Informacja.

Witajcie ponownie :)
Muszę niestety ogłosić, że robimy przerwę :c
w niedziele najprawdopodobniej wyjeżdżam, a teraz mam gości i brak czasu.
Może uda mi się dodać jeszcze jeden rozdział, postaram się, ale nic nie obiecuję.
Wracam już w następną środę, bo 4 dni u babci starczą w zupełności :p


Miłych wakacji :D
KOCHAM <3

Rozdział 11.

Heej :))

Już dzisiaj kolejny rozdział. Trochę nudny, głupi, w ogóle mi nie wyszedł : /

Przepraszam :c

Mam nadzieję, ze chociaż imaginy się podobały :3

Dziękuję za tyle wejść i miłe komentarze. ♥

Jeśli chcecie, aby rozdziały zostaly dodawane szybciej wystarczy więcej komentarzy, a postaram się dodawać wpisy co 2-3 dni :)

Myślałam też o imaginie o Niallu, co Wy na to? 

Miłego czytania. ♥

Rozdział 11.

Cztery dni później.

*Liam*

            Dzisiaj rozpoczęcie ostatniego roku szkolnego. Miło zaczynać klasę z całą piątką. Szkoda tylko, że Danielle nie może być razem z nami. Niby widywaliśmy się codziennie, ale to nie będzie to samo. Moja dziewczyna niedługo kończy studia i jest niesamowitą tancerką, a ja dopiero liceum. Jednak dla nas nie miało to znaczenia.

            Wracając do przyjaciół. Cieszę się strasznie, że będziemy razem. Ciekawe, czy cała nasza piątka będzie w jednej klasie, czy jednak nas rozdzielą. Wszyscy jesteśmy na profilu muzycznym. Jakoś tak ustaliliśmy, bo każdy z nas uwielbia śpiewać i słuchać przeróżnej muzyki. Czasem nawet zdarzało się nam robić covery znanych piosenek i dodawać je na youtube. Jednak Niall z umiejętnością gry na gitarze bił nas wszystkich na kolana.

            Harry i Louis w końcu doszli do porozumienia. Bardzo się cieszę z tego powodu. Jednak Loczek był w stosunku do przyjaciela troche dziwny. Myślę, że to spowodowane tym, iż Lou nie zajął się sprawą zdrady Eleanor. Dla mnie to co najmniej bezsensowne, gdyż nie powinien ignorować tak poważnego problemu, mimo niepewności. Jeśli w najbliższym czasie nic z tym nie zrobi, będę zmuszony sam podjąć jakieś działanie. Jednak para od kilku dni nie widziała się ze sobą. Lou nic nam nie mówił, więc mogę tylko przypuszczać, ze to brak czasu lub inne plany. W końcu El ma teraz dużo na głowie. Jest modelką i na dodatek gra w filmie. Też sam nie wiem co myśleć o tym co mowił Harry. Wierzę mu, to chyba oczywiste, ale to trochę dziwne… El wydawała mi się taka… zakochana w Lou? Tak, to chyba najlepsze określenie. Ale właśnie, jest ale… Ostatnio zauważyłem, iż Louis zachowuje się wobec Hazzy podejrzanie. Coś często go przytula, mówi mu czułe słówka nawet na głos, nie wstydzi się tego. Widziałem też, jak Lou zarumienił się, gdy Harry na pożegnanie cmoknął go delikatnie w policzek. Oj to było takie urocze.. Miło widzieć ich szczęśliwych. Tylko jest jeszcze Eleanor i to, że to raczej miłość przyjacielska. Przynajmniej tak zapewne twierdzi Louis i nie widzi jak reaguje na Harrego.

*Harry*

         Od czterech dni jest mi o wiele lżej na sercu. Miedzy mną a Lou jest już dobrze. Dogadujemy się jak nigdy i spędzamy ze sobą sporo czasu. Jednak mój przyjaciel nic nie zrobił w związku z Eleanor. Bolało mnie to trochę, lecz starałem się o tym nie myśleć. Miałem dość zamartwiania i dołowania się. Jednak rano zobaczyłem coś, co mogłoby pomóc mi w udowodnieniu prawdy Louisowi. Czytałem codzienną gazetę i zobaczyłem artykuł o nowej, utalentowanej aktorce Eleanor Calder. Pisali o jej dokonaniach, umiejętnościach, urodzie oraz, że chyba poznała w końcu swoją miłość. Myślałem, że napiszą o Lou… jednak, gdy przeczytałem cały artykuł moje serce zabiło mocniej. Opisali całą sytuację, którą widziałem pięć dni temu na ulicy. Eleanor całowała się z niejakim Aaronem, którego nazwiska nie podali. Pod tekstem było zdjęcie. ZDJĘCIE CAŁUJĄCEJ SIĘ NOWEJ PARY! Taki widniał podpis pod fotografią. Krew napłynęła mi do twarzy, a żyłu lekko napięły. Nie wiedziałem co mam zrobić. Przeczytałem artykuł chyba pięć razy. Pomyślałem, że może powinienem się tym z kimś podzielić. Schowałem gazetę do torby i wyszedłem z mieszkania. Było jeszcze wcześnie, do rozpoczęcia roku zostały prawie dwie godziny. Pokierowałem się dość szybkim krokiem w stronę domu Liama. Uważałem go za najbardziej rozważnego z trójki przyjaciół, któremu mógłbym to pokazać. Czułem się dziwnie przed stojącym w bokserkach chłopaku. Może dlatego, że ja miałem czarne, zwężane spodnie, białą koszule i szaro-czarną muszkę. Jednak wszedłem szybko do pomieszczenia i usiadłem na fotelu.

         -Ubieraj się Mięśniaku. – zaśmiałem się na widok gołej, umięśnionej klatki piersiowej przyjaciela. Ten uśmiechnął się do mnie przelotnie i zniknął za drzwiami łazienki. Wyjąłem prasę i przycisnąłem ją do siebie. Co ja mu teraz powiem? To może zabrzmieć, jakbym chciał, aby El nie było z Lou. No ale przecież nie myślałem w ten sposób. Chciałem jak najlepiej dla Louisa. W tej chwili Liam wyszedł już ubrany. Te same spodnie co ja, lecz trochę inny krój koszuli, na to kamizelka i zamiast muszki, czarny, wąski krawacik. Usiadł obok mnie, a jego wzrok zatrzymał się na gazecie.

         -Co tam masz?

         -Właśnie… zobaczyłem coś dzisiaj i muszę Ci to chyba pokazać. – przełknąłem ślinę. Wyciągnął ku mnie dłoń, więc podałem mu gazetę.

         -Strona 14 i 15. – dodałem szybko. Liam otworzył na odpowiednich stronach, a oczy o mało mu nie wyleciały. Spojrzał na mnie, przez chwile nic nie mówiąc.

         -Dobrze, że tym razem przyszedłeś z tym do mnie.

