzałem na niego ze zmartwieniem.

            -Spotkamy się jutro. Do zobaczenia, Haz. – podszedł do mnie i mocno mnie przytulił, a ja poczułem się nagle o wiele lepiej. Uwielbiałem czuć jego ramiona, tulące mnie do siebie. Czułem się wtedy tak dobrze i bezpiecznie.

            -Do usłyszenia i powodzenia. – wyszeptałem do jego ucha, po czym pocałowałem go lekko w policzek. Poczułem, jak pod wpływem tej czułości zadrżał, a ja delikatnie się uśmiechnąłem.

            -Oh, Harry. Zabiję Cię kiedyś. – oboje się zaśmialiśmy, a po chwili Lou już zniknął za zakrętem.

Następnego dnia po południu

Do „Louis :)” Cześć Lou, co u Ciebie?

Od „Louis :)” O, dzień dobry, Haz! Jestem strasznie zmęczony, dopiero co wstałem. Wróciłem do domu przed 4.

Do „Louis :)” Było aż tak źle?

Od „Louis :)” Niestety, zaraz znowu muszę jechać.

Do „Louis :)” Mieliśmy się spotkać…

Od „Louis :)” Wiem, Harry. Przepraszam. Nic nie mogę na to poradzić.

Do „Louis :)” Ok, ok. Mam nadzieję, że niedługo się zobaczymy. Powodzenia. Xx

Od „Louis :)” Do zobaczenia. Xx

Usiadłem na kanapie i pogrążyłem się w myślach. Nagle zdanie ‘w życiu piękne są tylko chwile’ nabrało większego sensu w mojej głowie. Wczoraj, spędziłem z Louisem taki cudowny, prawie, cały dzień. Rozumiem, że pracował i miał teraz ciężki przypadek, ale podobno weekendy miał mieć wolne. Mimo, że nie widziałem go tylko dobę, brakowało mi go.

2 tygodnie później

            -Niall? – zapytałem, słysząc głosy po drugiej stronie komórki.

            -Tak. Co tam? – zapytał radośnie.

            -Co robisz?

            -Nudzę się.

            -Przyjdź do mnie.

            -Coś się stało?

            -Właśnie chyba…

            -Ok, zaraz będę.

Już po chwili usłyszałem pukanie do drzwi, więc podbiegłem do drzwi i zaprosiłem Blondyna do środka. Zdjął szybko trampki i pokierował się za mną do salonu, siadając obok mnie na kanapie.

            -Co jest? – spytał w końcu chłopak, pochylając się w moją stronę.

            -Louis… on nie ma dla mnie czasu.

            -Przecież mówiłeś ostatnio, że wszystko między Wami w porządku.

            -Niall… mówiłem to dwa tygodnie temu, kiedy się pogodziliśmy.

            -No tak. – zamyślił się na chwilę, po czym ponownie zwrócił na mnie uwagę. – Co jest teraz?

            -On ciągle gdzieś jeździ. Tłumaczy, że ma straszny przypadek u jednego klienta, ale sam nie wiem.

            -Chyba nie sądzisz, że Cię okłamuje.

            -Nie, skądże. Po prostu… od tamtego czasu widziałem go tylko dwa razy. Nawet odwołał nasze sesje.

            -Jak to?

            -Powiedział, że ten mężczyzna, który potrzebuje pomocy znowu chciał to zrobić.

            -Co?

            -Chciał się zabić.

            -Boże.

            -Wiem, że to straszne. Rozumiem go, nie trzymam go przecież na siłę, ale Niall… to go pochłania. Martwię się o niego.

            -Co masz na myśli?

            -Boję się, że jeśli będzie spędzał z tym kolesiem tak dużo czasu…

            -Nie kończ, rozumiem. – chłopak momentalnie mnie objął, a ja wtuliłem się w niego mocno. Potrzebowałem go teraz, jak nigdy i dziękowałem losowi, ze mogłem spotkać go na mojej drodze życia.