         -Chciałem uniknąć… kolejnego odrzucenia.

         -Wiesz, że to były emocje…

         -Wiem, wiem, spokojnie. Przecież już wszystko ok. – przerwałem mu.

         -No to dobrze. Co zamierzasz teraz z tym zrobić>

         -Nie wiem. – odparłem i nagle zaczęła interesować mnie podłoga. Naprawdę nie miałem pojęcia co mam zrobić. To było zbyt trudne. Nie chciałem ranić Louisa i znowu narażać naszą przyjaźń. Bałem się go stracić. Mimo, że dowody były jasne, mój lęk nie pozwalał mi tak po prostu mu tego pokazać.

*Louis*

            Wychodziłem właśnie ze szkoły, szukając wzrokiem chłopców. Mieliśmy się spotkać przy dużym klubie, gdyż musiałem udać się do toalety po dlugiej przemowie dyrektora. Rozdzielili nas trochę. Liam jest w klasie tylko z July z osób, które znam, Niall jest z Zaynem, a ja z Harrym. Bardzo cieszyłem się, że będę z nim w jednej klasie. Będę mógł patrzeć na jego słodkie dołeczki cały czas. Gdy zobaczyłem czwórkę przyjaciół, podbiegłem do nich. Harry stał do mnie tyłem, więc wpadając na niego otuliłem go ramionami. Dziwny dreszcz przeszedł mnie po plecach, gdy go dotknąłem. Dziwny, lecz przyjemny. Nie miałem zielonego pojęcia, dlaczego to wywołało u mnie takie emocje. To nie pierwszy raz, gdy dotykam Hazze, a od jakiegoś czasu czuję takie dreszcze. Oczywiście, nie przy każdym zetknięciu naszej skóry, tylko hmm… to przychodzi tak niespodziewanie. W ogóle od jakiegos czasu chłopak dziwnie na mnie wpływa. Nie wiem co o tym myśleć. Trochę mnie to męczy, bo nie mam pojęcia dlaczego tak się dzieje. Nie ważne. Zajmę się tym później.

            Harry pod wpływem moich rąk wzdrygnął się i odwrócił do mnie. Usmiechnąłem się do niego promiennie, a on odwzajemnił uśmiech i zarumienił się delikatnie. Tak słodko wyglądał, gdy jego policzki przybierały lekko czerwonawy kolor. Podczas, gdy jego kąciki ust podnosiły się ku górze, dołeczki w policzkach coraz bardziej były widoczne. Uwielbiam jego uśmiech… te dołeczki. Tego chyba najbardziej mi brakowało, gdy wyjechałem.

            -To co robimy? – zapytał Zayn.

            -Ja miałem jechać po Susan. – odezwał się Harry, odwracając głowę.

            -To ja, Liam i Zayn pójdziemy do domu. Mam niezły balagan, więc musimy posprzątać. – zaśmiał się.

            -Dlaczego mamy Ci sprzątać? – zapytał oburzony Liam.

            -Bo robimy imprezę! – klasnął w dłonie blondyn. – W koncu Susan i Dan  przyjadą.

            -Niezły pomysł. – przyznałem z uśmiechem.

            -Właśnie! Jakbyś mógł to załatw jedzenie i muzykę.

            -Ooo, czyli już masz cały plan? – uniosłem brwi ku górze, a na mojej twarzy zagościł zabawny uśmiech. Zaśmialiśmy się wszyscy, po czym trójka chłopców pożegnała się z nami. Zostałem tylko sam z Harrym. Znów to uczucie gorąca… na dodatek ciągle obejmowałem go wokół szyi. Wziąłem szybko ręce i schowałem je do kieszeniu.

            -To idę do siebie. – uśmiechnąłem się delikatnie.

            -Spotkamy się na imprezie. – odpowiedział Loczek z bananem na tej jego ślicznej buźce. Nie mogłem oderwać od niego wzroku. Tylko dlaczego?! Już się odwracał, aby pójść do domu po samochód…

            -Harry! – nie mam pojęcia dlaczego go zatrzymałem.

            -Tak? – odwrócił się i znów ujrzałem jego śliczne, zielone oczy. I znowu ten dreszcz. Niby przyjemny, lecz powolu denerwujący. Co ja mam mu teraz powiedzieć? „Harry, nie wiem czemu, ale nie mogę przestać ślinić się na Twój widok”? Boże… chyba muszę udać się do psychologa.

            -Eee… Nic już. Zapomniałem. – wykrztusiłem z siebie i szybko zaśmiałem trochę niestety sztucznie. Uśmiechnął się przelotnie i odszedł.

            Myślę, iż udanie się do psychologa to wcale nie taki zły pomysł…

Imagine cz.2

2 lata później.

Leżysz na swoim dużym łóżku i wspominasz te całe 2 lata spędzone z Harrym. Jest on w zespole One Direction, ale to Wam zdecydowanie nie przeszkadza. Nadal darzy Cię ogromną miłością i uwielbieniem. Z każdym dniem zakochujesz się w nim jeszcze bardziej. Jednak dzisiaj nie możesz radować się, jaką to obdarowuje Cię miłością. Leżysz tak na łóżku, a po twarzy spływają Ci nachalne łzy, których nie możesz pohamować. Jesteś załamana tym co się stało kilka godzin temu. 
Harry zawsze brał Cię w różne trasy, zabierał Cię na koncerty itp. To trwało góra 2 tygodnie, nie dłużej. Jednak teraz wyruszał w trasę, która miała trwać 2 miesiące. Nie mogłaś się na to zgodzić. Bardzo pragnęłaś z nim jechać, być przy nim, wspierać go. Niestety musiałaś zostać i się uczyć. Już niedługo piszesz maturę, a nie możesz dopuścić do zaległości. Wytłumaczyłaś to Harremu, jednak on nie chciał Cię słuchać. Był okropnie zły. Nakrzyczał na Ciebie, mówiąc, że robisz to specjalnie. Powiedział, że masz go dość i dlatego nie jedziesz. Obiecałaś mu, że zawsze będziecie razem, że nic Was nie rozdziali, a go okłamałaś. Na te słowa rozpłakałaś się, nie mogąc nic powiedzieć. Loczek zostawił Cię samą w pustym domu, a Ty tak stałaś twarzą do drzwi i szlochałaś. 
Dzisiejszy dzień mieliście spędzić razem, jako pożegnanie przed 2 miesięczną rozłąką. Ty niestety spędziłaś go w większości na płakaniu. Jest dopiero 22, a leżysz pod kołdrą, umyta i nadal pobudzona emocjami przez dzisiejsze zdarzenie. Na dodatek nie zobaczysz go tyle czasu, a po powrocie nie wiadomo jakie będą Wasze relacje. Nagle usłyszałaś pukanie do drzwi. Przestraszyłaś się, bo nikogo się nie spodziewałaś. Nawet nie drgnęłaś i czekałaś, aż ten ktoś odejdzie i da Ci spokój. Jednak po kilku minutach, człowiek nadal pukał do Twych drzwi. Przerażenie w Tobie coraz bardziej rosło. Nawet nie śniło Ci się wstanie i otworzenie drzwi, za bardzo się bałaś. Spojrzałaś na zegarek w telefonie i dopiero teraz zauważyłaś, że osoba, puka do drzwi już ponad 10 minut. Po chwili, ktoś przestał pukać i nastała długo wyczekiwana przez Ciebie cisza. Nagle usłyszałaś dźwięk przychodzącego sms-a.
od: Harry ♥ : "Otwórz, błagam." - przeczytałaś treść chyba 10 razy i dopiero teraz do Ciebie doszło, że to Harry cały czas puka do Twych drzwi. Zerwałaś się z łóżka jak oparzona i zbiegłaś szybko po schodach. Tylko co Ty mu teraz powiesz? Jak to będzie? Bałaś się, lecz przekręciłaś zamek i otworzyłaś drzwi. Ujrzałaś przed sobą tą piękną twarz, którą tak strasznie kochałaś. Jednak nie było na nich tych uroczych dołeczków, nawet małego uśmiechu. Jego oczy były opuchnięte, najprawdopodobniej przez łzy. Nie wiedziałaś co zrobić, ani powiedzieć, ale w końcu ciszę przerwał Hazza.
           -Przepraszam. - zaczął, szepcząc. - Tak strasznie Cię przepraszam. Za te wszystkie słowa. Nie miałem tego na myśli, nie chciałem tego wcale powiedzieć. Ja... ja... po prostu tak strasznie Cię kocham i nie chcę rozłąki. - po Twoim policzku spłynęła łza... łza szczęścia. Podbiegłaś do niego i szybko i rzuciłaś mu się na szyję. Przytulił Cię do siebie tak mocno, jak zawsze, gdy było Ci smutno. Oderwałaś od jego zagłębienia, pomiędzy szyją a ramieniem głowę i spojrzałaś w jego cudowne, zielone oczy. Pocałowałaś go czule, a on odwzajemnił Twój pocałunek z taką pasją, której chyba jeszcze nigdy nie czułaś. Nie odrywając od Ciebie ust, podniósł Cię delikatnie, a Ty owinęłaś jego talię nogami. Wszedł do Twojego domu i zatrzasnął za Wami drzwi nogą i zakluczył szybko drzwi. Wszedł na górę i skierował się do Twojego pokoju, cały czas trzymając cię na rękach. Położył Cię na łóżku i zanim wszedł na Ciebie na czworakach, zdjął szybko buty. Przywarł do Twoich ust, a Ty uchyliłaś delikatnie wargi. Po chwili poczułaś jego język, pieszczący Twoje podniebienie. Zaczęłaś zwinnie odpinać guziki jego koszuli i szybko się jej pozbyłaś. Byłaś w samej piżamce i gdy Harry ją z Ciebie dosłownie zdarł, zaczął całować Cię po szyi, obojczykach. Teraz pieści ustami Twoje piersi, podniecając Cię jeszcze bardziej. W końcu dobrałaś się do jego spodni, których pozbyłaś się i rzuciłaś gdzieś w głąb pokoju. Byłaś zachwycona jego umięśnionym ciałem. Przejechałaś palcami po jego plechach i poczułaś jak przebiegają go ciarki. Przywarł do Ciebie ciałem, całując Cię w usta i poczułaś, jaki jest podniecony przez uwypuklenie w jego bokserkach. Zjechałaś dłonią po jego torsie oraz członku, który stwardniał pod wpływem Twojego dotyku. Zachichotałaś się, a on na to ścisnął delikatnie Twoje pośladki, przez co jęknęłaś z przyjemności. Byłaś już naga, więc pozbyłaś się teraz jego bokserek. Gdy oboje lezeliście goli, Harry zaczął całować Cię po brzuchu i schodził coraz niżej. Gdy dotarł do twojego pasa, byłaś już u kresu wytrzymałości. Podniósł głowę i spojrzał na Ciebie oczami przepełnionymi pożądaniem. Teraz to już w ogóle odpłynęłaś. Myślałaś, że nie można juz poczuć większej przyjemności, a jednak się myliłaś. Twój ukochany wszedł w Ciebie powoli, a Ty teraz rozkoszujesz się jego dotykiem. Zaczął poruszać biodrami coraz szybciej, ogarnęło Cię takie podniecenie, jak nigdy dotąd. Gdy wszedł w Ciebie cały, zacisnęłaś paznokcie na jego plechach, co tak go podnieciło, że zwiększył prędkość. Jęczeliście oboje z podniecenia, że zapewne cała okolica Was słyszała. Jednak nie obchodziło Cię to. Byłaś zajęta przyjemnością, którą dawał Ci Twój chłopak. Poczułaś jak zakochujesz się w nim jeszcze bardziej. Gdy Harry poczuł, iż zaraz dojdzie wyszedł z Ciebie. Jego członek pulsował. Wiedząc, jak zwiększyć jego podniecenie, otworzyłaś buzię i przesunęłaś się pod nim, tak aby twoja twarz była na wysokości jego krocza. Polizałas jego przyrodzenie, po czym zassałaś jego główkę. Gdy Hazza krzyknął, że dochodzi, wsunęłaś go do buzi i po chwili poczułaś jak ciepły płyn wpływa do twojej buzi. Przełknęłaś szybko ciecz i wysunęłaś się do góry, na co on pochylił się nad Tobą i czule pocałował. Nie mogłaś czuć się lepiej. Zszedł z Ciebie i teraz przytulił do siebie. Przykryliście się kołdrą i objęci zasnęliście. 

Imagine cz. 1

Heej :D
Postanowiłam napisać imagine, składający się z dwóch części.
Opowiada o Harrym i Tobie :p
Jakoś naszła mnie wena o 4 nad ranem ;D
Taaak.. jestem popieprzona ^^
Miłego czytania <3








Siedzisz właśnie przed swoim domem na schodach. Zapomniałaś kluczy, a rodzice pojechali na zakupy i wrócą dopiero za kilka godzin. Chowasz twarz w kolanach, a po Twoich policzkach spływają łzy. Nie dlatego, że nie ma rodziców, lecz z innego, bolesnego powodu. Dzisiaj nastał ten dzień, gdy byłaś wręcz zmuszona zerwać z chłopakiem. Byłaś z nim naprawdę długi okres czasu. Około rok temu, kiedy zaczęliście być razem, byłaś w nim totalnie zauroczona. Nie widziałaś świata poza nim, wydawał się być taki kochany, opiekuńczy, po prostu cudowny. Spędzałaś z nim dużo czasu i oboje czuliście się w swoim towarzystwie świetnie. Jednak po 7 miesiącach Wasze relacje się zmieniły. Spotykaliście się o wiele rzadziej, a jak już to tylko w towarzystwie osób trzecich. Próbowałaś to ignorować przez kolejny miesiąc, lecz było tylko gorzej. Twój ukochany stał się wobec Ciebie wredny. Był "cudowny" tylko, gdy byliście w grupie znajomych. Kiedy byliście sami już nie tulił Cię do siebie jak kiedyś, nie całował Cię bez opamiętania, nie zwracał nawet na Ciebie zbytnej uwagi. Gdy minęło razem 9 miesięcy zrozumiałaś w końcu, że coś jest nie tak. Obserwowałaś go przez tydzień, rozmawiałaś z jego kumplami itp. Jego przyjaciółka, a raczej była przyjaciółka zobaczyła Cię samą przy stole na przerwie śniadaniowej. Podeszła do Ciebie i opowiedziała Ci bolesną, lecz szczerą prawdę. Okazało się, że Twój były już dawno nic do Ciebie nie czuje, a jest z Tobą tylko dla popularności. Rozpłakałaś się przy niej, a ona zabrała Cię do toalety, abyś trochę ochłonęła. Podziękowałaś jej strasznie i tak stałyście się najlepszymi przyjaciółkami po kilku tygodniach. Wspierała Cię we wszystkim, lecz dzisiaj nie mogla być przy Tobie. Wyjechała na tydzień nad morze z rodzicami, w końcu są wakacje. Dzisiaj postanowiłaś zakończyć ten bezsensowny związek. Ranił Cię coraz bardziej, a przez to wszystko już nawet go nie lubiłaś. Natomiast, był ktoś, kto Ci się podobał od dłuższego czasu. To zdecydowało o zakończeniu związku, który ciągnęłaś od 10 miesięcy. Chłopak, który przyciągał twoją uwagę ma na imię Harry. Dzięki przyjaciółce poznałaś go miesiąc temu i naprawdę nieźle sie dogadywaliście. Jednak on wydawał się nie chcieć nic więcej oprócz przyjaźni. Siedzisz teraz tak na schodach i nie wiesz co masz zrobić. Płaczesz tak od godziny, bo straciłaś osobę, która tak naprawdę odeszła 3 miesiące temu. Na dodatek chłopak, w którym byłaś zauroczona nie był Tobą zainteresowany. Nagle poczułaś wibracje w kieszeni, dostałaś sms-a. Wyciągnęłaś pospiesznie telefon i teraz czytasz treść :
od Harry ♥
"Co tam u Cb? Co robisz?" - nudząc się niezmiernie zaczęliście sms-ować.
do Harry ♥
"Jakoś żyję... właściwie beznadzieja, ale mniejsza... Siedzę na schodach, bo rodzice są na zakupach, a zapomniałam kluczy ;/ A co u Cb?" - po chwili znowu poczułaś wibracje, przychodzącego sms-a. 
Napisał :
"Może dotrzymam Ci towarzystwa? Co ja piszę, już do Cb idę. Nie ruszaj się :)" - gdy przeczytałaś treść tej wiadomości zrobiło Ci się dziwnie ciepło. Ból uciskający Twoją klatkę piersiową nagle odszedł. Po 5 minutach zobaczyłaś, jak burza loków zbliża się do Ciebie szybkim krokiem. Twoje serce zabiło mocniej, gdy usiadł obok Ciebie i zapytał co się stało. Zawahałaś się trochę, ale opowiedziałaś mu w końcu wszystko. Po Twoich policzkach spływały łzy, bo nie miałaś siły ukrywać jak bardzo Cię to boli. Gdy skończyłaś, Harry przytulił Cię mocno do siebie.
          -Nie przejmuj się nim. Dupkami się nie przejmuje. - zaśmiałaś się melodyjnie na jego słowa. Gdy tulił Cię do siebie czułaś się bezpiecznie jak nigdy dotąd. Położyłaś głowę na jego ramieniu, a on objął Cię w talii. Jego dotyk działał na Ciebie niesamowicie.
          -Wiesz... od dwóch miesięcy stał się dla mnie obcą osobą. Tak naprawdę go nie lubię. - powiedziałaś po chwili.
          -To... dlaczego płaczesz?
          -Bo to jednak trochę boli... i jest jeszcze coś. - jednak nie dokończyłaś.
          -Co takiego? - na jego pytanie zarumieniłaś się trochę. Zauważył to, a on uśmiechnął się do Ciebie szeroko, ukazując przy tym swoje urocze dołeczki w policzkach. Uwielbiałaś ten uśmiech. Zatraciłaś się w nim właśnie, gdy zorientowałaś się, że patrzyłaś na niego perfidnie. On wgapia się teraz w Ciebie z iskierkami w oczach. Nie możesz oderwać od niego wzroku, a on wyciąga ku Ciebie dłoń. Teraz ociera wierzchem dłoni łzy z Twojej mokrej twarzy.
          -Powiesz mi w końcu co takie jeszcze się stało? - zapytał z uśmiechem, na co tylko pokręciłaś przecząco głową. - Dlaczego nie chcesz powiedzieć?
         -Bo to... głupie.
         -Głupie jest to, że nie mogę przestań na Ciebie patrzeć. - O matko! On to naprawdę powiedział. Dopiero teraz chyba się zorientował, co takiego wyrecytował, bo zarumienił się jak słodki buraczek. Uśmiechnęłaś się tylko i odparłaś.
          -Nie musisz mnie tak pocieszać. - zaśmiałaś się.
          -Nie próbuję Cię wcale pocieszać tymi słowami. - odwrócił wzrok, rumieniąc się jeszcze bardziej. Patrzysz teraz na niego wielkimi oczami i nie możesz uwierzyć co właśnie powiedział. - Bo wiesz...
         -Co takiego? - zapytałaś niecierpliwie. 
          -Odkąd Cię poznałem.... - chwila ciszy. - nie mogę przestać o Tobie myśleć. - jego słowa sprawiły, że masz teraz całą czerwoną twarz. Twoje serce bije jak oszalałe, a on podnosi głowę, aby na Ciebie spojrzeć. Nigdy nie sądziłaś, że ten dzień nadejdzie. Zapragnęłaś w tej chwili go przytulić, pocałować, dotknąć. Jednak nic nie mogłaś zrobić, bo siedziałaś i patrzyłaś na niego jak zamurowana. Już Harry chciał wstać i odejść, kiedy złapałaś go za dłoń i pociągnęłaś, aby usiadł z dupą tam, gdzie siedział. On zdezorientowany usiadł, ale jednak o wiele bliżej niż przypuszczaliście. Spojrzał na Ciebie swoimi świecącymi, zielonymi oczami, a Wasze usta dzieliły dosłownie milimetry. Ścisnęłaś ostrożnie jego lewą dłoń. Podniósł prawą rękę i przyłożył ją delikatnie do Twojego policzka. Przybliżył się do Ciebie jeszcze bardziej, a po chwili całkowicie zlikwidował przestrzeń miedzy Waszymi ustami. Pocałował Cię z taką ostrożnością, czułością, a co najważniejsze poczułaś bijącą od niego miłość. Oddałaś jego pocałunek trochę pewniej, aby nie bał się kolejnego posunięcia. Jego wargi były takie miękkie, ze pragnęłaś ich jeszcze bardziej. On prawdopodobnie czuł to samo, gdyż zaczął całować Cię namiętniej. Zabrałaś dłoń z jego reki i obie wplątałaś w jego loki. On podniósł Cię delikatnie i przesunął, że znalazłaś się teraz na jego kolanach, siedząc okrakiem. Obejmował Cię w talii i całował bez opamiętania. Czułaś jak twoje serce oszalało. Nie mogłaś uwierzyć w to co się teraz dzieje. Wtargnął ostrożnie językiem do Twojej buzi i poczułaś jak pieści twoje podniebienie. Czułaś się najszczęśliwszą osobą na świecie.




C.D.N.

Rozdział 10.

Witajcie ponownie! ;D

Już dzisiaj kolejny rozdział. Wybaczcie, że taki krótki :c

Wynagrodzę to już niedługo. Mam kilka rozdziałów wprzód i zapewniam, 

że następne wpisy są o wiele dłuższe :3

Zauważyłem, że liczba widzów z każdym dnie rośnie w dwukrotnej liczbie. 

Strasznie Wam za to dziękujemy! <3

Byłoby nam też strasznie miło, gdyby ukazało się więcej komentarzy..

Jesteśmy bardzo wdzięczne za przemiły komentarz ByMyBooBear.

Dziękujemy i pozdrawiamy !

Miłego czytania :))

Rozdział 10.

*Harry*

         Siedziałem obok Nialla, płacząc jak małe dziecko. Nie mogłem uwierzyć w fakt, że Louis do mnie zadzwonił. Byłem z tego powodu taki szczęśliwy. Jednak chłopak telefonował, aby zapytać o moje samopoczucie, co mnie trochę zawiodło. Nadal mi nie wierzył w sprawie Eleanor. Byłem rozbity. Trzymałem twarz w dłoniach i szlochałem, zażenowany całą tą sytuacją. Niall nagle się odezwał i stwierdził, że muszę o czymś wiedzieć. Zaczął mówić, iż był z chłopcami u Lou. Rozmawiali o całym tym przykrym zdarzeniu u niego w domu. Tomlinos podobno płakał. Moje serce waliło jak opętane, gdy blondyn mi to opowiadał. Nie wiedziałem co powiedzieć, zatkało mnie. Nie spodziewałem się, że chłopak tak zareaguje. Myślałem, że był nam mnie okropnie zły… wściekły. On jednak przyznał się, że źle zrobił, krzycząc na mnie i chciał przeprosić. Mimo tego, nadal mi nie wierzył. Jednak, cieszyłem się jak głupi, iż chciał się ze mną pogodzić. Z rozmyślań wyrwało mnie pukanie do drzwi.

         Przede mną stał Louis. Moje oczy były czerwone i trochę podpuchnięte, a łzy jeszcze spływały po mojej twarzy. Stałem przed nim i nie miałem pojęcia co powiedzieć, a tym bardziej zrobić. Moje usta były lekko rozchylone, abym mógł swobodniej oddychać. Lou wpadł do pomieszczenia zdyszany i mocno mnie objął. Pod wpływem jego dotyku zadrżałem i wtuliłem się w niego jak bezbronne niemowlę. Łzy ponownie napłynęły mi do oczu. Jaka ze mnie ciota… ciągle płaczę i nie mogę tego opanować.

         Ku mojemu zdziwieniu poczułem, że Lou też zaczął cicho łkać. Moja koszulka zrobiła się wilgotna od jego łez. Wcale mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie. Tuliliśmy się chyba 10 minut i beczeliśmy. Ten widok był zapewne komiczny dla osób trzecich, lecz dla mnie było to cudowne doświadczenie. Stałem wtulony w osobę, którą kochałem nad życie. Moje serce pędziło, a nogi miałem jak z waty. Mógłbym przytulać się do niego w taki sposób zawsze.

         -Harry… strasznie Cię przepraszam. – zaczął Lou.

         -Oh! Lou! – mój żałosny szloch znowu dał o sobie znać. – Tak Ci dziękuję.

         -Ale za co? Nakrzyczałem na Ciebie. Płakałeś przeze mnie, a Ty mi dziękujesz? – spojrzał na mnie wielkimi oczami, odrywając nasze ciała od siebie. Mówiąc, trzymał mnie za ramiona. Jego twarz była wilgotna od łez. Dopiero teraz się zorientowałem, że Nialla już u mnie nie było, a wychodząc zamknął drzwi.

         -Przyszedłem tu… w nocu… do mnie. – wykrztusiłem, a strużki wody znowu popłynęły wzdłuż moich policzków.

         -Bo się o Ciebie bałem. – wierzchem kciuka wytarł delikatnie łzy spływające po mojej twarzy. Przeszedł mnie miły dreszcz pod wpływem jego dotyku. – Tak bardzo Cię kocham, Harry. – ponownie mnie do siebie przytulił. Gdy wypowiedział te słowa moje serce oszalało. Wiem, że kochał mnie jak przyjaciela, ale jeszcze nigdy mi tego nie powiedział. Chwyciłem go za rękę i zaprowadziłem do salonu. Jeśli on powiedział, że mnie kocha… muszę również mu coś powiedzieć. Najwyższy czas.

*Louis*

         Usiadłem obok Harrego na kanapie. Byłem bardzo uradowany, że mi wybaczył. To było dla mnie najważniejsze. Jednak czeka mnie poważna rozmowa z Eleanor. No bo po co Hazza mialby mnie okłamywać? Mam mętlik w głowie.

Ciszę przerwał głos Loczka…

         -Lou… muszę Ci coś w końcu o czymś powiedzieć.

         -Słucham?

         -Bo eh… jest coś o czym nie wiesz od dłuższego czasu, a mianowicie to trwa od 3 lat. Niall, Liam i Zayn pomogli mi w tym. Oni wiedzą od samego początku.

         -O co chodzi?

         -Może to nieodpowiednia chwila, ale musisz o tym wiedzieć, skoro się przyjaźnimy. – odparł.

         -Harry… - westchnąłem. – Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć. Możesz mi powiedzieć kompletnie wszystko. Bez wyjątków. – zlapałem go za dłoń i ścisnąłem delikatnie.

         -Dziękuję. – wyszeptał, ale po chwili zabrał rękę i odsunął się trochę ode mnie. Byłem trochę zdziwiony, bo nigdy się tak nie zachowywał wobec mnie. Zrobiło mnie się też trochę smutno, gdy nie czułem go obok siebie. Boże… o czym ja myślę?! Źle się czułem, gdy Harry mnie nie dotykał? Błagam… powiedzcie mi, że o tym przed chwilą nie pomyślałem.

         -A więc?

         -Możesz mnie wziąć za odmieńca. – westchnął. – Ale to nie moja wina. Zapewne będziesz czuł do mnie odrazę. Zrozumiem… - o czym on w ogólne mówił?! Jaki odmienieć? Harry?

         -Mów wreszcie o co chodzi.

         -Po prostu uznałem, że musisz dowiedzieć się ode mnie, zanim ktoś Cię uprzedzi. – chwila ciszy. – Bo ja… Lou… eh… nie wiem jak Ci to powiedzieć…

         -Ty co?

         -Ja.. no..

         -Wykrztuś to z siebie.  

         -Ja jestem gejem, Lou. – o mało co, oczy nie wyszły mi na wierzch. W ogólnie nie spodziewałem się takiej wiadomości. Nie mogłem wydusić ani słowa.

         -Rozumiem. Idź. – wyszeptał harry. Natychmiast przybliżyłem się do niego i objąłem w pasie. Skoro jest gejem, niech nim będzie. Nie przeszkadza mi to. Jest moim przyjacielem i nim będzie, niezależnie od jego orientacji.

         -Nie myśl, że przez to Cię zostawię, Głuptasie. – wyszeptałem mu do ucha. Poczułem, jak Harremu zaczęło bić mocniej serce. Nie wiem skąd u niego te skoki cisnienia. Położył ostrożnie głowę na moim ramieniu. 

         -Dziękuję. – powiedział cicho, zamykając oczy.

         -Nie ma za co. – uśmiechnąłem się delikatnie i przytuliłem go mocniej do siebie. Już nigdy nie postąpie tkiego błędu i nie pokłócę się z Harrym. To zbyt bolesne.

         -A teraz… jakbyś mógł… idź już. – powiedział nagle.

         -Ale…

         -Idź. – zaskoczył mnie tym. Dlaczego mnie wyganiał? – Proszę. Muszę zostać sam.

         -Ale dlaczego? Coś nie tak?

         -Już za dużo jak na jeden dzień. – powiedział donośnie i wstał. Chciał odejść, ale złapalem go za dłoń i przyciągnałem do siebie. Wylądował na moich kolanach, więc objąłem go, aby przypadkiem nie uciekł. Przez ten gest zrobiło mi się dziwinie gorąco. Moje spojrzenie utkwiło w jego oczach. Były takie zielone… takie piękne. Wspominałem już, że zielony to mój ulubiony kolor? Nastepnie zjeżdżając w dół, mój wzrok zatrzymał się na jego ustach. Były takie pełne i wydawały się miękkie oraz delikatne. Jak dla mnie były cudowne… idealne. Zaraz, zaraz… dlaczego wlasnie napalam się na Harrego?! Boże… co się ze mną dzieje? Nie poznaje samego siebie!

         -Powiedz o co chodzi. – wykrztusiłem wreszcie.

         -Ależ o nic.

         -Mów.

         -Louis… proszę.

         -Ja również proszę. Powiedz mi.

         -Nie.

         -Dlaczego? 

         -Nie mogę. – już chciał wstać, kiedy przyciągnąłem go bliżej siebie. Moje serce zaczęło bić mocniej. Zatrzymalem go z dwóch powodów, a jeden z nich mnie przerażał : 1. Chciałem dowiedzieć się o co chodzi, 2. Pragnąłem zatrzymać Hazze jak najdłużej przy sobie.

         -Dobrze wiesz, że możesz.

         -Nie potrafię.

         -Harry. – gdy wypowiedziałem jego imię, zadrżał. Zauważyłem również, że zarumienił się trochę. Tak słodko wyglądał z buraczkiem na buzi. Czy to możliwe, że działałem na niego tak jak on działał na mnie?

         -Louis, idź już. To naprawdę nic takiego. Wszystko ok.

         -Jasne. – odpowiedziałem z ironią.     

         -Błagam. – zamknął oczy. Miał dość. Puściłem go więc i pozwoliłem odejść. Przyłapałem się właśnie na wgapianiu w jego tył. Boże… jaki on ma seksowny tyłek. Dlaczego kurwa znowu napalam się na Harrego?!

Wstałem i wyszedłem z jego mieszkania. Nie mam pojęcia dlaczego, ale brak Harrego negatywnie na mnie wpływa…

Rozdział 9.

Rozdział 9.

28. 08. 2011r.

*Harry*

         Obudziłem się z ogromnym bólem głowy. Wczoraj wypiłem kilka drinków… no dobra nie mogłem nawet dojść do mojego łóżka, bo leżałem właśnie na podłodze. Byłem w stanie rozpaczy, a alkohol  jeszcze mi w tym pomógł. Po pięciu drinkach zacząłem płakać, po kolejnych trzech wyżalać się przez telefon Liamowi. Chciał do mnie przyjść, ale powiedziałem,  że i tak mu nie otworzę. Napierał na mnie, gdy było ze mną jeszcze gorzej, gdyż wypiłem razem trzynaście drinków. Jednak zapewniłem go, że wszystko dobrze, że dam sobie radę i się rozłączyłem. Nie miałem siły przyrządzać już napojów, więc zacząłem pić czystą prosto z butelki. Gdy nie było już ¾ zawartości wyczyniałem przeróżne rzeczy. Niestety nie pamiętam co się stało. Boże! Co ja zrobiłem?! Zobaczyłem w numerach wybieranych LOUISA, Nialla x2 i Zayna. Wstałem powoli i nagle poczułem, że ktoś mnie łapie od tyłu. Zląkłem się i poleciałem do przodu. Gdyby nie zwinność osoby, lezałbym jak debil na podłodze. To Niall… siedział ze mną całą noc. Ale jak to się stało? Nie miałem siły. Wtuliłem się w blondyna.

         -Dziękuję. – wyszeptałem. – i strasznie przepraszam.

         -Pamiętasz coś w ogóle?

         -Coś tak. Kilkanaście minut po rozłączeniu się z Liamem moja pamięć zanikła.

         -Ożeż. Gorzej niż myślałem.

         -Opowiesz mi w koncu co wczoraj robiłem? I dlaczego mam w połączeniach LOUISA ?!

         -Najpierw musisz wziąć obowiązkowo prysznic.

         -No dobrze. – nie kłóciłem się, gdyż wiedziałem, że czuć ode mnie obrzydliwą woń alkoholu i nie czułem się z tym dobrze. Ruszyłem ostrożnie i powoli w stronę łazienki, zostawiając Nialla samego.

         Po 20 minutach wyszedłem pachnący i bardziej ogarnięty, usiadłem na kanapie.     

         -Śniadanie? – zapytał blondyn.

         -eee.. może później. – wzdrygnąłem się na samą myśl o jedzeniu na kacu.

         -No ok. Rozumiem.

         -To chudź tu i mi opowiedz proszę. – usiadł obok mnie_

         -A więc tak… Gdy rozłączyłeś się z Liamem, po jakiś 20 minutach zadzwoniłeś do Louisa, ale nic nie zrozumiał. Nie wiem po jakiemu Ty do niego mówiłeś. – zaśmiał się. – On zadzwonił do mnie, więc tu przyszedłem. O dziwo otworzyłeś mi drzwi bez wahania. Przypuszczam, iż to dlatego, bo butelka była już pusta. Próbowałem Cię jakoś ogarnąć, ale było tylko gorzej. Wydzierałeś się jak to Ci źle. Zadzwoniłem po Zayna z twojego telefonu, bo nie dawałem już rady. Na powitanie zwymiotowałeś na niego i od razu było Ci lepiej, czyli w jakimś sensie jego przyjście pomogło. Potem Malik poszedł się przebrać. Siedzieliśmy tak z Tobą, aż nie zasnąłeś. Zayn poszedł wtedy do siebie, bo był już wykończony, a ja wolalem zostać.

         -O matko. – przytknąłem sobie dłoń do ust ze zdumienia. –Strasznie przepraszam.

         -Słyszeliśmy to ponad tysiąc razy.

         -Naprawdę przepraszam. Ja nie chciałem, żeby tak wyszło. – dostałem slowotoku.

         -Spokojnie, wszystko ok. Nikt nie jest na Ciebie zły, Harry. – uśmiechnął się troskliwie Niall.

         -Dziękuję. – wtuliłem się w blondyna. Byłem im tak wdzięczny. – A… a… a Louis? – balem się spojrzeć w oczy Horana.

         -Był tu również. – zatkało mnie. Jak to on tu był?! Spojrzałem na niego wielkimi oczami.

         -Jak to? Nie mówiłeś…

         -Spalem. – przerwał mi, szybko wyjaśniając.

         -Czyli nie wiesz co robił>

         -Jako tako wiem.

         -Powiesz mi kiedyś?!

         -Harry… kochasz go, prawda? – spuściłem głowę w dół. Podejrzewalem, że kiedyś znowu o to zapyta.

         -Zawsze go kochałem. I będę kochać, nawet jeśli bym nie chciał. – wyszeptałem.

         -Tak myślałem…

 *Niall*

            Harry męczył mnie ciągle pytaniami co robił tu Lou. W końcu nie wytrzymałem i musiałem mu powiedzieć. Zachowanie Tomlinsona mnie zdziwiło, ale było szczere.

            -Siedział przez 3 godziny nad Tobą i Cię przepraszał. Przytulał Cię, gdy tylko się przebudzałeś. Głaskał Cię po włosach i cały czas trzymał za rękę. Strasznie się o Ciebie bał. Gdy zwymiotowałeś do miski, którą Ci podstawił, trzymal z tyłu Twoje włosy. Widziałem to akurat, bo na chwilę się obudziłem. Jednak byłem tak nieogarnięty, że po chwili zasnąłem. Po ponad godzinie, gdy się już normalnie obudziłem był padnięty, więc kazałem mu iść do domu. Pocałował Cię w czoło i wyszedł. – Harry nie odzywał się przez kilka minut. Zamurowało go trochę… troche bardzo. Ja też sam byłem zdziwiony. Widok Lou ślęczącego nad Harrym był zaskoczeniem, ale był również bezcenny. Był taki troskliwy. Ale martwiło mnie to, że go to bolało. Sam fakt, że przyszedł był czymś wielkim dla Hazzy. Nagle telefon Loczka zawibrował w jego ręku. To Louis dzwonił! Oczy prawie mu nie wyszły na wierzch, gdy przeczytał jego imię na wyświetlaczu.

            -Odbierz. – powiedziałem szybko.

*Louis*

         -Halo? – usłyszałem głos Harrego. Jakże się ucieszyłem, że odebrał!

         -Cze… cześć. Jak się czujesz? – wydukałem jakoś. Tak bardzo się o niego martwiłem w nocy.

         -Już dobrze. – odpowiedzial oschle. Ton jego głosy sprawił, że posmutniałem.

         -Ja… eee… ja… - nie miałem pojęcia co mu powiedzieć. Chciało mi się płakać. Nie mogłem go stracić! Nie mogłem stracić mojego Harrego!

Sam nie wiem jak to się stało, ale brak Hazzy bardziej bolał mnie od zdrady Eleanor. Oczywiście, nie byłem jeszcze pewny. Nawet z nią o tym nie rozmawiałem. Jednak dziwne staly się moje uczucia wobec Loczka. Jak to możliwe, że słysząc jego głos robiło mi się miło i ciepło, a na głos dziewczyny już od kilku dni nie reagowałem w taki sposób? Przecież to dziwne…

         -Louis… przepraszam za wczoraj. – glos chłopaka się załamał, ale powstrzyaml się od placzu. – I dziękuję… że byłeś… przy mnie. – na co tu wybuchł niepohamowanym szlochem. Rozłączyłem się z nim i rzuciłem do dzrwi, a potem bieglem jak oszalaly w stronę mieszkania Harrego. Musiałem go natychmiast zobaczyć… i przytulić! Po prostu musiałem to zrobić!

         Otworzył mi sam Hazza. Chyba nie spodziewał się, ze mnie tu zobaczy. Po jego policzkach splywały nadal łzy. Byłem caly mokry od potu, ale gdy go zobaczyłem moje nogi same mnie do niego pokierowały. Przytuliłem go mocno do siebie. Poczułem, ze moja koszulka robi się mokra od jego łez. Spojrzałem na niego i nawet się nie zorientowałem, kiedy sam się rozpłakałem. Staliśmy tak w holu przez kilkanaście minut, przytulając się i placząc. 

Rozdział 8.

Rozdział 8.

27. 08. 2011r.

*Harry*

         Zamknięty w swoim mieszkaniu, siedziałem przed telewizorem. Nic do mnie nie docierało poza moim, małym, własnym światem rozpaczy. Oglądałem jakąś komedię, żeby polepszyć sobie humor. Miałem dość płaczu i smutku. W końcu chłopacy nie płaczą. Wmawiałem sobie te słowa, żeby się nie załamać… Chyba straciłem przyjaciela. Przyjaciela, którego nie kochałem jak przyjaciela. Który był dla mnie kimś więcej, kimś bez kogo po prostu byłem nikim. Boże… nawet moje myśli nie są normalne. Zaprzeczam sam sobie. Muszę skupić się na jednym albo najlepiej jak się czymś zajmę. Tylko, że jak pójdę do Nialla to od razu będzie pytał co się stało i nie da mi spokoju, dopóki mu wszystkiego nie opowiem.  Zapewne Liam i Zayn dawno wiedzieli w jakim stanie zastał mnie blondyn. Nie miałem ochoty z nimi o tym rozmawiać. Chciałbym po prostu zapomnieć i żyć dalej. Ale jak jak do cholery mogę zapomnieć o Louisie?! O osobie, która tak niesamowicie na mnie działa. Sam jego wzrok, uśmiech, sprawia, że zapominam o całym świecie. Będzie ciężko… Z zamyślenia wyrwało mnie pukanie do drzwi.

         -Harry? Harry otwórz. Wiem, że tam jesteś! – odezwał się Niall, po dłuższym czasie nie otwierania mu dzrwi. Siedziałem cicho, ale błękitnooki nie dawał za wygraną. Poszedłem więc i wpuściłem go do srodka.

         -Proszę Cię! Nie rób tak więcej. Myślałem, że coś Ci się stało!

         -Niezły pomysł. – przyznałem Niallowi z uśmiechem.

         -Harry!

         -No uspokój się. Przecież nic mi nie jest. Jestem caly i zdrowy. – zapewniłem.

         -Co… co to wczoraj było? – tego się obawiałem.

         -Nic takiego. – uśmiechnąłem się promiennie. Jednak blondas wiedział, że to sztuczny uśmiech, bo zrobił minę w stylu „Are you kidding me?”

         -Niall… proszę. Chociaż nie dzisiaj.

         -To powiedz przynajmniej o co lub kogo chodzi?

         -Nie.

         -Dlaczego?

         -Bo nie.

         -Harry! Doprowadzasz mnie do szału! Aaa… ktoś o tym wie? – milczałem. – Ukochany przyjaciel Lou wie?

         -Nie mam takiego przyjaciela. – wykrztusiłem i rozpłakałem się. Te słowa kosztowały mnie więcej bólu niż pożegnanie z Louisem kilka lat temu.

         -Harry… przepraszam.. Ja… nie wiedziałem. – pokiwałem wyrozumiale głową, żeby był pewny, iż się na niego nie gniewam. Podszedł do mnie i natychmiast mocno przytulił.

*Liam*

            Z tego co opowiedział mi Niall wczoraj i dzisiaj z Harrym nie było najlepiej. Musieliśmy coś wymyślić, bo tak nie może być. Loczek ciągle dostaje w dupe. Przecież nic złego nie zrobił. Nie jest oczywiście święty, ale to nie powód, aby tak go karać. W końcu są ludzie, którzy robią okropne rzeczy, a wiodą szczęśliwe życie. Jak to jest? Nie powinno być na odwrót? Denerwowało mnie to strasznie. Na dodatek to musiało być naprawdę bolesne. Harry tak kocha Louisa… ale skąd on ma o tym wiedzieć?

Zadzwoniłem do Zayna, bo tylko on jeszcze nie wiedział o tej historii.

            -Cześć Liamku. – odezwał się radosny głos w słuchawce.

            -Hej Zayn. Musimy pogadać.

            -Mam przyjść?

            -Tak by było najlepiej. Chodzi o Harrego.

            -Zaraz u ciebie będę. – zacisnałem czerwoną słuchawkę, po czym wykręciłem numer Nialla, żeby też przyszedł. Musieliśmy ustalić co zrobić. Wymyślić jakiś plan.

            Po 15 minutach  Zayn i blondyn już u mnie byli. Usiedliśmy na kanapie w salonie i opowiedzieliśmy wszystko Malikowi. Był zaskoczony. Myśleliśmy co z tym zrobić, ale nikomu nic nie przychodziło do głowy. Po kilkunastu minutach namysłu Niall wpadł na jakiś pomysł.

            -Chłopaki, a może po prostu pójdziemy o tym pogadać z Lou?

            -Będzie chciał mówi? – zapytał mulat.

            -Myślę, że nie jest na tyle głupi, aby teraz wszystkich od siebie odrzucał. – odpowiedziałem. – To jest dobry pomysł Niall. – uśmiechnąłem się delikatnie.

            -Inaczej nic nie zdziałamy, bo Hazza jest nieugięty z tego co słyszałem. – powiedział Zayn.

            -To idziemy do niego?

            -Mhm. Yeaach.

*Louis*

         Snułem się po domu i nie wiedziałem co ze sobą zrobić. W nocy się nie wyspałem. Tak właściwie to prawie w ogóle nie spałem. Źle mi było, że postąpiłem tak wobec Harrego. Jeszcze nigdy się z nim nie pokłóciłem. Wczoraj słowa same wylatywały mi z ust. Nie mogłem tego opanować. Do końca dnia byłem zszokowany tym, że byłem w stanie powiedzieć coś takiego. Ale to o czym poinformował mnie Styles rozerwało mnie od środka. Nie chciałem mu ze wszystkich sił wierzyć i dlatego tak zareagowałem. Oczywiście, to mnie nie usprawiedliwia. Chyba muszę go przeprosić. Nie wiem czy będzie chciał mnie słuchać, ale muszę spróbować. Nie mogę go stracić. Z rozmyślań wyrwał mnie dzwonek do drzwi. W progu zastałem Liama, Zayna i Nialla. Mogłem się tego spodziewać. Wpuściłem ich do środka i usiedliśmy w dużym pokoju.

         -Lou, więc tak. Zastałem wczoraj Hzze w strasznym stanie. Przyszedł do domu caly zapłakany. Prawie zemdlał mi w ramionach i nie chciał nic jeść. Nie powiedział mi o co chodzi, ale z naszej rozmowy wywnioskowałem, iż chodzi o Ciebie. Gdy tylko wymieniłem Twoje imię ponownie się rozpłakał. Teraz więc nie owijaj w bawełnę tylko mów co się stało. – słowa Nialla były szczere, lecz zadały mi wiele bólu. Sprawiłem, że Harry płakał. Okropny ból rozlał mi się po klatce piersiowej. To zdecydowanie nie było miłe uczucie. Teraz mi zachciało się płakać. Szczerze mówiąc, to co powiedział blondyn zadało mi więcej cierpienia niż to, że Eleonor mnie zdradziła. Sam nie wiem dlaczego, ale nie panowałem nad tym.

         Z bólem opowiedziałem wszystko chłopcom. Było mi ciężko o tym tak po prostu mówić, więc co jakiż czas byłem zmuszony do kilkusekundowej przerwy. Gdy tylko skończyłem mówić, schowałem twarz w dłoniach i najzwyczajniej w świecie się rozpłakałem.

         -Ja… ja naprawdę nie chciałem… żeby… tak wyszło. Prze… przepraszam. – wydukałem płacząc. Chlopcy wstali i przytulili mnie do siebie. Jestem im strasznie wdzięczny, że mimo tego co zrobiłem Loczkowi nadal przy mnie byli.

-Nie nas powinieneś przepraszać. – powiedział cicho Liam.

         -Wiem. Ja wiem. – wykrztusiłem tylko i na dobre się rozpłakałem.